Τρίτη, 1 Οκτωβρίου 2013

Ο Αλεξανδρινός, ο καθαρός ο ουρανός



Τώρα αν σου πω ότι είμαστε στην Αλεξάνδρεια, δεν θα με πιστέψεις. Πού είναι ο Καβάφης, θα αναρωτηθείς. Που είναι το Αμπούλ Αμπάς και το Κάιτ Μπέι; Κι αν δεν βλέπεις κελεμπία και Μεσόγειο, μην μου ανησυχείς αναγνώστα: ετούτη η Αλεξάνδρεια δεν βρίσκεται στην Αίγυπτο, αλλά στη Βιρτζίνια. Στις Γιουνάιτεντ Στέιτς οφ Αμέρικα, ντε! (και πάνω που έλεγες ότι θα παλουκωθούμε σπίτια μας αυτήν την εβδομάδα και δεν θα τρέχουμε στις ξενιτιές...)


Σταμάτα να χλιμιντρίζεις, δεν σε κουβάλησα μέχρις εδώ χωρίς λόγο. Α, σόρι. Δεν ήσουν εσύ, αλλά η Ντόλι. Χελόου Ντόλι! Ιτς σόου νάις του χαβ γιου μπακ!


Η Αλεξάνδρεια είναι μία μικρή τυπική πόλη του αμερικανικού Βορρά. Μερικά χιλιόμετρα μακριά από την Ουάσινγκτον, στις όχθες του Πότομακ Ρίβερ και με αρκετά υψηλό κατά κεφαλήν εισόδημα, ετούτη η πόλη των εκατόν πενήντα χιλιάδων κατοίκων, μοιάζει με σκηνικό ταινίας ή τηλεοπτικού σήριαλ.


Μεγάλα πεζοδρόμια, όμορφα αποικιακά σπίτια, γκαλερίς, καλαίσθητα μαγαζάκια, ήσυχος κόσμος που περπατά χαζεύοντας την αγορά. Και κάμποσα εστιατόρια: ιταλικά, μεξικάνικα, ινδικά, κινέζικα, αργεντίνικα, καμποτζιανά, μπουρκινοφασικά, κόμπος το στομαχάκι σου.


Φυσικά και ελληνικά! Για εσένα που επιμένεις να φας μουζάκα και γκρικ σάλαντ, υπάρχει η επιλογή της Taverna Cretekou. Ναι, μπορείς να βρεις και χοχλιούς μπουρμπουριστούς (λέμε τώρα)! Πέραν της πλάκας, είναι από τις λίγες φορές που ο μουζάκας δεν είναι πλάστικ και τα σουτζουκάκια δεν κάμουν γκελ. Γιατί συνήθως η γκρικ τάβερν στα εξωτερικά, είναι από το χάλια και κάτω.


Μην ξεγελιέσαι πάντως από τους χοχλιούς και τα τζατζίκια. Μήτε από το όνομα της πόλης: ετούτη η Αλεξάνδρεια δεν έχει σχέση με την Ελλάδα, ούτε αποτελεί τρίμπιουτ στο Μεγαλέξανδρο. Απλώς αυτά εδώ τα μέρη ανήκαν σε έναν άγγλο αποικιοκράτη ονόματι Peter Alexander, ο οποίος έστησε εδώ το κονάκι του και μας έμεινε ως τοπωνύμιο.



Όλο αυτό το τουβλάκι, θα σου θυμίσει Αγγλία και δικαίως. Η πόλη από εκεί έλκει τις καταβολές της. Εντούτοις, στο Λονδίνο δεν είσαι σίγουρα: αν καλοπροσέξεις, θα ιδείς ότι πολλά σπίτια -κατά το σύνηθες στο Γιουνάιτεντ Στέιτς, είναι ξύλινα και στέκονται απλώς σε μία τούβλινη βάση. Στον τυφώνα, κλαίμε.



Οι γειτονιές είναι καλοφροντισμένες και καθαρές -μεταξύ μας, και ελαφρώς μπόρινγκ. Το πιο εξτρίμ πράμα που μπορείς να κάμεις είναι να παραγγείλεις πίτσα με τριπλή μοτσαρέλα στην Pizza Hut. Ή να ζητήσεις φραπόγαλα στα Starbucks. Διότι εδώ είμαστε σε μία από εκείνες τις περιπτώσεις αμερικανικών πόλεων που ζουν σε μία νον-στοπ νιρβάνα.



Όταν λέμε ότι δεν γίνεται τίποτα, δεν-γίνεται-τίποτα! Το πολύ πολύ να πας ως το πορτ να ιδείς αν κουνιούνται οι βάρκες. Να κάτσεις στο παγκάκι με ένα παγωτό ράζμπερι-μπλούμπερι και να χαζεύεις τα πουλιά.



Οι περισσότεροι από τους κατοίκους της πόλης ασχολούνται με εμπορική δραστηριότητα ή είναι δημόσιοι υπάλληλοι -στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ ή στο Πεντάγωνο (με το τρένο είσαι σε μισή ώρα στην Ουάσινγκτον, επομένως βολεύει να μένεις και εδώ).



Επειδής με ξεύρεις πόσο μου αρέσει να χώνω το ράμφος μου παντού και να ανακαλύπτω το απειροελάχιστο στα διάφορα μέρη, είπα μιας και βρέθηκα σε ετούτη την πόλη, να ανακαλύψω βρε αδελφέ κάνα μουσειάκι, να μάθω για την ιστορία της, να καταλάβω πώς περνάνε την ώρα τους εδώ στο Βιρτζίνια. Τσάλεντζινγκ;



Λοιπόν, ετούτο είναι το Carlyle House. Ένα πέτρινο σπίτι του 18ου αιώνα, εξαιρετικό δείγμα της Palladian αρχιτεκτονικής (σε έσβησα;), τύπου Ντάουντον Άμπεϊ στο πιο μικρό του. Με τους υπηρέτες, τους κηπουρούς, την κιουρία Carlyle με τα επτά παιδιά (στο έβδομο, τη χάσαμε) και τουρς για να θαυμάσεις τις καρέκλες και τα σεμεδάκια.



Ο κήπος του εστέιτ είναι μαγευτικός. Με ωραιότατο κιόσκ, να έρθεις να κάμεις το πικ νικ σου, με το κεφτεδάκι, τη ντοματούλα και τη μορταδέλα. Θα πεις, πόσο ιμπόρταντ είναι ωρέ πτηνό ετούτο το σπίτι: σε όρους Ευρώπης, καθόλου. Σε όρους Αμερικής, όπου το οτιδήποτε πιο παλιό από τον Έλβις είναι αρχαιότητα, πέφτουμε κάτω και παραληρούμε με το οίκημα.



Αυτό είναι το Δημαρχείο της Αλεξάνδρειας. Όχι, δεν είναι γραμμένο με γκράφιτι, πού νομίζεις ότι βρίσκεσαι;


Μία τεράστια αμερικάνικη σημαία χύνεται στο κτήριο. Μπροστά έχουμε ειδική εξέδρα για τη μπάντα του δήμου. Εδώ λοιπόν, στην κεντρική πλατεία είναι που μαζευόμαστε όλοι οι κάτοικοι για τα φεστίβιτις. Την 4η Ιουλίου, το Halloween, τα γενέθλια του Γιώργου το Φλεβάρη (του Τζορτζ Ουάσινγκτον ντε, που ήταν από εδώ).


Το βλέπεις έτσι ειδυλλιακό το μέρος και μήτε που φαντάζεσαι πως σε ετούτη εδώ την πλατεία λειτουργούσε ένα από τα δύο μεγαλύτερα παζάρια δούλων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σου κέντρισα ξαφνικά την περιέργεια; 


Μέχρις και σήμερα, η πλατεία αυτή λέγεται Market Square και για να αποκτήσεις εικόνα, φαντάσου την πολύ πιο βρώμικη, γιομάτη κόσμο και με μεγάλους ξύλινους πάγκους, όπου ανέβαζαν τους προς πώληση δούλους για να τους προμοτάρουν στο αγοραστικό κοινό. Αν ήσουν ένας κτηματίας από τη Λουιζιάνα ή το Τέξας, μπορεί να ερχόσουν ως εδώ για να αποκτήσεις μερικούς δύστυχους μαύρους -απευθείας παραλαβή από την Αφρική- για να μαζεύουν το βαμβάκι σου.


Εκατόν τόσα χρόνια μετά, πολιτισμός. Όχι να πουλήσεις άνθρωπο, ούτε ποδήλατο δεν επιτρέπεται να κάμεις εδώ. Επίσης, βάλε τ'ακουστικά σου στο ipod.


Δεν είναι τυχαίο που σε ετούτη την πόλη, έπεσαν τα πρώτα μπαμ-μπουμ επί Πολέμου Βορείων και Νοτίων. Η Αλεξάνδρεια λόγω της υπαγωγής της στους Γιάνκηδες, αποτέλεσε κατά τη διάρκεια των εχθροπραξιών, καταφύγιο για αρκετούς μαύρους που είχαν αποδράσει από τις φυτείες του Νότου και έφθαναν με τις αλυσίδες τους μέχρις εδώ. Στα τέλη του 19ου αιώνα, ο μαύρος πληθυσμός της πόλης ήταν σχεδόν το 50% του πληθυσμού της.


Σήμερις όλα αυτά μοιάζουν τόσο μακρινά -θαρρείς πως δεν συνέβησαν ποτέ. Η πόλη ζει μέσα στη μακαριότητα της ευμάρειάς της και οι κάτοικοι -παρότι πολύ κοντά στην πρωτεύουσα- απολαμβάνουν εκείνη τη γλυκιά αποχαύνωση της αμερικανικής επαρχίας. Όπου η έξοδός σου είναι το μολ, το μόνο που έχεις να κάμεις τα σαββατοκύριακα είναι μπάρμπεκιου και η μόνη πολιτιστική κίνηση είναι το μούλτιπλεξ με ταινίες για ζόμπι.


Την τελευταία πράξη αυτής της βόλτας θα την παίξουμε στο λιμανάκι. Κοιτώντας το ποτάμι.


Ξεύρεις, η ζωή στην Ελλάδα είναι μία διαρκής περιπέτεια. Αυτή η χώρα παράγει περισσότερη ιστορία από όση μπορεί να καταναλώσει -που έλεγε και ο Τσώρτσιλ (όχι για εμάς, αλλά το βουτάω γιατί μας ταιριάζει). Τουναντίον εδώ στη Βιρτζίνια, βρίσκεσαι σε ένα μέρος που έχει να παράξει ιστορία περίπου 150 χρόνια. Και όλα είναι ήσυχα και οργανωμένα και προβλέψιμα.


Παρακολουθώ το ποταμόπλοιο να ξανοίγεται και αναρωτιέμαι. Αν θα μπορέσουμε κι εμείς να γίνουμε ποτέ έτσι -έστω μετά από ζίλιον γίαρς. Θα μου πεις, θέλεις ωρέ πτηνό την αποχαύνωση και τη νιρβάνα; Τη φλατ αντίληψη της κοινωνίας; Τη μούλτιπλεξ αισθητική και το τουβλάκι; Το μπάρμπεκιου και την πλάστικ γειτόνισσα που κάμει γιόγκα και θέραπι και χειροτεχνίες στον κήπο της; 

 Ε λοιπόν ναι. Τα θέλω όλα αυτά. Όχι γιατί μετατράπηκα εξάφνου σε απολιτίκ αμοιβάδα. Αλλά γιατί βαρέθηκα. Και κουράστηκα. Με όλους εμάς τους έξυπνους. Και πολυπράγμωνες. Και πολιτιστικά πλούσιους και ενδιαφέροντες. Που ζούμε μέσα σε μία χαβούζα. Και που η καθημερινότητά μας δεν έχει μήτε τουβλάκι, μήτε ποταμόπλοιο. Μονάχα μούτζες και χριστοπαναγίες.

26 σχόλια :

  1. κι εγω θα ηθελα πάρα πολύ να ζήσω εκεί ,αλλά φοβάμαι τους τυφώνες!
    να μου ξεφυγει και καμια μούτζα να με μπουζουριάσουν στην Αλεξάνδρεια! α πα πα πα
    και μπόρινγκ βρε πτηνό μου! εδω ζούμε μεσα στην έκπληξη! στριβεις και εχεις αγωνία για το τι γκράφιτι θα διαβασεις ,θα αναρωτηθεις μαζί με τον γκραφιστα για ό,τι τον απασχολεί ....δεν ξέρεις από που θα σου ερθει η μουτζα και θα αναρωτηυεις για το πόσοι ανθρωπινοι χαρακτηρες υπάρχουν...είσαι σε εγρήγορση και κάνεις δωρεάν εξάσκηση στη φιλοσοφία στην Ελλάδα! Πού αλλου θα βρεις τόσες συγκινήσεις;;;
    καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πάντως από εψές το βράδυ έχει πέσει μεγάλη θλίψη και εδώ στη μακάρια Αλεξάνδρεια. Βλέπεις, το Κογκρέσο δεν ψήφισε υπέρ της εκτέλεσης του προϋπολογισμού και 800.000 δημόσιοι υπάλληλοι μένουν από 1η Οκτωβρίου χωρίς δουλειά (έστω προσωρινά). Αυτή η παράλυση του δημοσίου επηρεάζει πολύ ετούτο το μέρος που κατοικείται σε μεγάλο βαθμό από δημόσιους υπαλλήλους.

      Βεβαίως την άκρη θα την εβρούνε γρήγορα -μην έχεις ανησυχία. Και ώσπου να τη βρούνε, θα κάμουν κάνα μπάρμπεκιου να περάσει η ώρα.

      Την καλημέρα μου!

      Διαγραφή
  2. Α, εκεί που είχα ενθουσιαστεί, είδα το απαγορεύεται το ποδηλατείν κι άλλαξα γνώμη. Όχι. Άσε που θα βρέχει συνέχεια και θα μου χαλά το μαλλί. Όχι.

    καλημέρα και ακλό μήνα σας είπα; Δεν σας είπα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λοιπόν, τ'αποφάσισα: θα σε πάω Σιγκαπούρη και Χονγκ Κονγκ! Όπου απαγορεύεται το ποδήλατο, το πατίνι, η τσίχλα, η μουσική, το χάλι γκάλι και το χούλα χουπ. Θα σε ξαμολήσω με το ποδηλατάκι σου και θα είμαι από πίσω με τη φωτογραφική να καταγράψω τα ενσταντανέ σου την ώρα που θα σε κυνηγάνε οι ασιατικάς αρχάς να σε συλλάβουν.

      Καλό μήνα και με προσοχή το μαλλί σήμερα!

      Διαγραφή
    2. όχι όχι πτηνό, μη, δεν μπορ΄ψ πια να ζήσω χωρίς μπιτσικλέτο. Σήμερα δεν το πήρα (δηλαδή το πήρα το πρωί για το γυμναστήριο κι έγινα μουσκίδι και μετά πήρα τ αμάξι) κι έχω πέσει σε κατάθλιψη βαθιά!

      Διαγραφή
    3. να τον πας όπου απαγορεύεται το κάπνισμα!

      Διαγραφή
    4. Νάσια, θα σου τον στείλω εγώ στη Σιγκαπούρη όπου όχι τσιγάρο ν'ανάψει, ούτε πακέτο να βγάλει από την τσέπη του δεν θα προλάβει και θα τον έχουνε μπουζουριάσει! (πτηνό είναι του αντικαπνιστικού)

      Tremens, μα τί ώρα πας γυμναστήριο; Δηλαδής ρισπέκτ!

      Διαγραφή
    5. 6.45, τι να καμω ο ερμος, πρέπει να προλάβω...

      Διαγραφή
  3. No news, good news! Κανένα πρόβλημα δεν θα είχα σε μια τέτοια ήρεμη πόλη!!! Έχω εγώ φαντασία για να βρω ενδιαφέροντα... αχ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτή είναι και η δική μου άποψη: αν είσαι σελφ-μοτιβέιτεντ άνθρωπος, έχεις ενδιαφέροντα και καταφέρεις να βρεθείς σε ένα τέτοιο μέρος με το έτερον ήμισυ ή το φάμιλί σου, νομίζω πως δεν χρειάζεσαι τίποτα άλλο. No news, good news!

      Καλημέρα και καλό μήνα!

      Διαγραφή
  4. Καλημέρες στην παρέα.
    Κι εγώ προτιμώ τον πολιτισμό απ΄τις χριστοπαναγίες, προτιμώ τη ΛΟΓΙΚΗ, το ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ, τον ΣΕΒΑΣΜΟ ... και να έρχομαι το καλοκαίρι για διακοπές στην Ελλάδα... I am sick and tired απ΄την κουτοπονηριά του Έλληνα (και της Ελληνίδος, βεβαίως, βεβαίως) που όλα τα μυρίζεται και βλέπει παντού συνωμοσίες και δε μασάει... Αυτό που είπες 'θα γίνουμε ποτέ έτσι, έστω και σε ζίλιον years?' το σκέφτηκα κι εγώ όταν βγήκα πρώτη φορά στο εξωτερικό πρόπερσι (Λονδίνο) και μ' έπιασε το παράπονο και λέω 'γιατί να μην είμαστε κι εμείς έτσι καθαρά και συμμαζεμένα και όμορφα'....
    Ας όψεται ο αντρούλης μου που δεν φεύγει με τίποτα από Ελλάδα...
    Φιλάκια πουλάκι :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η Ελλάδα μάς πληγώνει. Συστηματικά και αλύπητα.

      Σκόπιμα επέλεψα να σε βολτάρω σε ένα μέρος που είναι εντελώς ιλουστρέ. Όπου όλα είναι στη θέση τους: τα παγκάκια, τα δεντράκια, τα τουβλάκια, τα μαγαζάκια. Και σπάνια συμβαίνει κάτι που να ταράξει την καθημερινότητά σου. Το αντιπαραβάλω με την Ελλάδα. Όπου σπάνια η καθημερινότητά σου δεν διαταράσσεται από το οτιδήποτε. Και ομολογώ ότι λιμπίζομαι πολύ αυτή τη μακαριότητα που μου λείπει.

      (το Λονδινάκι υπέροχο, μπάι-δε-γουέι!)

      Καλημέρα και καλό μήνα!

      Διαγραφή
  5. Από εκπλήξεις άλλο τίποτα εδώ. Δεν ξέρεις ποτέ τι ώρα θα φτάσεις στη δουλειά σου, αν θα'χεις δουλειά μέχρι να φτάσεις, αν θα πληρωθείς στο τέλος του μήνα, πόσα λεφτά θα πάρεις, με ποιο σύστημα θα δώσει εξετάσεις το παιδί σου, πόσο φόρο θα πρέπει να πληρώσεις αυτή τη χρονιά...μπλα μπλα μπλα... κι έτσι περνάς τη μέρα σου προσπαθώντας να μαντέψεις και να προσαρμοστείς στα νέα δεδομένα. Και η δημιουργικότητα πάει στην άκρη... Θα συμφωνήσω πως προτιμώ τη σιγουριά κι έχω πολλά να κάνω για να'χει ενδιαφέρον η ζωή μου...δεν χρειάζεται να περπατώ σε τεντωμένο σχοινί μια ζωή.... Τσίου! (άκου κάνε μου λιγάκι τσίου;χαχαχα).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρία μου, αυτή η συνεχής εναγώνια προσπάθεια να αντιμετωπίσεις το κάθε θεόκουφο που θα σου συμβεί, έχει γίνει εξαιρετικά κουραστική στην Ελλάδα. Ακόμα κι αν έχεις την υγειά σου και μια δουλειά να βγάζεις στοιχειωδώς το ψωμί σου, ήσυχος δεν είσαι ποτέ! Αλλά ποτέ!

      Τσίου Τσίου! :)

      Διαγραφή
  6. Βρε συ πτηνό όση ώρα σε διάβαζα έλεγα το θέλω.. Θέλω την αποχαύνωση, θέλω να φάω παγωτό μπλουμπερι στο παγκάκι... Δεν είναι κακό.. Γιατί μας το παρουσίαζει σαν κακό? Τελικά έκλεισες με όλα αυτά που σκεφτόμουν όση ώρα σε διάβαζα... Συμφωνώ λοιπόν μαζί σου..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ήταν προβοκατόρικο το ποστ. Μία τέτοια πόλη προσφέρει το "μπόρινγκ" που εμένα τουλάχιστον μού λείπει στην καθημερινότητά μου. Την αίσθηση ότι ξυπνάω κάθε πρωί σε ένα προβλέψιμο περιβάλλον και δεν θα μου τύχει το ό,τι-να-ναι με το που θα ξεμυτίσω από το σπίτι μου!

      Το απογευματάκι, έλα βόλτα στο πορτ κάτω από το φάρο, δίπλα στον Πότομακ Ρίβερ -κερνάω παγωτό μπλούμπερι! :)

      Διαγραφή
  7. Και σκεφτομουν οτι θα ημουν η εξαιρεση που στο τελος της αναρτησης θα σχολιαζα οτι ναι, θα ηθελα να ζησω εκει. Φανταζει τοσο υπερβολικη μια πολιτισμενη κοινωνια που αναρωτιομαστε αν ειναι αποχαυνωμενοι, αν βρισκουν κατι ενδιαφερον. Νομιζω θα ειχα πολλα ενδιαφεροντα σε μια τοσο ομορφη πολη με εμποριο και τοσο κοντα ενα μεγααααλο αστικο κεντρο για σινεμα-θεατρα και ο,τι αλλο τραβαει η ψυχουλα μου. Μ'αρεσει να ζω με ησυχια. Η ησυχια του μυαλου μου ειναι το πολυτιμοτερο κεκτημενο μου κατορθωμα :) Με τους τυφωνες μια φοβια την εχω κι εγω, οπως η πρωτη φιλη σου που σχολιασε. Δεν μπορει, θα εχει και καλες κατασκευες με προβλεψεις για τυφωνες :) :)
    Δεν θελω αλλη ιστορια πτηνο μου. Ο καθενας την ερμηνευει οπως θελει και τρωγομαστε απο ελειψη παιδειας. Αν πας εκει, μη ξεχασεις να με παρεις μαζι σου. :)

    Καλημερα πιγκουινακι μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Πράγματι μοιάζει με σκηνικό ταινίας ετούτη η Αλεξάνδρεια...
    Όμορφος, πρωινός, φθινοπωρινός περίπατος! Καλό μήνα αγαπημένο πτηνό :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι όπως θα κατάλαβες σκόπιμα μένω στο όμορφο της ανάρτησης κι αφήνω ασχολίαστη τη θλιβερή (μα δυστυχώς τόσο αληθινή) διαπίστωση...

      Διαγραφή
  9. Εμένα πιο πολύ απ᾽όλα μου άρεσε ο κήπος του εστέιτ με το κιοσκ για τα πικνικ. Γενικά όταν βολτάρεις για αξιοθέατα (που στο αμέρικα δεν έχει και πολλά εδώ που τα λέμε) είναι ωραίο έτσι να βρίσκες κάτι απλό, κι όχι αγαλματένιο επιτέλους! Πολύ ωραίο άρθρο!!
    Καλό μήνα και καλές πτηνοπεριπλανήσεις!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Aν έχει κυρίως δημόσιους υπαλλήλους σήμερα θα κλαίνε ομαδικά στην Αλεξάνδρεια, πάντως σαν πόλη δεν είναι κακή τουναντίον μάλιστα!
    Φιλιά γλυκά πτηνούλι σαλαχανουδικο!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Καλαμιά στην κάμπο1 Οκτ 2013, 2:31:00 μ.μ.

    Τέλειο, τέλειο, τέλειο.
    Μετά το σκωτσέζικο Crail αυτό είναι ένα μέρος που ευχαρίστως θα περνούσα τη ζωή μου.
    Εμένα δωσ'μου αυτό που βλέπω στην Αλεξάνδρεια, δηλ. απραξία, ερημιά, ησυχία, καθαριότητα, τάξη, πειθαρχία, οργάνωση, ασφαλώς καλαισθησία και ό,τι γενικώς μπορεί να στείλει αδιάβαστο έναν κλασσικό ελληναρά και γίνομαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Καταπληκτικές φωτογραφίες! Για άλλη μία φορά εξαίσιο το πτηνούλι σε υλικό και περιγραφές!
    Μα πόση ποια καθαριότητα; Σαν ψεύτικες φαντάζουν τόσες εικόνες! Λες κι είναι μακέτα και οι φωτογραφίες μεγάλωσαν σε μέγεθος με ειδικά εφέ!
    Ζήλεψα τη γαλήνη του λιμανιού καθώς εγώ σε αναταραχές βρίσκομαι αυτές τις μέρες...
    Αλλά ακόμα κι εγώ που λατρεύω την ηρεμία λίγο μπόρινγκ που λες κι εσύ το βρήκα όλο το σκηνικό!
    Σε φιλώ γλυκά κι αναμένω τις επόμενες πτήσεις σου..... :)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Πώς το λέτε εσείς εκεί στο Αμέρικα;... γιατί εμείς εδώ στο Ελλάντα το λέμε: "΄Έσκισες πάλι με τις φωτογραφίες σου!"

    Καλό μήνα και καλές πτηνότσαρκες να έχεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Σαν ψεύτικες οι φωτογραφίες! Με μπέρδεψες...Να πάω στην Αλεξάνδρεια τελικά ή στη Σκωτία?
    Μπράβο ρε Πιγκουίνε που μαζί με 'σένα πάμε και εμείς τις βολτίτσες μας στον κόσμο και ξεσκάμε λίγο!
    Καλό Μήνα <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Κι εγώ απόψε προβληματίστηκα Πίγκου μου και αμφιταλαντεύτηκα μεταξύ Crail και Αλεξάνδρειας. Αλλά τώρα που το ξανασκέφτομαι ψηφίζω Αλεξάνδρεια που έχει κοντά και τα μεγάλα κέντρα, καθότι "παιδί" κέντρου και δε με σηκώνει η πολλή επαρχία (και ο βορράς....) της Σκωτίας. Γι'αυτό και προσπαθώ τουλάχιστον 5-6 μήνες το χρόνο να βρίσκομαι στο εξοχικό (45 χλμ περίπου) που μπορεί να φαίνεται αρκετά μπόρινγκ με τα κηπουρέματα και τα μαστορέματα αλλά τουλάχιστον αποφεύγω το τετ α τετ με το μπάχαλο της πρωτεύουσας. Τελικά νομίζω ότι την έχω βρει τη δική μου Αλεξάνδρεια. Σε φιλώ και σε συγχαίρω για τις φωτό σου....

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.