Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

Τέχνη στο Κόκκινο



Αγαπημένε αναγνώστα, πριν μερικές ημέρες σε είχα πάει μία βόλτα στη Σαγκάη, στο μεγαλύτερο μουσείο τέχνης της Ασίας (εσύ ο αδιάβαστος, εδώ!). Και παρότι πήρες μία ιδέα από τα εκθέματα, άφησα ανολοκλήρωτη την εμπειρία! Εξού και σου έχω συμπληρωματικό περίπατο για να θαυμάσεις κι εσύ μικρά μάστερπίσες από καλλιτέχνες που βεβαίως είναι άγνωστοι σε εμάς τους δυτικούς, αλλά νομίζω αξίζει να τους δώκεις μία ευκαιρία. Ναι, έχεις να δεις πολύ Μάο.



Το μουσείο διαθέτει κάμποσους κλάσικ πίνακες του 18ου και 19ου αιώνα με μανδαρίνους, αυτοκράτορες και διαπολιτισμικά ιντεράξιονς με εκπροσώπους της Δύσης, τύπου ανταλλάζουμε μπαχαρικά με κοκα κόλα, μετάξια με μακ-μενού και βάζα της δυναστείας των μινγκ με άι-φόουνς.



Επίσης θα συναντήσεις εφιαλτικές αναφορές από μογγολική βαρβατίλα. Μάλιστα, είναι τέτοια η φρικαλεότητα που συνοδεύει τις ιστορικές αυτές μνήμες, που βλέπει ο Κινέζος στέπα και τρέχει μακριά. Και να σκεφτείς πως κοτζαμάν σινικό τείχος κάτσαμε και χτίσαμε για να αποκρούσουμε τους λογής λογής μπαρμπάριανς, αλλά εντέλει αυτοί είχαν τον ασυμμάζευτο και ήρθαν και μας κατσικώθηκαν.


Το μεγαλύτερο κομμάτι της συλλογής πάντως αναφέρεται στην κομμουνιστική επανάσταση. Όπου ναι, το καθεστώς αυτοθαυμάζεται επί σειρά απεικονίσεων. Χαρακτηριστικός ο πίνακας που δείχνει την ίδρυση του Κομμουνιστικού Κινήματος της Κίνας (οι φίλοι, μας λένε ΚΚΚ) στη Σαγκάη το 1921.


Και όπως κάθε καθεστώς που σέβεται τον εαυτό του, έχουμε μπόλικες αναφορές σε ένδοξες (ή και δραματικές) στιγμές από το μιλιτέρ παρελθόν. Τύπου μάχες με τους μισητούς γιαπωνέζους (κάθε μουσείο στην Κίνα έχει ειδικό υπενθυμιστικό σέξιον "μισούμε τη Γιαπωνία" -έτσι για να μην ξεχνιόμαστε!) ή στιγμές από τον εμφύλιο μεταξύ του Εθνικιστικού Κόμματος και του ΚΚΚ. 




Προφανώς όλες αυτές οι καλλιτεχνικές απεικονίσεις λειτουργούν ενισχυτικά σε σχέση με την κυρίαρχη ιστορική αφήγηση περί του θριάμβου του κομμουνισμού. Τώρα το πώς συνδυάζεται όλο αυτό με τον καπιταλιστικό οργασμό που συναντάει κανείς στη Σαγκάη, είναι άξιον απορίας.


Πάντως στους πίνακες, βλέπεις κάμποσες κόκκινες σημαίες να ανεμίζουν και γελαστά πρόσωπα να ζητωκραυγάζουν. Σήμερις οι απόγονοι των εικονιζόμενων πίνουν καφέ στα Σταρμπακς και στέλνουν ες-εμ-ες με τα σμαρτ φόουνς τους. Μην σε ξανακούσω λοιπόν να πεις ότι χύθηκε το αίμα εις μάτειν!


Οι πίνακες είναι τεράστιοι σε μέγεθος. Που σημαίνει ότι ετούτος ας πούμε -που έχει και ένα αμήχανο κοντράστ ανάμεσα στα θερμά χρώματα των στρατιωτών και τα ψυχρά χρώματα του τοπίου- στο σαλόνι σου δεν χωράει με την καμία κι ας πηγαίνει με τον καναπέ σου.


Κι αν το προηγούμενο δεν ήταν του γούστου μου, αυτό το έργο, μού αρέσει πολύ. Μοιάζει να έχουν ποζάρει όλοι με βλέμμα προς το φακό, αλλά αυτή η μουντή μονοχρωμία είναι αρκετά τολμηρή επιλογή για πίνακα ζωγραφικής.


Και περνάμε στο τόπικ "Μάο". Όπου έχουμε μία ατελείωτη σειρά από τρυφερά ενσταντανέ με τον Μεγάλο Τιμονιέρη και τριγύρω του, διάφορους εκστασιασμένους φανς.


Παραδίπλα, ηθοπλαστικές σκηνές από την καθημερινότητα. Όπου ο καταχαρούμενος εργάτης χτίζει το μπίλντινγκ, τη χώρα και το μέλλον του.


Ενώ άλλοι καταχαρούμενοι αγρότες μελετούν το Κόκκινο Βιβλίο του Μάο και ετοιμάζονται για την Πολιτιστική Επανάσταση. Εκεί να ιδείς πχιότητα -όχι σαν εδώ που βγαίνει η κάθε ψωνάρα και καμώνεται την αρτίστα! Θέλετε να ασχοληθείτε κυρία μου με την καλλιτεχνία; Θα περάσετε από ενδελεχή έλεγχο να αποφανθούμε αν πληρείτε τα στάνταρντς μας.


Άλλοι Κινέζοι πηγαίνουν αποφασισμένοι για δουλειά! Θα τον μεθύσουμε τον (κόκκινο) ήλιο, σίγουρα ναι!


Και μιας και πιάσαμε το επαναστατικό τραγούδι: είμαστε δυο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς, καβάλα πάμε στον καιρό, με τον καιρό, με την βροχή, το αίμα πήζει στην πληγή. Δύσκολα διαβάζεις τη διακήρυξη μεν, αλλά νομίζω κάτι αντιλαμβάνεσαι από το χρωματάκι της.


Εντάξει, έρχεται και το σημείο που λες έλεος, φτάνει, το έπιασα το υπονοούμενο, δεν χρειάζεται να βάψουμε κόκκινα και τα χωράφια, τους ουρανούς και τις θάλασσες. Αλλά απ'ό,τι φαίνεται, σε ετούτο το Μουσείο όλα φλέγονται από την ιδεολογία.


Και μην νομίζεις ότι έχουμε ν'αναπολούμε μόνο δόξες από το αντιπροχθές μας. Και οι πολιτικοί της χώρας, οι Γενικοί Γραμματείς του ΚΚΚ είναι κι αυτοί, ήρωές μας. Διότι εγκαινιάζουν εκθέσεις και εκδηλώσεις. 


Συνάπτουν ζούπερ επιτυχημένες συμφωνίες με τους Γιάνκηδες (οι οποίοι είναι και καταχρεωμένοι σε εμάς τους Κινέζους -μπροστά τους θα το βρουν!).


Οι πολιτικοί μας συχνωτίζονται και συνομιλούν με τους ανθρώπους της βιοπάλης. Στα καταστήματα, στις λαϊκές αγορές, στους δρόμους. Και όλοι, τους υποδέχονται με χαμόγελα και με αγάπες. Εσύ να τα βλέπεις, που δεν τολμάει να σκάσει μύτη ο Πάγκαλος και ο Μεϊμαράκης σε λαϊκή αγορά και αμέσως αρχίζεις το μπινελίκι!


Και βεβαίως, οι Κινέζοι πολιτικοί θεμελιώνουν λαμπρά κατασκευαστικά έργα. Σαν αυτά που κοσμούν το χώρο της Expo 2010 εδώ στη Σαγκάη και πιο συγκεκριμένα, σαν αυτό το λαμπρό κτήριο στο οποίο βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή. Όλα βουτηγμένα στο επαναστατικό κόκκινο.


Αλλά εσύ το ξεύρεις καλά, αναγνώστα. Πως οι μονοχρωμίες είναι μεν ενδιαφέρουσες και μπορεί προς στιγμήν να σου φαίνονται λυτρωτικές, αλλά η ζωή οφείλει να είναι πολύχρωμη. Για να έχεις τη δυνατότητα κάθε μέρα που ξυπνάς, να τη βάφεις εσύ με τα χρώματα που επιλέγεις.

17 σχόλια :

  1. μα τόσο αίμα που έχει χυθεί να πάει χαμένο ; είναι και της οικονομίας αυτός ο λαός ,οπότε το χρησιμοποιεί στη ζωγραφική του και γενικά σε κάθε καλλιτεχνική του έκφραση!

    πιάσε μια γκριζομαυρη Καλημέρα από εμένα! λόγω καιρού ,βεβαίως βεβαίως και επ'ουδενί λόγω διάθεσης!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μιλάμε, το πόσο κόκκινο χρώμα έχει χρησιμοποιηθεί στους πίνακες αυτού του μουσείου, είναι κάτι το απερίγραπτο!

      Πολύ μεγάλη καλημέρα, Νάσια μου! Και πολύχρωμη. Εις πείσμα του καιρού!

      Διαγραφή
  2. Να παραδειγματιστούμε ως έθνος και να αρχίσουμε να μουσειάζομε Παπανδρέου - πατήρ και υιό, Μητσοτάκη, Σημίτη, Κωστάκη, Πάγκαλο, Βασούλα (με κλειστό το ένα μάτι), Παρθένα Φουντουκίδου σε έναν αγρό με φουντουκιές, τον Κίμωνα στη Λαϊκή, τον Κίμωνα που πατά με το αυτοκίνητο έναν πεζό, τον Κίμωνα με πράσινο φον τε τεν, τον Κίμωνα γενικώς, Σαμαρά σε εναγκαλισμό με Μέρκελ, Κασιδιάρη, Παναγίωταρο και το Λαγό τον παίδαρο. Ε μα πια, όλα οι Κινέζοι θα τα κάνουν;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλά, είναι πολύ γουάου ιδέα αυτή! Αν και νομίζω ότι τα εκθέματα, δύσκολα θα άντεχαν πάνω από καναδυο μέρες πριν πέσουν οι ορδές να τα σμπαραλιάσουν. Μα αυτός ο Έλληνας, καθόλου να μην καταλαβαίνει από τέχνη; Ντιπ;

      Επίσης: αγαπάμε Παρθένα και Κίμωνα! Συνεχείς πηγές έμπνευσης!

      Διαγραφή
  3. Α, και τη Δαμανάκη μην ξεχάσω που είναι αγαπημένη, αυτήν την εθέλω σε ταμπλό βιβάν όμως, ναι;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τη Μαρία, εγώ τη θέλω σε βίντεο αρτ. Με μεγάλες οθόνες που θα δείχνουν ενυδρεία. Με κατακόκκινα μπαρμπούνια. Που θα είναι διπλό ρέφερενς (α) στο ευρωπαϊκό χαρτοφυλάκιο της Αλιείας που έχει εδώ και χρόνια το Μαράκι και (β) στο αριστερό παρελθόν της. Προγκρέσιβ κι έτσι.

      Διαγραφή
  4. Καλέ αυτοί ακόμα και στην τέχνη με τους ηγέτες τους ασχολούνται;
    Δεν μπορώ να πω ότι τρελάθηκα!
    Φιλιά καλημέρες πτηνούλι!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έλενα, το καθεστώς πρέπει να λιβανίζει τις επιτυχίες και τις δόξες του.
      Επομένως, τι να σου κάμει και ο καλλιτέχνης, κάθεται και εικονογραφεί την ιδεολογική μπροσούρα. Σα να ζωγραφίζεις τον Ριζοσπάστη ένα-πράμα.
      Πολλά, πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  5. Πράγματι τέχνη στο κόκκινο! 'Ομως από τη μια όλο αυτό το μιλιτέρ και από την άλλη όλο χαρά και ευτυχία κάπως μου κάνουν..
    Πολλά φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μιλιτέρ από τη μία, χαρουμενιά από την άλλη, όντως κάτι δεν πάει καλά και ορθώς το επισημαίνεις. Τουλάχιστον μία από τις δύο εικόνες είναι επίπλαστη, άκου-με κι εμένα που το ξεύρω και το'χω ζήσει.

      Τα φιλιά μου, Σοφία!

      Διαγραφή
  6. Πτηνό μου, μ' έχεις βάλει στην πρίζα να ψάξω να βρω κανένα καλό βιβλίο να ξεστραβωθώ περί Κινεζικής ιστορίας και κουλτούρας μ' αυτές τις φοβερές και σπεκτάκιουλαρλυ ίντρεστινγκ αναρτήσεις σου. Έχεις κανένα υπ' όψιν σου ή να ψάξω στην Άμαζον ;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγγελική, η ιστορία της Κίνας είναι μακραίωνη, μπερδεμένη και εντελώς άγνωστη στους περισσότερους δυτικούς. Αλλά αν έπρεπε να προτείνω ένα βιβλίο, θα διάλεγα το "China: a History" του Keay (που διδάσκεται και σε αρκετά Πανεπιστήμια). Αν πάλι βαριέσαι να διαβάσεις τις 600 περίπου σελίδες του, υπάρχει πάντα η έπικ "Γραμματική των Πολιτισμών" του Braudel (διάσημο ιστοριογραφικό βιβλίο) που κάμει μία σύνοψη στο αντίστοιχο κεφάλαιο για την Κίνα και γενικώς διαβάζεται νερό (κυκλοφορεί και στα ελληνικά σε μία καλαίσθητη έκδοση του Μορφωτικού Ιδρύματος της Εθνικής Τράπεζας).

      Την καλησπέρα μου και τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  7. Καλαμιά στον κάμπο26 Νοε 2013, 3:15:00 μ.μ.

    Κείνο που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί στην σημερινή εποχή, απεικονίζουν την σύγχρονη ιστορία τους με πίνακες ζωγραφικής και μάλιστα τους εκθέτουν στο μουσείο ως τέχνη.
    Γιατί, δηλαδή, δεν αρκούνται στην φωτογραφία;
    Φαντάζεσαι να κάναμε κι εμείς το ίδιο με ανάλογους πίνακες τεράστιους και χρωματιστούς με θέματα :
    Ο ΄Αδωνις σε συζήτηση με τους Συριζαίους για τα φάρμακα,
    Ο Πάγκαλος στη Λίμνη της Βουλιαγμένης,
    Ο Γιώργος Παπανδρέου φυτεύει γλάστρα,
    Το ΠΑΜΕ στην Ομόνοια,
    Η Αλιέκα επικεφαλής πορείας,
    Ο Στουρνάρας υποδέχεται την Τρόικα.
    Η Μπακογιάννη με τους ψηφοφόρους της.
    Ο Κωστάκης παίζει βιντεογκέιμς τρώγοντας σουβλάκια.
    Χαχαχαχαχαχαχα! Αυτά είναι η δική μας σύγχρονη ιστορία.

    (Σήμερα γιορτάζω κι έχω κέφια).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πρώτον, ο Γιώργος Παπανδέου να φυτεύει γλάστρα είναι εντελώς ζούπερ θέμα για πίνακα και μπορώ να σκεφτώ ολάκερη μπιενάλε με αντίστοιχη θεματολογία (ο Γιώργος Παπανδρέου πέφτει από το ποδήλατο, ο Γιώργος Παπανδρέου φοράει το δαχτυλίδι του Σημίτη, ο Γιώργος Παπανδρέου στο Χάρβαρντ, ο Γιώργος Παπανδρέου στο Καστελόριζο, ο Γιώργος Παπανδρέου στον κόσμο του κ.λπ. -ούτε η Πολυάννα τόσες περιπέτειες!).

      Και δεύτερον (και σημαντικότερο): ΓΙΟΡΤΑΖΕΙΣ;;;; ΚΑΙ ΤΟ ΛΕΣ ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΤΙΓΜΗ; Πότε αγαπητή μου θα ραφτώ; Πότε θα τρέξω να σιάξω το λοφίο μου, να βουρτσίσω το ράμφος μου, να σου πάρω δώρο και να έρθω να τραταριστώ; Και τελοσπάντων, γιατί δεν είσαι φίλη του πτηνού στο φέιζμπουκ να ξεύρω κι εγώ ο κακομοίρης να σου εύχομαι στην ώρα μου και να μην ρεζιλεύομαι ως ακαμάτης φίλος;

      (όλες μου -μα ΟΛΕΣ μου- τις ευχές! Να είσαι γερή, ευτυχισμένη και δημιουργική!)

      Διαγραφή
  8. Καλαμιά στον κάμπο26 Νοε 2013, 10:04:00 μ.μ.

    Τωρα πήρα είδηση (το Ούφο) ότι και ο Ντελίριουμ Τρέμενς πρότεινε κι αυτός πίνακες με τους δικούς μας ήρωες. Δικαιολογούμαι ότι δεν είχα διαβάσει τους πιο πάνω γιατί όλο το πρωί μ΄έφαγε το μαγείρεμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν δέχομαι τις δικαιολογίες σου, αν δεν δω και γευθώ ο ίδιος τις λιχουδιές που έχεις ετοιμάσει! Φέρνω ταπεράκι!!!

      Διαγραφή
  9. Με μια μέρα καθυστέρηση ενεφανήσθην να επαινέσω το έργο που επιτελείς για την ενημέρωσίν μου της αταξίδευτης!! Να είσαι καλά, να ταξιδεύεις να ξεφεύγω κι εγώ λίγο απ΄το γραφείο-σπίτι-σπίτι-γραφείο!!
    ματς, μουτς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts