Τετάρτη, 11 Σεπτεμβρίου 2013

Ασπρόμαυρο χρώμα


Αρχές της δεκαετίας του 30. Κατασκευή του γιγάντιου (και πολυδάπανου) φράγματος Hoover στον ποταμό Κολοράντο, ανάμεσα στη Νεβάδα και την Αριζόνα. Τώρα θα αναρωτηθείς, τι άσχετα είναι αυτά που μου δείχνεις βρε πτηνό πρωινιάτικα; Το σημερινό ποστ είναι αφιερωμένο σε ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Ναι, ασπρόμαυρες. Αλλά επιχρωματισμένες. Νομίζω έχει ενδιαφέρον το πράμα.


Η Όντρεϊ το 1953. Φωτογραφία του Bud Fraker. Σου έχω πει ότι τη λατρεύω! 


Βιρτζίνια, 1942. Ο λοχίας George Camblair σε άσκηση με αντιασφυξιογόνα μάσκα. Φωτογραφία του Jack Delano. Εβδομήντα χρόνια μετά κι ακόμα με χημικά όπλα ασχολούμεθα!


Ο Άλμπερτ Αϊντσάιν στο Πανεπιστήμιο Πσίνστον το 1953. H φωτογραφία της Ruth Orkin. Μου είναι πολύ αγαπητός ο Άλμπερτ -όχι μόνο για την αναμφισβήτητη ευφυία του, αλλά για το χιούμορ και την τσαχπινιά του! Δεν χρειάζεται να είσαι σοβαροφανής για να είσαι σπουδαίος.


Όρεγκον, 1939. Άνεργος (πρώην εργαζόμενος σε βιομηχανία ξυλείας) με τη σύζυγό του κατά τη συγκομιδή σόγιας. Στο μπράτσο του, ο αριθμός κοινωνικής του ασφάλισης. Για να διευκολύνεται και το ΙΚΑ στη δουλειά του. Φωτογραφία της Dorothea Lange.


O Mark Twain απολαμβάνει τον κήπο του. Περίπου 1899-1901. Το παπούτσι εντελώς τρέντι.


Ουάσινγκτον DC, 13 Σεπτεμβρίου 1923. Δοκιμή αλεξίσφαιρου γιλέκου. Φαντάζομαι ότι το είχαν ρήξει σε κλήρο ποιος θα κάμει τον Γουλιέλμο και ποιος το μήλο.


Ο Τσάρλι Τσάπλιν το 1915. Πονηρούλης και μεγάλη μαφία!


Ο Αλβέρτος Αϊντσάιν το 1948. Κλάσικ πόζα από τον Yousuf Karsh.


Σους, μην το πείτε πουθενά, αλλά ο άνθρωπος προέρχεται όντως από τον πίθηκο! Ο Κάρολος Δαρβίνος.


Ο Γουίνστον Τσόρτσιλ το 1941 σε φωτογραφία του Yousuf Karsh. Και λες, καλά, εν τω μέσω του πολέμου και έβρισκε το θηρίο, την όρεξη να ποζάρει; Μεγάλο ρισπέκτ για τον Γουίνστον. Από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες του 20ου αιώνα.


Ο George Orwell. Ναι, ο συγγραφέας του "1984" και της "Φάρμας των Ζώων". Αυτό το σακάκι και το πουλόβερ δεν είναι εντελώς παλιακά; Σχεδόν μυρίζουν ναφθαλίνη.


Μετανάστρια, 1936. Της Dorothea Lange. Το βλέμμα, η έγνοια, το παιδί στην αγκαλιά. Συγκλονιστική.


Ο Ernest Hemingway το 1957. Από τον Yousuf Karsh. Δεν μου άρεσαν ποτές οι φανφαρονισμοί του Χέμινγουεϊ, μήτε πολύ τα κείμενά του. Αλλά ήταν τελοσπάντων μία ιδιότυπη φυσιογνωμία.


Το έπικ φιλί της νίκης. 1945. Από τον Alfred Eisenstadt. 


Και για το τέλος, Λίβερπουλ, 1909. Ο αρχιμηχανικός του Μαυριτάνια και η παρέα του, ποζάρουν μπροστά από το θηριώδες πλοίο που για πάνω από είκοσι χρόνια διατηρούσε το ρεκόρ του ταχύτερου διάπλου του Ατλαντικού στο δρομολογίο ανάμεσα στην Αγγλία και τις ΗΠΑ. Ιμπρέσιβ!

Στην πραγματικότητα, όλες αυτές οι φωτογραφίες δεν χρειάζονταν το χρώμα για να γίνουν σπουδαίες. Εντούτοις, τα κόκκινα, τα κίτρινα και τα μενεξεδιά, σου δίνουν μία λίγο διαφορετική εκδοχή της αλήθειας τους. 

32 σχόλια :

  1. Καλημέρααααααααααααααα Πίγκου!
    Καλημέρααααααααααααααα Τρεμουλάκο!
    σε λίγο ο σχολιασμος.......

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Με πρόλαβες άτιμη γυναίκα, με νίκησες!

      Αυτή με τον άνεργο πτηνό μου κάτι μου έκανε, πραγματικά...

      Διαγραφή
    2. όταν αρχισαν να χρωματίζουν τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες τις χάζευα μα θαυμασμό και όντως δίνουν μια διαφορετική νότα....όμως θα επιμείνω στις ασπρόμαυρες ,με τις οποίες έχω πάθος,ειδικά αυτές πριν το 1950 και όσο πιο παλιές τόσο περισσότερο μ'αρέσουν!
      φιλάκιαααααααααααααααααααα!

      Διαγραφή
    3. Πολύ μεγάλη και καταγέλαστη καλημέρα και στους δύο! Αυτή η πρώτη πρωινή καλημέρα έχει γίνει αγώνας ταχύτητας για γερούς σπρίντερς!

      Tremens, η φωτογραφία με τον άνεργο και το στεφάνι του είναι πολύ δυνατή όντως. Ενώ κρύβει μέσα της παράπονο και μόχθο, δεν θα μπορούσε και να είναι εντιτόριαλ μόδας σε γκλόσι περιοδικό; Λέω εγώ τώρα!

      Nasia, το ασπρόμαυρο είναι σαγηνευτικό γιατί παίζει με τις σκιές και το φως, γιατί δημιουργεί μία ολόδικιά του γκάμα από γκρι. Κι εγώ λατρεύω το ασπρόμαυρο. Αλλά νομίζω έχει ενδιαφέρον και αυτός ο πειραματισμός με το ¨φορεμένο¨ χρώμα. Σε κάποιες περιπτώσεις ταιριάζει, άλλοτε σκοντάφτει πάνω στη δύναμη του πρωτότυπου.

      Τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
    4. Παιδί μου ξέβρει η μαντάμ ότι την ώρα αυτή γυμνάζομαι και το εκμεταλεύεται, αλλά πίσω έχει η αχλάδα την ουρά!

      την πιο φωτεινή μου καλημέρα και στους 2!

      Διαγραφή
    5. Είναι πολύ δόλια, την έχω καταλάβει! (αλλά της έχω αδυναμία γμτ και όλα της τα συγχωρώ!)

      Διαγραφή
    6. Τρεμένς αυτή η αχλάδα σου ,πόσες ουρές έχει επιτέλους;;;;

      Διαγραφή
  2. Σκοτωμός γίνεται από πάνω, έχω σκάσει στα γέλια...
    Πολύ εντυπωσιάκές φωτό.Συγκλονίστηκα και εγώ με την φωτό της μετανάστριας, αυτή η αγωνία αποτυπωμένη στο πρόσωπο της...
    Πολλά φιλιά πίνγκου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η φωτογραφία με τη μετανάστρια είναι μάστερπις! Το τσαλακωμένο της πρόσωπο, η εξάρτηση των παιδιών από εκείνη, η απόγνωση. Πόσα μπορεί να σου διηγηθεί μία φωτό!

      Χωρίς καλημέρα από τους αγαπημένους μου Tremens και Νάσια, δεν πάει καλά η μέρα μου!
      Πολλά πολλά φιλιά, Μίκα!

      Διαγραφή
  3. Απίστευτες φωτογραφίες, εύγε Πιγκουίνε, δεύτερο killer post στην σειρά!!!

    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι πολύ που σου άρεσαν! Τις βρήκα και εγώ εξαιρετικά ενδιαφέρουσες!
      Σαν ένα παιχνίδι ψευδαισθήσεων.

      Την καλημέρα μου, snowball!

      Διαγραφή
  4. Καλημέρα..μπράβο για το χρόνο που αφιέρωσες να ψάξεις να τα βρεις , από μονο το μαυρόασπρο σε μεταφέρει σε παλιότερες εποχές και στιγμές...ωραίες όλες οι φώτος που διάλεξες...ξεχώρισα κάποιες...Τσίου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν είναι πολύ όμορφες, καλό μου Δελφινάκι; Έρχεται το χρώμα και φοράει στις φωτογραφίες μία νέα εκδοχή της πραγματικότητάς τους! Όντως σε μεταφέρουν σε άλλες εποχές!
      Τα φιλιά μου και τις καλησπέρες μου!

      Διαγραφή
  5. Φιλί γλυκό~~~

    Λατρεμένες οι φωτογραφίες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανταποδίδω το φιλί!
      Την καλησπέρα μου!!

      Διαγραφή
  6. Απίστευτες φωτογραφίες!!!! Επίσης μου αρέσουν οι ασπρόμαυρες που δείχνουν τους εργάτες στις κατασκευές των ουρανοξυστών. Αν έχεις πόσταρε:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι καταπληκτικές εκείνες οι φωτογραφίες στις οποίες αναφέρεσαι! Ξεύρεις, στη Νέα Υόρκη υπάρχει ένα μουσείο αφιερωμένο στους ουρανοξύστες και διαθέτει πολλές τέτοιες φωτογραφίες! Χμ, να μια ωραία ιδέα για επόμενη ανάρτησή μου!
      Φιλιά πολλά και καλησπέρες!

      Διαγραφή
    2. Νομίζω στο Metropolitan Museum Of Art είχα δεί έκθεση φωτογραφίας που είχαν σ'ένα δωμάτιο.Γιατί πήγα σε πολλά και στο τέλος δεν ήξερα ποιο περιείχε τι. Να μην τα πολυλογώ πολύ ωραία ήταν δεν λέω, και εκεί είδα και το masterpiece. Και λέω κοίτα να δείς πώς βγάζει ο κόσμος λεφτά και γώ τι χαζή είμαι που δεν το σκέφτηκα. Σε ένα τραπέζι εν τω μέσω του δωματίου ένα έργο με τίτλο "το περπάτημα?" "Τα πατήματα?" ούτε που θυμάμαι. Είχαν που λες αραδιάζει ένα σωρό άσπρες κόλλες Α4 με σκόνη επάνω. Προσπαθούσα να καταλάβω τι διάολο ήταν. Και διαβάζω την περιγραφή. Και τελικά τι ήταν? Όχι όχι πες μου τι ήταν. Πρίτς που θα το βρείς. Λοιπόν πατημασιές απο περαστικούς. Ναι ναι καλά κατάλαβες, είχαν ρίξει στο πεζοδρόμιο κόλλες Α4 και πέρναγε ο κόσμος τις πάταγε και μετά το έκαναν έργο τέχνης. Έλα...στον τόπο σου. Περι ορέξεως φυσικά...Αν βρώ την φώτο θα στην στείλω.Φιλιά.

      Διαγραφή
  7. Καλημέρα Πίγκου μου....οι φωτό εξαιρετικές και ο επιχρωματισμός πολύ πετυχημένος κατά τη γνώμη μου...με τη βιντατζιά του...με τα όλα του. Δεν με ξάφνιασε και δεν με απογοήτευσε. Κόλλησα στη φωτό με τη "μετανάστρια". Δεν είναι καιρός που τράκαρα με την εν λόγω φωτό και διάβασα την ιστορία της. Νομίζω μια Αμερικάνα φωτογράφος την τσάκωσε....τα κουτσούβελα ήταν κάνα δυό ακόμα. Ο σύζυγος μακαρίτης νομίζω, της άφησε μπόλικα σπόρια, να 'χει να πορεύεται. Το κέρατό μου μέσα...να μην αποθηκεύσω το site που το βρήκα και τώρα λέω τα ελάχιστα που συγκράτησα. Πόσα πια να συγκρατήσει το μυαλό μιας μεστωμένης...χα χα χα. Φιλιά πολλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι εντυπωσιακό το πόσα πράματα μπορεί να διηγηθεί μία φωτογραφία! Η συγκεκριμένη στην οποία αναφέρεσαι, τιτλοφορείται ¨migrant mother" και μπορείς να διαβάσεις περισσότερες λεπτομέρειες εδώ: http://www.loc.gov/rr/print/list/128_migm.html

      Διαγραφή
    2. Όσο για το ¨μυαλό μιας μεστωμένης¨, μακάρι νάχαμε όλοι -νιοι κι ηλικιωμένοι- τη δική σου αντίληψη και διάυγεια!

      Φιλιά πολλά και καλησπέρες!

      Διαγραφή
  8. Μ' αρέσουν πολύ οι επιχρωματισμένες φωτογραφίες, γιατί - όπως λες κι εσύ - τα χρώματα προσδίδουν καλύτερα κάποιες πτυχές της πραγματικότητας. Αλλά μ' αρέσει ο επιχρωματισμός να είναι διακριτικός, όχι έντονος όπως είναι στην φωτογραφία του Μάρκ Τουέιν για παράδειγμα, η οποία δεν μου άρεσε και τόσο λόγω της κυριαρχίας του πράσινου του γκαζόν. Ενώ η φωτογραφία του Δαρβίνου, στην οποία συνεχίζουν να κυριαρχούν οι τόνοι του ασπρο-μαυρο-γκρι, αλλά βλέπεις τα δυο όμορφα, σοφά γαλάζια μάτια είναι καταπληκτική.

    Η μετανάστρια και οι 2 φωτογραφίες του Αλβέρτου είναι οι αγαπημένες μου από πλευράς έκφρασης συναισθημάτων. Αλλά με αντικειμενικά κριτήρια απόλυτης ομορφιάς η Όντρει απέχει παρασάγγας !!!

    Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου, πουλάκι μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ξανακοίταξα τη φωτογραφία του Δαρβίνου κι εντυπωσιάστηκα με τα "σοφά γαλάζια μάτια¨ που παρατήρησες! Για να είναι επιτυχημένος ο επιχρωματισμός, όντως πρέπει να είναι ¨ήπιος¨ και να μην πληγώνει την πρωτότυπη φωτογραφία!

      Όσο για την Όντρεϊ, τη λατρεύω! Είναι από τις μεγάλες μου αδυναμίες και δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός μαζί της: νομίζω ότι λάμπει!

      Πολλά, πολλά φιλιά Αγγελική!

      Διαγραφή
  9. Καλημέρα αγαπητε μου πινγουινικο

    Εμενα αυτο το ποστ σου μου δινει τροφη για σκεψη...ποση αναγκη εχει ο ανθρωπος στη ζωη του για χρωμα! Σκεψου ποση ζεστασια προσδιδουν τα χρωματα στον κοσμο γυρω μας...σκεψου πως ζουν και πως συμπεριφερονται οι ανθρωποι που ζουν στο βορρα (με το ελαχιστο φως που τους εχει κληρωθει να εχουν, θελουν να βαφουν τα σπιτια τους σε εντονα χρωματα!) Και σκεψου ποσο πιο φωτεινοι σε ολα τους ειναι οι ανθρωποι του νοτου. Η ζωογονος δυναμη του κιτρινου του ηλιου με το μπλε του ουρανου ειναι ψυχοθεραπευτικα...
    Ωραιο το ασπρομαυρο πτηνουλακι μου αλλα μονο για τις φωτο...

    Σου στελνω πολυχρωμα και ασπρομαυρα φιλια και καλημερες, διαλεξε εσυ με ποια θα χρωματισεις τη μερα σου...
    Φανή

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι πολύ σημαντικό το χρώμα! Κι επειδή εδώ στο μεσογειακό Νότο, ο ήλιος, η θάλασσα και το τοπίο μάς το χαρίζουν γενναιόδωρα, δεν το εκτιμούμε όσο του πρέπει! Αντίθετα στο Βορρά -όπως εύστοχα το σημειώνεις- οι επιφάνειες, τα σπίτια, τα ρούχα, το ντιζάιν είναι όλα βουτηγμένα στο χρώμα!

      Τώρα αναφορικά με τις καλημέρες και τα φιλιά σου, επέλεξα να χρωματίσω τη σημερινή μου μέρα με γαλαζοπράσινο της θάλασσας, ζεστό κίτρινο του φωτός και καστανοπράσινο της φθινοπωρινής γης. Λεπτομέρειες αύριο...

      Διαγραφή
  10. υπέροχες οι φωτογραφίες, καταπληκτικά τα σχόλια! του πτηνού εννοώ. οι λεζάντες είναι το κάτι άλλο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ria, χαίρομαι που σου άρεσαν οι φωτογραφίες (και τα σχόλια, εννοείται!). Τις βρήκα κι εγώ πολύ ενδιαφέρουσες -και από αισθητικής και από ιστορικής πλευράς! Τότες η φωτογραφία ήταν κάτι πολύ ιδιαίτερο και ακριβό και δύσκολο! Σήμερις όλοι είμαστε εν δυνάμει φωτογράφοι με τα κινητά μας και τα γκάτζετ μας. Αλλά έχει χαθεί κομμάτι της μαγείας, νομίζω.

      Τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  11. Πολύ ωραίες φωτογραφίες! Πιο έντονα μου έμειναν αυτή με τα χημικά (ακόμα με τα ίδια ασχολούμαστε) και αυτή με το τατουάζ αριθμό κοινωνικής ασφάλισης...στο μπράτσο...του ανθρώπου...σαν μοσχάρι...με παραπέμπει και σε άλλες παρομοιώσεις αυτή η φωτογραφία, αλλά ας μείνω στο μοσχάρι...
    Τροφή για σκέψη οι παραπάνω φωτογραφίες...
    Σε φιλώ Πιγκουίνε !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χμ, ενδιαφέρον συνειρμός! Πράγματι, είναι τροφή για σκέψη αυτές οι φωτογραφίες -όχι τόσο τα πορτραίτα, όσο οι άλλες, οι πιο ντοκιουμαντερίστικες!
      Πολλά πολλά φιλιά, μάι ντίαρ Rylie!

      Διαγραφή
  12. Καλαμιά στην κάμπο11 Σεπ 2013, 3:18:00 μ.μ.

    Νομίζω ότι η Όντρεϊ Χέπμπορν και το πολύ ταιριαστό ζευγάρι από το ΄Ορεγκον είναι οι πιο αισθησιακές. Η ΄Οντρεϊ γιατί είναι η ΄Οντρεϊ και το ζευγάρι γιατί αυτός (αν και με μουστάκι) είναι πολύ σέξι και αυτή (αν και άνεργη) είναι όμορφη και κομψή.
    Πάντως κι εγώ είμαι της άποψης ότι αυτού του είδους οι φωτογραφίες πρέπει να παραμένουν ασπρόμαυρες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα συμφωνήσω και για την Όντρεϊ και για το ζεύγος! Πέραν αυτών, μου αρέσει το παιχνιδιάρικο ύφος του Αϊνστάιν και του Δαρβίνου! Το ασπρόμαυρο είναι όντως πιο δυνατό ως εικαστικό αποτέλεσμα και το παιχνίδι των σκιών σε καθηλώνει. Με το χρώμα εξηγούνται όλα σε μεγαλύτερη λεπτομέρεια και δεν μένουν πολλά για τη φαντασία. Ναι, κι εμένα με γοητεύει πολύ το ασπρόμαυρο Καλαμιά μου!
      Πολλά, πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  13. Respect! Θρυλικές φυσιογνωμίες ... κάποιες είναι πραγματικά διάσημες (Πχ η Χέμπορν ή το έπικ φιλί για το τέλος του πολέμου! ) Τις απόλαυσα όλες! Ο σχολιασμός σου ...απλά άψογος όπως πάντα! :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.