Δευτέρα, 16 Δεκεμβρίου 2013

Σήκωσε τα κόκκινα λαμπιόνια!


Ιπποκράτους, ώρα οκτώ και δέκα το βράδυ. Στέκομαι απέναντι από ένα στολισμένο μπαλκόνι και κοιτάζω τα λαμπιόνια. Είναι σχεδόν συγκινητική η προσπάθεια που κάμνουν οι άνθρωποι αυτής της πόλης να προσθέσουν στην καθημερινότητά τους μία πινελιά εορταστικής χαριτωμενιάς. Ένα χαμόγελο βρε αδελφέ, μία σπίθα αισιοδοξίας.


Εν αντιθέσει με άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, η Αθήνα δεν φημιζόταν ποτές για τα Χριστούγεννά της. Μήτε υπαίθριες σίζοναλ αγορές είχε, μήτε σπουδαία διακόσμηση στα κτήρια και τους δρόμους της.


Ειδικά όμως φέτος, στο πέμπτο προς έκτο έτος οικονομικής κρίσης και με ετούτη την πόλη να αργοπεθαίνει με σπασμούς, το μοτό του δημάρχου "η Αθήνα γιορτάζει", ακούγεται σχεδόν σαν ειρωνικό σχόλιο. Όπως και ετούτο το λαμπερό αστεράκι δίπλα στην Τράπεζα της Ελλάδος.


Το Άττικα σώζει κάπως τα προσχήματα. Με κάμποσα φωτάκια ν'αστράφτουν και το κτήριο ν'αλλάζει χρώματα.


Με πολύχρωμες φαντεζί βιτρίνες και μια εσάνς πολυτέλειας και χριστουγεννιάτικης αφθονίας.


Με την εσωτερική στοά Σπυρομήλιου, βυθισμένη σε ένα ελέκτρικ οργασμό από μπλε και κόκκινα και μενεξεδιά.



Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός, η μαμά μου με πήγαινε να ψωνίσω τα δώρα μου από το Μινιόν! Και χανόμουν εκεί ανάμεσα στα παιχνίδια και τα διάφορα κρίστμας ατράξιονς που στήνονταν στον τελευταίο όροφο. Η Χιονάτη με τους Επτά Νάνους, η Ζανέτ Καπούγια να τραγουδάει λάτιν κάλαντα, το χωριό του Άγιου Βασίλη. Όχι, τα λεφτά δεν ήταν περισσότερα τότες. Ήταν όμως οι προσδοκίες μεγαλύτερες. Από το αύριο και από τα όσα θα φέρει.



Σήμερις θέλει θάρρος κι αποφασιστικότητα για να μπεις στο κρίστμας σπίριτ. Ειδικά αν δεν έχει πετρέλαιο η πολυκατοικία σου! Αγκαλιά με τη σόμπα κοιμάμαι αναγνώστα, μέρι κρίστμας δεν το λες εύκολα!


Όχι, τζάκι δεν διαθέτει το διαμερισματάκι μου. Άσε που και να είχα, είμαι πολύ ιδεαλιστής και εξαιρετικά νομιμόφρων για να το άναβα έτσι-κι-αλλιώς. Ως και το δεντράκι μου έχει γίνει μπλε μαρέ μη-χειρότερα! Τα κλωνάρια έχουν κρυσταλλιάσει, το αστέρι στην κορφή έχει μαραθεί ενώ προχθές νομίζω πως άκουσα και τον έναν από τους μάγους της φάτνης να φτερνίζεται! 



Παγωμένη και η αγορά; Περίπου. Από τη μια, πολλά -πάρα πολλά- τα κλειστά καταστήματα. Από την άλλη, ο κόσμος στους δρόμους είναι αρκετός. Για να βολτάρει, για να χαζέψει, για να φάει, στο τσακίρ κέφι για να ψωνίσει το κατιτίς του κιόλας. Θα πεις, με τί λεφτά;


Με ό,τι του βρίσκεται του καθενός. Μπουχτισμένοι είμαστε όλοι, έρχεται η στιγμή που λες ας πάει και το παλιάμπελο, δεν μπορώ άλλο να μιζεριάζω, θα βγω έξω κι ό,τι βρέξει ας κατεβάσει.


Ώρα εννιά και τέταρτο. Πλατεία Συντάγματος. Μετράω τ'αστέρια που κρέμονται από τα δέντρα και κάμω ευχές. Για τη δική μου τη ζωή, για τις ζωές όλων μας αναγνώστα. Όλων ημών που δεν μας άξιζε αυτή η απαξίωση του παρόντος και του μέλλοντός μας.


Παρά το καραβάκι, παρά τα αστεράκια, παρά τους κάμποσους ανθρώπους που περιπατούν εδώ, η πλατεία δεν είναι μήτε φωτεινή, μήτε εγκάρδια. Θαρρεί κανείς πως τη στολίσανε για να βγάλουν την υποχρέωση. Για να πουν ότι ορίστε, αρκεστείτε σε ό,τι έχουμε κι άμα σας αρέσει. Έχω βαρεθεί όμως να αρκούμαι στο κάτω του μετρίου. Ειδικά όταν φορολογούμαι και πληρώνω πολύ πέραν του λογικού.


Κοιτάζω τη Βουλή και σκέφτομαι τις επιλογές μου. Όλες κακές επιλογές ήταν. Όλες κακές επιλογές είναι. Αν βρεθώ πίσω από το καταραμένο παραβάν, πάλι θ'αναγκαστώ στο μη χείρον. Στο πολύ κάτω του μετρίου.


Βασιλίσσης Σοφίας, απέναντι από το Χίλτον. Ένα δέντρο στολισμένο με φωτεινές μπάλες. Κι από πίσω του ο σκοτεινός δρομέας. Σε μία Αθήνα που έχει κουραστεί να τρέχει. Κι όμως συνεχίζει. Με τα όποια στολισμένα μπαλκόνια της, με τα όποια ανοιχτά μαγαζιά της, με τα όποια χαμόγελα των ανθρώπων που συνεχίζουν να σου εύχονται καλές γιορτές και να σου προσφέρουν μία καθυσηχαστική διαβεβαίωση: ότι θα συνεχίσουμε με ψηλά το κεφάλι.


Σε όλους αυτούς τους ανθρώπους, θέλω να ευχηθώ εγώ. Να είμαστε καλά και να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον. Να βρίσκουμε τη δύναμη να υπερβαίνουμε τους εαυτούς μας. Να ζούμε με αξιοπρέπεια και σεβασμό. Σε μία πόλη και σε μία κοινωνία που δεν διαθέτει πλέον τίποτις από τα δύο. Και να χαμογελάμε. Με κάθε ευκαιρία και όποτες μπορούμε.

Χρόνια Πολλά, Αθήνα!

26 σχόλια :

  1. Καλημέρα πουλάκι μου,

    η ελπίδα είναι μονόδρομος, ο τρόπος είναι η αλληλεγγύη και η ενότητα...
    ΑΓΑΠΗ.

    Φιλιά απ΄τη Σαλονίκη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ σε ευχαριστώ γι'αυτή την έξτρα ζούπερ δόση αισιοδοξίας!

      Τα πιο γλυκά φιλιά μου!

      Διαγραφή
  2. Πες με τρελό, πες με δεν ξέβρω κι εγώ τι, έχω αισιοδοξία. Οπότε ναι, ας γιορτάσουμε, όπως μπορούμε, ας φορέσουμε τα καλύτερα χαμόγελά μας κι ας αναζητήσουμε τη ζεστασιά μέσα μας! Καλές γιορτές πτηνό!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ποιο μαγαζί έχει την τελευταία βιτρίνα;; θέλω να αντιγράψω το στυλ της κυρίας!
      η αισιοδοξία του μεσιέ απο πάνω μου δε μετράει,μόλις γύρισε από ερωτικό ΣΚ! Και την Αθήνα κούκλα τη βρίσκει σήμερα!
      Πίγκου εσύ εισαι γεννημένος στο κρύο! άσε τη σομπούλα και πιάσε τον καταψύκτη,καλύτερα θα νιώσεις!
      πολλά φιλιά! Καλημέραααααααααααααα αγόρια!

      Διαγραφή
    2. Τρεμενς, μακάρι! Μην με βλέπεις που γκρινιάζω, κι εγώ μαζί σου είμαι! Νομίζω η αισιοδοξία και η θέληση για δημιουργικότητα είναι μονόδρομος!

      Καλές γιορτές να έχουμε!

      Διαγραφή
    3. Νάσια, η "κυρία" αποτελεί μέρος της εσωτερικής διακόσμησης του Άττικα! Τη βρίσκεις στις κυλιόμενες σκάλες του δεύτερου / τρίτου ορόφου. Όσο για την αισιοδοξία του μεσιέ, πάντα έτσι να'ναι του εύχομαι! Και να μας δίνει κι εμάς από το περίσσευμά του!

      Πολλά, πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  3. Μια γλυκόπικρη μελαγχολία έχω στα χείλη μου, σαν έφτανα στο τέλος της ανάτησησής σου, Πιγκουίνε. Και αυτό το χαμόγελο της χαριτωμένης κυρίας, σαν να την ανάγκασαν να το κάνει.... Παρόλα αυτά ο επίλογός σου είναι και δική μου ευχή! Καλές Γιορτές εύχομαι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτή η γλυκόπικρη αίσθηση είναι που κυριαρχεί και στους δρόμους της "εορταστικής" Αθήνας. Θες να ξεφαντώσεις, αλλά έχεις μία συστολή. Θες να μαζευτείς σπίτι σου, αλλά κάτι σε τραβάει να το ρίξεις και λίγο στο σορολό! Και κάπως έτσι, ετούτη η κοινωνία κοιτάζει αμήχανα τα λαμπιόνια, σα να μην ξεύρει πώς πρέπει να συμπεριφερθεί.

      Πολλά, πολλά φιλιά, καλή μου Αφροδίτη!

      Διαγραφή
  4. Καλημέρα Πιγκουίνε! Θα συμφωνήσω με τον Tremens.
    Τι κι αν δεν έχουμε πετρέλαιο και για να κοιμηθούμε χρειαζόμαστε δύο κουβέρτες, ένα πάπλωμα και το πουλοβεράκι μας? "Είμαστε ακόμα ζωντανοί στη σκηνή σαν ροκ συγκρότημα" και δεν έχουμε σκοπό να πέσουμε ακόμα!
    Ας μπούμε λοιπόν στο κρίσταμς σπίτιτ με αισιοδοξία και χαμόγελα για τη χρονιά που έρχεται, ας χαρούμε αυτές τις μέρες όσο καλύτερα μπορούμε και μιζεριάζουμε πάλι από Γενάρη!! :Ρ
    Πολλά, πολλά φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εντάξει λοιπόν! Φορώ το διπλό πουλοβεράκι μου, το τσίλικο κασκολάκι και το σκούφο μου και έρχομαι να κάμουμε το πιο ξεφαντωμέ ρεβεγιόν! Με χαμόγελα, με δώρα, με ευχές και με αγάπες!

      Κι -όπως το λες- ας αφήσουμε τις μιζέριες γι'αργότερα! Δικαιούμαστε ένα διάλειμμα από την πραγματικότητα!

      Πολλά, πολλά φιλιά, μάι ντίαρ Σοφία!

      Διαγραφή
  5. Για την πάταξη της φοροδιαφυγής ξετουρτουριάζει όλη η Ελλάδα ενώ με δυο ματ κινήσεις θα είχαν πιάσει τους φοροδιαφεύγοντες και τους λαθρέμπορους του πετρελαίου...
    Ανοίγουν χιλιάδες θέσεις εργασίας αναφέρουν στις εφημερίδες όταν την ίδια στιγμή απολύουν χιλιάδες εργαζόμενους....
    και άλλα ευτράπελα που θέλω ένα σεντόνι τρίδιπλο για να αναφέρω....
    Αν αυτό που ζούμε δεν είναι το θέατρο του παραλόγου τότε τι ακριβώς είναι;
    Χρόνια πολλά Αθήνα ή ότι τέλος πάντων απέμεινε από σένα....

    Καλημέρα Πιγκουίνε
    Καλή εβδομάδα :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι είναι, Levina! Θύματα είμαστε όλοι, της παταγώδους αποτυχίας τους. Και της ανεκδιήγητης ανικανότητάς τους. Και μπορεί να χρειάζεται πράγματι ένα σεντόνι τρίδιπλο για να αναφέρει κανείς τα τόσα και τόσα κακώς κείμενα, αλλά εγώ ουχί σεντόνι, αλλά ένα τρίδιπλο πάπλωμα ονειρεύομαι τώρα. Να χωθώ από κάτου στα ζεστά και να χουχουλιάσω!

      Την καλησπέρα μου και τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  6. Τώρα εγώ τι να πω ;;; Να το ρίξω λίγο στην πλάκα ; Να σχολιάσω σοβαρά ;;; Δεν ξέρω ... ... ... Ας κάνω έναν συνδυασμό, λοιπόν και ας πω ότι η δύναμη των προσωπικών επιλογών του καθένα μας είναι τεράστια και πως όσο νωρίτερα το αντιληφθούμε αυτό, τόσο το καλύτερο. Γιατί αυτή η πόλη και η κοινωνία που λες - και συμφωνώ - ότι δεν διαθέτει αξιοπρέπεια και σεβασμό, δεν είναι απρόσωπη ούτε έξω από μας, αλλά αποτελείται απ' όλους μας.

    Να πω επίσης ότι στην ζωή δεν υπάρχουν αδιέξοδα κι ότι μ' αυτό εννοώ πως ... ... ... Scotland is waiting ... both of us ! ;-)

    Α, και στον μάγο που φτερνίζεται, να δώσεις echinacea !!! Έτσι ήμουν κι εγώ τώρα το ΣΚ που μας πέρασε, αλλά τώρα είμαι περδίκι (btw, με τις πέρδικες τι σχέση έχεις ;;;)

    Φιλιά Πολλά και Καλή Εβδομάδα, αγαπημένε μου φίλε !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγγελική, από όλους μας αποτελείται η κοινωνία και οι περισσότεροι είμαστε συνυπεύθυνοι για το κατάντημά της -αλλά κάποιοι έχουν πολύ μεγαλύτερη ευθύνη από άλλους. Και ναι, υπάρχουν και μερικοί που δεν ευθύνονται στο ελάχιστο (αλήθεια το πιστεύω ότι υπάρχουν!).

      Όσο για τη Σκωτία, ως και άνοιξα προημερών σάιτ αγγελιών για να ιδώ πόσο πωλούνται τα σπίτια εκεί στο Inverness. Θα την κάμω καμιά μέρα και θα με ψάχνουν όλοι!

      Πολλά, πολλά φιλιά και καλησπέρες (και όχι, με τις πέρδικες πολύ μακρινή συγγένεια -μόνο σε κάτι γάμους και βαφτήσια, τις βλέπω) :)

      Διαγραφή
  7. Καλαμιά στον κάμπο16 Δεκ 2013, 2:55:00 μ.μ.

    Μόλις διάβασα τον τίτλο με τα κόκκινα λαμπιόνια με παρέπεμψαν αλλού και πήγα να σου πω, πού πας να φωτογραφήσεις, παιδί μου Πιγκουίνε , πουλί πράγμα;
    Αλλά μετά ησύχασα αφού κατάλαβα ότι εννοούσες τη φωταγώγηση της Αθήνας για τα Χριστούγεννα (αν και, μεταξύ μας, η πόλη είναι ένα απέραντο μπουρδ.... και τα κόκκινα φωτάκια είναι τα μόνα που της ταιριάζουν).
    ΄Ερχομαι οσονούπω στην Αθήνα για τα Χριστούγεννα αλλά τώρα πια, δεν κατεβαίνω καθόλου στο κέντρο, ευχαριστημένη είμαι με το διάκοσμο στην Αγ. Παρασκευή. Η Αγ. Ιωάννου καλή είναι, άσε που δεν με συγκινεί πια, γενικώς, το τζέτζελο των γιορτών, Χριστουγέννων, Νέου ΄Ετους, Πάσχα κλπ.

    ΄Εχω κι εγώ μπουχτίσει με το κάτω του μετρίου. Γιατί αυτό που αλλού είναι φυσιολογικό και αυτονόητο, σ΄εμάς θεωρείται τύχη τρελλή, όπως δηλ.το να έχεις να φας, να δουλεύεις, να έχεις στέγη, αυτοκίνητο, υπόληψη και αξιοπρέπεια.

    (Κατά πού σκέφτεσαι να πετάξεις φέτος τα Χριστούγεννα;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ακριβώς αυτό ήταν το υπονοούμενο με τα "κόκκινα λαμπιόνια": η εκπόρνευση της πόλης (εντελώς στοχάστικ το πτηνό στους τίτλους των αναρτήσεων).

      Έρχεσαι Αθήνα για τα Χριστούγεννα;;;; Ωραιότατη η Αγία Ιωάννου, αλλά κατέβα και μία βόλτα προς Ερμού και Αιόλου, νομίζω θα το βρεις ενδιαφέρον. Ειδικά από Αιόλου και κάτω έχει "ζωναντέψει" κάπως το πράμα, σα να έχει αποφασίσει η πόλη να επιστρέψει στις παραδοσιακές γειτονιές της: την αγορά, την Πλάκα, το Θησείο, το Γκάζι, τα Πετράλωνα.

      Όσο για το που θα πετάξω, απεφάσισα να πάω νοτιοανατολικά. Μπας και βρω λίγη ζέστα! Λεπτομέρειες προσεχώς. Νομίζω θα έχει ενδιαφέρον!

      Πολλά, πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  8. Ελπίδα να έχουμε πτηνό μου και να βάλουμε λίγο το μυαλό μας να δουλέψει!
    Δεν είναι εκεί για να διακοσμεί τον εσωτερικό μας κόσμο!
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μακάρι Έλενα! Να βάλουμε και το μυαλό μας να δουλέψει και τα χέρια μας να εργαστούν. Μπας και προκόψουμε κάποια στιγμή, γιατί με τόση ακαματοσύνη και τέτοια ανικανότητα, έχουμε καταντήσει μία αηδία! Τι να σου κάμει μετά και το λαμπιόνι;

      Πολλά, πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  9. ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ ΤΑ ΛΕΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΣ ΧΑΡΟΥΜΕΝΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. ο τίτλος παραπέμπει στην κλασσική ταινια του ζαν γιμού, σήκωσε τα κόκκινα φανάρια.

    ωραία ή άσχημη, εμένα η αθήνα μου αρέσει και ΄την αγαπώ. μη σου πω πως την αισθανομαι σαν ξεπεσμένη γριά κοκκέτα που στα νειάτα της την πολιορκούσαν πολλοί αλλά τώρα είναι μια καρικατούρα της παλαί ποτέ ομορφιάς της...

    καλές γιορτές πτηνό μου, με υγεία και αγάπη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. .... ναι, να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον.....
    ευχούλες.... μικρές μικρές, μπας και πιάσουν....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Φρίκη η Αθήνα, εφέτος, με το Σύνταγμα να πλέει στο μνημοσυνί πεθαμενί μωβ.... ο χριστός τ' ανάσκελα και το καράβι ετοιμο δι' απόπλου.

    Αλλα η Πατησίων....εεεε? ολη κόκκινα με χρυσό αστέρια... !!! σκάλες ανώτερη. ναι!

    Οτι μπορούν κάνουν. Βιέννη δεν ειμαστε ποτέ!

    Σου εύχομαι καλες γιορτές να περάσεις με υγεία και χαρά μόνο. Αν έρθουν και τίποτα λεπτά, φαντάζομαι δεν θα πεις όχι... το ξέρω.

    σε φιλώ στο φτερό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Επίσης χαζολογώντας ενα εχω να πω. Καλύτερα οι βλάχοι στα χωριά τους, παρά στην μιζέρια της Αθήνας, που δεν θέλουν στο κάτω κάτω. Υπέροχα Χριστούγεννα με καταπληκτικά έθιμα, λένε, εχουν ολες οι πόλεις και τα χωριά της Ελλάδος. Γιατί στριμώχνεστε εδώ?
    Ασε που θα φύγουν ολοι για το χωριό για Χριστούγεννα και 15 ημέρες θα ησυχάσουμε.... πάλι.. οδήγηση οπου θες, οπως θές!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Πιγκουινακι μου

    θυμαμαι κι εγω το Μινιον. Ερχομασταν καθε χρονο στην Αθηνα, επειδη εκει μενουν τα αδερφια του μπαμπα μου και θυμαμαι να ανεβαινω τις κυλιομενες σκαλες (πολυ εντυπωσιακο για τοτε!!) και να προσπαθω να πιασω διαφορα που κρεμοντουσαν απο το ταβανι :): )

    Κι εδω ο Μπουταρης δεν στολισε πολυ την Αριστοτελους. Ενα καρουζελ και λιγοι παγκοι υπαρχουν στο κεντρο. Εκανε ομως υπερπαραγωγη μεσα στη διεθνης εκθεση και μου ειπαν οτι εγινε υπεροχο. Θα προσπαθησω να παω την μικρη μου.
    Περνωντας ομως απο την Αριστοτελους, πριν λιγο καιρο κι ενω σκεφτομουν οτι μου λειπει το καραβακι που αναβε καθε χρονο εκει, σκεφτηκα οτι μεσα μου πρεπει να αναψω λαμπιονια. Και να μη φοβηθω να κανω την λιστα με τα δωρα. Ανηψια, φιλοι, κουμπαροι, γαμπροι-κουνιαδοι. Γιατι οσο κι αν ακουστω μελισταλαχτη, ειμαι πολυ ευτυχισμενη που εχω στη ζωη μου τοσους ανθρωπους να αγαπω. Μπορει καποιοι να παρουν δωρακι των 1-2 ευρω. Θα παρουν ολοι ομως. Δεν χρειαζεται να εστιαζουμε στο εμπορικο κομματι των γιορτων. Εμεις δινουμε την ερμηνεια που εχουμε αναγκη σε ολα.
    Το Σαββατο, θα αφησω την μικρη μου να παει με τη γιαγια σε ενα χριστουγεννιατικο παρτυ κι εγω με τους φιλους μου θα κατεβουμε απο το μεσημερι στο κεντρο της Θεσσαλονικης για φαγητο, στο Μπιτ Παζαρ, μετα σε ενα χριστουγεννιατικο καφε για καφεδακι και θα καταλληξουμε για ποτο. Θα τριγυρισουμε τα στενα, θα απολαυσουμε καποια πολυ ωραια στολισμενα σημεια της ομορφης πολης μου και θα ρουφηξω καθε μαγικη στιγμη με τους ανθρωπους αυτους που εχω επιλεξει κι εχουμε δεσει τοσο ομορφα τοσα χρονια πια.
    Κι οταν επιστρεψω το βραδυ στο κρυο μου σπιτι, μεχρι να ζεστανει τους τοιχους ο κονβεκτορας μου, θα με κρατησει ζεστη η συλλογη μαγικων στιγμων της μερας που εζησα.

    Αντε σ'αφηνω. Εκθεση σου εγραψα κι αρκετα φορτισμενη, αν μπορει να το διακρινει καποιος, επειδη ακουω ασχημα νεα αυτες τις δυο μερες κι εχω πεισμωσει να βρω την ομορφια που κρυβεται μεσα μου.

    Καλημερα πτηνο ομορφο :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Χρόνια μας πολλά, με υγεία!
    Μακάρι να μπορούσα να πω και ξένοιαστα, αλλά όσο και να το πιστέψει κανείς μάλλον δεν αρκεί... Δύσκολα τα πράγματα πτηνό, και ναι εκτιμάμε την υγεία μας, χαιρόμαστε αν έχουμε ανθρώπους να αγαπάμε και να μας αγαπάνε, αλλά πώς να κλείσουν τα μάτια και να μη βλέπουν όλα τα άλλα; Ίσως τα φωτάκια να μας θαμπώσουν την όραση για λίγο, είναι όμως κι αυτά λίγα όπως επισημαίνεις. Ίσως τα φιλιά και οι αγκαλιές με τους δικούς μας να μας ζεστάνουν λίγο, τι να γίνει βέβαια αν έχει κάτω από το μηδέν; Ίσως...
    Μακάρι ο νέος χρόνος να μας φέρει (ή να τον κάνουμε να μας φέρει) καλύτερα πράγματα!
    Καλημέρα :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.