Δευτέρα, 7 Οκτωβρίου 2013

Η ιδανική μου πατρίδα (μέρος πρώτο)



Μην είν'οι κάμποι; Μην είναι τ'άσπαρτα ψηλά βουνά; Μην είναι ο ήλιος της που χρυσολάμπει; Μην είναι τ'άστρα της τα φωτεινά; Όχι δεν με έπιασε πατριωτικός οίστρος, μήτε παραμιλώ από τα όσα συμβαίνουν τελευταία. Κοιτάζω τριγύρω μου και βλέπω μία χώρα με τους μισούς στα κάγκελα και τους άλλους μισούς στα πρόθυρα της αφασικής παράλυσης. Και ειλικρινά στο λέω, έρχονται στιγμές που με πιάνει η απόγνωση.



Αν με ρώταγε ένας ξένος, τί είναι η πατρίδα μου, θα δυσκολευόμουν να του απαντήσω. Θα του μίλαγα ασφαλώς για το ένδοξο παρελθόν, για τις έννοιες και τις ιδέες των αρχαίων προγόνων. Θα του έλεγα και για τα σημερινά μας αδιέξοδα -να'μαστε και ειλικρινείς στον άνθρωπο που κουβαλήθηκε τόσο δρόμο από τα εξωτερικά- για την καφρίλα και την αδυναμία μας να λειτουργήσουμε συλλογικά, να συνεννοηθούμε πολιτισμένα και να δουλέψουμε συστηματικά. Για να μας καταλάβει θα τον εγύρναγα στο κέντρο της Αθήνας να συντονιστεί με τους ρυθμούς της πόλης. Θα τον ανέβαζα στην Ακρόπολη -σ'ένα μέρος πανανθρώπινα σημαντικό- να αφουγκραστεί την ουσία του παρελθόντος.



Και θα τον πήγαινα τέλος και σε ετούτο το μουσείο. Που δεν είναι πολύ γνωστό, αλλά είναι εξαιρετικά πολύτιμο. Και σε έφερα σήμερα να το ιδούμε μαζί. Γιατί εγκιβωτίζει έναν πολιτιστικό πλούτο και μία παρακαταθήκη που διαμόρφωσε τη σύγχρονη ταυτότητα και που είναι φοβούμαι ένα από τα λίγα σημεία αναφοράς, μία άγκυρα για να συγκρατήσουμε το πλοίο στη φουρτούνα. Εδώ μέσα βρίσκω τα συστατικά της ιδικής μου πατρίδας. Ένα προς ένα.


Ναι, καλά το κατάλαβες από τις πόζες. Ξεκινάμε με φιγούρες από το θέατρο Σκιών. Του Σπαθάρη είναι οι συγκεκριμένες! Κείνο που με τρώει, κείνο που με σώνει είναι που ονειρεύομαι σαν τον καραγκιόζη.


Όταν ήμουν μικρός έδενα ένα σεντόνι ανάμεσα σε δύο πολυθρόνες, καθόμουν ανακούρκουδα από πίσω και έστηνα παράσταση τύπου ο Καραγκιόζης φούρναρης, ο Καραγκιόζης αστρονάφτης, ο Καραγκιόζης σελέμπριτι (μεγαλοπιανόμουν ως νήπιο) και άλλα πολλά τέτοια. Έχει η πατρίδα μου, την κουτοπονηριά του Καραγκιόζη, το φιλότιμο, την αλέγκρα τη διάθεση, την ακούραστη διάθεση για αμπελοφιλοσοφία. Αλλά και τη φτώχεια και την παράγκα και την καθήλωση.


Θα πεις, φταίει το οθωμανικό της προχθές. Αλλά και το βυζαντινό της αντιπροχθές.


Οι ώχρες, τα καστανά και τα κόκκινα. Στις πινελιές της βυζαντινής τέχνης -που μόλις πρόσφατα, άρχισα να εκτιμώ και να καταλαβαίνω- ανιχνεύω τα στεγανά της σκέψης της. Τα ισχυρά της ηθικά δεσμά.


Και στους πίνακες του Φώτη Κόντογλου, που παίρνει το μοτίβο και του δίνει μια, να πάει παρακάτω. Συζητώντας θέματα που υπερβαίνουν το ασφυκτικό θρησκευτικό περιεχόμενο. Τον Οδυσσέα να συναντά την Ιθάκη στον εαυτό του. Πατρίδα μου, είναι ο νόστος και η αυτογνωσία.


Πατρίδα μου είναι και η καθημερινότητα του καφενείου. Του ανταμώματος και της επικοινωνίας. Του κουτσομπολιού και της έντονης πολιτικής συζήτησης. Της διαρκούς διαφωνίας. Αλλά και του καφέ.


Έτσι όπως τα ζωγράφισε ο μεγάλος Κύπριος Αδαμάντιος Διαμαντής.


Παρότι παιδί της πόλης, την έχω γνωρίσει αυτή τη νωχελικότητα του καφενείου. Τον καφέ πολλά βαρύ, το τσιγάρο και το μπεγλέρι. Τα ζάρια που κελαρίζουνε στο τάβλι. Και την άχρονη νωχελικότητα μίας δυσεξήγητης αναμονής.


Που καταγράφεται στις φωτογραφίες του Χαρισιάδη. Εδώ είμαστε στα 1956. Στο καφενείο Ζαχαράτου. Επί της πλατείας Ομονοίας. Είσαι μικρός, δεν το πρόλαβες.



Κοίτα πόσο διαφορετική ήταν η ζωή στην πρωτεύουσα το 1955. "Γλέντι, Λεφτά κι Αγάπη" στο Θέατρο Κοτοπούλη. Χοτέλ Πάνθεον και οδοντόκρεμα Κολυνός.


Έκτοτε άλλαξε πολύ η όψη της πόλης. Τσιμέντο να γίνει, είπε ο Καραμανλής και τσιμέντο έγινε. Ολάκερη η χώρα. Θα μπορούσε όμως και αλλιώς. Υπήρχε η δυναμική, υπήρχαν και οι ιδέες. Το βλέπεις στα σχέδια του Πικιώνη. Στο πολύπλευρο έργο του, στην οραματική αρχιτεκτονική του. Η πατρίδα μου είναι η απλότητα των λευκών επιφανειών που αφήνονται στο ζεστό φως.


Που βρισκόμαστε τόσην ώρα, θα ρωτήξεις. Τι μέρος είναι ετούτο που'χει από Καραγκιόζη μέχρι Πικιώνη κι από Κόντογλου μέχρι Κοντόπουλο (δεν είναι ωραία και μυρωδάτα τα λεμόνια εδώ από πάνου;), θα αναρωτηθείς.



Βρισκόμαστε στο παράρτημα του Μουσείου Μπενάκη που'ναι αφιερωμένο στους Έλληνες Δημιουργούς του 20ου αιώνα. Στεγάζεται σε ένα τριώροφο κτήριο στην Κριεζώτου 3 -καρακέντρο της Αθήνας, δύο βήματα από το Σύνταγμα- και αποτελεί δωρεά του Νίκου Χατζηκυριάκου Γκίκα. Είναι το σπίτι του ντε. Είναι το ατελιέ του. Ω, σήμερα είναι πολλά παραπάνω. Όλα όσα βλέπεις είμαι εγώ. Και είσαι εσύ.


Οι φωτογραφίες του παρελθόντος, τα γλυπτά, οι πίνακες. Το αρμένισμα με την κόκκινη συναισθηματική βάρκα του Κοντόπουλου. Φαντάσου την να διασχίζει το γαλάζιο του Αιγαίου. Δεν μυρίζεις θάλασσα; Δεν γιομίζει η μνήμη σου με αισθήσεις; Ας αφήσω όμως τα χρώματα κι ας σε πάω σε κάτι πιο κυνικό, αλλά νομίζω πολύ δυνατό.



Περί τις 2:30 το μεσημέρι της 21ης Ιουλίου του 1928, εκείνος επισκέφθηκε το παραλιακό καφενείο ο "Ουράνιος Κήπος" στη θέση Βρυσούλα, όπου παρήγγειλε και ήπιε μία βυσσινάδα. Ο καφεπώλης παραξενεύτηκε από το ανέλπιστο πουρμπουάρ των 75 δραχμών, τη στιγμή που η βυσσινάδα εκόστιζε μόλις 5 δρχ. Δύο ώρες αργότερα, ο Κώστας Καρυωτάκης έβαλε ένα περίστροφο τύπου Pieper Bayard 9mm στην καρδιά και αυτοκτόνησε σε ηλικία 32 ετών. Αφήνοντας ένα ιδιόχειρο σημείωμα που εξηγεί τους λόγους της απονενοημένης πράξης. Και το οποίο καταλήγει στο εξής υστερόγραφο:

"Και για ν' αλλάξουμε τόνο. Συμβουλεύω όσους ξέρουν κολύμπι, αν επιχειρήσουνε να αυτοκτονήσουν δια θαλάσσης, να δέσουν και μία πέτρα στο λαιμό τους. Όλη νύχτα απόψε, επί 10 ώρες, εδερνόμουν με τα κύματα. Ήπια άφθονο νερό, αλλά κάθε τόσο, χωρίς να καταλάβω πως, το στόμα μου ανέβαινε στην επιφάνεια. Ωρισμένως, κάποτε, όταν μου δοθή ευκαιρία, θα γράψω τις εντυπώσεις ενός πνιγμένου."

Καλά το κατάλαβες, ετούτο είναι το περίστροφο με το οποίο αυτοκτόνησε ο Καρυωτάκης. Κι αυτό από πάνω είναι το σημείωμα που μας άφησε.


Η τότε χωροφυλακή τράβηξε φωτογραφία του πτώματος που τον εδείχνει κοστουμαρισμένο, με το κεφάλι του ακουμπισμένο πάνω στο ψάθινο καπέλο του και το όπλο στο χέρι του.

Η πατρίδα μου είναι πάντοτε έτοιμη να αυτοκτονήσει. Με ή χωρίς προφανή αιτία.



"Σφυρίζουν τα καράβια τώρα που βραδιάζει στον Πειραιά
σφυρίζουν ολοένα σφυρίζουν μα δεν κουνιέται κανένας αργάτης
καμμιά αλυσίδα δεν έλαμψε βρεμένη στο στερνό φως που βασιλεύει 
ο καπετάνιος μένει μαρμαρωμένος μες στ'άσπρα και στα χρυσά.

Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει
παραπετάσματα βουνών αρχιπέλαγα γυμνοί γρανίτες..."

Κάπως έτσι, βαρύθυμα και μελαγχολικά κοιτάζω την πατρίδα μου μέσα από τους στίχους του Σεφέρη. Ναι, αυτό που είδες είναι το πρώτο Βραβείο Νόμπελ που απονεμήθηκε σε Έλληνα. Είναι κι αυτό εδώ.



Στην παραδίπλα προθήκη, τα γυαλιά του και η πίπα του. Τα χειρόγραφά του. Με την τακτικότητα και την καλλιγραφία, ενός ανθρώπου βαθιά πολιτισμένου.


Για να σε πάω αλλού! Η Παξινού και ο Μινωτής. Η αρχαία τραγωδία που ορίζει τις σταθερές γύρω από τις οποίες περιπλέκεται όλη η παγκόσμια μυθοπλασία.


Τα βλέμματα, τα σώματα και οι πέτρες.


Ένα σημείωμα του Βιτόριο Γκάσμαν προς την Κατίνα Παξινού. Miss you all very much. Hope to see you soon. Best love. Και από πάνω ένα τηλεγράφημα από τη Ρώμη. Με μία πρόταση για ρόλο σε ταινία. Υπογραφή, Ντίνο Ντελαουρέντις.

Η πατρίδα μου είναι και ιντερνάσιοναλ. Αφορά πολλούς. Και με ποικίλους τρόπους.


Και η υπέροχη Μαίρη Αρώνη. Από την Κλυνταιμνήστρα στην Πάστα Φλώρα. Αυτή είναι η πατρίδα μου. Μπορεί να γίνει σοβαρή, αλλά και αλαφρή.


Και οι μπογιές του Ζογγολόπουλου. Οι νεκρές του φύσεις. Τα φρούτα και τα κουζινικά.


Τα βάζα με τα λουλούδια και το παλιό ρολόι. Που αντηχούσε μέσα στο σπίτι το τικ τακ του.


Οι λαϊκές οι αγορές, τα μανάβικα. Τα φρούτα και τα ζαρζαβατικά. Τι να μαγειρέψουμε αύριο; Να κάμω πατατοκολόκυθα ή ντομάτες γεμιστές;
 

 Ή μήπως πατάτες μπλουμ; Και πολέμους έδωσε η πατρίδα μου. Και εξορίες έχει. Και κώνειο τρατάρει. Σε εμείς και εσείς, χωρίζεται η πατρίδα μου. Κι ανάμεσα το χάος.


Με αγώνες είναι γιομάτες οι σελίδες της ιστορίας της. Με χέρια ψηλά. Με συνθήματα και ιδεολογίες και διεκδικήσεις. Αλλά και με ψευδαισθήσεις και με περιχαρακώσεις. Και με άσβεστο μίσος.


Και με έρωτα. Εκεί στ' απέραντο γαλάζιο των νησιών της. Στο απέραντο υπέροχο των ματιών σου.

"Σ'αγαπάω μ'ακούς;
Κλαίω, πως αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι
κλαίω για τα χρόνια που έρχονται χωρίς εμάς
και τραγουδάω για τα αλλα που πέρασαν, εάν είναι αλήθεια."

Στους στίχους του Οδυσσέα Ελύτη αφήνομαι για να ορίσουν τα αισθήματά μου. Εδώ, στην προθήκη μπροστά σου και το δεύτερο Νόμπελ. Το ερωτικό, το παθιασμένο, το εις υγείαν τού Ήλιου του Ηλιάτορα.


Είναι η πατρίδα μου, μοιραία. Καβαφική. Κι αλλιώτικη. Πατάει σε πολλούς χρόνους και σε πολλούς τόπους, στην Αλεξάνδρεια, στη Σμύρνη, στην Κωνσταντινούπολη. Αλλά και πέραν αυτών, στ'αλήθεια σου το λέω, όπου κι αν πάω, την έχω συναντήσει.


Ως και στην Αριζόνα. Στην Αθήνα του 1947. Φωτογραφία και πάλι του Χαρισιάδη.

Είναι μεγάλο φορτίο να είσαι Έλληνας. Η ταυτότητά σου φέρει έναν πλούτο χρωμάτων, μουσικών, αισθήσεων και ιδεών που υπερβαίνουν ετούτον τον τόπο και ανατέμνουν την πίκρα, τη χαρά, το νόστο και την ελπίδα. Τα συστατικά δηλαδή της ίδιας της ζωής. Που συζητιούνται εδώ και χιλιάδες χρόνια σε ετούτο δω το μέρος.

Τελείωσα; Όχι, έχω κι άλλα να σου πω και να σου δείξω από αυτό το μουσείο. Αύριο πάλι.

Ως τότε, παίξε Μπιθικώτση!

36 σχόλια :

  1. .....δε θέλω να σχολιάσω, να φανώ πάλι απαισιόδοξη....γιατί τι αισιόδοξο μπορείς να βρεις στην τωρινή πατρίδα.....εξανεμίζεται ο πλούτος ,μαζί και η πατρίδα νομίζω....κάπου εδω τελειωνουν οι συζητήσεις των χιλιάδων χρόνων....
    Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νάσια μου, το να είναι αισιόδοξος κανείς μέσα σε ετούτον τον αχταρμά ανοησίας, διαπλοκής, ανικανότητας και μίσους, είναι τελοσπάντων δύσκολη υπόθεση. Αλλά επειδής στο κάτω-κάτω, τις ζωές μας είναι και στο χέρι μας να τις χρωματίσουμε, ας πάρουμε αυτά τα λαμπερά γαλάζια, τα πράσινα και τα μενεξεδιά. Είναι πλούσια η παλέτα που μας κληροδότησε αυτός ο τόπος -κι ας μας έχει κεράσει τόσες και τόσες απογοητεύσεις κι ας μας διαψεύδει ξανά και ξανά σε κάθε μας ελπίδα.

      Διαγραφή
  2. Πολύ ωραίο!!
    Το ποτήρι της πατρίδας μισογεμάτο ή μισοάδειο, ανάλογα με τη διάθεση του καθενός.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φοβούμαι ότι πλέον πρέπει να καταβάλει κανείς μεγάλη προσπάθεια για να το δει μισογεμάτο αυτό το περιβόητο ποτήρι. Αλλά η υπέρβαση μόνο με τέτοιες αναφορές μπορεί να γίνει, νομίζω.

      Την καλησπέρα μου, Meropi!

      Διαγραφή
  3. Α, μα έχουμε μέλλον μπροστά μας παρά τη σκοτεινιά, έχουμε γιατί η σκοτεινιά δεν εκλίπει ποτέ, το φως όμως νικά. Εξαίρετο πτηνό μου, με συγκίνησες.

    Καλημέρα και υπέροχη βδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άσκηση αισιοδοξίας, η σημερινή ανάρτηση Tremens. Ήθελα να την κάμω καιρό!
      Αυτό το ποστ είναι η απάντηση στη μιζέρια και την κακοδαιμονία μας.

      Διαγραφή
  4. Υπέροχο Πιγκουϊνε!! καλή σου ημέρα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι πολύ που σου άρεσε!!!
      Την καλησπέρα μου!

      Διαγραφή
  5. Διαμένοντας στο εξωτερικό ένα χρόνο τώρα συγκινήθηκα με τις εικόνες, με τις οποίες γέμισε η οθόνη μου και η ελληνική ψυχή μου. Σας ευχαριστώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όταν φεύγει κανείς από την πατρίδα του, τότε νιώθει βαριά την έλλειψή της. Ίσως γιατί τείνει να την εξιδανικεύει στο μυαλό του και στην καρδιά του. Είναι όμως κομμάτι της ταυτότητας όλων μας αυτές οι αναφορές. Μας προσδιορίζουν, όπου κι αν πάμε, αναπνέουν μέσα μας.

      Την καλησπέρα μου, Αφροδίτη.

      Διαγραφή
  6. Πηγκουίνε υποκλίνομαι!!!
    Με συγκίνησες τόσο σήμερα!
    Οποιος ξένος διάβαζε την σημερινή σου ανάρτηση θα έπαιρνε μια πάρα πολύ καλή ιδέα για τον Ελληνα και την Ελλάδα και ίσως να ζήλευε λίγο!
    Ηταν μαγική η βόλτα στο μουσείο, στο οποίο ομολογώ δεν έχω πάει, αλλά θα πάω οπωσδήποτε!!
    Βέβαια όταν το βλέπεις χωρίς τις περιγραφές σου είναι μισό!
    Οι περιγραφές σου με κέρδισαν!
    Υπέροχο!!!
    Καλημέρα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ χαίρομαι που σου άρεσε η σημερινή βόλτα. Δεν ήταν απλή επίσκεψη σε ένα μουσείο -ήταν αναστοχασμός σε μία σύνθετη πολιτιστική ταυτότητα. Την ταυτότητα που φέρουμε (σε ένα βαθμό) όλοι μας. Και που εναπόκειται στην προσωπική μας ευθύνη και ιδιοσυγκρασία, να αξιοποιήσουμε ή να απαξιώσουμε.

      Νομίζω ότι και χωρίς τις δικές μου περιγραφές, η αφήγηση του μουσείου παραμένει δυνατή. (αλλά σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια)

      Την καλησπέρα μου!

      Διαγραφή
  7. Η Συνοικία το Ονειρο ήταν μια ταινία που δεν είχε κάτι τρομερό σαν σενάριο, αλλά σε καθήλωνε, ίσως γιατί έδειχνε την πραγματικότητα γι' αυτό που ζούσαν τότε οι Ελληνες!
    Και φαντάσου ότι είχε πέσει και λογοκρισία ήταν να βγει διαφορετική!
    Και όταν ντύνεται και με Μίκη Θεοδωράκη δεν θες κάτι άλλο!
    Την έχω την ταινία και θεωρώ ότι έχει μεγάλη αξία ότι και αν λένε κάποιοι!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνώ απόλυτα για τη Συνοικία το Όνειρο (και για τα θετικά και για τα αρνητικά της).
      Σε κάθε περίπτωση, νομίζω της άξιζε να προβάλλεται λίγο συχνότερα από την τηλεόραση.

      Διαγραφή
  8. Εντυπωσιακή ανάρτηση! Αναρωτιέμαι τι είναι πιο δυνατό, το μουσείο ή η περιγραφή σου??? Μου άρεσε πάρα πολύ σήμερα, αυτό που διάβασα, ξεπερνά και την πίκρα και την αισιοδοξία!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι ειλικρινά που σου άρεσε η ανάρτηση, Irene! Νομίζω πως αυτό το μουσείο έρχεται να συζητήσει με τον πιο εύστοχο τρόπο, την ουσία της ελληνικότητας -έτσι όπως έχει διαμορφωθεί τα τελευταία εκατό χρόνια.

      Την καλησπέρα μου και τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  9. Μια από τις ομορφότερες αναρτήσεις που έχεις κάνει!
    Χωρίς άλλα σχόλια από εμένα έχεις μια μεγάλη καλημέρα κι ευχές για καλή εβδομάδα :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι εγώ την απήλαυσα αυτήν την ανάρτηση, Fri. Και την επόμενη (γιατί έχει και συνέχεια ετούτη η συζήτηση). Χαίρομαι που σου άρεσε!

      Πολλά, πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  10. Εκπληκτικές εικόνες -ειδικά οι πίνακες, όλα τα λεφτά.
    Μεγέθυνα την ανάρτηση και γέμισε η οθόνη ομορφιά και αισιοδοξία.
    Με τον πάντα ιδιαίτερό σου τρόπο έθεσες μερικά ζητηματάκια.
    Εντέλει, μου αρέσει και η πλευρά που διάλεξες να δεις το όλο θέμα.
    Δεν είναι υπερβολή να σου πω ότι με συγκίνησε η οπτική σου.

    κ.κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν είναι υπέροχοι οι πίνακες; Τα χρώματα, τα αισθήματα και οι μουσικές;
      Ήθελα να βάλω κι άλλα τραγούδια, αλλά μετά φοβήθηκα ότι θα βαρύνει πολύ η ανάρτηση.
      Χαίρομαι που σου μίλησε και που σου άρεσε!

      Πολλά, πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  11. Επειδή η πατρίδα σου και η πατρίδα μου έχει κάθε λόγο να αυτοκτονήσει πλέον
    ευτυχώς που υπάρχει αυτή η πολιτιστική ιστορία της που μόλις μας έδειξες
    που την κρατά ακόμη ζωντανή.
    Καλή σου μέρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτός είναι ο βασικός λόγος που έγραψα αυτήν την ανάρτηση! Αυτό το μεγάλο παράπονο για ετούτη την πατρίδα που έχει γεννήσει το σημαντικό, αλλά στο δια ταύτα της αφήνεται στο φαιδρό και το ανόητο. Μία πατρίδα που αυτοκτονεί (αφού πρώτα φάει τα παιδιά της).

      Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  12. Δεν ξέρω πώς να σχολιάσω αυτήν την ανάρτησή σου, πτηνούλι μου - ή μαλλον ξέρω, αλλά δεν μου φτάνει ο χώρος της φόρμας σχολίων και πιθανόν ν' ακουστώ ... ... "κάπως" - οπότε θα κρατήσω το στόμα μου κλειστό και θα σου ευχηθώ απλά μια καλησπέρα και μια όμορφη εβδομάδα :-)

    Φιλιά πολλά :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όλα όσα θα ήθελες να σχολιάσεις, τα ξεύρω (νομίζω). Όλα όσα θα ήθελες να πεις, τα συμμερίζομαι απόλυτα. Γι'αυτό και ο τίτλος της σημερινής (και της αυριανής) ανάρτησης είναι "η ιδανική μου πατρίδα". Δυστυχώς "ιδανική", όχι "πραγματική". Τι προσπάθησα να κάμω; Να απομονώσω όλα τα νοσηρά της χαρακτηριστικά και να εστιάσω στις μεγαλοσύνες του πνεύματός της. Περιδιαβαίνοντας το Μουσείο Χατζηκυριάκου Γκίκα, δοκίμασα να συζητήσω τη σύγχρονη πολιτιστική μας ταυτότητα, αφαιρώντας από αυτήν όλα όσα μας πληγώνουν -τα υπονοώ σε κάποια σημεία, αλλά δεν τα αφήνω να κυριαρχήσουν στο κείμενο.

      Κρίμα που δεν ζούμε σε αυτήν την ιδανική πατρίδα. Μόνο αυτό έχω να σου πω.
      Τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  13. Καλαμιά στην κάμπο7 Οκτ 2013, 3:18:00 μ.μ.

    Δεν ξέρω τι θα έχει η επόμενη ανάρτηση αλλά από αυτά που γράφεις σήμερα το συμπέρασμα
    είναι τι ΗΤΑΝ κάποτε η πατρίδα μου και που δεν θα ξαναγίνει. ΄Οχι τι είναι σήμερα.
    Γιατί αν απαριθμήσουμε και εικονογραφήσουμε αυτό που είναι η πατρίδα μας τις 3-4 τελευταίες δεκαετίες και τα συγκρίνουμε με εκείνα που έχουμε παραπάνω καλύτερα να καταλήξουμε σαν τον Καρυωτάκη.
    (Δεν έχει πια σημασία αν βλέπουμε το ποτήρι μισοάδειο ή μισογεμάτο. Η πραγματικότητα είναι ότι και στις δυο περιπτώσεις δεν είναι ολόκληρο).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ούτε μισοάδειο, ούτε μισογεμάτο. Σπασμένο είναι το ποτήρι και καθόμαστε να ανασυνθέσουμε τα θραύσματα, μπας και μπορέσουμε να ξαναπιούμε ποτές νερό (είμαι ο άτιμος πολύ γλαφυρός στις μεταφορές -μη σχολιάσεις!!!). Δυστυχώς αυτό που περιγράφω είναι η καλή εκδοχή της πατρίδας μου. Που σπανίως συναντάμε πλέον σήμερα -παρά μόνο στους ανθρώπους που αγαπάμε, στα διαβάσματα και στα ακούσματά μας, στις προσωπικές μας αναφορές. Γιατί η κυρίαρχη εκδοχή της πατρίδας, είναι μία αφιλόξενη γη, μία κόλαση ανοησίας και φαιδρότητας και διαπλοκής και αδικίας και αμορφωσιάς.

      Ευτυχώς που έχει μέσα της εσένα και πολλούς άλλους που εκτιμώ και αγαπώ και συναισθάνομαι. Μόνο αυτό την κάμει κάπως πιο ανεκτή πλέον. Μόνο αυτό.

      Διαγραφή
  14. ωραία ανάρτηση..σε μια ανάρτηση μόνο τα κάλυψες όλα... έδειξε πριν λίγα χρόνια 4-5 δε ξέρω πόσο στη τηλεόραση έργο με τη ζωή του Καρυωτάκη....το είδα... τσίου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που σου άρεσε Δελφινάκι αυτή η ανάρτηση. Προσπάθησα να την κάμω μεστή αλλά όχι σοβαροφανή και βαριά. Είναι προσωπική μου ανάγκη να ορίσω την έννοια της πατρίδας μέσα μου. Γιατί αυτό που βλέπω τριγύρω μου, μου προκαλεί συνήθως απέχθεια και απογοήτευση.

      Διαγραφή
  15. Οταν διαβαζω κατι τετοια, ψηλωνω κι εγω λιγακι. Μα μετα χαμηλωνω ξανα :) Τα ασχημα της πατριδας μου μου σβηνουν την ομορφαδα. Το κομματι γης που μας δοθηκε ειναι αυτο που ειχε κρατησει ο Θεος για τον ιδιο οπως λενε. Μα κανενας σεβασμος σε καμια ομορφια δεν του αξιωθηκε αυτου του τοπου απο τους ανθρωπους του.
    Οταν εφυγα πριν χρονια να παω στην Ρουμανια να σπουδασω, δεν ηθελα καθολου να αφησω την Ελλαδιτσα μου. Και επανω, καμια φορα με ελληνες συμφοιτητες νοσταλγουσαμε τα ουζακια στη θαλασσα, τα ρεμπεταδικα μας, τις βολτες στις παραλιες, την ομορφη επαρχια μας. Μα οταν μετα απο 7 χρονια ηρθα ξανα να μεινω μονιμα εδω, στενοχωρεθηκα ακομη περισσοτερο απο οταν εφευγα μικρουλα για εξω.
    Ειναι φορες που ξεχνιεμαι και καμαρωνω κι εγω αν ακουσω καλα λογια για την Ελλαδα. Μα μετα γυριζω σε μενα. Τι σημαινει πατριδα αραγε; Το μερος που ετυχε να γεννηθουμε;

    Καλη εβδομαδα πιγκουινε μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία επ'αυτού Dee Dee: είναι μία πατρίδα που μας πληγώνει. Που μας ενοχλεί. Που μας ανοίγει παράθυρα και μας τα κλείνει αμέσως μετά. Σε ετούτη την ανάρτηση, ορίζω την "ιδανική μου πατρίδα". Αυτή που μου λείπει όταν είμαι μακριά της. Και που όταν γυρίζω, με διαψεύδει κάθε φορά και με απογοητεύει. Ικανή για το καλύτερο, καταφέρνει να δοκιμάζει πάντα το χειρότερο. Απάνω μας.

      Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  16. Τελευταία σε αφήνω στο κλείσιμο της ημέρας μου.
    Ψυχαγωγούμαι και φεύγω με ένα χαμόγελο στα χείλη μου!
    Απόψε φεύγω με ένα ακόμα μεγαλύτερο! Παρ' όλο την απογοήτευση του σήμερα, είμαι Υπερήφανη για το Χτες.
    Εξαιρετική δουλειά...έβγαλες συγκίνηση, νοσταλγία τα πάντα!
    Respect!
    Καλή εβδομάδα!

    (Σε ένιωσα σε κάθε σου λέξη πτηνούλι μου...πονούσες ... )

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. (Με ένιωσες πράγματι, airis. Παράπονο ήταν όλη αυτή η ανάρτηση. Παράπονο.)

      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου. Βράδυ εσύ, πρωί εγώ, ανταμώνουν όμως οι σκέψεις μας!

      Διαγραφή
  17. Είναι μεγάλο φορτίο να είσαι Έλληνας... Γλυκόπικρη η ανάρτησή σου Πιγκουίνε...
    Δυστυχώς τα πάντα σε αυτή την ανάρτηση αφορούν το χθες... Με το σήμερα τι γίνεται?
    Που πήγε ο Έλληνας που γνώριζε τα συστατικά της ζωής?
    Πάω και στην επόμενη ανάρτηση...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι μεγάλη πρόκληση να προσπαθήσουμε να ανιχνεύσουμε τα συστατικά της ζωής στη σημερινή μας πραγματικότητα. Νομίζω ότι ενυπάρχουν, αλλά βρίσκονται σε λήθαργο. Κάτω από πολλές στρώσεις κακοδαιμονίας, μιζέριας και ωχαδελφισμού.

      Κουράγιο! (=αυτή είναι και η λέξη κλειδί της ανάρτησης)

      Διαγραφή
  18. Εξαιρετική ανάρτηση!! Ό,τι πρέπει για να κλείσω μ'αυτήν τη διδασκαλία της σχετικής ενότητας στη Γλώσσα της Γ' Γυμνασίου!! Προβληματισμός πάνω στις όψεις, συχνά αντιφατικές, της Ελλάδας!! Όπως πολύ εύστοχα σχολιάζεις "αναστοχασμός σε μία σύνθετη πολιτιστική ταυτότητα" Μεστή αλλά όχι βαρυσήμαντη ανάρτηση .......τόσο όσο!! Να μην τους βαρύνουμε τους 15 άρηδες μαθητές που "περί άλλα μεριμνούν και τυρβάζουν" Συγχαρητήρια!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι πολύ που σου άρεσε η ανάρτηση, Γεωργία. Προσπάθησα να διατηρήσω μία δύσκολη ισορροπία σε μία σύνθετη συζήτηση περί ελληνικότητας. Δεν ξεύρω αν τα κατάφερα, αλλά αυτές οι αντιφάσεις για τις οποίες ομιλείς είναι το μεγάλο προτέρημα και το μαρτυρικό μας βάσανο.

      Ευχαριστώ για τα καλά λόγια. Έχεις τα σέβη μου και την εκτίμησή μου για τη δύσκολη, σημαντική και ταυτόχρονα συναρπαστική δουλειά του εκπαιδευτικού. Είθε οι επόμενες γενιές αυτού του τόπου, να έχουν τη σοφία να τον καταλάβουν καλύτερα. Και να λειτουργήσουν πιο δημιουργικά με τις πρώτες ύλες του.

      Διαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.