Τετάρτη, 4 Σεπτεμβρίου 2013

Άνθρωποι και Εργαλεία



Τα τελευταία χρόνια, έχει εισαχθεί ένα νέο τερμ στα αγγλικά λεξικά: thumb generation. Που πάει να πει "η γενιά του αντίχειρα" και παραπέμπει στην -σχεδόν εμμονική- τάση των νέων να χρησιμοποιούν τις οθόνες αφής. Στα κινητά τους, στα τάμπλετς τους, στα τηλεκοντρόλς και στους ψυγειοκαταψύκτες.



Θα πεις, και που'ν'το κακό, βρε πτηνό; Αν η εξέλιξη είναι συνυφασμένη με τον αντίχειρα, ας γιομίσουμε τις οθόνες δαχτυλιές! Καμία αντίρρηση! Ποιος είμαι εγώ άλλωστε που θα κατακρίνω το τατς-σκρίν σου. Εντούτοις, πολύ τελευταία, συνειδητοποίησα πως η τεχνολογική πρόοδος φέρνει μαζί της και μία μεγάλη απώλεια: τη διατάραξη της αρχέγονης σχέσης του ανθρώπου με τα εργαλεία του.



Επειδής τη βλέπω την απορία στο βλέμμα σου, θα σε πάω στον κατάλληλο χώρο για να σου το συζητήσω. Στην Πλάκα. Και συγκεκριμένα, σε ένα υπέροχο νεοκλασικό στην οδό Πανός 22, όπου λειτουργεί εδώ και μερικά χρόνια ένα παράρτημα του Μουσείου Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης.



Τρακόσια περίπου αντικείμενα, εργαλεία και προϊόντα παραδοσιακής εργασίας συνθέτουν μία μικρή αλλά ενδιαφέρουσα συλλογή υπό τον τίτλο "Άνθρωποι και Εργαλεία. Όψεις της εργασίας στην προβιομηχανική κοινωνία". 



Ώχου, θα πεις, τι κουλτούρες είναι πάλι ετούτες; Και τελοσπάντων είναι η τσουγκράνα και το καμτσίκι, έκθεμα; Εξίσου καχύποπτος μπήκα κι εγώ. 



Αλλά το Μουσείο με κέρδισε. Πρώτον, διότι το βρήκα χαριτωμένο και έξυπνα στημένο. Δεύτερον, διότι έμαθα ένα σκασμό πράματα για το πώς το πεταλώνουν το άλογο, πώς το πελεκάνε το ξύλο, πώς το αλέθουν το στάρι και πώς το τρίβουν το πιπέρι. Και τρίτον, διότι ανακάλυψα μέσα από τα εκθέματα, τη βαθιά συναισθηματική σχέση που συνέδεε τον τεχνίτη με τον εργαλειακό του εξοπλισμό.



Μία σχέση που διήρκησε από την απαρχή του ανθρώπινου πολιτισμού μέχρις και πριν λίγα χρόνια. Για να δώκει τη θέση της σε μία άλλη σχέση (επέτρεψέ μου να πω, πιο ψυχρή και απρόσωπη): εκείνη τ' ανθρώπου με την ψηφιακή τεχνολογία.



Το Μουσείο, σου υπενθυμίζει διάφορες φράσεις που γεννήθηκαν μέσα από τα παραδοσιακά επαγγέλματα:Έφτασε ο κόμπος στο χτένι (τ'εργαλειού ντε). Στη βράση κολλάει το σίδερο. Τα πήρε όλα σβάρνα (το άροτρο). Η γλώσσα σου πάει ροδάνι. Και άλλα πολλά.


Κι ύστερα μαθαίνεις για το λοκάλιτι των επαγγελμάτων. Στο Σουφλί μεταξουργοί, στην Καστοριά γουναράδες, στο Μέτσοβο κασελάδες, στο Σιρόκο ραφτάδες, στην Τήνο μαρμαράδες. Ουφ, και στην Αθήνα άνεργοι.



Με τη βοήθεια των αντικειμένων ανιχνεύεις τα χαρακτηριστικά των επαγγελμάτων. Τα κόλπα τους. Τις δυσκολίες τους.



Αν έχεις οικογενειακές αναφορές, μπορεί να λειτουργήσει και σε προσωπικό επίπεδο ετούτος ο χώρος.



Να, ας πούμε εγώ θυμήθηκα τον δικό μου τον παππού. Δεν τον πρόλαβα πολύ, είναι εξαιρετικά αμυδρή η θύμησή του. Ποτοποιός ήτανε. Έσιαχνε ρετσίνα και την εμφιάλωνε. Είχε ολόδικιά του μία μικρή μονάδα με τεράστια βαρέλια. Στη Θράκη ντε! Οι δουλειές πήγαιναν καλά. Αλλά ύστερα τον έριξε έξω ο συνεταίρος του. Και φαλήρισε η επιχείρηση. Κύκλους κάμει η ζωή. Όπως τώρα, έτσι και τότες. Κλείνω την παρένθεση γιατί συγκινήθηκα.


Στο Μουσείο, θα βρεις υπέροχες φωτογραφίες από το αντιπροχθές της Ελλάδας. Ποτισμένες με μόχθο και μ'ιδρώτα.



Που εικονίζουν μαστόρους και τεχνίτες. Δίπλα τους, οι μαθητευόμενοι πιτσιρικάδες.



Αχ αυτοί οι ασπρόμαυροι πιτσιρικάδες. Μικρομέγαλες φυσιογνωμίες, με την αγωνία του μεροκάματου. Και ουχί του πλεϊστέισον.



Κι αγρότισσες. Με τα τσεμπέρια ν'ανεμίζουνε ανάμεσα στα σπαρτά και τα κωθώνια.



Κι εργάτες. Σε μουράγια, σε σιδηρουργία, σε καπνεργοστάσια. Γενιές ολόκληρες απ'ανθρώπους.



Στάθηκα με ενδιαφέρον σε ετούτη τη φωτογραφία. Σου διαβάζω τη λεζάντα: χτίστες από την Πυρσόγιαννη, την Αγία Παρασκευή (Κεράσοβο) και τον Πύργο (Στράτσιανη) Ιωαννίνων, από τον Πεντάλοφο (Ζουπάνι) και το Βυθό (Ντόλο) Κοζάνης, από την Κύμη της Εύβοιας και από την Κάρπαθο, στα έργα σιδηροδρόμων στην Περσία, το 1935. Ναι, καλά άκουσες: στην Περσία! Μέχρις εκεί φθάσανε για το μεροκάματο.



Το Μουσείο μπορεί μεγάλο να μην είναι, καταφέρνει όμως να σε εμπλέξει με έναν τρόπο στην αφήγησή του. Δίνοντάς σου, παραδείγματα. Και αλληλεπιδρώντας με τη σκέψη σου.



Σκηνοθετεί παιχνίδια με τους συνειρμούς σου. Να, για παράδειγμα, σου αποκαλύπτει το επαγγελματικό παρελθόν κάποιων επιθέτων. Χρησιμοποιώντας γνωστούς καλλιτέχνες. Η Άννα Βαγενά ας πούμε, ψάχνει στο γενεαλογικό της δέντρο, τον βαρελά που της κληροδότησε το όνομα. Λίγο πιο δίπλα, ο Κώστας Βουτσάς αναπτύσσει μία αντίστοιχη διήγηση που καταλήγει στον παππού του που κατασκεύαζε βαρέλια στο χωριό Επιβάτες της Ανατολικής Θράκης. Σε εκείνη την περιοχή τα βαρέλια τα λέγανε βουτσιά, εξού και το επίθετο.



Τελειώσαμε; Περίπου. Θα μου επιτρέψεις να σταθώ και σε κάτι τελευταίο. Στον πίνακα που αναρτούν οι επισκέπτες τις απόψεις και τα σχόλιά τους. Όπου μπορείς να διαβάσεις ανέλπιστες ιστορίες.



Για τον πατέρα που ήτανε επιπλοποιός, από τους παλιούς μάστορες.



Για τον προπάππου που ήτανε χτίστης και είχε πάει στην Περσία το 1935. Θε-μου, μπορεί να ήτανε κάποιος από αυτούς που ποζάρανε σε εκείνη τη φωτογραφία!



Και για τη Θεοδώρα και την Ιουλία από τη Λάρισσα, που ενθυμούνται τους γονείς τους να χρησιμοποιούν κάποια από  τα εργαλεία.



Εντύπωση μου έκαμαν και ετούτα τα συγχαρητήρια. Από τα μακρινά Πυρηναία (που είναι πανέμορφα, αν τυχόν βρεθείς προς τα εκεί, πάρε ένα αμάξι και σκαρφάλωσε στα μεσαιωνικά χωριά και στα υπέροχα δάση τους). Και μην το γελάς, το να αφήνει Γάλλος μήνυμα στα αγγλικά είναι ζούπερ σπάνιο. 



Με τούτα και με κείνα, έμεινα ένα μισαωράκι στο Μουσείο. Και έφυγα χαρούμενος και κερδισμένος από την επίσκεψή μου. Ναι, στο προτείνω άμα περάσεις κατά κει.

40 σχόλια :

  1. πολλές φορές πέρασα από εκεί. αλλά δεν το πρόσεξα. κοίτα τι χάνει κανείς από συζητήσεις...

    καλημέρα πτηνό μας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ria, την επόμενη φορά, αξίζει να κάμεις μία στάση. Είναι πολύ μικρό το μουσείο και δεν θα σου πάρει πολύ. Αλλά αν αφεθείς στην αφήγησή του, νομίζω θα βρεις συγκινητικά στοιχεία!
      Την καλημέρα μου!

      Διαγραφή
  2. Εξαιρετικά ενδιαφέρον, μιας και είμαι κι εγώ γιος ξυλουργού που τα καλοκαίρια μου βοηθούσα τον μπαμπά συγκινήθηκα!

    Να έχεις μια υπέροχη μέρα πτηνό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Α, τί ωραία που είναι να δουλεύεις το ξύλο! Κι αυτή η μυρουδιά από τα ροκανίδια, υπέροχη!
      Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου tremens!

      Διαγραφή
  3. πολύ όμορφο μουσείο!
    τωρα τελευταια συζητάω συνεχώς για τότε που όλα σχεδόν τα παιδιά βοηθούσαν στις δουλειές των γονιών τους και τώρα έχουν βουλιάξει οι καναπέδες,χώρια το ''βαριέμαι'' που ακούς από το στόμα τους όλη μέρα!
    καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νάσια, το βλέπω κι από εμένα: η τεχνολογία μάς έχει βαρύνει όλους και τείνει να μας καθηλώνει στην καρέκλα με μία οθόνη μπροστά μας. Κι αν είμαστε επιρρεπείς εμείς, πόσο μάλλον τα παιδιά που μεγαλώνουν σε ένα ψηφιακό περιβάλλον!
      Όλα αυτά τα εργαλεία και τα επαγγέλματα που αφηγείται το μουσείο, μοιάζουν ξαφνικά πάρα πολύ παλιά και ξεπερασμένα -παρότι αφορούν το αντιπροχθές αυτής της κοινωνίας.
      Καλημέρες!

      Διαγραφή
  4. Να σου πω, χάρηκα και μόνο που το είδα αμουντζούρωτο το νεοκλασικό μας! Όσο για τα άλλα, φοβούμαι ότι αργία μήτηρ πάσης... κακίας, ότι οι νέοι μας σήμερα ειδικεύονται στην τέχνη του φραπέ και του... sms, ενίοτε και σ' αυτή του... μουντζουρώματος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γεράσιμε, το κακό με τις μουτζούρες έχει παραγίνει -όχι μόνο στην Πλάκα, αλλά παντού! Δεν ξεύρω τι έφταιξε σε ετούτη τη γενιά των δεκαοχτάρηδων και των εικοσάρηδων, αλλά πραγματικά όσα ελαφρυντικά κι αν τους αναγνωρίσω, θυμώνω μαζί τους για τα μουτζουρώματα και τους φραπέδες!
      Την καλημέρα μου!

      Διαγραφή
  5. Πολύ όμορφο το'χω ήδη επισκεφθεί...
    Αγαπώ άλλωστε πολύ τις χειροτεχνίες και γενικά τη δουλειά με τα χέρια...
    Χιονάδες οι αγιογράφοι ε? Στο θηλυκό που'μαι εγώ πως γίνεται άραγε? Χιονούλα?
    Είναι φοβερό το πως κάποια επαγγέλματα έχουνε αλλάξει ελάχιστα στο πέρασμα των χρόνων.
    Αγαπημένη μου δουλειά το πετάλωμα των αλόγων...
    Δύσκολη και ενίοτε και επικίνδυνη. Οποτε ερχόντουσαν οι πεταλάδες με το φορτηγάκι στον ιππικό όμιλο καθόμουν ώρες ατελείωτες μέσα στον ήλιο να παρακολουθω από το πρώτο μέχρι το τελευταίο άλογο.
    Δουλειά με μέλλον εκεί που οδεύουμε... Ξέρεις πόσο παίρνει ένας πεταλάς? 200 ευρώ παρακαλώ...
    Και ένα άλογο θέλει πετάλωμα κάθε δυο μήνες... για βάλε λοιπόν να υπολογίζεις πόσα βγάζει ένας πεταλωτής σε έναν ιππικό όμιλο...
    Σε φιλώ γλυκά και αντιπροτείνω επίσκεψη στο μουσείο υδροκίνησης της Δημητσάνας να δεις από κοντά τα ταμπάκικα (βυρσοδεψία) και τα μπαρουτάδικα. Θα σου αρέσει πολύ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι πολύ που έχεις πάει! Μα δεν είναι πολύ χαριτωμένο μουσειάκι; Αυτό με τους πεταλάδες, βέρι ιμπρέσινγκ -γιατί δεν μας τα λέγανε αυτά στο σχολικό επαγγελματικό προσανατολισμό ο-ε-ό; Αλλά βλέπεις όλοι θέλαμε να γίνουμε υπάλληλοι γραφείου και να καθόμαστε ολημερίς μπροστά από έναν υπολογιστή...
      Το μουσείο υδροκίνηαης της Δημητσάνας, το έχω επισκεφθεί και είναι εξαιρετικό! Νομίζω, από τα πιο ενδιαφέροντα και όμορφα καμωμένα τοπικά μουσεία στην Ελλάδα!
      Τα φιλιά μου, Λιακάδα!

      Διαγραφή
  6. Ωραία ανάρτηση, Πιγκουϊνε... Γλυκιά και νοσταλγική, με συγκίνησε. Ειδικά οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες που παρουσίασες. Και σκέφτηκα ότι, στην εποχή που ζούμε, που τα πάντα φαίνονται να κινούνται γρήγορα και άγρια μπροστά, το να κάνουμε μια στάση και να θυμόμαστε τα παλιά τα χρόνια στην Ελλάδα, μας δίνει μια αίσθηση ασφάλειας και ζεστασιάς. Θες η ανθρωπιά και αλληλεγγύη που φαντάζομαι τότε υπήρχαν μεγαλύτερες, θες η αθωότητα των σχέσεων και των βιωμάτων, θες η τίμια έννοια του μόχθου και οι σκληρές αλλά προβλέψιμες, πώς να το θέσω, συνθήκες ζωής ... Σαφώς και εκείνες οι εποχές είχαν τα άγχη τους, τρομερότερα ακόμη από τα σημερινά, και τις ασχήμιες τους, αλλά μια βουτιά πίσω στον χρόνο σε κάνει να νιώθεις πως τον σταματάς λίγο, τον ελέγχεις και αφήνεσαι στην αναπόληση. Ξεκουράζεσαι έτσι. Και ναι μεν είναι λάθος ο εξωραϊσμός του παρελθόντος, αλλά νομίζω πως τότε, τουλάχιστον, υπήρχαν ακόμη μεγάλες προσδοκίες από τους ανθρώπους, από το μυαλό τους και την ηθική τους υπόσταση, τη δυνατότητά τους να συνυπάρξουν αρμονικά. Προσδοκίες που γεννούσαν ελπίδα και αισιοδοξία. Οι δρόμοι ήταν ανοιχτοί, να γίνουμε το καλύτερο ή το χειρότερο που μπορούσαμε. Αυτό το συναίσθημα και αυτή η "άδεια" είναι μάλλον που πια, εμείς που ξέρουμε καλύτερα και είμαστε πιο κυνικοί συνολικά, έχουμε χάσει.
    Με έπιασε πάλι φλυαρία - σταματάω. Σε χαίρομαι, πάντως, που δίνεις σημασία στο καθετί, που έχεις την όρεξη και διαθέτεις τον χρόνο για να ανακαλύπτεις. Και ελπίζω να συνεχίσεις έτσι. :-)
    Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σαφώς και είναι λάθος ο εξωραϊσμός του παρελθόντος! Διόλου εύκολες δεν ήσαν οι συνθήκες διαβίωσης τότες και για να εξασφαλίσεις ένα καρβέλι ψωμί, έλιωνες στον κάματο. Αλλά όπως πολύ ωραία το λες, είχε εκείνη η απλότητα την ελπίδα και την αισιοδοξία για το καλύτερο. Σήμερις, που όλα δείχνουν πιο εύκολα, αδειάσαν οι ζωές μας από τη χαρά της δημιουργίας και της χειρονακτικής εργασίας!
      Τις καλημέρες μου!!

      Διαγραφή
  7. Αν έμενα Αθήνα σίγουρα θα επισκεπτόμουν αυτό το μουσείο. Πρέπει να γνωρίζουμε τις ρίζες μας πριν ανοίξουμε τα φτερά μας...
    (Κι εμένα ο παππούς μου ήταν πηλιορείτης βαρελοποιός. Έχω και την ταυτότητά του που το γράφει, κρατημένη ενθύμιο...)

    Καλό Φθινόπωρο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι σημαντικό να μαθαίνουμε το παρελθόν αυτής της χώρας. Και τα παραδοσιακά επαγγέλματα είναι κομμάτι της κοινωνικής μας ταυτότητας! Μου αρέσει που έχεις κρατήσει την ταυτότητα του παππού σου -ως ανάμνηση της ύπαρξης και του είναι του!
      Τα φιλιά μου και τις καλησπέρες μου! (Δεν θα σταματήσω να το λέω: τι τυχεροί που είστε εκεί στο Βόλο με το μαγικό Πήλιο δίπλα σας!!!)

      Διαγραφή
  8. Με γύρισες πίσω στο 60 όπου τα εργαλεία ήταν σημαντικό κομμάτι της ζωής.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τώρα το μόνο εργαλείο που χρειαζόμαστε οι περισσότεροι είναι το πισί μας. Δεν το λέω κακά, η εξέλιξη είναι μέρος της ζωής! Εντούτοις είναι χρήσιμο να στέκεται κανείς ενίοτε και να ενθυμείται το παρελθόν αυτής της χώρας. Και τις ζωές των παππούδων και των προπάπων μας!
      Τα φιλιά μου και τις καλησπέρες μου!

      Διαγραφή
  9. Μου θύμησες την επίσκεψή μου στο μουσείο βυρσοδεψίας στη Σάμο και στο μουσείο υδροκίνησης στη Δημητσάνα (αν σας φέρει ο δρόμος αξίζουν τον κόπο).
    Έχει μικρά διαμάντια αυτός ο τόπος και μνήμες που ευτυχώς υπάρχουν κάποιοι που τις φυλάνε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχει όντως μικρά διαμάντια αυτός ο τόπος! Και πρέπει -θα ακουστώ διδακτικός- να τα διαφυλάττουμε και να τα αναδεικνύουμε! Μνήμες, ιστορίες και ανθρώπινες περιπέτειες παντού ανά την Ελλάδα!

      Διαγραφή
  10. Τώρα είδα ότι έχεις πάει στη Δημητσάνα. Σάμο τότε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δημητσάνα έχω πάει κάμποσες φορές και τόχω θαυμάσει το μουσείο υδροκίνησης! Στη Σάμο, έχω να πάω χρόνια, άλλά τόχω στα άμεσα σχέδιά μου!
      Φιλιά πολλά!

      Διαγραφή
  11. Πηγκουίνι μου γλυκό μου έλειψες!
    Επέστρεψα και διάβασα το καταπληκτικό κείμενό σου.
    Κανένας τεχνίτης και τεχνικός βρε παιδιά όλοι οικονομολόγοι θα γίνουμε δεν έχουμε και οικονομία πια.
    Ας γυρίσουμε λίγο πίσω μπας και δούμε άσπρη μέρα!
    Φιλιά πολλά θα το επισκεφτώ όπωσδήποτε!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι εσύ μου έλειψες πολύ πολύ πολύ, αγαπημένη μου Έλενα! Να το επισκεφθείς το μουσειάκι, είμαι βέβαιος ότι θα το εκτιμήσεις και θα σου αρέσει!
      Άντε καλό πτηνόπωρο νάχουμε!

      Διαγραφή
  12. Υπέροχο! Πόσα ξεχασμένα επαγγέλματα... Πόσα πράγματα μπορούσαν να κάνουν οι παππούδες μας μόνοι τους, ενώ εμείς δε γνωρίζουμε πλέον τίποτα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό ακριβώς σκεφτόμουν λοιπόν κι εγώ: πόσο κρίμα είναι που όλη αυτή η εμπειρική γνώση των παππούδων μας, χάνεται μαζί τους. Ναι, το ξεύρω ότι αρκετά πράματα αποτυπώνονται στα ψηφιακά μας αρχεία, όχι όμως το μεράκι, ο μόχθος και η τέχνη τους.
      Τα φιλιά και τις καλησπέρες μου!

      Διαγραφή
  13. Πολύ ενδιαφέρουσα βόλτα Πιγκουνίε μας!
    Θα πάμε οικογενειακώς ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να πάτε, να πάτε! Αξίζει τον κόπο μία στάση στην επόμενη βόλτα σας προς την Πλάκα!
      Τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  14. Καλαμιά στην κάμπο4 Σεπ 2013, 4:48:00 μ.μ.

    Μπορεί το από μέσα του να είναι,εκτός των άλλων, πολύ συγκινητικό και νοσταλγικό (εξίσου συγκινητικό και το κείμενό σου) αλλά εκείνο που μου τράβηξε περισσότερο την προσοχή είναι το εξωτερικό του. Μα είναι πανέμορφο, κουκλίστικο, καλαίσθητο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το μουσείο στεγάζεται σε ένα ωραιότατο νεοκλασικό. Από εκείνα που ευτύχησαν να αναδειχθούν με τη φροντίδα του κράτους -όχι για να λέμε και τα καλά! Το είχα σταμπάρει εδώ και καιρό, αλλά μόλις προσφάτως το επισκέφθηκα. Και επειδής κάτι τέτοια μικρά διαμαντάκια, πολύ τα εκτιμώ, απεφάσισα να του αφιερώσω μία ανάρτηση. Έτσι μπας και πείσω κανέναν να πάει μέχρις εκεί.
      Τα φιλιά μου, Καλαμιά!

      Διαγραφή
  15. Καλή επάνοδο έκανες (αν και, αν κατάλαβα, οι διακοπές συνεχίζονται... μα τι δουλειά κάνεις και οργανώνεις τέτοια ταξίδια χονκονγκ κλπ! - ρητορικόν). Λεεεεπόν, χαίρομαι γιατί αυτή τη φορά "σε πρόλαβα" : έχω ήδη πάει στο μουσειάκι(καλά, φέτος πήγα και μεσσήνη και ελαφόνησο, αλλά όχι επειδή σε διάβασα εδώ, αλήθεια το είχα προγραμματίσει. Πράγματι, διακρίνω κι εγώ ένα ιδιότυπο ανταγωνισμό...χμ...). Και πάλι διασκεδαστική ανάρτηση (αλλά από Θράκη και κάμω-κάμεις; Τσσσσς...κάμνω εννοείς).
    Ρίξε παραλίες , θάλασσες, νερά στις αναρτήσεις ΆΜΕΣΑ! Πλιζ. Ε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι διακοπές όντως συνεχίζονται, αν και με περιμένει σύντομα βαρύς εργασιακός χειμώνας! Αλλά κι εσύ δεν πας πίσω: με Μεσσήνη και Ελαφόνησο (και ποιος ξεύρει τι άλλο δεν μας λες), καθόλου δεν κακοπέρασες εφέτος! Χαίρομαι που έχεις πάει στο μουσειάκι -νομίζω είμαστε λίγοι αυτοί που το έχουμε ανακαλύψει.
      Όσο για τις θάλασσες, άσε με να το επεξεργαστώ και όλο και κάτι θα βάλω... :)
      Φιλιά και καλησπέρες!

      Διαγραφή
  16. Έχω βρεθεί και μάλιστα έχω τραβήξει παρόμοιες φωτογραφίες απ' την είσοδο και το κτίριο. Μέσα δεν το επιχείρησα. Είναι όντως μεγαλείο αυτό το μουσείο. Μέσα απ' την αφήγηση και το υλικό σου, αναδεικνύεται περισσότερο.

    Καλό φθινόπωρο Πιγκουίνε μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι πολύ που το έχεις ανακαλύψει κι εσύ, διότι εκεί πούναι χωμένο το δύστυχο μουσειάκι πολλοί λίγοι το προσέχουν! Το κτήριο είναι όντως υπέροχο. Μακάρι να το μάθει ο κόσμος και να το εντάσσει στους περιπάτους του στην Πλάκα!
      Πολλά πολλά φιλιά και καλημέρες, Μαρία!

      Διαγραφή
  17. Καλησπέρα πτηνούλι!
    Δεν έχω βρεθεί στο μουσείο αλλά στον τόπο δημιουργήθηκε φέτος το καλοκαίρι ένα τέτοιο μουσείο που λειτουργεί ως παλιό καφενείο-ουζερί. Τα εκθέματα υπέροχα! Τα περισσότερα δεν μου είναι άγνωστα. Κάτι που μεγάλωσα σε επαρχία, κάτι που έχουμε και την ηλικία μας τα περισσότερα τα γνωρίζω! Και σέβομαι απίστευτα την κληρονομιά μας!
    Καταπληκτικές όπως πάντα οι φωτογραφίες σου!
    Καλό μήνα. καλό Φθινόπωρο!

    ΥΓ: Είδα και τις δύο προηγούμενες αναρτήσεις σου στη δουλειά μα δεν προλάβαινα το σχολιασμό!
    Λατρεύω να σε διαβάζω ...κάποιες φορές και δυνατά να ακούν κι οι άλλοι! χιχιχι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι να βλέπω τέτοια ¨έξυπνα¨ μουσεία που πηγαίνουν το κόνσεπτ ¨λαογραφία¨ ένα βήμα παρακάτω! Και χαίρομαι που δημιουργούνται τέτοιοι χώροι, όχι μόνο στην Αθήνα αλλά και σε πολλά μέρη της Ελλάδας!
      Φχαριστώ που με διαβάζεις (από μέσα σου ή μεγαλοφώνως), πτηνούλι απολαμβάνει πάντα την παρέα σου στις βόλτες του!
      Φιλιά και καλημέρες!

      Διαγραφή
    2. Θίγεις πολλά θέματα. Όντως, η μουσειολογία και η έξυπνη παρουσίαση των εκθεμάτων πάει τα πάντα- και την ομολογουμένως για πολλούς χαζούς λόγους παραγκωνισμένη λαογραφία- πιο μπροστά (πάντως, έχουμε αρκετά μουσεία διαμαντάκια : πχ αρχαιολογικό Βόλου- ορθώς διησθάνθεις, πήγα και αλλού, και Πήλιο- Πέλλας, για Βεργίνα πλην του φωτισμού τι να πω κλπ. Και το κουφό, στρατιωτικό μουσείο καλαμάτας με υπέροχα φαντάρια ξεναγούς). Αλλά και το πιο παραδοσιακό μουσείο Λαϊκής Τέχνης είναι πολύ καλό, και ποιος έχει μπει στο Τζαμί Τσισδαράκη (Μοναστηράκι, ΟΚ εκτός από σένα και λίγους άλλους τρελούς). Να ξες ότι προβλέπεται Μουσείο Λαϊκής Τ. υπερπαραγωγή (μάλλον θα συνενωθούν όλα τα εκθέματα). Ε.

      Διαγραφή
    3. Έχει η Ελλάδα όντως κάμποσα ωραία μουσεία! Το αρχαιολογικό Πέλλας είναι πράγματι καταπληκτικό (να θυμηθώ να του κάμω ανάρτηση), αλλά και της Βεργίνας, των Ιωαννίνων, το Βυζαντινό της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, το Λαογραφικό της Καστοριάς και τόσα άλλα που δν μου φτάνουν εδώ οι αράδες για να τα μνημονεύσω! Μακάρι να το δούμε αυτό το μεγάλο μουσείο λαϊκής τέχνης στην Αυλή των Θαυμάτων, αν και εμένα μου αρέσει και η λογική των πολλαπλών μικρών μουσείων στην Πλάκα (θα έπρεπε να είναι γιομάτη με τέτοια!)
      Τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  18. Τα αρπάω- χωρίς παρεξήγηση. Διορθώνω το "διησθάνθης" (το ορθογραφικό μου έβγαζε μάτι-επαγγελματική διαστροφή, και ήθελα να σου την πω εντελώς φιλικά σε μέιλ να προσέξεις λίγο κάτι κουφά εκ παραδρομής μικρολαθάκια σε διάφορες αναρτήσεις). Ε.

    (να βάλεις και τον αρχαιολογικό χώρο Νεμέας- τόχεις νομίζω, σήμερα πήγα. τα πίνεις και στα παρακείμενα οινοποιεία...). Αντιλαμβάνεσαι ότι την καταβρίσκω με τις αναρτήσεις, είσαι και γατόνι που δε βρίσκει ησυχία. Μπράβο... (καλά, σκάω...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να το αρπάξεις και χωρίς παρεξήγηση! Αυτό το έρμο το ¨διησθάνθης¨, πού είναι και δεν το βλέπω; Τα ορθογραφικά κι εμένα με πληγώνουν αν καμιά φορά ξαναδιαβάζω κάτι που έγραψα και εντοπίζω μαργαριτάρια! Δεν χρησιμοποιώ ποτές αυτόματη διόρθωση (ίσως κακώς) και όλο και κάτι ξεφεύγει. Ας είναι. Με αγαπάτε και με τα λάθη μου (ελπίζω). Όσο για τη Νεμέα, ωραιότατος ο αρχαιολογικός, καλώς μου τον υπενθύμησες για να τον περιλάβω στην πρώτη ευκαιρία!
      Την καλησπέρα μου!

      Διαγραφή
  19. Α, είναι σε προηγούμενη ανάρτηση (το έγραψα με ει γμτ, αλλά με αυτά τα ηλεκτρονικά διαόλια ... είναι που δεν αφήνω και κουβέντα να πέσει χάμω, κι εσύ το ίδιο...καλά, μην απαντάς και σε όλα, αν και μάλλον το κάνεις χάζι και από ευγένεια προς τους σχολιάζοντες. ξέρουμε ότι διαβάζεις όοολα τα σχόλια). Ξαναματαρπάω τα φιλιά και την καλησπέρα (πόσο μου τη δίνει ο πληθυντικός, ρε παιδιά δε μιλάμε ισπανικά και τουρκικά-έλεος) και φεύγω... Ε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τα διαβάζω όλα τα σχόλια και προσπαθώ να απαντάω πάντα! Χαίρομαι πολύ το κουβεντολόι και όπως θάχεις καταλάβει είμαι πτηνό κουτσομπόλικο και πολυλογάδικο!
      Ξαναπάρε φιλιά και μερικές καλημέρες!

      Διαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.