Τετάρτη, 16 Οκτωβρίου 2013

They call me Eilean Donan



Τα φθινοπωρινά τοπία των Χάιλαντς μυρίζουν βροχή. Kαι υγρασία και ομίχλη. Μεγάλες υδάτινες φλέβες κατεβαίνουν ορμητικά από τα υψώματα και σχηματίζουν χείμαρρους. Που ενώνονται και φτιάχνουν ποτάμια.



Αυτός ο ήχος του νερού που πέφτει με φόρα ανάμεσα σε πέτρες, βρύα και χόρτα, αφυπνίζει ουχί μονάχα τις αισθήσεις σου, αλλά ξυπνάει επίσης τα ξωτικά, τις νύμφες και τις μάγισσες. Γιατί σε ετούτη τη μαγική χώρα, ως και το υπερφυσικό, σού φαίνεται πιθανό κι αναμενόμενο.



Μετά το τρεχαλητό τους στις καταπράσινες ράχες, τα ποτάμια χύνονται σε ένα από τα εκατοντάδες λοχ -τις υδάτινες εκείνες λεκάνες της Σκωτίας που θαρρείς πως είναι λίμνες, αλλά κάποιες φορές σε ξεγελάνε καθώς συνδέονται με τη θάλασσα και έχουν αλμυρό νερό. Όπως ετούτη εδώ.



Σε ένα νησάκι στη μέση του λοχ, στέκεται αγέρωχο το Eilean Donan.



Συνδέεται με τη στεριά με μια μακριά πέτρινη γέφυρα. Που είναι κι αυτή υγρή μέσα στο ομιχλώδες περιβάλλον του λοχ.



Κάθε βήμα σου αντηχεί στο λοχ, κάθε θόρυβος που κάμεις, σμίγει με το σύννεφο και το νερό. Κάθε λέξη που ξεστομίζεις συλλέγεται από τα ξωτικά που κατοικούν στο μέρος αυτό.



Έχω επισκεφθεί δεκάδες κάστρα στη ζωή μου. Κάστρα μεγάλα, μικρά, μικρομεσαία, φοβιστικά, παραθαλάσσια, μισογκρεμισμένα, ορεινά, λευκά, τουριστίκ, έρημα, μαύρα, τιρκουάζ, μελιτζανί και της Ωραίας Κοιμωμένης στη Ντίζνεϊλαντ. Αλλά ετούτο έχει ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου.


Εξωπραγματικά όμορφο, σε μία τοποθεσία που απλώς δεν πιστεύεις ότι υπάρχει, το Eilean Donan χτίστηκε για πρώτη φορά τον 13ο αιώνα. Με σκοπό να αντιμετωπίσει τις επιθέσεις των Βίκινγκς, εδώ στο Κίνταϊλ της Δυτικής Σκωτίας.



Αυτά εδώ τα μέρη τότες διαφεντεύονταν από τους Άρχοντες των Νησιών που ταξίδευαν με τα μικρά και ευέλικτα πλοία τους και προσπαθούσαν να αποκρούσουν τις ληστρικές επιθέσεις των αιμοβόρων Σκανδιναβών.



Έκτοτε το κάστρο γκρεμίστηκε και ξαναφτιάχτηκε πολλές φορές, μέχρι που το 1719 έγινε εδώ ο κακός χαμός και δεν έμεινε πέτρα όρθια. Βλέπεις, μερικά χρόνια πριν, ο Γουλιέλμος της Οράγγης σφετερίστηκε το θρόνο της Αγγλίας από τον θείο και πεθερό του Ιάκωβο τον Β' που ήταν ο τελευταίος ρωμαιοκαθολικός μονάρχης που γνώρισε ποτέ το νησί. Όμως επειδής ο Ιάκωβος δεν ήταν τίποτις ζεβζέκης, το'βαλε πείσμα να ανακαταλάβει το θρόνο και οργάνωσε αντεπίθεση με τους λεγόμενους Ιακωβίτες. Για να μην στα πολυλογώ και μας φάει και η υγρασία εδώ έξω, σε ετούτο το κάστρο κατέφυγαν μερικοί Ιακωβίτες επαναστάτες μαζί με μισθοφόρους Ισπανούς στρατιώτες και εδώ δέχθηκαν ανηλεή επίθεση από τα στρατά του Γουλιέλμου. Που άδειασαν απάνου τους 343 βαρέλια πυρίτιδα!



Δικαίως θα αναρωτηθείς: και καλά, πώς το βλέπουμε εμείς ολόρθο, τη στιγμή που καταστράφηκε; Στις αρχές του 20ου αιώνα, συγκεντρώθηκαν χρήματα και το ξαναφτιάξαμε εξαρχής: βράχο-βράχο, τον καημό μου τον μετράω και πονώ.



Η ανοικοδόμηση διήρκεσε είκοσι χρόνια και κόστισε διακόσιες πενήντα χιλιάδες λίρες -ποσό απλώς αστρονομικό για την εποχή. Επειδής όπως το κόβεις το μέρος, δέντρα δεν υπάρχουν, τα ξύλα που χρησιμοποιήθηκαν ήρθαν με τρένο από το Εδιμβούργο ως το Κάιλ, ύστερα οδικώς ως το Άρντελβ και από εκεί με πλοίο στο νησάκι. Ο Φιλέας Φογκ λιγότερα μεταφορικά μέσα πήρε για το γύρο του κόσμου.


Εντέλει τα εγκαίνια έγιναν τον Ιούλιο του 1932 -με γιορτές, γκάιντες, πανηγύρια, κόσμο και τα τέρατα από τα κοντινά λοχ.



Στο εσωτερικό κυριαρχεί η πέτρα και το ξύλο. Θηριώδεις πίνακες στους τοίχους, οικόσημα στις γωνίες και όλη η συνήθης οικοσυσκευή που διαθέτει κάθε κάστρο που σέβεται τον εαυτό του.



Αυτή είναι η μεγάλη αίθουσα δεξιώσεων από καρτ ποστάλ δυστυχώς, καθώς η κυρία ΜακΜηΦλας δεν μου επέτρεψε να βγάλω φωτογραφίες (και έχει έκτοτε την κατάρα του πιγκουίνου, που είναι χιούτζ επιβάρυνση στο κάρμα σου!).



Το κάστρο έχει φιλοξενήσει και κάμποσες ταινίες. Από τον Τζέιμς Μποντ ως τον Χάιλαντερ και από τον Έρολ Φλιν στο Master of Ballantrae ως τον Σον Κόνερι στο Entrapment.



Ολοκληρώνοντας την επίσκεψη, στέκομαι και πάλι να το κοιτάξω για μία φορά ακόμα από μακριά. Αναπλάθω με τη φαντασία μου εκείνη τη μάχη με τους έγκλειστους Ιακωβίτες και τα πλοία του Γουλιέλμου να σφυροκοπούν τα τείχη του.



Κι ύστερα το βλέμμα μου ξανοίγεται στο λοχ.


Στα κίτρινα και τα σταχτί χρώματα. Στην ομίχλη που σκεπάζει το τοπίο. Στα όσα βλέπω και στα όσα απλώς συνθέτω από τις αχνές γραμμές στο βάθος. 


Κι αφήνομαι. Να με καταπιεί η εξαγνιστική ησυχία. Και να με εξαφανίσει. Σσσσσσσσσς, μην μας ακούσουν τα πλάσματα που κατοικούν εδώ.

29 σχόλια :

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια; Δεν το δέχομαι αυτό...

    Πτηνό, μαγεύτηκα, πραγματικά μαγεύτηκα, αν και ιδρωμένος και ζεστός ένιωσα την υγρασία να μου τρυπά τα κόκκαλα, οι φωτογραφίες σου εξαίσιες και η περιγραφή σου μαγικά νοσταλγική.

    Καλή σου μέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα, Tremens! Σου σιάχνω σενάριο: σκέψου να βρέχει καταρρακτωδώς έξω, να ακούς τα ποτάμια να κοχλάζουν κατηφορίζοντας τις πλαγιές, τα κοράκια να κρωάζουν μέσα στις ερημιές του λοχ και εσύ να βρίσκεσαι στο σαλόνι με το αναμμένο τζάκι, την αγαπημένη σου παρέα και απαλή μουσικούλα. Γουάου;

      (υ.γ. Από τότες που έχουν αλλάξει τα ωράρια της Νάσιας, τα πρωινά στο μπλογκ είναι ιδιαιτέρως ήσυχα!)

      Διαγραφή
    2. Μα είναι δυνατόν να γυρνώ κάθιδρος απ το γυμναστήριο και να μη βλέπω σχόλιο; Πλήττομαι και φρίττω...

      Η εικόνα που έφτιαξες μα ξαναταξίδεψε, πάω να αρπάξω το αμόρε να αρχίσουμε τα ταξίδια επειγόντως!

      Διαγραφή
  2. Ουάου! Μαγεμένη!! ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΛΛΟΟΟΟ;;;;;;;; Γιατί μ'έβγαλες από το όνειρο;;;;;
    Κοίτα τί μου 'ρθε τώρα.... :
    http://www.youtube.com/watch?v=wSoknFR5ycc&list=FL3IMH9lhYELrmxWG9QnkVug&index=151

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καταπληκτική μουσική! Την προσθέτω στην εικόνα που έσιαξα πιο πάνω για τον Tremens. Ετοιμάζω και τίποτις καλούδια για να φάμε, κρασιά έχουμε στο κελάρι, φέρε εσύ κανένα γλυκό και θα περάσουμε τέλεια!

      Διαγραφή
    2. μίλησες και για γαστριμαργικές απολαύσεις και με αποτελείωσες!!!

      Διαγραφή
  3. Πολύ εντυπωσιακό ..... Αλλά συγγνώμη φαντάσου να περπατάς νύχτα σε αυτή τη γέφυρα και να πρέπει να πας για κάποιο λόγο στο κάστρο.... Μπρρρρ.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και να'χει πανσέληνο. Που να αντικατοπτρίζεται στα νερά του λοχ. Και να ακούς από μακριά κραυγές. Και αλυσίδες να σέρνονται. Και να βλέπεις στο έρημο κάστρο, ξαφνικά να ανοίγει ένα φως. Μπρρρρρ.............

      Διαγραφή
  4. Σε ένα τέτοιο κάστρο για το Σαβ/κο θέλω να πάω, για ηρεμία, αλλά δεν το βλέπω...
    Καλημέρα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σου κλείνω τη βασιλική σουίτα, πες μου αν θα χρειαστείς καμαριέρα για να σε ντύνει και παρακαλώ να έχω ως αύριο τις επιθυμίες σου για τα γεύματα -πρέπει να ειδοποιήσω το προσωπικό της κουζίνας!

      (το όνειρο είναι δικαίωμα!)

      Διαγραφή
    2. ιιιιιιι.... "άσε θα φέρω την δική μου καμαριέρα, δεν μπορώ να την αποχωριστώ, βγάλε το καλό σερβίτσιο και το μενού ας είναι το τυπικό, της περιοχής!"
      (ήταν να μην κάνεις την αρχή...)

      Διαγραφή
  5. τι ωραία ,να ήταν δικό μας πτηνούλι και να ψήναμε τωρα το γουρουνόπουλο στο τζάκι ,απ'έξω να λυσσομανούσε η βροχή κι ο Τρεμένς ,φτωχός και λιγούρης ,να μας χτυπούσε την καστρόπορτα ,εμείς ατάραχοι από μέσα να σκεφτόμαστε να ελευθερώσουμε τα πτι μπουλ να τον κατασπαράξουν ,να ησυχάσουμε από τη μίρλα του επιτέλους ,αλλά να γλιτώνουμε ανέλπιστα από το τέρας Λοχ που εμφανιζεται εκείνη τη στιγμή....λίγο πήγε να μας χαλάσει την ηρεμία ο δρακουλης μου ,που τον λυπήθηκε και ετρεξε να τον σώσει ,αλλά τι ευτυχία ,το τέρας καταπίνει με μια μπουκιά και τους δυο,οπότε εμείς χουχουλιασμένοι στις φλοκάτες τσιμπολογάμε με την ησυχία μας την πετσούλα απο το γουρουνόπουλο ,πίνουμε το κρασάκι μας απο τα κελάρια μας!!!
    τι ωραία που θα ήταν..................................

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Α, είναι τιμή μου αγαπημένη να με κατασπαράζει το τέρας του Λοχ μπροστά σας!

      Διαγραφή
    2. ;( .......επειδή σε στενοχώρησα και είμαι τρομακτικότερη του τέρατος ,θα το αφήσω να φάει μόνο το δρακούλη....εσένα σε έσωσε ήδη το πτηνό ..........

      Διαγραφή
    3. (ο Τρεμενς θα έχει πάντα τη βοήθεια του κοινού! και του πτηνού!)

      Νάσια, επειδής είμαστε μεγάλες καρδιές, θα στρώσουμε τραπέζι με τα καλούδια μας δίπλα στο τζάκι και θα δεξιωθούμε και τον Τρεμενς και τον Δρακούλη και τη Νέσι του Λοχ Νες άμα-λάχει (κι αν είσαι τέρας, έχεις κι εσύ δικαίωμα στην κοινωνικοποίηση).

      Διότι όλα τα παραμύθια δικαιούνται ένα γενναίο χάπι εντ!

      Τα φιλιά μου, δεσποσύνη!

      Διαγραφή
    4. Γουρουνόπουλα δεν έχει εκεί καλέ !!! Μοσχαρίσιες μπριζόλες από τις αγελάδες των Χάιλαντς μόνο άμα θέλετε ή κυνήγι (κάνα ζαρκάδι, καμιά αγριόπαπια ... ... τέτοια πράγματα).

      Διαγραφή
  6. Ερωτεύτηκα, ερωτεύτηκα, ερωτεύτηκα!!!!
    Τι πανέμορφο μέρος, τι πανέμορφο κάστρο!!
    Είναι η αδυναμία μου αυτά τα μέρη με τα κάστρα!!!
    Σε φιλώ πολύ για αυτή την ανάρτηση τις λατρεύω πάντα τέτοιες αναρτήσεις!!!
    Καλημέρα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έλενα, τη Σκωτία τη λατρεύω. Αυτά τα ομιχλώδη τοπία με τα κάστρα και τα λοχ και τις ιστορίες δίπλα στο τζάκι, είναι ανάμεσα στις πιο αγαπημένες εικόνες που έχω ιδεί στη ζωή μου.
      Και επειδή δεν εξαντλείται το μέρος σε μια-δυο αναρτήσεις (ούτε σε μια-δυο ζωές), υπόσχομαι να επανέλθω!

      Τα φιλιά μου, δεσποσύνη!

      Διαγραφή
  7. Αχ πτηνούλι μου αχ!
    Στα κλεφτά (από τη δουλειά) άνοιξα εσένα στα γρήγορα κι άνοιξε το μάτι μου !
    Να'σαι καλά!
    Καλή σου μέρα και πολλά φιλιά! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είπα να προσθέσω μία κουταλιά παραμύθι και δύο δάχτυλα νεραϊδόσκονη, μπας και ξορκίσουμε την καθημερινότητά μας. Αν προσθέσεις στη συνταγή καναδυό χαμόγελα, γίνεται μούρλια το σουφλέ!

      Την καλημέρα μου, δεσποσύνη!

      Διαγραφή
    2. :) Ήρθα κι από το σπίτι ! Για να σου πω ότι είναι σαν ζωγραφικοί πίνακες όλες σχεδόν οι φωτογραφίες.
      Έχω αλλάξει χώρο εργασίας εδώ και δυο βδομάδες(τα πάνω-κάτω μου ήρθαν- κι όλα έγιναν αυστηρότερα πια) , δεν ανοίγω μπλογκ και τα σχετικά... εκτός από σήμερα!
      Έτυχε λοιπόν στα κλεφτά να δω ότι είχες Σκωτία και το αφεντικό-γαμπρός μου έχει τρέλα με τα ταξίδια (άσε δε που θέλει να επισκεφτεί Σκωτία!) Έτσι του έδειξα τι έβλεπα, του είπα για τα φωτορεπορτάζ που κάνεις (χεχε) και πλέον θα ανοίγω ιντερνετ για να βλέπει εικόνες από το μπλογκ σου! Αυτό δεν υπάρχει!
      Από αύριο θα ανακαλύπτω και μια παλιά σου ανάρτηση! αχαχαχα!
      Φιλιά πτηνούλι μου! (Ήθελα τόσο να το μοιραστώ αυτό μαζί σου γιατί αισθάνομαι σαν φυλακισμένη 9 ώρες την ημέρα χωρίς πρόσβαση στο ίντερνετ ...ενώ μπορώ να έχω !)

      Διαγραφή
  8. Κόλλησα-κόλλησα-κόλλησα! Αγαπημένα μέρη και σετάκι η αθηναϊκή βροχή αυτή τη στιγμή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ε ναι! Αυτό το μέρος, θέλει τη βροχή του και την αντάρα του για να έρθει να δείξει.
      (όσο για την Αθήνα, δεν ξέρω ποιος καιρός της πάει πια...)

      Τα βροχερά φιλιά μου, δεσποσύνη!

      Διαγραφή
  9. Καλαμιά στην κάμπο16 Οκτ 2013, 12:19:00 μ.μ.

    Εκείνο που μάλλον δεν κατάλαβα είναι τι ακριβώς είναι τώρα το κάστρο. Ξενοδοχείο ή μόνο μουσειακός χώρος; ΄Ο,τι και να'ναι πάντως είναι πανέμορφο και του ταιριάζουν πολύ καλύτερα ο μουντός συννεφιασμένος ουρανός και η μουσκεμένη φύση στις δικές σου φωτογραφίες. Γιατί εκείνες που είδα στο ίντερνετ του έχουν φόντο έναν ωραίο καταγάλανο ουρανό,λες και βρίσκεται στη Μεσόγειο (το έψαξα, δεν κρατήθηκα αλλά δεν φταίω εγώ που μου εξάπτεις την περιέργεια για περισσότερα).

    Απορία περίεργης αναγνώστριας :Πού και πώς τα βρίσκεις αυτά τα απίστευτα μέρη; Πριν ξεκινήσεις τα έχεις επισημάνει και πηγαίνεις κατ΄ευθείαν εκεί ή μόλις φτάσεις ρωτάς τι πρέπει να επισκεφτείς;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δική μου παράλειψη: το Eilean Donan λειτουργεί πλέον ως μουσείο. Όπου εκτίθενται διάφορα αντικείμενα από τη μακραίωνη ιστορία του, ρουστίκ διακοσμητικά από τη γύρω περιοχή και βεβαίως, η ξενάγηση περιλαμβάνει αρκετές λεπτομέρειες για τη ζωή στο κάστρο και την καθημερινότητα των ιδιοκτητών του κατά το Μεσαίωνα.

      Απάντηση στην απορία περίεργης αναγνώστριας: Είμαι πάρα πολύ οργανωμένος σε αυτά τα θέματα. Όσο μπορώ πιο διαβασμένος και συστηματικά προετοιμασμένος. Και βεβαίως εξαιρετικά περίεργος για το ο,τιδήποτε. Που σημαίνει ότι εκεί που οδηγώ (και ανάποδα περικαλώ), αν δω πινακίδα που μου κεντρίζει το ενδιαφέρον, στρίβω άμεσα και εξερευνώ διεξοδικώς.

      Διαγραφή
  10. Ρε πιγκουίνε, άσε με μια φορά να κρυφτώ στη βαλίτσα σου. Δε θα σε επιβαρύνω στο γυρισμό γιατί θα μείνω εκεί να κοιτάω τα σταχτί χρώματα και την ομίχλη...
    Τι υπέροχες εικόνες...
    Σε φιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Ντάξει, σίγουρα είχες σκοπό να κάνεις σχετική ανάρτηση... ΑΛΛ΄Α, θεωρώ ότι ξέχασες να μου την αφιερώσεις σε συνέχεια προηγούμενου σχολίου μου - πιο σχετικού δε γίνεται. Οκ, ξέχασες, μου την αφιερώνω εγώ και σε μερσώ. Αδυνατώ να πω το οτιδήποτε... Αφήνω στη χόβολη τα αναμμένα κάρβουνα, το τσαγάκι μου με κονιάκ να κρυώσει και πάω να ξαπλάρω στη δεύτερη φωτό, πλάι στο ρυάκι (φοράω αδιάβροχο, δε με νοιάζει η υγρασία). υγ. Γερμανία δεν πάω, μια Σκωτία όμως θα την χτυπήσω, πού θα πάει... Ε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Αχ, δεν προλαβαίνω να σχολιάσω σήμερις !!! Αλλά ένα ακόμη άχχχχχχ θα το πω !!! Ααααααααααααααχχχχχχχχχ !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σιγά που δεν θα σχολίαζα (τα μήτινγκς μου μέσα, στη δουλειά σήμερα !!! Μεσάνυχτα κοντεύει και τώρα κατάφερα να μπω να διαβάσω την ανάρτηση με την ησυχία μου).

      Χριστούγεννα του 2004 πέρασα εκεί (όχι μέσα στο κάστρο καλέ, σ' ένα χωριό καναδυό χάιλαντς πιο πέρα μέναμε, στην Braeintra - θυμάσαι εκείνο το χωριουδάκι που σου έλεγα που ήταν 5 σπίτια όλα κι όλα, αλλά είχαν εκχιονιστικό και γεννήτρια ; Αυτό ήταν). Το Eilean Donan ντυμένο στ' άσπρα να στέκεται περήφανο εκεί στην άκρη του λοχ, χωρίς να πτοείται απ' τον παγωμένο αέρα και το χιόνι. Η λέξη "μαγικό" δεν φτάνει για να το περιγράψει !!!

      Εν τω μεταξύ, τελούνται και γάμοι εκεί. "Παντρευόμαστε εδώ ;" λέω στον Χρίστο παρασυρμένη απ' την μαγεία του τοπίου. "Μπαααα ... με τέτοιο ψοφόκρυο ;;; Πού να βάλω το κιλτ χωρίς εσώρουχο" μου απαντάει με το πρακτικό, όπως πάντα, μυαλό του. Ευτυχώς την γλίτωσα ;-p

      Διαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.