Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2013

Success Story



Αν ψάξεις προσεκτικά την ελληνική ιστορία για σαξές στόρις, το πιο πιθανό είναι πως ο δρόμος σου θα σε βγάλει εδώ. Στις πλαγιές του όρους Όσσα. Στην είσοδο της κοιλάδας των Τεμπών. Στα Αμπελάκια.



Ετούτο το ονομαστό χωριό διαθέτει πλούσια ιστορία, ιμπρέσιβ αρχοντικά και σου προσφέρει την ευκαιρία για ωραιότατους περιπάτους στα γραφικά καλντερίμια για να φωτογραφηθείς με φόντο το μαγευτικό σίνερι της ελληνικής υπαίθρου.



Παρότι στο παρελθόν, διέθετε αρκετό πληθυσμό, την τελευταία φορά που μετρηθήκαμε, οι κάτοικοι ήμασταν κάτι παραπάνω από τετρακόσιοι. Ναι, κι εδώ η γνωστή εγκατάλειψη προς χάρη μίας πιο εύκολης (;) ζωής σε διαμερισματάκι στη Λάρισα, στη Θεσσαλονίκη ή στην Αθήνα. Με θέα τον ακάλυπτο. Και κάρτα ανεργίας.



Ευτυχώς πολλά από τα αρχοντικά έχουν αναπαλαιωθεί και το χωριό διατηρείται ευπρεπισμένο, καθαρό και χτενισμένο, παρά την πληθυσμιακή συρρίκνωσή του.



Το ξεύρω ότι βαριέσαι να βλέπεις σεμεδάκια, στολές, τσεμπέρια, κουζινικά και ντιβανοκρέβατα, αλλά αν βρεθείς κατά δω, υποσχέσου μου ότι μία στάση στο Λαογραφικό Μουσείο Αμπελακίων θα την εκάμεις.



Πρώτον, διότι είναι πολύ συμπαθητικό και σου δίνει πολλές πληροφορίες για την παραδοσιακή ζωή στον οικισμό.



Και δεύτερον, διότι οι εξαιρετικά συμπαθητικές και ευγενικές κυρίες που το κρατάνε ανοιχτό, θα σου πιάσουν την κουβέντα, θα σε ξεναγήσουν στους χώρους και θα απαντήσουν στην όποια απορία σου. Τα φιλιά μου, καλές μου φιλενάδες!



Του ριφρές γιορ μέμορι, στα τέλη του δεκάτου ογδόου αιώνος οι κάτοικοι των Αμπελακίων κάμανε κάτι πρωτόγνωρο για την ελληνική πραγματικότητα -που δηλαδής αναρωτιέσαι και πώς τους ήρθε-: απεφάσισαν να συνεργαστούνε.



Βλέπεις, το βασικό έσοδο του χωριού προερχόταν από το διαβόητο κόκκινο νήμα που έβαφαν από την επεξεργασία του φυτού ριζάρι. Και επειδής το κόκκινο χρώμα έρχεται και δείχνει -στο ρούχο, στο τραπεζομάντηλο, στο φουλάρι της ΚΝΕ, στη σημαία του Ολυμπιακού- ο συνεταιρισμός των κατοίκων αναπτύχθηκε σύντομα σε ζούπερ κερδοφόρα επιχείρηση. Βουαλά το σαξές στόρι που λέγαμε!



Από την ίδρυσή του το 1778, ο ενιαίος Συνεταιρισμός των Αμπελακίων με πρόεδρα τον Γεώργιο Μαύρο (κράτα το όνομα, θα σου χρειαστεί παρακάτω) κατάφερε να αναδειχθεί σε πανίσχυρο παίκτη με εξαγωγές στας Ευρώπας, τύπου μουλτινάσιοναλ κάμπανι και ελληνική εξαγωγική δραστηριότητα και ανταγωνιστικά προϊόντα στις διεθνείς αγορές και δεν συμμαζεύεται.



Ετούτο το κτήριο που δεσπόζει στην είσοδο του οικισμού είναι ο τελικός μας προορισμός.



Πρόκειται για ένα από τα δυοτρία σπουδαιότερα δείγματα παραδοσιακής αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα. Και ειλικρινά στο λέω, αξίζει να έρθεις ως εδώ και μόνο για μία επίσκεψη σε αυτό το οίκημα.



Πρόκειται για το αρχοντικό του Γεωργίου Μαύρου Σβαρτς. Όπου το "Σβαρτς", του το είχαν αποδώσει οι αυστριακές και γερμανικές αντιπροσωπείες με τις οποίες έκαμε μπίζνες.



Το αρχοντικό είναι τριώροφο, με κυρίαρχο στοιχείο της εσωτερικής διαμόρφωσης το ξύλο. Που το κάμει ζεστό, φιλικό, κοζί και τρίζει δυνατά καθώς περιπατάς απάνου στα σανίδια και ανεβοκατεβαίνεις τις σκάλες.



Οι εσωτερικοί χώροι είναι έντονα διακοσμημένοι με ναϊφ ζωγραφικές.



Με θέμα λουλουδάκια, γλαστράκια και λοιπές ντεκορέιτιβ χαρουμενιές.



Από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία είναι τα κιγκλιδωτά παράθυρα. Και τα καφασωτά.



Βλέποντας ετούτο εδώ το μοναδικό κτήριο, αντιλαμβάνεσαι το επίπεδο της οικονομικής ευρωστίας. Διαπιστώνεις την ανάπτυξη, τον πλουτισμό, την επιχειρηματική καταξίωση.



Κατά τη διάρκεια της ακμής του συνεταιρισμού, τα σπίτια των κατοίκων έγιναν πλουσιότερα. Και χτίστηκαν και νέα, μεγαλύτερα και λαμπρότερα σπίτια. Κι άρχισαν οι άνθρωποι να μαθαίνουν ξένες γλώσσες. Και να φέρνουν θαυμάσια αντικείμενα από την Ευρώπη. Και να ζουν μία υψηλού επιπέδου ζωή. Όχι απλώς επειδή εμπορεύονταν ένα ιδιαίτερο προϊόν. Αλλά γιατί το εμπορεύονταν μαζί.



Στο κατώγι αυτού του κτηρίου βρισκόταν το θησαυροφυλάκιο. Όπου βρίσκονται μέχρις και σήμερα οι σκαλιστές κασέλες μέσα στις οποίες φυλασσόταν ο παράς.



Δυστυχώς στις αρχές του 19ου αιώνα το εμπόριο άρχισε να παρακμάζει λόγω της εφεύρεσης της Ανιλίνης που ήτο φθηνότερη από το ριζάρι και επομένως πιο συμφερτική. Άρχισαν οι γκρίνιες στο εσωτερικό του συνεταιρισμού, πιαστήκανε μαλλί με μαλλί οι κάτοικοι, δεν μπορέσανε να προσαρμοστούν στις νέες απαιτήσεις των αγορών, έπεσε η ζήτηση λόγω των Ναπολεόντειων Πολέμων, επιβλήθηκε και υψηλή φορολογία από τον Αλή Πασά, έφθασε το πράμα στο μη-παρέκει του. Μέχρις που το 1812 βαρέσαμε διάλυση!



Εκείνη τη χρονιά απέθανε και ο Γεώργιος Μαύρος Σβαρτς. Σε ηλικία ογδόντα ετών περικαλώ και χωρίς ποτέ να προλάβει να ιδεί την Ελλάδα ως ανεξάρτητη χώρα (ευτυχώς ή δυστυχώς)! Το αρχοντικό του πριν τριάντα περίπου χρόνια αγοράσθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού (εδώ λέμε μπράβο), συντηρήθηκε (εδώ ξαναλέμε μπράβο), λειτουργεί ως μουσείο (τεράστιο μπράβο!). Αλλά επειδής ουδέποτε διαφημίστηκε επαρκώς και ο διερχόμενος της Εθνικής Οδού σπανίως κάμει την παράκαμψη στην Όσσα γιατί στο μυαλό του έχει το σουβλάκι των Τεμπών, η επισκεψιμότητά του παραμένει σε χαμηλά επίπεδα (εδώ δεν λέμε μπράβο, τραβάμε αυτάκια).



Όμως όχι, δεν ήρθαμε ως τα Αμπελάκια για να γκρινιάξουμε πάλι για την αναξιοποίητη πολιτιστική μας κληρονομιά. Ήρθαμε ως εδώ για να μελετήσουμε ένα κέις στάντι. Μίας ελληνικής κοινότητας από το αντιπροχθές που κατάφερε να προοδεύσει και να ευημερήσει. Γιατί; Διότι αφενός είχε ένα προϊόν υψηλής πχιότητος (αν είσαι μαρκετίαρ, θα σου το πω και branded) και αφετέρου ανέπτυξε συνεργατικούς δεσμούς στο εσωτερικό της. Οργανώθηκε, ενεργοποιήθηκε, έκαμε κοινό ταμείο. Και κατάφερε να αναδείξει το μέχρι τότε ασθενικό εμπόριο σε πηγή πλούτου και σε ανταγωνιστικό πλεονέκτημα!





Πολλές φορές ταξιδεύω στην ελληνική ύπαιθρο. Και βλέπω καρπούς πεσμένους στο χώμα, βλέπω εκτάσεις ακαλλιέργητες, βλέπω μέρη εγκαταλελειμμένα, βλέπω αναξιοποίητες δυνατότητες. Και συναντώ χωριά που οι μισοί δεν μιλιούνται με τους άλλους μισούς. Ή ανθρώπους που κάθονται στο καφενείο και μηρυκάζουν το χρόνο. Όχι ηλικιωμένους ανθρώπους, αλλά και νιους.


Ασφαλώς υπάρχουν και οι μεμονωμένες προσπάθειες. Οι βιολογικές καλλιέργειες, οι εξυπνούλικες συσκευασίες, το μεράκι στην παραγωγή και τη διάθεση των προϊόντων. Αλλά για να επιτύχουμε ένα αποτέλεσμα θετικού αθροίσματος για περισσότερους, θέλει οργανωμένη δράση. Θέλει υπέρβαση της εγγενούς μας ηττοπάθειας και της μισαλλοδοξίας. Θέλει να στήσουμε καινούργια Αμπελάκια. Μπορούμε;

29 σχόλια :

  1. εξετάζω αρχαία ,θα έρθω αργότερα!
    καλημέραααααααααααααααα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Παρακαλώ να είστε επιεικής κυρία, γιατί εψές είχαμε επισκέψεις στο σπίτι και ήμουν και λίγο άρρωστος και ο Τρεμενς μού πήρε τις σημειώσεις και είχε κοπεί και το ρεύμα λόγω της καταιγίδας. Να μην σας το πολυλογώ, δεν πολυδιάβασα....

      Διαγραφή
    2. χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα καλά ,αλλά έλα με τη μάνα σου αύριο γιατί πολλά σου τυχαίνουν τελευταία!

      που λες ,πτηνό ,όπως κατηφόριζα τις φωτό σου ,γούρλωσα το μάτι μου ! ήθελα να απολαύσω με την ησυχία μου την ανάρτησή σου! καθόλου δε βαριέμαι τα σεμεδάκια ! ήρθε η ηλικία των 40 και με βάρεσε κατακουτελα κι εκει που ούτε να τα δω ,τωρα τα χαζεύω μεχρι και τα ζηταω απο τη μάνα μου που το τι κοροϊδία εχει υποστει από εμένα,να μην στα λεω...

      μ'αρεσουν τόσο τέτοιοι οικισμοί ,να περπατάω με τις ωρες ,μεχρι και στα χωράφια τους πηγαίνω!
      τέτοια χλιδή το 18ο αιώνα είναι απίστευτη! αλλά ήταν λίγο πιο αγνοί οι άνθρωποι τότε και συνεργάζονταν... δεν είχαν δει το ''μαζί τα φάγαμε'' ! Άντε συνεργάσου τώρα!




      Διαγραφή
    3. Άνδρα μη ένεπε, μούσαν πολύτροπον

      περνάω; Μόνο αυτό θυμάμαι.
      Α και αυτό
      Ω κοινόν αυτάδελφον Ισμήνης κάρα!
      Στα αμπελάκια αδερφές μου, στα αμπελάκια - πάω γιατί άργησα!!!!

      Καλημέρες!

      Διαγραφή
    4. Τρεμένς μην κουράζεσαι! έχεις κοπεί λόγω φάτσας εδώ και καιρό!

      Διαγραφή
    5. Τι έχει η φάτσα μου καλέ; Ένα κουκλί είμαι...

      Διαγραφή
    6. Άκου εκεί "λόγω φάτσας"! Τύπου "είσαι μοντέρνος και κόβεσαι στ'αρχαία";
      Θε-μου τα έρμα τα παιδιά που'χουν μπλέξει με τη φυσιογνωμίστρια, ποιος ξεύρει τι βαθμούς τους βάζει! :)

      Διαγραφή
  2. Μολις ειδα την πρωτη φωτογραφια σκεφτηκα. "Λες να πηγε στο χωριο μου;" Μετα αρχισα να διαβαζω και ανακαλυψα οτι υπαρχει κι αλλο χωριο που μοιαζει με το δικο μου σε καποια σημεια στην αρχιτεκτονικη των σπιτιων.
    Θαυμαζω πολυ τους ανθρωπους που καταφερνουν να σκεφτονται και να δρουν συλλογικα. Χιλια μπραβο τους. Και μπραβο που εχει κρατησει την ομορφια αυτου του τοπου η τοπικη αυτοδιοικιση. Ειναι κριμα να μη διαφημιζονται αυτα τα μερη. Οχι μονο για οσους περνουν απο την Εθνικη Οδο, αλλα και για τον Νορβηγο που θελει να ερθει να δει κατι παραδοσιακο και τοσο ομορφο.

    Το χωριο μου ειναι η Αρναια Χαλκιδικης. Τρελλαινομαι να περπαταω στα στενα της. Εχω σκεφτει απειρες φορες οτι θα επρεπε να ειναι παγκοσμιως γνωστη για την ομορφια της. Και σενα ισως σου ακουστω υπερβολικη. Αλλα εχει υπεροχα αρχοντικα, υπεροχα υφαντα, υπεροχες καταπρασινες εκτασεις τριγυρω για πεζοπορια, και ιππασια, εχει ενα υπεροχο λαογραφικο μουσειο ..... μα εγωιστες κατοικους :) Δεν εχω δει κατι συλλογικο να γινεται σε αυτο τον τοπο.
    Πριν λιγο εβλεπα φωτογραφιες απο το αποχετευτικο εργο στο χωριο το 1950 στο χωριο μου :)
    Σε αυτο το blog θα βρεις πλουσιο υλικο, αν θελησεις ποτε να επισκευτεις την Αρναια. Σε επρηξα, αι νοου :)

    Να εχεις μια ομορφη μερα πιγκουινε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Υπέροχη και η ιδική σου πατρίδα: πανέμορφα τα σπίτια, καταπληκτικό το τοπίο. Έχω να πάω πολλά χρόνια όμως και θέλω να επιστρέψω!
      Στενάχωρο πάντως αυτό που λες για την έλλειψη της συλλογικότητας. Είναι πολύ κρίμα που δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε, να λειτουργήσουμε σε ομάδες και υπέρ ενός κοινού σκοπού. Δεν υπάρχει εμπιστοσύνη μεταξύ μας. Δεν υπάρχει διάθεση συμβιβασμού.

      Κοίταξα το μπλογκ για την Αρναία και μου άρεσε πάρα πάρα πολύ! Εξαιρετικές οι φωτογραφίες από το παρελθόν!

      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου!

      Διαγραφή
  3. Καταπληκτικό!!!!!
    Δεν βαριέμαι καθόλου να βλέπω σεμεδάκια τσεμπέρια και κουζινικά το αντίθετο τρελαίνομαι γι' αυτά!!!
    Μου άρεσε πάρα πολύ η βόλτα που μας έκανες!!
    Τρελαίνομαι για τα παλιά σπίτια και για τις βόλτες στα καλντερίμια!!!
    Την καλημέρα μου με όλη την σημασία της λέξης όχι κουτουρου που λένε!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λοιπόν αν σου πω ότι παλιά τα λαογραφικά μουσεία τα εσνόμπαρα και τώρα βλέπω λαογραφικό και τρέχω να μπω, τί θα πεις; Νομίζω ότι όσο μεγαλώνω, τόσο μεγαλύτερη είναι και η ανάγκη μου για αναφορές στην παράδοση. Ή που έχω πάθει κάποια μετάλλαξη.
      Στα Αμπελάκια πάντως, αξίζει τον κόπο και το Λαογραφικό Μουσείο, αλλά και το αρχοντικό του Γεωργίου Μαύρου Σβαρτς! Μακάρι περισσότεροι επισκέπτες να έρθουν ως εδώ και να εκτιμήσουν την αφήγηση και την ιδιαιτερότητα αυτού του μέρους.

      Με γελαστή καλησπέρα από εμένα! :)

      Διαγραφή
  4. Καλημέρα...μου αρέσει πολυ να ακούω για την ιστορία του κάθε τόπου... επίσης , αρχοντικά και μουσεία μου αρέσουν πολυ..απόλαυσα αυτή την ανάρτηση ,ευχαριστώ για όσα έμαθα
    Τσίου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δελφινάκι, με την πρώτη ευκαιρία αξίζει να επισκεφθείς ετούτο το μέρος. Άσε που συνδυάζεται ωραιότατα με θαλασσινά μπάνια στον γειτονικό Πλαταμώνα! Επειδής το ξεύρω πόσο πολύ σού αρέσουν οι θάλασσες, γι'αυτό το λέω... :)

      Τα φιλιά μου και τις καλησπέρες μου!

      Διαγραφή
  5. O κρόκος Κοζάνης θεωρείται ένα απο τα αγαθά της Ελληνικής γης με τεράστια ζήτηση στο εξωτερικό. Χρειάζεται όμως για την καλλιέργεια του ένα μηνα σκληρής δουλειάς η οποία είναι και η συγκομιδή του ουσιαστικά, όμως όλο και λιγότεροι ασχολούνται πια με την καλλιέργεια του, μάλιστα σε μια περιοχή με τα υψηλότερα ποσοστά ανεργίας στη χώρα...περίεργος λαός οι Έλληνες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νομίζω ότι ο κρόκος Κοζάνης θα μπορούσε να "θρέψει" πάρα πολλές οικογένειες -μη σου πω και ολόκληρο το Νομό! Αλλά θέλει κι εδώ οργάνωση, σύστημα και προσπάθεια. Θέλει συνεργασία. Δυστυχώς οι αγροτικοί συνεταιρισμοί που είχαν κάποτες αναπτυχθεί ανά την ελληνική επαρχία, έχουν πλέον ατονήσει ή αφανιστεί. Υπάρχουν βέβαια και οι λαμπρές εξαιρέσεις (π.χ. η Χίος) και δες εκεί τί ωραία πράματα που έχουν καταφέρει!

      Τα φιλιά μου, Ben Provis!

      Διαγραφή
  6. Πολύ όμορφα τα Αμπελάκια και το αρχοντικό ένα αριστούργημα! Η Ελλάδα είναι υπέροχη!!
    Οι Έλληνες από την αρχή της ιστορίας τους "τρώγονται" μεταξύ τους, αλλά όποτε ήταν ενωμένοι κάναν θαύματα! Συνεπώς και φυσικά μπορούμε να στήσουμε καινούργια Αμπελάκια, αρκεί να το θέλουμε πραγματικά!!
    Πολλά φιλιά και καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μακάρι, Σοφία μου! Αν και δεν είμαι πάρα πολύ αισιόδοξος, γιατί σπάνια ομονοούμε και σπάνια εμπιστευόμαστε ο ένας τον άλλον. Κι αυτό το έλλειμμα εμπιστοσύνης, οδηγεί τον καθένα σε επιβιωτικές τακτικές και σε εγωιστικές προσεγγίσεις. Στο τέλος, βγάζουμε τα ματάκια μας. Δυστυχώς.

      Πολλά, πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  7. Λατρεμένα, λατρεμένα Αμπελάκια! Τί μού θύμισες, τώρα? Διέμενα αρκετό καιρό στη Λάρισα και ήταν πάντοτε η απόδραση του δευτερολέπτου! ΟΙ φωτογραφίες σου είναι ονειρικές! Αμπελάκια να κάνουμε, αμέ, το κρασί θα βγει καλό, όμως, ή θα ξινίσει?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που σου άρεσαν οι φωτογραφίες μου! Είχα πολλές και δεν ήξευρα ποιαν να πρωτοβάλω! Πάντως πολλοί από τη Λάρισα πετάγονται τα γουικέντς στα Αμπελάκια για βόλτα και φαγητό! Και ζωναντεύει αρκετά το μέρος (ευτυχώς).

      Τα φιλιά μου και τις καλησπέρες μου, καλή μου Αφροδίτη!

      Διαγραφή
  8. Καλημέρα!
    1. Υπέροχες φωτογραφίες
    2. Στην to do list έχω να δω τις αναρτήσεις σου π.γ. (πριν γνωριστούμε!)
    3. κι εμένα τώρα πια λόγω ηλικίας μου αρέσει να βλέπω σεμεδάκια και φολκλορικές καταστάσεις! Να φανταστείς όταν βρίσκω σε κανάλι Κυριακή πρωϊ να χορεύουν παραδοσιακούς χορούς ΚΑΘΟΜΑΙ ΚΑΙ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΩ!!!

    Ευχαριστώ για τα πολύ ωραία ερεθίσματα :)))
    Φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ καλημέρα σου, ντίαρ Lula + Sailor!
      1. Είμαι αρκετά πράουντ γι'αυτές τις φωτό. Αλλά εντάξει, ήταν και το θέμα πολύ αβανταδόρικο.
      2. Έλα μη-χειρότερα! Μπορώ να σου προτείνω ένα ζίλιον καλύτερα αναγνώσματα! Αλλά είναι τιμητικό αυτό που λες και σε φχαριστώ!
      3. Πριν μερικά χρόνια, αν μου έβαζες δημοτικό τραγούδι, θα σου γκρίνιαζα και μπορεί και να σε έβριζα κιόλας (αυτό δεν είναι αλήθεια γιατί δεν βρίζω ποτές!). Σήμερα δεν θα σου πω ότι τα ακούω με χαρά, μήτε ότι θα τα βάλω ποτές στο σιντί, αλλά είμαι πιο επιεικής απέναντί τους. Ως και εκτιμώ κάποια από αυτά.

      Πολλά, πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  9. Δεν είχα ιδέα για τα Αμπελάκια! Η αρχιτεκτονική απίθανη! Θα τα επισκεφτώ οπωσδήποτε!
    Θέλει υπέρβαση της εγγενούς μας ηττοπάθειας και της μισαλλοδοξίας, λες.
    Μακάρι θα πω εγώ...
    Φιλάκια πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αμ μακάρι θα πω κι εγώ! Διότι τη διατυπώνω μεν την ευχή, αλλά δεν είμαι πολύ αισιόδοξος ότι μπορούμε να υπερβούμε τις αδυσώπητες αδυναμίες μας.
      Όπως φαίνεται, ούτε η κρίση δεν λειτούργησε ως μηχανισμός συσπείρωσης και αυτο-οργάνωσής μας. Ούτε με την κρίση δεν λειτουργήσαν τα συλλογικά μας αντανακλαστικά.

      Για να δούμε στο μέλλον....

      Τα φιλιά μου και τις καλησπέρες μου!

      Διαγραφή
  10. Στα Αμπελάκια πήγαινα πολύ συχνά όταν ήμουν φοιτήτρια (προ Χριστού, δηλαδή - χαχαχαχαχαχαχααα !!!), διότι τα κολλητάρια μου στο Πανεπιστήμιο ήταν Λαρσαίοι (χωρίς ι ανάμεσα σε ρ και σ) και πού μ' έχανες πού μ' έβρισκες ... στα όρη και τους κάμπους της Θεσσαλίας γυρνούσα. Είναι όντως πανέμορφο χωριό με τεράστια ιστορία και μαθήματα ζωής, αλλά δυστυχώς ... ... ... ποιος έχει όρεξη για μαθήματα ;;;

    Τό καταστρέφειν ῥᾷον ἐστί τοῦ δημιουργεῖν. (αυτό το 'γραψα έτσι, επειδή εξετάζει η Νάσια στ' αρχαία ;-))

    Φιλιά πολλά πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ένα τεράστιο ρισπέκτ (α) για την αρχαία ρήση (από εμένα παίρνεις είκοσι, η Νάσια που είναι λίγο πιο αυστηρή θα σου βάλει δεκαοκτώ) και (β) για τα φοιτητικά χρόνια ως κόνσεπτ και ως ανάμνηση!

      Πολλά, πολλά φιλιά, Αγγελική (επειδής δεν με βλέπω στη Σκωτία ένι τάιμ σουν, μήπως να πήγαινα εντέλει προς Αμπελάκια μεριά να ζήσω;)

      Διαγραφή
    2. 18,5 γιατί συμπαθώ περισσότερο τα κοριτσάκια !

      Διαγραφή
  11. Καλαμιά στον κάμπο14 Νοε 2013, 12:48:00 μ.μ.

    Φυσικά και δεν μπορούμε.
    Απόδειξη το πόσο εύκολα έχουν υποβαθμιστεί και σχεδόν διαλυθεί οι νεώτεροι αγροτικοί συνεταιρισμοί της χώρας. ΄Οχι μόνο από κακοδιαχείριση αλλά κυρίως για μικροκομματικά οφέλη, προσωπικούς και πολιτικούς λόγους.
    Πιο πιθανόν, λοιπόν, να εποικίσουν οι άνθρωποι τον πλανήτη ΄Αρη, παρά να ευδοκιμήσει και να αποδόσει μία συλλογική προσπάθεια στην Ελλάδα, υπερβαίνοντας, όπως σωστά λες, την ηττοπάθεια και μισαλλοδοξία μας.

    (Χρόνια στην Λάρισα, πήγα καμμιά φορά στα Αμπελάκια; Τσου. Γιατί; Δικαιολογούμαι ότι με ζαλίζουν και φοβάμαι τις στροφές και ότι, ειδικά τα Σαββατοκύριακα, γίνεται εκεί το "έλα να δεις". Ντροπή μου!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φυσικά -όπως και στα περισσότερα θέματα- συμφωνούμε απόλυτα. Όσο αγαθές κι αν είναι οι προθέσεις στην αρχή κάθε συλλογικής δράσεις, σύντομα οδηγούμαστε σε συγκρούσεις, έριδες και έλλειψη εμπιστοσύνης. Και στο τέλος, ο κοινός σκοπός περνάει σε δεύτερη μοίρα και πρυτανεύουν οι προσωπικές επιδιώξεις. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο κουσούρι αυτού του λαού, νομίζω.

      (Και ναι, στα Αμπελάκια πρέπει οπωσδήποτε να πας! Είναι μία θαυμάσια βόλτα, το μέρος προσφέρεται για περιπάτους και αξίζει ανυπερθέτως η επίσκεψη στο αρχοντικό Σβαρτς!)

      Τα φιλιά μου Καλαμιά (και άσε τον Κάμπο κι ανέβα στην Όσσα!)

      Διαγραφή
  12. Μακάρι πτηνό μου να στήσουμε καινούρια Αμπελάκια...προς το παρόν θα σταθώ σε τούτα εδώ τα Αμπελάκια να θαυμάσω...
    Τα λαογραφικά μουσεία δεν τα βαριέμαι καθόλου...κανένα μουσείο δε βαριέμαι και μακάρι να μπορούσα να ταξιδεύω και να επισκέπτομαι περιοχές και μουσεία...
    Μέχρι να γίνει το όνειρο πραγματικότητα, λέω να έρχομαι μαζί σου όπου πας....φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts