Τρίτη, 22 Οκτωβρίου 2013

Κίτρινη Πόλη



Τα βράδια με πανσέληνο έχουνε άλλη χάρη, χορεύει ο κόσμος και μεθά μ'ολόγιομο φεγγάρι.



Σαββατόβραδο, καταμεσίς τ'Οκτώβρη και το φως της πανσελήνου λούζει με κίτρινα χρώματα την πόλη. Πατησίων και Ιουλιανού γωνία, η ελληνική σημαία αλλάζει κι αυτή τη διάθεσή της.



Κτήρια κι άνθρωποι, παραδίδονται στην επήρεια αυτής της μεταφυσικής μονοχρωμίας. Η Αθήνα υπνωτισμένη και εντελώς καταβεβλημένη, υποτάσσεται. Οδός Τρίτης Σεπτεμβρίου. Εδώ που περιφέρονται οι νεκροζώντανοι εξαρτημένοι των ουσιών. Ερημιά τώρα και ησυχία.



Στην πλατεία Λαυρίου, δίπλα στην Ομόνοια, οι άνθρωποι περιμένουν το λεωφορείο. Σκιές μέσα στην κίτρινη νύχτα.



Κάποιοι κάθονται -σχεδόν αφημένοι- στα καφέ και τα σουβλατζίδικα της περιοχής. Στα παγκάκια και τα κράσπεδα. Λες και τους έχει ξεχάσει ο χρόνος εκεί. Τα βλέμματά τους είναι βαριά, αποκαμωμένα από το βάσανο της ζωής.



Λένε πως τα Χαφτεία είναι μία από τις πιο πολυσύχναστες περιοχές του κέντρου. Συμφωνώ: είναι πολλές οι μοναξιές που συχνάζουν εδώ.



Τo κτήριο της Εθνικής Τράπεζας. Επί της Αιόλου, δίπλα στην πλατεία Κοτζιά, γωνία με την άλλοτε κραταιά Σοφοκλέους. Κιτρίνισαν τα φύλλα της οικονομίας και έπεσαν. Ο πεζόδρομος της Αιόλου όμως έχει αρχίσει να ανθίζει: νέα μαγαζιά, μπαρς, εστιατόρια και καφετέριες έλκουν σε αυτό το άλλοτε παρατημένο κομμάτι της πόλης, νέους όλων των φυλών. Περπατάς και έχεις την αίσθηση μίας ευπρόσδεκτης αλλαγής.



Μοντέρνοι λουκουμάδες και φαλάφελ. Και φρόουζεν γιόγκαρντ. Και λογής λογής γκουρμέ πίτες. Σε ένα δρόμο που κάποτες έβρισκες μόνο υφάσματα και εκκλησιαστικά είδη και κάλτσες.



Τα κτήρια όμως σε διαβεβαιώνουν πως κι αν λαμβάνουν οι τόποι νέες εκδοχές, τίποτις δεν αλλάζει.



Και η Αγία Ειρήνη από την πλευρά της επιμένει πεισματικά πως "εν εκκλησίαις ευλογείτε τον Θεόν".



Στο Μοναστηράκι ο κόσμος πολύς. Με όλους τους καιρούς, αυτή η πλατεία παραμένει ένα από τα πιο ζωντανά σημεία της πόλης. Η μυρουδιά από το σουβλάκι αναμειγνύεται με τις μουσικές των πλανώδιων και τα φλας των τουριστών. Προσπαθείς να ιδείς κι εσύ την Αθήνα, ωσάν ξένος. Να προσποιηθείς πως δεν σε έχει αλλοτριώσει. Να αποστασιοποιηθείς από αυτήν και να διασκεδάσεις την παρουσία σου εδώ.



Δύσκολο το εγχείρημά σου. Όταν τα πάντα σού υπενθυμίζουν ότι ζεις σε ένα περιβάλλον καθηλωμένο στην απαξίωση.



Στην Πλατεία Συντάγματος, το φεγγάρι στέκει πάνω από τη Βουλή των Ελλήνων. Μήτε αγανακτισμένοι, μήτε απογοητευμένοι. Τώρα πια απλώς σεληνιασμένοι.



Κι απέναντί του, τα παλαιά κτήρια της πλατείας, που έχουν υπομονετικά παρακολουθήσει όλες τις φάσεις μίας πολύπαθης και ταραχώδους ιστορίας. Βάλε με το μυαλό σου, τι σκέφτονται ετούτα τα μπίλντιγκς για εμάς! Κάποτες θα έλεγα πως είναι θυμωμένα μαζί μας. Τώρα είμαι βέβαιος πως μας λυπούνται.



Στην Πανεπιστημίου, η Τράπεζα της Ελλάδας κρατάει τα προσχήματα.



Ότι υπάρχει οικονομία ντε και ότι κάποιος την επιβλέπει.



Τα παράθυρα είναι κλειστά, οι σιδεριές φυλακίζουν τους έξω από τους μέσα και προοπτική απόδρασης δεν υπάρχει.



Λίγο πιο πέρα, ξαναβρίσκω το φεγγάρι που βολτάρει στη στέγη της καθολικής εκκλησίας.



Κι ύστερα το παρακολουθώ να λούζει την αθηναϊκή Τριλογία και να συζητάει μαζί της τα τεκταινόμενα.



Μπροστά από το Πανεπιστήμιο, ο Βαγγέλης Γερμανός τραγουδάει για τους απολυμένους εργαζόμενους. Νέοι άνθρωποι με πανό. Και σημαίες. Κρατούν κοκακόλες και σιγοτραγουδούν το παράπονό τους.



Διότι μη γελιέσαι με το μεθυστικό κίτρινο που'χει χυθεί παντού: όλα τα θέματα παραμένουν ανοιχτά και ακανθώδη. Και οι άνθρωποι ξημεροβραδιάζονται αναγκαστικά με τις έγνοιες τους.



Με τα αδιέξοδά τους. Είναι πολλοί εκείνοι που βολοδέρνουν μέσα στις προσωπικές τους στοές δίχως ελπίδα διαφυγής.



Ένας ελέφαντας κρύβεται στη στοά του θεάτρου Ακροπόλ, στην Ιπποκράτους. Αφού τρέχουν και τα παχύδερμα να σωθούν από εμάς, τα πράματα είναι πολύ ανησυχητικά!



Στα Εξάρχεια, η νεολαία της πόλης συνεχίζει να συναντιέται και να ερωτεύεται. Τα μαγαζιά της πλατείας, αλλά και τα φαγάδικα στην Εμμανουήλ Μπενάκη είναι γιομάτα κόσμο. Κι ακούγονται μουσικές και οχλαγωγίες και γέλια. Και τσουγκρίσματα ποτηριών.



Σε ένα περιβάλλον εντελώς αποκρουστικό.



Μήτε το σεληνόφως δεν μπορεί να ξεβγάλει τη βρωμισιά και την απαξίωση αυτών των δρόμων.



Δεν μπορεί να αποκρούσει και να σβήσει το μίσος και την ανοησία από τους τοίχους.



Η μπλε πολυκατοικία στη γωνία Αραχώβης και Στουρνάρη, στέκει κι αυτή αμίλητη. Και κίτρινη.



Τη δεκαετία του '30, αποτέλεσε το απαύγασμα του μοντερνισμού. Σε σχέδια του Παναγιωτάκου και βαμμένη με ευφυέστατο τρόπο από το ζωγράφο Σπύρο Παπαλουκά. Σήμερα μοιάζει με φάντασμα των όσων ήταν, κάποτες.



Απέναντι, το 5ο Γυμνάσιο Αθηνών. Στραγγαλισμένο κάτω από μία νοσηρή συνθηματολογία του τοίχου και της τάχα-μου πολιτικοποίησης.



Το μόνο που καταφέρνουν να αλλάξουν όλοι αυτοί οι δήθεν ιδεολόγοι, είναι να βεβηλώσουν το αστικό περιβάλλον. Και να μας συμπαρασύρουν όλους πιο βαθιά στο βούρκο της αποκρουστικής και ισοπεδωτικής τους αισθητικής.



Να μας επιβάλλουν τη δική τους εκδοχή της επανάστασης. Τη δική τους κόλαση.



Χέρι-χέρι με το φεγγάρι ανηφορίζω τον πεζόδρομο της Θεμιστοκλέους. Κράτησέ-με φεγγάρι.



Κι ύστερα περιδιαβαίνω την Καλλιδρομίου.



Έναν δρόμο όπου υπό άλλες συνθήκες, θα ήθελα να μένω. Έναν δρόμο εμποτισμένο με μία παλιά αθηναϊκή αστική ποιότητα. Σαν ξεθυμασμένη κολώνια από το αντιπροχθές.



Που τώρα μοιάζει κι αυτός να έχει υποταχθεί στη βαρβαρότητα. Έρχεται το κίτρινο από παντού, τρυπώνει στα σπίτια, χορεύει στις στέγες, παίζει με τις σκιές μας. Και υπογραμμίζει με έμφαση την αλήθεια της ζωής μας. Δώσε μου κάτι να ελπίζω, φεγγάρι μου. Χάρισέ μου κι εμένα τη φέξη σου. Να περπατώ, να πηγαίνω στο σχολειό, να μαθαίνω γράμματα, γράμματα σπουδάματα.


Σε ένα περβάζι, έξω από ένα κατάστημα με επιδιορθώσεις τηλεοράσεων, κάποιος μού άφησε ένα μικρό χαμόγελο. Στάθηκα για μερικές στιγμές, το κοίταξα και του το ανταπέδωσα. Καλό σου βράδυ, Αθήνα. Όνειρα γλυκά.

26 σχόλια :

  1. χρειάζονται μεγάλα αποθέματα ψυχικής δύναμης για να μένεις στην Αθήνα !
    από όπου και να το πιάσεις το θέμα βρωμάει! Εγώ ειλικρινά λυπάμαι τα παιδιά του κέντρου...
    πάω ν'ανοίξω τα παράθυρα να πάρω αέρα!
    Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πλέον ετούτη η πόλη είναι πολύ βλαπτική για την ψυχολογία. Και επέτρεψέ μου να πω, ότι την κρίση την περνάει σε μεγάλο βαθμό μόνη της. Βεβαίως στενάζει και η Θεσσαλονίκη ή η Πάτρα, αλλά η κατάρρευση που βιώνει η Αθήνα (και ο Πειραιάς), είναι καθολική και κάθετη.

      Ελπίζω αυτή η νύχτα -που αποδεικνύεται βαθιά και έμμονη- κάποια στιγμή να ξημερώσει, Νάσια μου. Την καλημέρα μου.

      Διαγραφή
  2. Είσαι στο πνέυμα μου σήμερα, σήμερα η πόλη, ναι, είναι κίτρινη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τουλάχιστον ας βάφουμε πολύχρωμες τις ζωές μας, Tremens. Κι ας αντιστεκόμαστε στην όποια μονοχρωμία προσπαθεί να μας επιβληθεί. Αυτός είναι ο δικός μας αγώνας. Κι αυτή είναι η δική μας επανάσταση.

      Καλή σου μέρα. Κι ελπίζω να αποδειχθεί λιγότερο κίτρινη...

      Διαγραφή
  3. Αντί άλλου σχολίου... http://gerasimos-memoryland.blogspot.gr/2009/03/blog-post_25.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εξαιρετική εκείνη η ανάρτηση, τη θυμάμαι! Δυστυχώς η πόλη (και η χώρα) αφέθηκε ανυπεράσπιστη μπροστά στην αισθητική βαρβαρότητα των απαίδευτων και ασυνείδητων.

      Την καλημέρα μου, Γεράσιμε!

      Διαγραφή
  4. Καλημέρα σε όλους,
    Είναι πραγματικά θλιβερό το πως έχει καταντήσει η Αθήνα, η οποία υπό το φως του φεγγαριού παίρνει άλλη διάσταση .....Κυκλοφορώ σ'αυτούς τους δρόμους πολλά χρόνια, αλλά είχα σταματήσει να βλέπω...και όμως ήταν μόλις πέρσι όταν προσπαθούσα να καταφέρω να μην πάει ο μικρός μου στο 5ο γυμνάσιο, φοβούμενη τις εικόνες που θα αντίκριζε....Είμαστε τελικά όλοι εμείς που μένουμε το κέντρο για λύπηση ή υπάρχει σωτηρία;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ως κάτοικος του κέντρου της πόλης, ως άνθρωπος που περιπατώ αυτούς τους δρόμους όλη μου τη ζωή, είμαι βαθιά λυπημένος. Για την τρομακτική απαξίωση που έχει υποστεί η καθημερινότητά μας. Για την αμεριμνησία των αρχών. Για την ανευθυνότητα των κάποιων συμπολιτών μου.

      Φοβούμαι πως δεν ξεύρω αν υπάρχει σωτηρία. Για τις ζωές μας, για τις ψυχές μας, για ετούτη την πόλη.

      Την καλημέρα μου.

      Διαγραφή
    2. Πιγκουίνε δε θέλω ηττοπάθειες!! Όλα θα πάνε καλά, για το καλό των παιδιών μας αν μη τι άλλο.. Όσο για μας, που πρέπει να είμαστε και κοντογειτόνοι και αράουντ δε σέιμ έιτζ, έχουμε να θυμόμαστε μια Αθήνα σε πιο ανθρώπινη κατάσταση..
      Επίσης, για να ελαφρύνουμε λιγάκι το κλίμα, έχω να σου πω (διαβάζοντας το "about me" σου) ότι εγώ κατάφερα να μαζέψω όλα τα αυτοκόλλητα της Κάντι-Κάντι (ζήλεψες??) και..... ντουραν ντουραν φορ εβερ!!!!!

      Διαγραφή
    3. Έχουμε όντως να θυμόμαστε μία άλλη Αθήνα (και μία άλλη Ελλάδα, τολμώ να πω -αν και ίσως είναι το πέρασμα του χρόνου που έχει απλώς απαλύνει τα αδρά χαρακτηριστικά του τότε). Και βεβαίως παραμένω συνειδητά αισιόδοξος. Σιγά μην αφήσω τη μιζέρια να νικήσει τη ζωή μου. Ζαμέ!

      Επίσης, σε μισώ! Άκου εκεί ολοκληραμένο άλμπουμ της Πανίνι! Αν ψάξω να βρω εκείνα τα 17 αυτοκόλλητα από το άλμπουμ των Στρουμφ που μου λείπουν, λες να καταφέρω τίποτις;

      :)

      Διαγραφή
    4. Έτσι μπράβο! Κι εγώ το ίδιο, αλλά είναι πλέον φορές που όσο και να θέλω δεν μπορώ να είμαι αισιόδοξη..Προσπαθώ όμως...

      Κάπου πρέπει να έχω καταχωνιασμένα κάτι υπόλοιπα των Στρουμφ. Πες τα νούμερα που σου λείπουν ν' αρχίσω να ξεθάβω.... ;)

      Διαγραφή
    5. Πρόσεξε καημένη μου, διότι θα ψάξω να βρω το άλμπουμ, θα σου πω τα νούμερα και το καλό που σου θέλω να μου τα βρεις, διότι είναι μία εκκρεμότητα δεκαετιών και πρέπει να τη βγάλω από το μυαλό μου επιτέλους!

      :)

      Διαγραφή
    6. Χαχαχα! Αν πέσει στα χέρια σου το άλμπουμ πες το μου να δω τι υπάρχει...Ααα και καλά να περάσεις το τριήμερο. Είδα στα σχόλια της σημερινής ανάρτησης για το ταξίδι που ετοιμάζεις..
      :D

      Διαγραφή
    7. Πολύ σ'ευχαριστώ! Και για τα Στρουμφς και για τις ευχές! Να περάσεις κι εσύ, έξτρα ζούπερ τέλεια ετούτο το τριήμερο!

      Διαγραφή
  5. Πονάει να βλέπεις την πόλη σου να κιτρινίζει και να πεθαίνει αργά και επώδυνα, ε? :(

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πονάει πολύ. Ειδικά τα τελευταία πεντέξι χρόνια, η παρακμή είναι πλέον ορατή από μέρα σε μέρα! Η χειροτέρευση είναι δραματική και καθολική. Και παρά τις όποιες προσπάθειες (από atenistas, ομάδες πολιτών κ.λπ.), η Αθήνα χρειάζεται μεγαλύτερες και δραστικότερες παρεμβάσεις για να συνέλθει από το κακό που την έχει βρει.

      Την καλημέρα μου, Lula + Sailor!

      Διαγραφή
  6. Μελαγχολικό να βλέπεις έτσι την πόλη σου!
    Ας χρωματίσουμε τουλάχιστον τις ζωές μας όπως είπες πτηνούλι!
    Φιλιά!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ας τις χρωματίσουμε, Έλενα. Μόνο αυτές έχουμε. Και επειδή οι συνθήκες τριγύρω είναι τραγικές, πρέπει να καταβάλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια για να διαφυλάξουμε αυτήν τουλάχιστον την ψυχική μας υγεία, μέσα σε αυτό το χάος.

      Πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  7. Καλαμιά στον κάμπο22 Οκτ 2013, 3:27:00 μ.μ.

    Το κίτρινο χρώμα είναι ωραίο στα χρυσάνθεμα και στους ηλίανθους, στον ουρανό την ώρα που ανατέλλει ή δύει ο ήλιος, στα γλυκά του κουταλιού και στα σιροπιαστά, στα μαξιλαράκια του καναπέ και στις κουρτίνες αλλά στους τοίχους, στους δρόμους, στις πλατείες και στα κτίρια μιας πόλης και μάλιστα μιας άσχημης και παρατημένης πόλης, είναι ανατριχιαστικό και αρρωστημένο.
    Υποθέτω ότι το πέτυχες χρησιμοποιώντας κάποιο φίλτρο στο φακό σου αλλά κατάφερες να αποδώσεις τέλεια τον αργό, βασανιστικό και μαζοχιστικό εκφυλισμό της αλλοτινής διαμαντόπετρας στης γης το δαχτυλίδι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν είμαι καλός στις βραδινές φωτογραφίες, Καλαμιά (καθότι καρα-ερασιτέχνης). Αλλά προσπάθησα να κάμω έναν περίπατο στην πόλη, βαδίζοντας μέσα στη μονοχρωμία του σεληνόφωτος. Είναι ανατριχιαστική και νοσηρή η κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει το αστικό περιβάλλον της Αθήνας. Όσο κι αν την καταγράφει όμως ο φωτογραφικός φακός ή η εμπειρική και βιωματική σχέση όλων ημών των κατοίκων, για να αλλάξει κάτι θα πρέπει να ευαισθητοποιηθεί επιτέλους το κεντρικό κράτος. Και να αναλάβει πρωτοβουλίες. Εγώ ακόμα περιμένω.

      Τα φιλιά μου.

      Διαγραφή
  8. Καταπληκτική, καίρια, εύστοχη ανάρτηση με συμπυκνωμένη όλη την κακοδαιμονία της όλης, της χώρας, της νοοτροπίας, της αγένειας, της βλακείας - η πολιτική ορθότητα, πράγματι, έχει στραγγαλίσει την κοινή λογική. Παντού στο δημόσιο χώρο... Ουφ (πολλή οργή, φως πουθενά). Ε.
    υγ. πεζή το πορπάτησες ή εποχούμενος; να οργανώσεις ιβέντ πεζοπορικό στο κέντρο, θα έχει επιτυχία...χαχχαχα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. της όλης: διαγραφή

      Διαγραφή
    2. Χαίρομαι που σου άρεσε ετούτη η ανάρτηση, λυπάμαι που το θέμα της είναι τόσο στενάχωρο και θλιβερό. Το πρόβλημα του δημόσιου χώρου είναι μείζον στην Ελλάδα. Μπορεί κάποιος να πει, καλά ρε πτηνό, εδώ δεν έχουμε να φάμε κι εσύ ασχολείσαι με τις πλατείες και τους τοίχους; Κι όμως, το ένα συνδέεται με το άλλο! Η απαξίωση της κοινωνικής και πολιτικής μας ζωής είναι που μας έφερε εδώ. Και ναι, η αισθητική είναι μείζονος σημασίας για την ποιότητα ζωής μας.

      ΥΓ. Την Αθήνα την περπατώ συνέχεια και καθημερινώς. Όταν έχω χρόνο και δεν τρέχω σαν τρελός με τη δουλειά, μπορώ να κάμω αμέτρητα χιλιόμετρα.

      Την καλημέρα μου, Ε.

      Διαγραφή
    3. Και σε συγχωρούμε για τα εκ παραδρομής σου. :)

      (Εγώ να δεις πόσο εκνευρίζομαι όταν εντοπίζω τέτοια λαθάκια -ορθογραφικά, συντακτικά, αναγραμματισμούς- στις αναρτήσεις μου, που μου ξεφεύγουν λόγω ταχύτητας. Ευτυχώς με αγαπάτε και με τα ελαττώματά μου!)

      Διαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts