Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2013

Δέκα λεπτά από το χρόνο σου!


Ως γνωστόν, οι καλές πράξεις, σου σιάχνουν τη διάθεση, βελτιώνουν το κάρμα σου και εξισορροπούν κάπως εκείνο το θεματάκι με τα τόσα μερμηγκάκια που έχεις ποδοπατήσει κατά λάθος. Αλλά ο προσκοπισμός έχει και τις δυσκολίες του: δηλαδής πόσες γριές πια να περάσεις απέναντι στο φανάρι και πόσες γάτες να κατεβάσεις από το δέντρο; Άσε που αρκετές εξ αυτών αντιδρούν βέρι βέρι αρνητικά στην καλή σου προδιάθεση, αρχίζοντας τις τσαντιές -στην περίπτωση της γριάς- ή τις νυχιές -στην περίπτωση της γάτας (ή και αντίστροφα, αν πέσεις σε γριά με μανικιούρ ή σε γάτα με λουί βουιτόν).

Εξού και εγώ επιδίδομαι συστηματικά σε μία άλλη πράξη αλτρουισμού: την εθελοντική αιμοδοσία. Εδώ και πάρα πολλά χρόνια, δίνω ένα φλασκί από το αιματάκι μου ανά πέντε ή έξι μήνες για τον συνάνθρωπα που μπορεί ενδεχομένως να βρεθεί στην ανάγκη μου. Και μάλιστα, είχε γίνει τόσο ρουτίνα η επίσκεψή μου στο κοντινό Γενικό Νοσοκομείο Πατησίων, που είχα γνωριστεί με τις τρεις νοσοκόμες, κάμαμε πλακίτσα (τύπου "πάλι ήρθα για αυτήν τη φοβερή αμίτα που δίνετε, πέστε μου πόσο αίμα θα μου κοστίσει σήμερα!" και "μην μου χαμογελάτε εμένα, μήτε βαμπίρ δεν θα μου έπινε ένα φλασκί αίμα μονορούφι!" και τέτοια) και περνάγαμε τζετ.

Την προηγούμενη εβδομάδα λοιπόν, τσέκαρα την κάρτα εθελοντή αιμοδότη που διαθέτω (είμαι σέρτιφάιντ) και διαπίστωσα ότι είχε παρέλθει το πεντάμηνο, επομένως έπρεπε να περάσω από τις καλές εκείνες κυρίες για τα περαιτέρω. Με την πεποίθηση ότι η όλη διαδικασία θα μου πάρει είκοσι λεπτά μάξιμουμ ως συνήθως (δέκα λεπτά η προετοιμασία και η συμπλήρωση της καρτέλας με τα στοιχεία μου και δέκα λεπτά η αιμοδοσία), είπα να πάω πρωί-πρωί για να συνεχίσω μετά για τη δουλειά μου.

Φθάνω χαρούμενος στο Νοσοκομείο οκτώ και πέντε και με κάποια έκπληξη διαπιστώνω ότι έχει κατεβάσει ρολά και το κλαίμε. Ψάχνω τις καλές κυρίες, πουθενά! Ζητάω την αμίτα μου από έναν έρμο φύλακα που'χε απομείνει, εις μάτειν! Πληροφορούμαι λοιπόν ότι πριν μερικές ημέρες, το Γενικό Νοσοκομείο Πατησίων πάπαλα, διότι συνένωση υπηρεσιών και μνημονιακοί όροι και εξορθολογισμός του κράτους και εξοικονόμηση εξόδων και μπλα μπλα. "Και πού έχουν μεταφερθεί οι υπηρεσίες σας, παρακαλώ;" ρωτάω με κάθε αγαθή πρόθεση. "Μήτε που ξεύρουμε. Απευθυνθείτε στο κοντινότερο Νοσοκομείο που έχει απομείνει: στην Παμμακάριστο (μεγάλη η χάρη της)"!

Εντάξει, μπορεί να είναι καναδυό χιλιόμετρα από εδώ και να χάσω κάνα μισάωρο παραπάνω, αλλά σκέφθηκα τον συνάνθρωπα που είχε τυχόν την ανάγκη μου, σκέφθηκα τη σημασία της προσφοράς και της αλτρουιστικής πράξης, σκέφθηκα και την αμίτα και είπα να πάω.

Φθάνω στο Νοσοκομείο Παμμακάριστος (μεγάλη η χάρη της) οκτώ και μισή. Ρωτάω το θυρωρό πού μπορώ να δώσω εθελοντικά αίμα και με στέλνει ευθεία και ύστερα δεξιά. Όπου περιμένουν διάφοροι. Πάρα πολλοί. Κι εκεί που σκεφτόμουν από μέσα μου "μωρέ μπράβο, ο κόσμος άρχισε να στηρίζει την εθελοντική αιμοδοσία", αρχίζω να προβληματίζομαι με το φιζίκ του πλήθους: ηλικιωμένες κυρίες με το βιβλιάριο υγείας αγκαλιά, ηλικιωμένοι κύριοι με ουροσυλλέκτες στο χέρι, μαμάδες με τα παιδάκια τους έτοιμα να μπήξουν τα κλάματα. "Συγνώμη, είστε όλοι εσείς για εθελοντική αιμοδοσία;" ρωτάω μία κυρία. "Πουλάκι μου (είδε το ράμφος), για εξετάσεις αίματος και ούρων είμαστε!" Πάει η αμίτα.

Βρίσκω μία νοσοκόμα και με το γνωστό ευγενικό και μελιστάλαχτο ύφος μου, τη ρωτάω πού βρίσκεται το κέντρο αιμοδοσίας. Και αφού με κοιτάζει με μία κάποια αμηχανία, μου λέει ότι το Νοσοκομείο δεν διαθέτει κέντρο αιμοδοσίας. "Συγνώμη, αίμα εσείς δεν χρειάζεστε;" λέω κάπως συγχυσμένος για την απόρριψη που ένιωσα. "Φυσικά και χρειαζόμαστε! Ζητάμε από άλλα νοσοκομεία ή εισάγουμε από το εξωτερικό -που μας στοιχίζει και μία περιουσία!".

Κανονικά, στο σημείο αυτό, τα παρατάς και λες άει σιχτήρ ο εθελοντισμός, πάω να πατήσω μερικά μερμηγκάκια να εκτονωθώ. Αλλά επειδής εγώ έχω μεγάλη επιμονή σε κάτι τέτοια (επίσης: δεν μου φταίνε σε τίποτις τα μερμηγκάκια και θέλω βέρι μπάντλι να πιω την αμίτα), ρωτάω τη νοσοκόμα ποιο είναι το κοντινότερο νοσοκομείο όπου μπορώ να δώσω το αίμα μου να πάει στα κομμάτια. Και αφού κοιτάζει τα κιτάπια της, μου απαντά το ΚΑΤ (νιάου), το Αγία Όλγα (μεγάλη η χάρη της) και το Γεώργιος Γεννηματάς (Ε.Σ.Υ.). Επειδής το ΚΑΤ (νιάου) ήταν δεκαπέντε χιλιόμετρα και το Αγία Όλγα (μεγάλη η χάρη της) οκτώ χιλιόμετρα και εντελώς ανάποδα από τη δουλειά μου, απεφάσισα να σφίξω τα δόντια μου, να κάμω την καρδιά μου πέτρα και να πάω στο Γεώργιος Γεννηματάς (Ε.Σ.Υ.). Γιατί πραγματικά την ήθελα αυτήν την αμίτα!

Εννοείται ότι έπεσα πάνω σε όλη την κίνηση της Γαλατσίου, σε όλο το μποτιλιάρισμα της Κατεχάκη και σε όλο το χαμό της Μεσογείων. Αλλά όχι, δεν πτοήθηκα, διότι πάνω απ'όλα είμαι άνθρωπος (ή έστω πτηνό) με αλτρουιστικά αισθήματα και ασίγαστο πάθος για προσφορά.

Φθάνω στο Γεώργιος Γεννηματάς (Ε.Σ.Υ.) στις δέκα παρά είκοσι. Βγάζω φλας και δοκιμάζω να μπω στο πάρκινγκ του νοσοκομείου. Με σταματά ένας σεκιούριτι. "Πού πάτε κύριος;" "Καλή σας ημέρα" απαντάω χαμογελαστά, "ήρθα για εθελοντική αιμοδοσία!". "Α, δεν μπορείτε να παρκάρετε!" "Δεν έχετε θέσεις;" "Είναι μόνο για τους γιατρούς!" "Μα θα κάμω μόλις είκοσι λεπτάκια!" "Να παρκάρετε απέναντι!" "Που απέναντι; Στη Μεσογείων; Μα δεν γίνεται!" "Όπου βρείτε!".

Στρίβω το τιμόνι, βράζοντας τους αλτρουισμούς και τα ασίγαστα πάθη για προσφορά μέσα στο καζάνι της οργής! Και πραγματικά στο λέω, ήμουν έτοιμος να γκαζώσω και να φύγω. Αλλά όχι, δεν θα με κάμει αυτό το ηλίθιο κράτος, υπάνθρωπο! Για την επόμενη μισή ώρα ψάχνω με απόγνωση κάπου να παρκάρω στους απέναντι δρόμους. Που για να βρεις πάρκινγκ στην περιοχή Ελληνορώσων δέκα το πρωί, πρέπει να κάμεις τάμα ουχί στην Παμμακάριστο (μεγάλη η χάρη της), αλλά στο Βούδα για να σου δώσει υπομονή και εγκαρτέρηση.

Εντέλει και μετά από μεγάλη προσπάθεια, βρίσκω μία θέση κοντά στην Πλατεία Αγίας Σοφίας (μεγάλη η χάρη της), ναι στο Νέο Ψυχικό. Που σημαίνει δεκαπέντε λεπτά περπάτημα ως το Νοσοκομείο Γεώργιος Γεννηματάς (Ε.Σ.Υ.). Για την ακρίβεια δεκαπέντε λεπτά περπάτημα και πέντε λεπτά αναμονή στο φανάρι της Μεσογείων που αρνείτο να γίνει πράσινο για τους πεζούς, λες και είχε βαλθεί να μου σπάσει κι αυτό τα νεύρα.


Έντεκα παρά είκοσι πέντε μπαίνω εντέλει στο Νοσοκομείο και πηγαίνω στο Κέντρο Αιμοδοσίας. Εκεί περίμεναν και διάφοροι άλλοι -όλοι, συγγενείς ή φίλοι ασθενών που έπρεπε να δώκουν αίμα για να εγχειριστούν οι δικοί τους. Συμπληρώνω το έντυπο και περιμένω στη σειρά μου. Για να διαπιστώσω ότι υπάρχει μόλις μία νοσοκόμα που έχει επιφορτιστεί με το τιτάνειο έργο να παίρνει αίμα από πολλούς αιμοδότες ταυτόχρονα. Και η οποία έτρεχε σαν παλαβή να μπήξει τη βελόνα στον έναν, να μετρήσει τον αιματοκρίτη στον άλλον και να βγάλει τη βελόνα από τον τρίτον. Σου μιλάω για έναν παροξυσμό, να τη βλέπεις και να τη λυπάσαι!

Έντεκα και τέταρτο φθάνει επιτέλους και η δική μου η σειρά! Κάθομαι στην καρεκλίτσα για να μου μετρήσει τον αιματοκρίτη, της δίνω την κάρτα αιμοδότη μου και μόλις την ανοίγει, βγάζει μία πνιχτή κραυγή!

"Είστε ΑΒ πλην;"
"Ναι, είμαι σπάνιος άνθρωπος, είναι γνωστό!" λέω προσπαθώντας να εξευμενίσω την συσσωρευμένη μου οργή και ταλαιπωρία με λίγο χιουμοράκι και γνωρίζοντας ότι το ΑΒ πλην αποτελεί μία από τις πιο καρασπάνιες και άρα πολύτιμες ομάδες αίματος (δις ιζ δε ρίζον γιατί δεν παραλείπω ποτέ να δώσω αίμα ανά πεντάμηνο, αναγνώστα).

Με παρατάει σύξυλο και τρέχει στο τηλέφωνο. Σχηματίζει έναν αριθμό και την ακούω να λέει δυνατά "Βρήκαμε επιτέλους κάποιον με ΑΒ πλην! Ετοιμάστε το χειρουργείο για το παιδί!"

Ξαναγυρνάει σε μένα και μου εξηγεί ότι ψάχνουν εδώ και πολλές μέρες, αυτήν την ομάδα αίματος για να χειρουργήσουν ένα μικρό παιδάκι που αναμένει. Και αναμένει. Και αναμένει.

Και πολύ φοβούμαι ότι σε αυτήν την ανόητη και ασυνείδητη χώρα, αυτό το παιδί ανέμενε εμένα. Που έπρεπε να πάω στο Γενικό Νοσοκομείο Πατησίων. Και ύστερα στην Παμμακάριστο (μεγάλη η χάρη της). Και να διασχίσω την Γαλατσίου, την Κατεχάκη και τη Μεσογείων. Και ύστερα να παρκάρω δώδεκα τετράγωνα μακριά. Και να περπατήσω είκοσι λεπτά. Και να περιμένω στην ουρά για ακόμα μισή και πλέον ώρα.

Για να του δώσω το αίμα μου.

Έφυγα σχεδόν συγκινημένος. Και εξαιρετικά, μα εξαιρετικά θυμωμένος. Γιατί αυτό το κράτος έκαμε ό,τι μπορούσε για να μου βάλει εμπόδια στο να φθάσω σε αυτό το παιδί. Γιατί αυτό το κράτος έκαμε ό,τι μπορούσε για να με αποτρέψει από το να σκεφθώ και να πράξω αλτρουιστικά. Γιατί αυτό το κράτος έκαμε ό,τι μπορούσε για να πάρει την όποια καλή μου προδιάθεση, να την ποδοπατήσει και να με κάμει να αισθανθώ ηλίθιος που επέμεινα μέχρι τέλους στην προσπάθειά μου.

Για αυτήν την άτιμη αμίτα. Και για αυτό το άτυχο παιδί.



Υστερόγραφο: Πριν κάμποσα χρόνια, έπαιζε μία διαφήμιση στην τηλεόραση περί της σημασίας της εθελοντικής αιμοδοσίας. Η οποία κατέληγε στο σλόγκαν ότι δίνεις "δέκα λεπτά από το χρόνο σου και σώζεις μία ζωή". Καθώς περπάταγα τα είκοσι λεπτά πίσω προς το αμάξι μου, θυμήθηκα αυτό το σλόγκαν, κοίταξα το ρολόι μου (ήταν δώδεκα παρά είκοσι) και σκέφθηκα ότι εγώ για να "σώσω" αυτή τη μία ζωή, χρειάστηκα σχεδόν τέσσερις ώρες. Θα μου πεις, χαλάλι και θα συμφωνήσω. Αλλά δεν θα έπρεπε να είναι έτσι. 

74 σχόλια :

  1. μα πόσες φορές θα το πούμε πτηνό;; στην Ελλάδα ζούμε!
    είμαι κι εγω εθελόντρια ,απο τα φοιτητικά μου χρόνια ,τότε που ο καθηγητής Γιατρομανωλάκης μας έκανε σπουδαία μαθήματα Ζωής!
    είμαι 0 - ,έχω σπάνια κι εγω ομάδα και ξέρω πόσο σημαντικό είναι το αίμα μου γι άλλους ανθρώπους...
    δυστυχώς και αυτή συγκεκριμένη προσφορά ζωής είναι τόσο απαξιωτική για το κρατος ,που αν δεν υπήρχε και η διαφήμιση να μας τη θυμίζει που και που κανένας δε θα πήγαινε......
    Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εξαιρετικά σπάνια και εσύ! Θα είχαμε μεγάλο σουξέ στην Τρανσυλβανία, οι δυο μας!
      Στην Ελλάδα πάλι, προφανώς δεν μας πολυθέλουνε (τουλάχιστον όχι για το αίμα μας).
      Είναι όντως μεγάλη προσφορά ζωής η αιμοδοσία και δυστυχώς οι περισσότεροι το θυμούνται μόνο όταν πέφτουν στην ανάγκη της.

      Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου, Νάσια!

      Διαγραφή
    2. παιδια οταν θελουμε να δωσουμε κανενας δεν θα μας εμποδισει...και εγω δινω το αιματακι μου καθε 6 μηνο....στην αρχη,στα 18 μου εδινα καθε 3 μηνο....αλλα μετα τις γεννες μου μου ειπαν καθε 6 μηνο....μια φορα θυμαμαι ετυχε και την ωρα που συμπληρωνα την καρτελα ηρθε ενας κυριος...ειδε την ομαδα αιματος μου 0 + και ζητησε την φιαλη μου για την γυναικα του που γεννουσε και ηθελε να ειναι σιγουρος οτι θα παρει "καλο αιμα" οπως ειπε (χαχαχα...ειχα περασει πρωτα απο ιερα εξεταση απο αυτον) :-)

      Διαγραφή
  2. Α+ εδώ, κοινότατος, αλλά έχω χρόνια να δώκω αίμα διότι το κράος μας έχει αποφασίσει ότι αν΄κω στις ομάδες υψηλού κινδύνου, καταλαβαίνετε το λόγο...
    Πτηνό μου, αναθάρρησε, τώρα που είναι ο Μπουμπούκος Υπουργός Υγείας δεν θα χρειάζεται έτσι κι αλλιώς να δίνουμε αίμα. Θα μας το πιουν μέχρις τελευταίας ρανίδας και θα τελειώνουμε, οπότε ποιος ο λόγος; Ποιος στ αλήθεια;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μη με εκνευρίζεις ακόμα περισσότερο! Είναι που βράζει το αιματάκι μου (όσο μου απέμεινε μετά την αιμοδοσία τελοσπάντων), έρχεσαι και μου υπενθυμίζεις τις ανοησίες για τις ομάδες υψηλού κινδύνου, δεν θέλω πολύ το πτηνό για να εκραγώ! Τί σημαίνει αλήθεια "ομάδα υψηλού κινδύνου", τη στιγμή που οι διάφορες μεταδοτικές ασθένειες μπορεί να πλήξουν τον οποιονδήποτε και τελοσπάντων, υποτίθεται ότι μετά το αίμα αυτό ελέγχεται; Να το δεχθώ για τον ναρκομανή που παίζει με τις βελόνες και τρυπιέται στην Κουμουνδούρου ή για ιερόδουλες που συνευρίσκονται με πληθώρα ερωτικών συντρόφων. Αλλά για οποιονδήποτε άλλον, απλώς δεν το δέχομαι. Τελεία.

      (ουφ, φούντωσα πάλι!)

      Καλημέρες και πολλά, πολλά φιλιά!

      ΥΓ. Και κοινότατος δεν είσαι, με την καμία. :)

      Διαγραφή
    2. Δυστυχώς αυτό υφίσταται. Μετά την αντιμετώπιση που είχα σε δημόσιο νοσοκομείο, πλέον δεν δίνω αίμα...

      Διαγραφή
    3. Είναι προφανές ότι η κοινωνία αυτή δεν αξίζει το αίμα σου, Ben Provis.
      Τί άλλο να πω; Ντροπή!

      Διαγραφή
  3. Μπράβο σου, πόσο συγκινήθηκα.... Έχω πάει πολλές φορές να δώσω αλλά έχω πάντα χαμηλό αιματοκρίτη, ούτε για εγχείρηση της μαμάς μου δεν μπορούσα να δώσω... και πάντα ζηλέυω τους ανθρώπους που μπορούν...
    Δεν πειράζει, συνέχισε να το κάνεις πίνγκου μου, τα χάλια της Ελλάδας δυστυχώς δεν αλλάζουν... Φιλιά πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δυστυχώς έτσι είναι, Μίκα! Τα χάλια της Ελλάδας δεν αλλάζουν. Αυτό που βλέπω είναι πως πληρώνω πολύ περισσότερα ως πολίτης για εξαιρετικά χειρότερες δημόσιες υπηρεσίες.
      Εναπόκειται πλέον στον ανθρωπισμό και την αξιοπρέπειά μας. Είτε ως αιμοδότες, είτε ως εργαζόμενοι, είτε ως πολίτες.

      Τα φιλιά μου και την καλημέρα μου!

      Διαγραφή
  4. Δυσκολεύομαι να το πιστέψω όλο αυτό!!! Έκανες τέτοιο πράγμα??? Έχω δώσει 2 ή 3 φορές αίμα. Όταν ήμουν φοιτήτρια πήγαινα συχνά, αλλά όπως πήγαινα έτσι γυρνούσα... δεν μου έπαιρναν!!! τα τελευταία χρόνια, δεν μου παίρνουν πια αφού οι εξετάσεις του σιδήρου μου είναι για κλάματα... Πάντως ουάου... απίστευτη ιστορία...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτός ο άτιμος ο χαμηλός σίδηρος -κυρίως σε εσάς τα κοριτσάκια- δεν επιτρέπει σε πολύ κόσμο να δώκει το αιματάκι του. Κι εμένα δεν είναι πολύ υψηλός (αλλά πάντως εντός ορίων) και όσο νιώθω γερός και δυνατός, δίνω. Φαντάζομαι σε μερικά χρόνια, θα αποστρατευθώ ως αιμοδότης.

      Την καλημέρα μου!

      Διαγραφή
  5. Α ρε Πιγκού... Με συγκίνησες πολύ γλυκό μου... Ούτε εμένα μου παίρνουν αίμα γιατί έχω χαμηλή πίεση και αιματοκρίτη. Τί να πω για το κράτος μας; ΠΟΙΟ ΚΡΑΤΟΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Άντε να μην ανοίξω το στόμα μου η Lula...
    Πολύ καλά έκανες και πέρασες του λιναριού τα πάθη να δώσεις το αιματάκι σου... Καλό κάρμα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Lula, όταν πηγαίνω να δώκω αίμα είναι από τις ελάχιστες (πλέον) στιγμές που νιώθω ότι κάμω κάτι χρήσιμο και ωφέλιμο για τον συνάνθρωπο. Και πραγματικά, αισθάνομαι λίγο σημαντικός.
      Δεν ξεύρω για το κάρμα μου, αλλά μία φωτοτυπία της κάρτας αιμοδοσίας μου θα την έχω μαζί μου όταν συναντήσω τον Άγιο Πέτρο.

      :)

      Διαγραφή
  6. Δεν μπορώ να δώσω αίμα λόγω προβλήματος με τον αιματοκρίτη και πολύ θα το ήθελα, αλλά ειλικρινά μου έδωσες ένα σκαμπίλι σήμερα γιατί αν ήμουν στην θέση σου δεν ξέρω αν θα έκανα τόση υπομονή!
    Μεγάλο σκαμπίλι μου έδωσες!!
    Πολύ το ευχαριστήθηκα και θα κάτσω να το απολαύσω και να φάω την γκρίνια μου!!
    Αλλά αυτό το κείμενο πρέπει να το στείλεις στον κο Μπουμπούκο και να το τρίψει στην μούρη του!
    Πόσο άθλια χώρα καταντήσαμε και δεν φταίει η οικονομική κρίση!!
    Καλημέρα ελπίζω!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το είπες πάρα πολύ καλά: δεν φταίει η οικονομική κρίση! Φταίνε πολλά πράγματα, αλλά η οικονομική κρίση δεν είναι το πρωτεύον.

      Φταίει άραγε η κρίση για την ανοργανωσιά μας; Για την έλλειψη ευσυνειδησίας και κοινωνικής υπευθυνότητας; Για την έλλειψη ευγένειας και σεβασμού στον άλλον; Για τον τρόπο που αντιλαμβάνεται το κράτος, τον πολίτη και τα δικαιώματά του;

      Ορίστε, είπες ότι δεν θα γκρινιάξεις εσύ και γκρινιάζω εγώ! Αλλά ας είναι. Θα το παλεύουμε όπως και όσο μπορούμε.

      Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου, Έλενα!

      Διαγραφή
  7. Μπράβο Πιγκού, καλά έκανες και επέμεινες. Να θες να κάνεις κάτι καλό και να μη σε αφήνουν έτσι?Μπουφ , ωρέ που πάμε ωρέ,που πάμε??

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Για να παραφράσω το (μισητό πλέον) κλισέ του Κοέλιο: σε αυτή τη χώρα όταν θέλεις να κάμεις το καλό, συνομωτεί όλο το σύμπαν για να σε εμποδίσει.

      Την καλησπέρα μου, μάι ντίαρ Red Ladybug!

      Διαγραφή
  8. Γιαβάς γιαβάς...
    δεν ξέρω πότε θα μας συμβεί να κουρντιστούμε έτσι ώστε να απολαμβάνουμε καλύτερα τη ζωή μας, την προσφορά μας, τις μετακινήσεις, αλλά και τη δουλειά μας, γιατί όχι;;;
    Καλή σου μέρα, σπάνιο πλάσμα ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γιαβάς, γιαβάς, μπας και χτίσουμε κάποτες μία κοινωνία "γιαμάς"! (πτηνό σε ποιητικό οίστρο)
      Καλή σου μέρα, marron! Και είθε να δούμε την ευχή σου (ευχή όλων μας) να πραγματοποιηθεί μια μέρα.

      Διαγραφή
    2. πολύ μου άρεσε ο ποιητικός οίστρος! Φιλιά

      Διαγραφή
  9. Χίλιες φορές μπράβο σου που δεν πτοήθηκες από όλα αυτά τα εμπόδια αλλά επέμεινες μέχρι τέλους και το παιδάκι βρήκε αιμοδότη. Δεν πιστεύω ότι γίνονται τυχαία κάτι τέτοια, εγώ πιστεύω ότι ο Θεός τα έφερε έτσι τα πράγματα για χάρη του παιδιού. Μπράβο σου! (Εχω κι εγώ καρτούλα αιμοδότη, πώς ακριβώς γίνεται η διδικασία, πας σε όποιο νοσοκομείο θες και λες, γεια σας, ήρθα να δώσω αίμα;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φχαριστώ για τα καλά λόγια, κοκκινίζω το έρμο πτηνό!

      Για να προσθέσω και κάτι χρηστικό: η κάρτα αιμοδοσίας χρησιμεύει για να σημειώνεις τις ημερομηνίες που σου έχουν πάρει αίμα και ενδεχομένως (χτύπα ξύλο) αν το χρειαστείς ποτέ να τους πάρεις τηλέφωνο και να ζητήσεις ως αιμοδότης, να συνυπολογιστεί κάποια από τις φιάλες που έχεις δώκει στο παρελθόν για εσένα ή για κάποιον συγγενή σου πρώτου βαθμού.

      Και ναι, υπό κανονικάς συνθήκας, πηγαίνεις σε κάποιο νοσοκομείο ΜΕ κέντρο αιμοδοσίας και λες "σας ήρθα, θέλω την αμίτα μου"! :)

      Πολλά, πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  10. Πτηνό θα σε φωνάζω όταν έχουμε μέρες αίμοδοσίας στη δουλειά μου! Μέσα σε 10' θα ξεμπερδεύεις σε ένα ήρεμο και οικογενειακό περιβάλλον εσύ θα δίνεις το αιματάκι σου και εγώ θα τσιμπάω τις δυο μέρες άδεια...

    Χωρίς πλάκα τώρα μπράβο σου που είσαι αιμοδότης! Και μάλλον πρέπει να αρχίσεις να ψάχνεις για μερες αιμοδοσίας συλλόγων για να γλιτώνεις την ταλαιπωρία. Εγω δυστυχώς δε μπορώ να δώσω αίμα. Να μου δώσουν όμως το συζητάμε...Φεριτίνη 4 εάν σου λέει κάτι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σου 'ρχομαι να ενισχύσω το σύλλογό σου! Το ξεύρω ότι είναι πολύ πιο πρακτικό να δώκει κανείς όταν γίνεται αιμοδοσία στο χώρο εργασίας του, αλλά δυστυχώς στη δική μου δουλειά δεν συνηθίζεται αυτό.

      Δυστυχώς είναι πάρα πάρα πολλοί εκείνοι που δεν μπορούν να δώκουν αίμα (οι περισσότερες γυναίκες, όσοι έχουν το στίγμα κ.λπ.). Αυτό θα έπρεπε να κάμει εμάς τους υπόλοιπους ακόμα πιο ευαισθητοποιημένους επί του θέματος.

      Τα φιλιά μου και τις καλησπέρες μου!

      Διαγραφή
  11. Καλημέρα ΠΙγκουίνε...καταρχήν ο μπλοκερ μου εδειξε τη σημερινή σου ανάρτηση ,άρα φτιάχτηκε....
    με συγκινησε πολύ η ιστορία αυτή....το καημένο το παιδάκι ... και , κάτι σε έσπρωχνε να μη τα παρατήσεις..όλοι αυτοί οι Αγιοι που ανάφερες σε έσπρωχναν να μη τα παρατήσεις
    ευχαριστώ για τη χτεσινή συμπαράσταση σου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Επιτέλους φαίνεται ότι το πρόβλημα με το feeder του Blogger, αποκαταστάθηκε! Ίσως να βοήθησε και το καλό κάρμα, λόγω αιμοδοσίας! Χα χα χα!

      Τα φιλιά μου και τις καλησπέρες μου, Δελφινάκι!

      Διαγραφή
  12. Σε μια άλλη χώρα Πιγκουίνε
    οι υπηρεσίες θα είχαν καταχωρημένη στα κομπιουτεράκια τους την ομάδα αίματος του 'Εθελοντή Πιγκουίνου' και το παιδάκι δεν θα χρειαζόταν καθόλου να περιμένει να βρεθεί το αίμα....
    Αλλά εδώ στην χώρα που όλα λειτουργούν άψογα και είναι και άκρως αναπτυξιακή,
    ο εθελοντής αιμοδότης πρέπει να φάει τα μούτρα του για να δώσει αίμα με το έτσι θέλω....

    υγ. Μια από τις ωραιότερες αναρτήσεις που έχω διαβάσει και
    μου αποδεικνυει για μια ακόμα φορά πως τίποτα δεν είναι τυχαίο...
    έπρεπε να δώσεις αίμα εκείνη την μέρα... στο συγκεκριμένο νοσοκομείο...
    για να σωθεί μια ψυχή.

    Καλημέρα Πιγκουίνε
    Να είσαι καλά !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγαπητή Levina, εκεί που περίμενα στο Γεώργιος Γεννηματάς (Ε.Σ.Υ.) να έρθει η σειρά μου, άκουγα μία υπάλληλο να μιλάει στο τηλέφωνο και να καλεί διάφορα νοσοκομεία ανά την περιφέρεια και να παρακαλάει για αίμα. Διότι χελόου, είχαν έλλειψη! Σε κάποια φάση, την πλησιάζει μία συνάδελφός της και τη ρωτάει:
      "Με το νοσοκομείο Βόλου, μίλησες;"
      "Τους πήρα, δεν απαντούν."
      "Στείλτους ένα φαξ!"
      "Γιατί, δουλεύει το φαξ μας;"

      Εκεί είναι που με έπιασε η μαύρη απελπισία! Διότι σκέφθηκα ότι ίσως κάποτες χαθεί μία ζωή, γιατί δεν λειτουργεί αυτό το φαξ!

      Τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  13. Μπραβο για την επιμονη στην προσφορά και για την ευχάριστη γραφη.
    Μια επισημανση μονο:δε νομιζω οτι το αίμα που εδωσες θα δινοταν κατευθειαν στο παιδι.
    Χρειαζεται να περάσει απο έλεγχο και πιθανόν και επεξεργασια για να παρουν διαφορετικα "προιόντα'(πχ.ξεχωριστα πλάσμα,ξεχωριστα αιμοπετάλια..)Αλλά και πάλι μπράβο...Οσο για τα εμπόδια,κανεις κρατικος αξιωματούχος δεν τα σκέφτεται...οταν βρουν κανα κονδύλι βεβαια(κι εχουν και κανα κολλητο διαφημιστη) θα ριξουν ξανα καμπάνια...Αλλά ως εκεί...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι ακριβώς είναι. Φαντάζομαι (και ελπίζω δηλαδή) ότι περνάει πρώτα από έλεγχο και επεξεργασία. Όσο για τις καμπάνιες, νομίζω ότι γίνονται για να γίνονται. Η καλύτερη διαφήμιση είναι να πάει κανείς εκεί, να βρει τα πάντα σε λειτουργία και με άρτια οργάνωση και να φύγει χαρούμενος για την προσφορά του (που θα το πει και σε πεντέξι φίλους και γνωστούς του).

      Την καλησπέρα μου!

      Διαγραφή
  14. Να λες ευτυχώς που η νοσοκόμα έδωσε σημασία στο τι ομάδα είσαι και δεν αποθήκευσε τη φιάλη σου, ελαφρά τη καρδία, έχοντας το παιδάκι να περιμένει ακόμη την φιάλη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η νοσοκόμα ήταν εξαιρετική. Ευγενέστατη, συνεπής και παρότι μόνη της προσπαθούσε να κάμει καλά τέσσερις ή και πέντε αιμοδότες ταυτόχρονα, τηρούσε το "πρωτόκολλο" χωρίς καμία απόκλιση! Υποδειγματική!

      Όχι για να λέμε και τα καλά.

      Διαγραφή
  15. Τελικά ο επιμένων νικά και νικητής είναι το παιδάκι. Εγώ έχω Α- και έχω δόσει 2-3 φορές στο παρελθόν αλλά έχω θυρεοειδή πλέον και δεν μπορώ να δίνω... :(

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σοφία μου, νομίζω ότι αν έδιναν μία φορά το χρόνο οι μισοί μόνο από αυτούς που μπορούν να δώκουν, δεν θα υπήρχε καμία έλλειψη σε αποθέματα αίματος. Αλλά βλέπεις, το κράτος σε αποθαρρύνει και ως προς αυτό ακόμα...

      Τα φιλιά και τις καλησπέρες μου!

      Διαγραφή
  16. Έπρεπε να με ρωτούσες πτηνό! Το Γεννηματά έχει την πιο οργανωμένη ομάδα αιμοληψίας (μου κάνει εντύπωση που ήταν μόνο μία η νοσοκόμα, μήπως έπεσες σε εφημερία;). Επίσης νεξτ ταημ, μετρό, στάση Κατεχάκη ή Εθνική Άμυνα και είσαι κιούριος!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μπορεί να έπεσα σε εφημερία, αλλά η νοσοκόμα ήταν όντως μία (και ευγενέστατη). Στον αμέσως διπλανό χώρο υπήρχαν άλλοι δύο εθελοντές που έδιναν αιμοπετάλια και εκεί βρίσκονταν ακόμα δύο νοσοκόμες. Αλλά η δική μας, έτρεχε η κακομοίρα σαν παλαβή για να μας προλάβει όλους και να μην τυχόν της πάθουμε τίποτα.

      Εφεξής εκεί θα πηγαίνω και ναι, με το μετρό. Μόνο με το μετρό!

      Διαγραφή
  17. Δε θα έπρεπε να είναι έτσι...
    Και ευτυχώς που ο Βούδας βοήθησε και δεν έχασες την υπομονή σου...
    Τα φιλιά μου Πιγκουίνε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο Βούδας είναι εξαιρετικά πολύτιμος σε τέτοιες περιπτώσεις. Διότι και με την πίεσή μου ν'ανεβαίνει στο κόκκινο, μπορεί και να μην μου έπαιρναν αίμα εντέλει.
      Τα φιλιά μου και τις καλησπέρες μου, Rylie.

      Διαγραφή
  18. Θαύμασα την υπομονή και τη γεναιότητά σου να αντέξεις όλα αυτά τα εμπόδια που πρωϊνιάτικο το έθνος (ζήτω!...) έβαλε στο δρόμο σου!...
    Πραγματικά, μου επιβεβαίωσες το γεγονός ότι δεν θα μπορούσα να ζήσω στιγμή στην Αθήνα!...
    Σε φιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Eva μου, αυτό το κράτος επιμένει να δοκιμάζει τις αντοχές όλων μας, στην κάθε προσπάθειά μας να φανούμε ευσυνείδητοι πολίτες και να υπακούσουμε στους κανόνες και στη λογική του.
      Δεν είναι ήρωας πια αυτός που τα βάζει με την εφορία για να βρει το δίκιο του; Δεν είναι ήρωας ο άνεργος που στέκεται στις ατελείωτες ουρές για να πάρει τις σφραγίδες για το επίδομα ανεργίας; Δεν είναι ήρωας ο συνταξιούχος που στέκεται για ώρες προκειμένου να καταγραφεί στην περιβόητη απογραφή για να πιστοποιήσει ότι ζει;

      Όταν λέγαμε ότι αυτή η χώρα γεννά ήρωας, δεν το φανταζόμουν ότι αυτό εννοούσαμε!

      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου!

      Διαγραφή
  19. Δε θα έπρεπε να είναι έτσι... Και θα έπρεπε η εθελοντική αιμοδοσία να είναι ο κανόνας κι όχι η εξαίρεση! Πώς θα καταφέρουμε;
    Πολλά μπράβο σε εσένα για την επιμονή σου, για τη χρόνια προσφορά σου, και για τον τρόπο που έχεις να βλέπεις τα πράγματα :-)
    Και περαστικά στο μικρό παιδάκι που βοήθησες!

    Να έχεις μια όμορφη μέρα αγαπημένο πτηνό...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φχαριστώ πολύ για τα μπράβο, μάι ντίαρ Fri! Αλλά εύχομαι πραγματικά να ζούσαμε σε μία πραγματικότητα όπου το να κάμεις το καλό ή να δράσεις με ευσυνειδησία και συνέπεια, δεν θα ήταν κάποιο κατόρθωμα άξιο συγχαρητηρίων.

      Αλλά δυστυχώς, δατς νατ δε κέις!

      Την καλημέρα μου και πολλά, πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  20. Πτηνό μου, δεν μπορώ να σχολιάσω αυτή σου την ανάρτηση με κόσμιες εκφράσεις (έχει ξυπνήσει αφηνιασμένος ο λαχαναγορίτης/φορτηγατζής/ουγκ-οπαδός-ΠΑΟΚ μέσα μου και δεν μπορώ να τον ξανακοιμήσω με τίποτα)!!! Οπότε θα μου επιτρέψεις να σιγήσω ... ... ... με νόημα !!!

    Φιλιά πολλά και καλησπέρες

    Υ.Γ. Στις 13/12 έχω κλείσει κι εγώ ραντεβού για αιμοδοσία (ναι, εδώ μπορείς να κλείσεις ραντεβού).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μπορείς να κλείσεις ραντεβού για αιμοδοσία;;;; Δηλαδής γουάου, πόσους αιώνες πιο μπροστά όμως; Επειδής έχεις το νόου-χάου, όταν με το καλό παρέλθει το πεντάμηνο και για εμένα, θα σε βάλω να πάρεις τηλέφωνο εδώ στην Ελλάδα να δοκιμάσεις να μου κλείσεις ραντεβού! Και παρακαλώ να είμαι από μια μεριά να αποτυπώσω τον τηλεφωνικό διάλογό σου σε ανάρτηση!

      Πολλά, πολλά φιλιά και καλημέρες!

      Διαγραφή
    2. Αχαχαχαχαχαχαχαααα !!! Αυτό κι αν θα 'ταν ανάρτηση !!!

      Καλημερούδια, πτηνό μου :-)

      Διαγραφή
  21. Καλαμιά στον κάμπο5 Νοε 2013, 2:14:00 μ.μ.

    Κι εγώ δίνω αίμα, αλλά δεν ξέρω αν θα είχα την επιμονή και την υπομονή σου να τους κυνηγάω για να μου το πάρουν. ΄Ασε που δεν μου αρέσει η Αμίτα αλλά για την φρυγανιά με το τρίγωνο τυράκι που το συνοδεύει, δεν λέω όχι (το έδιναν κάποτε, τώρα δεν ξέρω).
    Απ΄όσο ξέρω, όμως, όταν έχεις υψηλή πίεση δεν σου παίρνουν αίμα. Κι εσύ με τα τόσα σούρτα- φέρτα και την τόση σύγχυση θα έπρεπε να είχες φτάσει πίεση 25.

    Υ.Γ. Είδες που εγώ, χωρίς να σε ξέρω, λέω και ξαναλέω ότι είσαι σπάνιος από κάθε άποψη; Ακόμα και η ομάδα αίματος το αποδεικνύει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η φρυγανιά και το λα-βας-κι-ρί είναι το εντελώς κατάλληλο συνοδευτικό για την Αμίτα (που μεταξύ μας κι εμένα δεν μου αρέσει -ήταν σχήμα λόγου, δεν την πίνω ποτές παραμόνο στις εθελοντικές αιμοδοσίες, αλλά μην σου ξεφύγει παραέξω!).

      Όσο για την πίεση, επειδής το φοβόμουν ότι θα μου είναι ανεβασμένη με όλη αυτήν την περιπέτεια, λίγο πριν έρθει η σειρά μου έπαιρνα βαθιές αναπνοές και προσπαθούσα να σκεφθώ θετικά πράγματα (έκανα αυτά που κοροϊδεύω δηλαδή). Ευτυχώς στη μέτρηση της πίεσης, με βρήκαν φυσιολογικό, διότι δεν θα το άντεχα μετά από τόσες ώρες επιμονής να με κόψουν εκεί.

      ΥΓ Η συχνότητα εμφάνισης των ομάδων αίματος ποικίλει ανά μέρος του πλανήτη. Για παράδειγμα, εδώ στη μεσογειακή λεκάνη, το AB- και το 0- είναι οι πιο σπάνιες (και γενικά το "πλην"). Στην ΝΑ Ασία και στην Ιαπωνία, το ΑΒ- είναι αρκετά σύνηθες, ενώ σπανιότητα παρατηρείται σε άλλες ομάδες όπως η Α και η Β κ.ο.κ. Επομένως δεν είμαι σπάνιος άνθρωπος (σπάνιος Έλληνας, ίσως! χαχαχα!).

      Διαγραφή
  22. Μπράβο σου για την επιμονη σου και χαλαλι του μικρου η ταλαιπωρια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαλάλι του μικρού, να'ναι καλά εύχομαι και να μην ήταν σοβαρό αυτό που είχε.
      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου, Richie!

      Διαγραφή
  23. Εγώ πάντως βούρκωσα κανονικά, διασκέδασα και με τα γραφόμενα [ ΚΑΤ (νιάου) και τα συνναφή :-) ] Ο Θεός να σε έχει καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είπα να εξευμενίσω τον εκνευρισμό μου με λίγο χιουμοράκι ως συνήθως. Διότι αρκεί που το τράβηξα όλο αυτό το πηγαινέλα, δεν θα ωφελούσε κανέναν ένα ατελείωτο κείμενο γκρίνιας.

      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου, μάι ντίαρ popelix!

      Διαγραφή
  24. Απίστευτο!
    Οποισδήποτε άλλος αν ήταν θα είχε παραιτηθεί μιας εξ' αρχής..
    Μπράβο πουλάκι μου, χίλια Μπράβο κι ας μας γίνει παράδειγμα προς μίμηση η επιμονή σου ..
    Σε φιλώ γλυκά :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τζίνα μου, θέλω να ελπίζω ότι υπάρχουν πολλοί άλλοι επίμονοι εκεί έξω και ότι σε κάποιες περιπτώσεις (όταν στο επιτρέπουν οι συνθήκες) το πάνε μέχρι τέλους και δεν απογοητεύονται με τα όσα εμπόδια τους βάζει το σύστημα. Βεβαίως δεν είναι καθόλου εύκολο και μη φανταστείς ότι πάντα έχω την ίδια επιμονή -φοβούμαι ότι το σύστημα τις περισσότερες φορές μάς νικάει όλους.

      Σε γλυκοφιλώ και σε καλημερίζω!

      Διαγραφή
  25. Φοβερό! Ο επιμένων νικά! Γιατί νίκη ήταν τελικά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτές οι μικρές νίκες επί του συστήματος φοβούμαι ότι δεν αντισταθμίζουν τις αμέτρητες ήττες μας από το σύστημα. Εντούτοις, όπως και να το κάμουμε, δίνουν μία κάποια ικανοποίηση.

      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου, Mamaggela!

      Διαγραφή
  26. ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΠΟΥΛΙΔΟΥ5 Νοε 2013, 4:20:00 μ.μ.

    ΤΟ ΜΠΡΑΒΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΜΟΝΗ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟ....ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΗΤΑΝ ΠΟΛΛΟΙ ΕΤΣΙ....ΠΟΛΛΑ ΜΠΡΑΒΟ!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλή μου Αφροδίτη, φοβούμαι ότι πολλές άλλες φορές (τις περισσότερες) το σύστημα με νικάει κι εμένα όπως όλους μας. Αλλά υπάρχουν και εκείνες οι κάποιες φορές που πεισμώνεις, σφίγγεις τα δόντια και λες "ε όχι, θα το πάω μέχρι τέλους και δεν θα τους περάσει!"

      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου!

      Διαγραφή
  27. Αυτό είναι το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής, που δεν υποτάσσεται στα εμπόδια της κοινής λογικής, αλλά κινείται από ένα αόρατο νήμα και νιώθει ευτυχία, όταν ανακαλύπτει την άκρη του. Συγκινημένη κλείνω το σχόλιό μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μακάρι να μπορούσαμε περισσότερες φορές να ακολουθήσουμε αυτό το αόρατο νήμα που μας οδηγεί τον έναν σε βοήθεια / υποστήριξη του άλλου.

      Τα φιλιά και τις καλημέρες μου, Αφροδίτη!

      Διαγραφή
  28. Από το να τρέχεις όλη μέρα, γιατί δεν έπαιρνες ένα τηλέφωνο, πριν ξεκινήσεις;;;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ, Ανώνυμε! Πρώτον, η τηλεφωνική επικοινωνία με αυτές τις υπηρεσίες είναι ένας εφιάλτης: είτε δεν το σηκώνουν ποτέ, είτε περνάς από το τηλεφωνικό κέντρο του νοσοκομείου που είναι πάντοτε κατειλημμένο (και στο λέω εντελώς εκ πείρας, καθώς πολλές φορές παίρνω τηλέφωνο για να επιβεβαιώσω τα ωράρια, καθώς με συμφέρει να πηγαίνω πολύ πρωινές ώρες). Δεύτερον, πήγα στο σχετικά κοντινό μου νοσοκομείο το οποίο βεβαίως ήξευρα ότι κινδυνεύει εδώ και μήνες με κλείσιμο, αλλά δέκα μέρες πριν που είχα περάσει από εκεί μου είχαν πει ότι δεν έχουν κάποια ενημέρωση για συγκεκριμένη ημερομηνία.

      Το λάθος μου λοιπόν ήταν που υπέθεσα ότι είμαστε μία στοιχειωδώς οργανωμένη χώρα και βασίστηκα στην υπόθεση εργασίας ότι (α) το νοσοκομείο κοντά μου δεν μπορεί να κλείσει έτσι ξαφνικά και απροειδοποίητα και (β) οι υπηρεσίες του λογικά θα μεταφερθούν στο εγγύτερο νοσοκομείο, ώστε να συνεχίσουν να εξυπηρετούνται οι πολίτες.

      Την καλημέρα μου.

      Διαγραφή
  29. Τα συγχαρητήρια μου... Μπράβο σου... Είσαι Ανθρωπος.. και το διεκδικείς...!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Α πολύ σ'ευχαριστώ! Μα να θέλεις να δώκεις το αιματάκι σου και να μην στο παίρνουνε, μη-χειρότερα; Τερίμπλ!

      Τις καλημέρες μου και τα χαιρετίσματά μου!

      Διαγραφή
  30. Ε ρε τι κάνει το πτηνό για την αμίτα του!
    Με συγκίνησες πτηνούλι,μακάρι να υπήρχαν πολλοί ακόμη σαν και σένα!
    Πολύ θα ήθελα να σου μοιάσω,αλλά με την φεριτίνη στο ανάθεμα δυσκολεύομαι.
    Θαύμασα επίσης και την υπομονή σου.Γαϊδουρινή θα την χαρακτήριζα.
    Τα συχαρίκια μου το λοιπόν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  31. Άιντε να το παίξω γκρίνια πάλι (σε σχέση με σχόλια, ουχί προς εσέ που σε εκτιμώ τα μάλα-και κατά έναν απίστευτο τρόπο υπάρχει μια διανοητική και αισθητική "συγγένεια" που σπάνια διαπιστώνω) : 1. φοβερό να θεωρούμε σπουδαία μια κίνηση τόσο απλή (το ξες εσύ που εισαι αιμοδότης κι εγώ- θαυμάζουν μονίμως οι μη αιμοδότες) 2. οι υπηρεσίες αιμοδοσίας μας είναι ΤΡΑΓΙΚΕΣ (να μη μιλήσω για την έλλειψη ΠΑΝΤΕΡΜΗΣ μηχανοργάνωσης των νοσοκομείων, την απαράδεκτα άθλια για νοσοκομείο παίδων αιμοδοσία- έχω σταμπάρει και πρόσωπα: σε μια απαράδεκτη που μιλούσε πολλά λεπτά στο τηλέφωνο, είπα μα καλά δεν έχετε ανάγκη από αίμα; κρίμα τα παιδάκια, αλλά η υπομονή έχει και όρια). 3. αιμοδοσία Ιπποκρατείου και Αρεταίειου (δευτερευόντως- για κέντρο μιλάμε), αγαπητέ. 4. η παιδεία/ μόρφωσή μας - η προσωπική μιλάω- είναι τόσο πίσω από τους τυπικούς, φλεγματικούς, υποκριτές ευρωπαίους, πλην όμως την προτιμώ αυτή την ευγένεια τελικά από το ρημάδι (και όχι πάντα ενεργοποιημένο) φιλότιμο: καλή η στρατιά από συγγενείς και φίλους, όταν η ανάγκη χτυπήσει την πόρτα, αλλά υπάρχει και η ευρυτερη κοινωνική διάσταση. αυτό μαθαίνεται, καλλιεργείται αν όχι στο σχολείο (δε θες να μαθεις ποσοι καθηγ. δεν δίνουν νερό όχι αίμα! και δεν έχουν όλοι αναιμία) τουλάχιστον στην οικογένεια (αν και εγώ δεν το είχα στη δική μου- αν είχα δική μου όμως θα το θεωρούσα κύριο). 5. αυτοραμφίζομαι για μην πω κι άλλα. Ε.

    (ευτυχώς που δε με αγγίζουν με κάτι κινηματογραφικομουσικά σου και διαφωνώ -λίγο- με κάποια εκπαιδευτικοσχολικά, γιατί αλλιώς θα σε λιβάνιζα συνεχώς. και αυτή η ανάρτηση μου έκανε εντύπωση για λόγους που υπαινίχθηκα, έστω κι αν δε συνάδουν με τα υπόλοιπα σχόλια...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  32. μα και εσύ βρε παλικάρι μου, γιατί δε στέλνεις ένα μέηλ, να σου πω που θα έρθεις, που θα παρκάρεις, θα πιιες και αμίτα και θα φας και σαντουιτσάκι.
    την επόμενη φορά έλα στο νοσοκομείο της αεροπορίας. θα βρεθούμε και θα σου πω εγω για πότε θα ξεμπερδέψεις!

    μπράβο σου πάντως!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  33. Πωπω τι μου΄κανες...ακόμα κλαίω!!
    Μπράβο! Υποκλίνομαι στην υπομονή κι επιμονή σου...κάτι σου έλεγε να μην τα παρατήσεις.
    Αμίτα σου δώσανε?
    Πολλά φιλιά...**Αννιώ**
    υγ. Είχα ένα θεματάκι με τις αναρτήσεις σου, δεν λάμβανα ειδοποίηση, μα φαίνεται πως διορθώθηκε από χθες..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  34. Δεν ήξερα τι να κάνω..να κλάψω ή να γελάσω!
    Η υπομονή σου τεράστια, η καρδιά σου ακόμα μεγαλύτερη και το αίμα σου σωτήριο!!!
    Πως βρήκαν φλέβα μέσα από τόσα πούπουλα;;;;
    Πέραν της πλάκας, οικογενειακώς δίνουμε αίμα. Ο μπαμπάς μου σταμάτησε πρόσφατα μιας και είχε περάσει το όριο ηλικίας.
    Μακάρι ο καθένας μας να κάνει καλό για το συνάνθρωπό του, χωρίς να περιμένει αντάλλαγμα. Μόνο έτσι θα νικήσουμε την κρίση με αξιοπρέπεια και σεβασμό.
    Ξέρω βέβαια πως την ανάρτηση την έκανες για να τονίσεις τη βλακεία που δέρνει το κράτος μας και όχι για να σου πούμε μπράβο.
    Μοναδικό, υπέροχο πτηνό!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  35. Μου έκανε εντύπωση η υπομονή και η επιμονή σου. Χαίρομαι που κατέγραψες την εμπειρία σου (όπως χαίρομαι και για τη στάση σου συνολικά, εννοείται), δίνεις ένα παράδειγμα για μίμηση - και μας λείπουν τραγικά τέτοια, στη χώρα αυτή.
    Keep ... flying, Πιγκουίνε! :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  36. Άλλαξες τη ζωή κάποιου προς το καλύτερο. Αυτό λίγοι το καταφέρνουν. Μπράβο. Απλά να θυμάσαι ότι το "κράτος" είναι μια βολική συντομογραφία. Στην πραγματικότητα, δεκάδες ασυνείδητοι και αμόρφωτοι άνθρωποι σου έβαλαν όλα αυτά τα εμπόδια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  37. Πιγκουίνι μου σε θαυμάζω και όχι δεν θα είχα την επιμονή σου όμως μπορώ να φανταστώ την ικανοποίηση. Βέβαια είναι και σοβαρό κριτήριο η ομάδα αίματός σου. Δώσε Πιγκουνι δώσε και γιά λογαριασμό μου που ούτως ή αλλως λόγω συνθηκών .... δεν δεχονται πιά αιμοδοσια από μένα. Και γράφε πάντα γράφε γιατί το απολαμβάνουμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  38. Μπραβο κ. Πιγκ. ωραιο το κειμενο. Εγω ενας εθελοντης αιμοδοτης (απο 20 χρονο-στο στρατο,<Κορινθος κλπ.- μεχρι πριν 18 χρονια,που σταματησα να δεινω ,λογω ηλικιας και των επακολουθων ασθενειων) σου λεω οτι στ, εχουν αναγκη στον Ευαγγελισμο δεχονται με συμφωνια ακομη και το απογευμα. Αν λοιπον αποφασισεις να γινεις ε θ ε λ ο ν τ η ς να ξερεις οτι ολοι οι σταθμοι αιμοδοσιας θα σε δεχθουν με τιμες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  39. Βούρκωσα..., μυθιστορηματική εξέλιξη, άξια συγχαρητηρίων. Μπράβο σου!
    Εγώ έδωσα μια φορά στο Δρακοπούλειο με το ζόρι (λόγω χαμηλού αιματοκρίτη) όμως κι αυτό τώρα έκλεισε. Προς το παρόν ο γιατρός μου συστήνει να μη δώσω αλλά από του χρόνου θα το ξαναπροσπαθήσω. Μου φαίνεται ότι στο τέλος θα μείνει μόνο το Γεννηματά (το λέω μετά από εμπειρία μου στα επείγοντα άλλου νοσοκομείου που τελικά με έστειλε εκεί).
    Το αφεντικό τί είπε για την ώρα άφιξης στη δουλειά; Την πίστεψε την ιστορία ή έκανε θέμα; (κι αυτό από εμπειρία το ρωτάω).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  40. Πτηνό μου σε αυτή τη χώρα όχι να είμαστε αλτρουιστές δεν μας αφήνουν, αλλά μας σπρώχνουν και στο ανάποδο από πάντα...τώρα απλά έσπασαν τα φράγματα και ,μας πήρε το ποτάμι...
    Ευτυχώς επέμενες...
    Το κείμενό σου είναι εξαιρετικό...αλήθειες δοσμένες με χιούμορ για να μας κόβει τη φόρα που έχουμε πάρει να χτυπήσουμε το κεφάλι μας στον τοίχο..να είσαι καλά να προσφέρεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts