Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2013

Χρηματιστηριακό Κραχ


Όταν την έχεις ημιθανή την οικονομία και την κλαις, μήτε που θέλεις να θυμάσαι τις αλλοτινές της δόξες. Τα ξανοίγματά της, τις απλωτές της και τα μεγαλοπιάσματα που έζησε πριν δέκα και δεκαπέντε χρόνια. Τότες που η Σοφοκλέους ήταν κάθετος της Γουόλ Στριτ και την τοποθετούσες κάπου στο Σίτι του Λονδίνου ή στο Βικτόρια'ς Χάρμπορ του Χονγκ Κονγκ.


Οι καιροί έχουν αλλάξει, η οικονομία έχει χτυπήσει κόκκινο και από τότες που το Χρηματιστήριο μεταφέρθηκε στη Λεωφόρο Αθηνών, το κτήριο στη Σοφοκλέους έχει απομείνει έρημο και εγκαταλελειμμένο. Τουλάχιστον μέχρι προσφάτως. Διότι εδώ αποφασίσθηκε να φιλοξενηθεί αυτές τις μέρες, η 4η Μπιενάλε της Αθήνας!


Όπως καταλαβαίνεις, έσπευσα να την επισκεφθώ. Πρώτον, διότι ανέκαθεν προτιμούσα να επενδύω τις προσδοκίες μου στην τέχνη, παρά στις μετοχές. Δεύτερον, διότι τη θεώρησα ως μοναδική ευκαιρία να επισκεφθώ τα ενδότερα ενός κτηρίου με ιδιαίτερη σημασία στην πολύ πρόσφατη ιστορία της χώρας. Και τρίτον, διότι ως πτηνό είχα μία κρυφή ελπίδα ότι θα συναντούσα εκεί κανένα από εκείνα τα διαβόητα παπαγαλάκια.


Πράγματι με το που μπαίνεις σε πιάνει ένα πράμα σα σφίξιμο. Αισθάνεσαι ένα ντεζαβού. Σα να έχεις υπάρξει ξανά σε αυτό το μέρος, σα να σου είναι γνώριμο και οικείο.


Βλέπεις τις μετοχές στο φωτεινό ταμπλό και αντηχούν στ'αυτιά σου τα "πούλα, αγόρασε, πούλα!". Κλείνεις τα μάτια σου και βλέπεις τους χρηματιστές με τα κινητά, τα ανασηκωμένα χέρια, τα σουρταφέρτα με τα τεφτέρια και τα λάπτοπς.


Σκέφτεσαι όλα εκείνα τα σιγουράκια. Τα γκανιάν, ντε. Τα μπλου τσιπς. Τους Καραμολέγκους και τους Κατσέληδες, τις Κλωνατέξ και τους Πουλιάδηδες. 


Αλλά και τα χρήματα που έβγαλαν τότες οι όποιοι επιτήδειοι. Τα καγιέν και τις μερσεντές. Τις μεζονέτες στα προάστια. Τα εξοχικά στη Μύκονο και τα σαλέ στην Αράχοβα. Τώρα μονάχα καφάσια, κάτω από το ταμπλό.


Ξύλινα καφάσια.


Η κεντρική αίθουσα είναι άδεια. Και μόνη. Και σιωπηλή. Λες κι έχει κάμει την αυτοκριτική της. Κι έχει συνειδητοποιήσει τη βαριά της σκιά στο συλλογικό φαντασιακό μας.


Αφού κοίταξα εξεταστικά την αίθουσα και συνομίλησα λίγη ώρα μαζί της, απεφάσισα να αφοσιωθώ στην έκθεση καθαυτή. Με όλη την καλή πρόθεση, προσέγγισα τις κατασκευές, τα βίντεο και τα όσα άλλα είχαν αραδιαστεί ως εκθέματα.


Το αδιάφορο εναλλασσόταν με το απερίγραπτο. Και ήδη από το τριτοτέταρτο έκθεμα, είχα αρχίσει να φρίττω. Διότι σε παρακαλώ πάρα πολύ, πε-μου αναγνώστα, πώς μπορεί να είναι έκθεμα ένας φύκος με τη μοναδική λεζάντα "Παρακαλούμε τον θεατή να ποτίσει το φυτό αν το βρει σε στεγνή κατάσταση". Σόρι μεγάλε -και ελπίζω να μην το πάρει προσωπικά ο φύκος-, αλλά αυτό δεν είναι τέχνη ούτε με τον πιο επιεική ορισμό της έννοιας.


Στους απάνω ορόφους, η απελπισία μου ολοένα μεγάλωνε. Προχειρότητες, δηθενιές, ασυναρτησίες, το τίποτα σε δεκάδες εκδοχές του.



Θα μου πεις, δεν έχω δικαιολογία. Διότι ανάλογη απογοήτευση (μην πω τίποτις χειρότερο) είχα νιώσει όταν επισκέφθηκα την αντίστοιχη Μπιενάλε πριν δύο χρόνια (σχετικώς, βλέπε εδώ). Εντούτοις ήλπιζα πως η τότες κριτική -όχι η δική μου μη-χειρότερα, αλλά των κριτικών τέχνης και του κοινού- θα είχε βελτιώσει εφέτος τα πράματα. Αλλά φευ!



Έλεγα ότι τελοσπάντων, δεν μπορεί! Με όλα όσα συμβαίνουν τριγύρω μας -που λογικά σού δίνουν λαβή για προβληματισμό και περίσκεψη-, δεν είναι δυνατόν οι εικαστικοί δημιουργοί να αδυνατούν να παράξουν ένα πραγματικά πρωτότυπο και ενδιαφέρον αποτέλεσμα. Φρούδες ελπίδες.



Μήτε πρωτότυπο, μήτε εικαστικά ενδιαφέρον. 



Αφού είδα κι απόειδα λοιπόν με τα εκθέματα, η προσοχή μου στράφηκε προς άλλη κατεύθυνση.


Στο κτήριο καθαυτό. Ετοιμάσου για γροθιά στο στομάχι.


Αν θαρρείς ότι το κτήριο έχει μετατραπεί σε χώρο τέχνης ή έχει αποκτήσει τελοσπάντων νέες χρήσεις, πλανάσαι. Μη γελιέσαι με την κεντρική αίθουσα: ένα θλιβερό κουφάρι έχει απομείνει. Με τρύπες στους τοίχους.


Μέσα από τις οποίες χάσκει το από πίσω.


Με κομμένα καλώδια, με ξηλωμένες συνδέσεις.


Με σκασμένους τοίχους και σπασμένα παράθυρα. Με πληγές στα κουφώματα και τα διακοσμητικά του στοιχεία.


Η κακοποίηση είναι παντού ορατή! Η βαρβαρότητα επί του κτηρίου είναι συντριπτική.



Θα μου πεις, στεναχωριέσαι ωρέ πτηνό για ετούτο το κουφάρι μία κίβδηλης ευδαιμονίας; Ενός αντιπροχθές που μας έφερε εδώ που μας έφερε; Ασφαλώς και στεναχωριέμαι, αναγνώστα.



Γιατί αποτελεί κομμάτι της σύγχρονης ιστορίας της χώρας. Γιατί θα έπρεπε να στέκει ως ανάμνηση των τελευταίων δεκαετιών.



Και γιατί τελοσπάντων, ανεξαρτήτως του παρελθόντος του ως Χρηματιστήριο Αθηνών, αποτελεί ένα σπουδαίο νεοκλασικό κτήριο.


Έργο του αρχιτέκτονα Νικόλαου Ζουμπουλίδη -έψαξα και διάβασα, μη νομίζεις ότι σου κάμω από μνήμης τον καμπόσο.


Χτισμένο τη δεκαετία του είκοσι. Με νεωτερικά για την εποχή του στοιχεία. Και ασανσέρ, περικαλώ!


Με υπέροχα δάπεδα. Και ψευδοροφές.


Και μεγάλα παράθυρα. Που κάποτες κοιτάζανε το δρόμο.


Και τώρα έχουν τυφλωθεί από τη θαμπάδα της εγκατάλειψης.


Ήταν στραβό το κλήμα, το έφαγε και ο γάιδαρος: με το πρόσχημα της εικαστικής παρέμβασης, η Μπιενάλε συνέχισε το βιασμό του κτηρίου. Με συνθήματα απάνου στους τοίχους. Επιτρέποντας στους επισκέπτες να γράψουν κι εκείνοι στους σοβάδες. Και να αναρωτηθούν αν είναι αυτό τέχνη!


Ή και να εκφράσουν (γράφοντας στον τοίχο;) την αγωνία τους για το κτήριο!


Δεν ξεύρω τί από όλα αυτά μου προξένησε το μεγαλύτερο σοκ: η χυδαιότητα των όσων άφησαν ετούτο (το τόσο ιδιαίτερο) νεοκλασικό να παρακμάσει ή η αμετροέπεια των όσων συνεχίζουν να ασχημονούν απάνω του. Νομίζω και τα δύο. 


Θλιμμένος και αηδιασμένος, περιφερόμουν για ώρα στις αίθουσες και στους ορόφους. Και σκεφτόμουν τη χαμένη ευκαιρία. Και εδώ! 


Δεν θα μπορούσε να μετατραπεί αυτό το κτήριο σε ένα Μουσείο της Οικονομικής Κρίσης; Δεν θα ήταν ο ιδανικός χώρος για μία αφήγηση των όσων μας συνέβησαν τα τελευταία χρόνια; Δεν θα μπορούσε να στεγάσει έναν πιο ώριμο προβληματισμό για την οικονομία και την κοινωνία μας; Δεν θα ήταν το πλέον κατάλληλο σκηνικό να φιλοξενήσει λογής λογής προσεγγίσεις για όλο αυτό που ζούμε; Επιστημονικές τε και εικαστικές! Να έρχεται ο κόσμος και να συζητάει. Να έρχονται σχολεία και να μαθαίνουν. Να πηγαίνουμε όλοι και να αναλογιζόμαστε.

Αλλά όχι. Κάτι τέτοιο θα έκαμε η Ολλανδία ή η Σουηδία ή η Αγγλία, στη θέση μας. Εμείς, θα αφήσουμε το κτήριο να καταρρεύσει, θα το βεβηλώσουμε υπό το πρόσχημα της δηθενιάς μας, θα το κλειδαμπαρώσουμε και θα το αφήσουμε να ρημάξει και να σβήσει από τη μνήμη μας. Γιατί δεν είμαστε ικανοί για δημιουργία, μονάχα για καταστροφή. Μονάχα για καταστροφή!


Επιμύθιο: Φοβούμαι πως σήμερα λίμιτ-απ δεν χτυπάει μόνο η ανεργία, η ανέχεια και η απόγνωσή μας. Αλλά και η αμορφωσιά, η έλλειψη κουλτούρας και αισθητικής μας. Γιατί ξεύρεις κάτι, αναγνώστα; Υπάρχουν και χειρότερα κραχ από τα χρηματιστηριακά. 

28 σχόλια :

  1. από την αρχή το κτήριο παρατηρούσα ,γιατί με τις μπιενάλες δεν τα πάω καλά....
    πόσοι γνωστοί μου καταστράφηκαν τότε αλλά κι ένας που πλούτισε!
    σκεφτομαι πως σε τέτοιες εκδηλώσεις πηγαίνουν τουλάχιστον άνθρωποι με κάποιο μορφωτικό επίπεδο και όχι κάποιοι ''περιθωριακοί'' που καταστρέφουν γενικά τα κτήρια....αν αυτοί συμπεριφέρονται έτσι ,ναι υπάρχουν και χειρότερα κραχ!
    καλημέρα από τον βροχερό Πύργο !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όταν τα όρια μεταξύ "τέχνης" και βαρβαρότητας είναι πια δυσδιάκριτα, σημαίνει ότι έχει χαθεί το μέτρο και η ουσία. Μπιενάλε χωρίς έργα τέχνης, δεν γίνεται. Και ναι, υπάρχουν τρισχειρότερα κραχ από τα χρηματιστηριακά. Είναι τα κοινωνικά κραχ και τα κραχ της αισθητικής. Επίσης: τα κραχ της λογικής. Διότι ζούμε τον παραλογισμό στην καθημερινότητά μας, ας μην τον μεταφέρουμε και στην αντίληψή μας περί του τί είναι τέχνη και τί όχι.

      Καλημέρες από τη βροχερή Αθήνα!

      Διαγραφή
  2. Πάντα, μα πάντα, όμως, ταυτίζομαι με τον επίλογό σου! Αυτή είναι η Ελλάδα μας τελικά?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι βεβαίως που συμφωνείς με τον επίλογό μου. Και λυπάμαι βεβαίως που χρειάζεται να καταλήγω σε τόσο δυσάρεστες διαπιστώσεις. Φοβούμαι ότι (και) αυτή είναι η Ελλάδα μας τελικά.

      Καλημέρες, Αφροδίτη!

      Διαγραφή
  3. Δεν σχολιάζω μπιενάλες και καταστροφέ γιατί παραέχω τα νεύρα μου με το Ελλαδιστάν σήμερα!!! Καλημέρα σας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μα δεν είναι συναρπαστική αυτή η χώρα; Πάντα βρίσκει έναν τρόπο να σε εκνευρίσει, ακόμα και στα πιο απλά της (π.χ. επίσκεψη σε μία Μπιενάλε, βόλτα στο κέντρο της Αθήνας, ταξίδι με ένα τρένο-ξέρεις εσύ!, κ.λπ.). Θέλει ψυχραιμία το πράμα, διότι αλλιώς μας βλέπω όλους στο Δαφνί!

      Την καλημέρα μου!

      Διαγραφή
  4. Όποτε περνάω από Σοφοκλέους αναρωτιέμαι τι απέγινε το κτήριο αυτό. Λοιπόν, σήμερα μου λύθηκε η απορία και δεν μπορώ να πω ότι χαίρομαι γι' αυτό. Και σίγουρα υπάρχουν χειρότερα κραχ. Αυτά που έχουν σώμα και ψυχή..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σοφία, από τότες που έφυγε το Χρηματιστήριο από εκεί, έχει μαραζώσει η Σοφοκλέους. Παλιά όταν ήταν και η χρηματαγορά στα ντουζένια της, περνούσες από εκεί και γινόταν ο χαμός. Σήμερα η μαύρη θλίψη. Και εντάξει, να το καταλάβω ότι το κτήριο δεν εξυπηρετούσε τις σύγχρονες ανάγκες του Χρηματιστηρίου και έπρεπε να γίνει η μετακόμιση. Δεν μπορούσαν ταυτόχρονα να κάμουν μία μελέτη για αξιοποίηση του νεοκλασικού και απόδοσή του στο κοινό με άλλη χρήση; Ας το κάμανε Μουσείο, Υποκατάστημα Τράπεζας, Ξενοδοχείο, κάτι οτιδήποτε!

      Όσο το σκέφτομαι, τόσο περισσότερο μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι! Ουφ!

      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου!

      Διαγραφή
  5. Καλημέρα.... Ναι για την καταστροφή είμαστε ικανοί... Και προσπαθούσαμε να το κρύψουμε πίσω από τις καγιέν και τον Louis V. ....... Λυπάμαι πολύ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είμαστε μία χώρα χαμηλής αισθητικής. Σε αυτό έχω καταλήξει παρατηρώντας τον τρόπο που διαχειριζόμαστε (και καταστρέφουμε) το δημόσιο χώρο ή τα κτήρια του παρελθόντος. Ξεπουλάνε τώρα και οι νεόπλουτοι τα καγιέν γιατί δεν μπορούν να πληρώσουν τα τέλη κυκλοφορίας και τελειώνει το ανέκδοτο της ευημερίας.

      Καλημέρες, μάι ντίαρ Lula + Sailor!

      Διαγραφή
  6. Το "Κραχ" της ηθικής, της αισθητικής, του ανθρώπου είχε αρχίσει πριν απο το οικονομικό. Τώρα απλώς κολυμπάμε μέσα στα σκατά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι ακριβώς είναι, Ben Provis. Το οικονομικό κραχ ήταν αποτέλεσμα και συνέπεια των πολλαπλών κραχ στην ηθική μας παιδεία, στην κουλτούρα και την αισθητική μας.

      Την καλημέρα μου!

      Διαγραφή
  7. Πήγα την 2η μέρα που άνοιξε. Μιλάμε το γέλιο της αρκούδας με την φτήνια και το αίσχος των έργων. Πλην ενός που είχε την ιστορία του σκυλάδικου, ίσως το κάνω πόστ κάποια στιγμή.

    Πάντως κάτι γίνεται μουσείο όταν έχει περάσει στην ιστορία. Και η οικονομική κρίση είναι ακόμα εδώ.

    Καλή σου μέρα πτηνό μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Mahler76, για γέλια και για κλάματα η Μπιενάλε. Τα "έργα" επιεικώς απαράδεκτα. Σε παιδιά του δημοτικού να έδινες μαρκαδόρους, παστέλ, λέγκο και πλαστελίνες, πιο πρωτότυπα πράγματα θα έσιαχναν.

      Όσο για το Μουσείο, μπορεί να γίνει μία on-going πειραματική έκθεση. Που να προστίθενται συνέχεια πράγματα (π.χ. το πρώτο κείμενο του Μνημονίου, το video με τον Παπανδρέου στο Καστελόριζο, φωτογραφικό υλικό από τους Αγανακτισμένους και τους Δεν-Πληρώνω, το ζήτημα της ΕΡΤ κ.λπ.). Χωρίς σχολιασμό. Απλώς ως αντικείμενο προβληματισμού για να καταλάβει ο καθείς, ό,τι νομίζει. Βεβαίως αυτό θα προϋπέθετε ένα κράτος με μεγαλύτερη αυτοσυνειδησία που θα είχε το θάρρος να εκθέσει (και ενδεχομένως να εκτεθεί).

      Πολύ καλημέρα σου!

      Διαγραφή
  8. Τόση ομορφιά χαμένη!!
    Είμαστε ικανοί οι Ελληνες να φτιάξουμε θαύματα και να τα διαλύσουμε με απίστευτη ευκολία.
    Μπορούμε να φτάσουμε εκεί που δεν έχει φτάσει άλλος, αλλά και να ισοπεδώσουμε τα πάντα χωρίς ούτε καν δεύτερη σκέψη.
    Ευφυείς και αυτοκαταστροφικοί!!
    Σκιάζεσαι με την σκέψη απρόβλεπτοι σε όλα!!
    Τα φιλιά μου πτηνούλι!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Υπάρχει φοβερό μίσος και μένος και συσσωρευμένη βία στην ελληνική κοινωνία.
      Και φοβούμαι, Έλενα ότι δεν έχει να κάμει μόνο με την κρίση. Αλλά προϋπήρχε αυτής.
      Είμαστε έρμαια των παθών και των παρορμήσεών μας, της (αυτο)καταστροφικής μας προδιάθεσης.

      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου, Έλενα!

      Διαγραφή
  9. Καλαμιά στον κάμπο11 Νοε 2013, 2:44:00 μ.μ.

    Δεν χρειάζεται να πω την άποψή μου γιατί τα είπες όλα και δεν διαφωνώ σε τίποτε μαζί σου.
    Να τονίσω μόνο πόσο τα όμορφα, πρωτότυπα και μάλλον παράταιρα βιτρώ-παράθυρα υπογραμμίζουν την γελοιότητα και χυδαιότητα του περιβάλλοντα χώρου.
    Επίσης, δεν κατάλαβα και πολύ καλά. Ο ηλεκτρονικός πίνακας παραμένει αναμμένος ως καλλιτεχνικό δρώμενο ή τον ξέχασαν έτσι;

    (Και δεν είναι καφάσια, παιδί μου, παλέτες είναι.)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι υπέροχα αυτά τα βιτρώ-παράθυρα, τα φωτογράφισα από πολλές οπτικές γωνίες γιατί μου άρεσαν κι εμένα! Για τη χυδαιότητα του περιβάλλοντος χώρου, τα βλέπεις. Μη σου πω ότι είναι χειρότερα από ό,τι ίσως φαίνεται στις φωτογραφίες.

      Ο ηλεκτρονικός πίνακας παραμένει αναμμένος -θαρρώ- ως εικαστικό δρώμενο. Ξέμεινε εκεί και είπαν να τον αξιοποιήσουν. Μη σου πω ότι είναι και η πιο ενδιαφέρουσα "εικαστική" παρέμβαση στο χώρο.

      Πολλά, πολλά φιλιά!

      (και ναι, είναι παλέτες! Μπερδεύτηκα το έρμο πτηνό, πάνω στον οίστρο μου!)

      Διαγραφή
  10. Εμένα θα μού 'κανε εντύπωση αν ήταν διαφορετικά τα πράγματα. Όλα αυτά που είδες και περιέγραψες είναι εντελώς αναμενόμενα. Η οικονομική κρίση είναι ο έυκολος αποδιοπομπαίος τράγος, στον οποίο μπορούμε να φορτώνουμε (και καλά) όλα τα κακά της κοινωνίας. Όταν στην πραγματικότητα, η οικονομική κρίση είναι κι αυτή η ίδια (εν μέρει ... δεν τα ισοπεδώνω όλα) αποτέλεσμα της αμορφωσιάς μας, της τάσης μας για καταστροφή, της ασέβειας για το περιβάλλον μας και την ιστορία μας.

    Καλησπέρα, Πίγκου μου !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν έχω να προσθέσω τίποτα σε αυτά που λες. Συμφωνώ απόλυτα.
      Ας μην χαϊδεύουμε άλλο τ'αυτιά μας: είμαστε μία κοινωνία βαθιά συμπλεγματική και προβληματική. Και οι όποιες κρίσεις αποτελούν σύμπτωμα της βαρύτατης ασθένειάς μας.

      Την καλημέρα μου, Αγγελική.

      Διαγραφή
  11. Απόλυτα συμφωνώ μαζί σου πτηνό μου. Για άλλη μια φορά προλαβαίνεις την σκέψη μου και με κάνεις να μετανιώνω που όταν επισκέφτηκα αυτή τη Μπιενάλλε απογοητεύτηκα τόσο που δεν φωτογράφισα τίποτα από την πεθαμένη γοητεία αυτού του σκελετού. Ευτυχώς το έκανες εσύ και σ' ευχαριστώ!
    Η ιδέα σου για το μουσείο οικονομικής κρίσης είναι εξαιρετικά προοδευτική για τα σκονισμένα μας μυαλά. Λυπηρό μεν, αληθινό δε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χριστίνα μου, είναι τόσο σπαραχτική η παρακμή αυτού του κτηρίου που μπορώ εύκολα να καταλάβω την απογοήτευσή σου όταν επισκέφθηκες το χώρο.
      Όσο για την ιδέα μου περί Μουσείου Οικονομικής Κρίσης, μακάρι να είχαμε το θάρρος (ως κοινωνία, ως Πολιτεία και ως άνθρωποι) να συζητήσουμε και λίγο επί της ουσίας το θέμα που μας ταλανίζει. Πέραν από συναισθηματισμούς, ιδεοληψίες και ακρότητες.

      Τα φιλιά μου και την καλημέρα μου!

      Διαγραφή
  12. Καλέ έφυγε το Χρηματιστήριο από τη Σοφοκλέους;;;
    Ω πτηνό μου δεν το γνώριζα!
    Καλά που είσαι και εσύ και με ξεστραβώνεις!

    Πολλά φιλάκια:))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Serenata μου, μετακόμισε στη Λεωφόρο Αθηνών πριν αρκετά χρόνια.
      Αλλά επειδής κανείς δεν ασχολείται πια με τα χρηματιστηριακά, πέρασε στα ψιλά η είδηση!
      Κι απόμεινε εγκαταλελειμμένο κι άδειο το ωραιότατο νεοκλασικό της Σοφοκλέους να θρηνεί τα περασμένα μεγαλεία του.

      Πολλά, πολλά φιλιά και καλημέρες!

      Διαγραφή
  13. Πόσο συναισθηματικούλι είσαι πτηνούλι μου;
    Μου μετέδωσες ΟΛΑ σου τα συναισθήματα!
    Σε ευχαριστώ γιατί έμαθα κι άλλα μαζί σου σήμερα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλή μου airis, με πιάνουν κι εμένα οι συναισθηματισμοί μου όταν διαπιστώνω πως το τριγύρω μου καταρρέει μπροστά στα μάτια μου. Και το κράτος το μόνο που κάμει είναι να ψάχνει πώς θα απολύσει κόσμο ή θα μειώσει τις συντάξεις ή θα αυξήσει τους φόρους. Καμία νέα ιδέα, καμία νέα πρόταση, καμία επί της ουσίας μεταρρυθμιστική προσπάθεια. Με πιάνει το παράπονο, airis. Με πιάνει το παράπονο.

      Την καλημέρα μου από τη βροχερή Αθήνα.

      Διαγραφή
  14. Αυτή η τελευταία σου φράση είναι όλα τα "λεφτά"! Πόσο δίκιο έχεις. Και πόσο λυπάμαι που έχουμε καταντήσει έτσι. Γιατί περί κατάντιας πρόκειται...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Σκεφτόμουνα να πάω και εγώ. Ήθελα να ξαναδώ το κτίριο στο οποίο δούλευα (εκεί κάτω από το ταμπλό), όταν ξεκινήσαμε να μιλάμε πτηνό μου..
    Φυσικά μετά από το ποστ σου δε θα πάω. Καλύτερα να το κρατήσω στο μυαλό μου όπως ήταν τότες..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.