Παρασκευή, 29 Μαρτίου 2013

Η Άνοιξη απάνου από την Καρύταινα!


Το πτηνό έδωκε ραντεβού με την Άνοιξη σε ετούτο δω το λόφο -που κάποτες ο Καζαντζάκης είχε αποκαλέσει "Τολέδο της Ελλάδος"! Επειδής το τασκ ήτο τσάλεντζινγκ, φόρεσα το σπορτεξάκι μου, έβαλα το γυαλί ηλίου και το καπελάκι, ανασκουμπώθηκα και άρχισα τον ανήφορο.


Τριγύρω σύννεφα και στη μέση λαμπερός ο βράχος της Καρύταινας. Αστράφτανε οι πέτρες, γυαλίζανε τα κεραμοσκεπή αρχοντικά!


Μ'αρέσει η ησυχία που έχει ετούτος ο οικισμός. Τριγύρισα μέσα στα καλντερίμια του, μέτρησα τις βυζαντινές του εκκλησιές, εξετίμησα το γαλήνιο ακούμπισμά του στο τριγύρω φυσικό τοπίο.


Από τα Βυζαντινά χρόνια μέχρις και το χίλιαεννιακόσιατριάνταοχτώ, γραφότανε με ύψιλον. Ύστερα το ελληνικό κράτος απεφάσισε να την απλοποιήσει -προς μεγάλη χαρά του ανορθόγραφου γεωγράφου. Εντούτοις το πτηνό με ύψιλον την έχει στο μυαλό του, με ύψιλον σου τη γράφει.



Κι έχω και σκεπτικό: ένας τόπος τόσο υψηλός, με ύψιλον μόνο μπορεί να γραφτεί, ποτέ με γιώτα. Δεν συμφωνείς;


Φθάσαμε στο μονοπάτι που οδηγεί στο κάστρο. Ελπίζω να είσαι φιτ γιατί έχουμε ανήφορο!


Μην κοιτάς κάτου, μόνο μπροστά! Είναι τουλάχιστον βατό το μονοπάτι και καλοσιαγμένο.



Λίγο πριν την κορφή, να πάρουμε μία ανάσα στην εκκλησία της Παναγιάς. Έχεις μπει μέσα; Α, έλα να μπούμε, είναι υπέροχο σου λέω, αξίζει.



Μ'αρέσει που'ναι χρωματιστή. Που έχει ξύλινο τέμπλο με πράσινα και χρυσαφιά. Μ'αρέσουν και οι εικόνες της. Που'ναι πορτοκαλοκόκκινες.



Και ο σταυρός μ'αρέσει. Που'χει δράκους ναζιάρικους στη βάση του, να βαστούν εικόνες!



Και οι τοίχοι, που'ναι βαμμένοι λευκοί και προς τα πάνω γαλάζιοι. Σαν πίνακας είναι, σαν έργο τέχνης.


Και οι κολώνες είναι γουστόζικες. Με ζούπερ διάκοσμο, κοχλιδωτό, με λουλουδάκια. Που καθένα τους είναι διαφορετικό από τα υπόλοιπα.


Άντε τον εφάγαμε το γάιδαρο (έκφραση λιγάκι ύποπτη και ίσως κυριολεκτική μετά τα τελευταία διατροφικά σκάνταλς), λίγη ανηφόρα μάς έμεινε ακόμα και φθάσαμε!



Όπως τα περισσότερα εν Ελλάδι φραγκικά κάστρα, έτσι κι ετούτο, δεν έχει τίποτις σπουδαίο στο εσωτερικό του. Πέτρες αφημένες, καναδυό δέντρα και αγριόχορτα.



Εντάξει, υπάρχουν και κάτι ερείπια κτηρίου, αλλά δεν είναι μήτε φροντισμένα, μήτε αναδεικνύονται. Άχου μη στεναχωριέσαι και μη μουτρώνεις πως ανεβήκαμε τόσο δρόμο για το τίποτα. Έλα, κοίτα κάτω.



Δεν αξίζει και μόνο γι'αυτήν την εικόνα η ανάβαση; Να'χεις να λες ότι είδες αεροπλανικώς την Καρύταινα και την έβγαλες πανοραμίκ φωτογραφία; Μια ζωγραφιά! Από τα ομορφότερα χωριά της ηπειρωτικής Ελλάδας!


Αλλά για κοίτα κι από την άλλη! Ναι, γι'αυτό ανεβήκαμε! Μπροστά σου η κοιλάδα της Μεγαλόπολης. Τυλιγμένη μέσα στα σύννεφα. Με τα εργοστάσια της ΔΕΗ να καπνίζουν αρειμανίως.


Εδώ θα περιμένω την Άνοιξη. Κι αν ήταν δύσκολος χειμώνας, κι αν έβρεξε κι αν βρόντηξε κι αν πάγωσε τα πάντα, εγώ μια φορά τον βλέπω τον ήλιο. Κι ας χρειάστηκε να σκαρφαλώσω πιο πάνω από τα σύννεφα.

Πέμπτη, 28 Μαρτίου 2013

Ο γάτος μου ο Τούρκος


Οι γάτες οι Πολίτισσες έχουνε άλλη χάρη, 
τα μάτια, τα μουστάκια τους, μοστράρουν με καμάρι
Πάμε να σου γνωρίσω εγώ όλες τις φιλενάδες
τις γάτες μου τις Τούρκισσες, που τρων και μπακλαβάδες


Πρώτη και καλύτερη, η γάτα θεατράλε. "Κάντε πέρα να περάσω, κάντε πέρα να διαβώ, μην τα κάνω όλα λίμπα, μην τα κάνω ρημαδιό. Είμαι γατόνι ζόρικο, σκληρό και αι-μοβόρικο." Συνδυάζεται με λαμέ φόρεμα και φρουφρού. Αν της δώκεις ένα πιάνο και ένα λαμινόρε, μπορεί να σου νιαουρίζει για ώρες. 


Η γάτα φασιονίστα. Που τη χάνεις, που τη βρίσκεις, για σόπινγκ θέραπι στα μεγάλα μολς της Πόλης. Επειδής κόβει και το μάτι της, θεωρείται μεγάλη γάτα στο να εντοπίζει τις ευκαιρίες στις εκπτώσεις.


Η πεινάλα γάτα. Που τελοσπάντων στην Πόλη και με δεδομένη την αγάπη και την τρυφερότητα των κατοίκων στα συμπαθή τετράποδα, το να πεινάσεις δύσκολο. Λίγο να νιαουρίσεις σε έναν Τούρκο και το'χεις εξασφαλίσει το ντίνερ σου (ή το ντονέρ σου).



Έτερη πεινάλα γάτα. Σε γεύμα με κόκκινους και πράσινους κόκκους.


Η επόμενη κατηγορία είναι οι σκληροπυρηνικές. Να, ας πούμε η γάτα Παλιοκώστας, που άλλοτε βρίσκεται πίσω από τα σίδερα και άλλοτε τα μασάει. "Μη μου τα πρήζεις και δεν έχω όρεξη, φιλαράκι! Σπάσε!"


Επίσης, η μόρτισσα γάτα. "Όταν λέω νιάου, το εννοώ!"



Και τέλος, η αθώα γάτα. "Σας τ'ορκίζομαι: το ψάρι είναι που έπεσε μέσα στο στόμα μου!"


Η γάτα τσιριμπίμ τσιριμπόμ. "Ένας-ένας ρε παιδιά, πάρτε νουμεράκι και στη σειρά σας".


Η γάτα Μαντάμ Σουσού. "Μαρί Λεονί, θα πάρω το πτι-ντεζενέ μου στο κρεβάτι!"


Η γάτα αρτοκλασία!


Η γάτα θαλασσόλυκος. Αγναντεύει το Βόσπορο από την ευρωπαϊκή πλευρά και χαιρετάει τα τάνκερς που περνάνε. Κρυφός της πόθος, να ξεβράσει το κύμα ουχί καμία γοργόνα, αλλά κανένα λιθρίνι. Τι εννοείς δεν την βλέπεις; Α ναι, στάσου να κάμω ζουμ.


Νιάου!


Η γάτα γλυκατζού. Την έχει στημένη όξω από το ζαχαροπλαστείο και κάμει γλύκες στο νήπιο, μπας και κονομήσει τίποτις γλύκες στο πιο κυριολεκτικό τους.


Η γάτα λουκέτο. Θύμα της κρίσης!


Η γάτα Μποτρίνι. "Τους παρήγγειλα μία απ'όλα, εδώ και ένα μισάωρο, αλλά τζίφος οι παλιοερασιτέχνες. Δεν με λένε τυχαία εφιάλτη στην κουζίνα -θα τους τη σκίσω εγώ τη γάτα."


Η διαφημίστρια γάτα. Εκατό μεγκαμπάιτς με 2,5 λίρες ή ένα γκιγκαμπάιτ με 9,5 λίρες; Με την αμοιβή της από το συγκεκριμένο σποτάκι, η διαφημίστρια γάτα έχει να περιμένει πολλά μπάιτς. 


Η γάτα-ζόμπι. Ανοιχτό φέρετρο, τάφοι σε περίβολο τζαμιού, απλανές βλέμμα, ύποπτο γρύλισμα. Ε δεν την πλησιάζεις.



Η αλλεργική γάτα. Όλο αυτό το ολάνθιστο παρτέρι και το λουλουδιασμένο πάρκο στην Πόλη, της προκαλούν έναν ερεθισμό και μία φαγούρα απερίγραπτη! Ολημερίς ξύνεται.


"Μας πιάσανε!"


Η ιντάστριαλ γάτα.


Η γάτα κιθαρίστας ή ντράμερ.


Η φωτογενής γάτα. Όχι για να μη λες ότι μόνο το αγαπημένο σου πτηνό έχει τέτοιες λόξες και κάμει περίεργα θεμάτικ φωτο-αφιερώματα. Για του λόγου τ'αληθές, σου έβγαλα ωραιότατο τουρίστα που φωτογράφιζε μία γάτα. (χμ. μήπως να εξειδικευθώ στη φωτογράφιση τουριστών που φωτογραφίζουν γάτες; Νοτ μπαντ!)


Η αυτοϊκανοποίητη γάτα. Η Γκιουλχανέ είδε κι απόειδε περιμένοντας τον Οσμάν και απεφάσισε ότι ναι, περνώ και μόνη μου καλά, τα καταφέρνω μια χαρά, δεν σ'έχω ανάγκη ευτυχώς, μου είσαι πλέον περιττός! 


"Μπα, ήρθες;"


Η παρεξηγιάρα γάτα.


"Δες την που κάθεται παραδίπλα και δεν μας μιλάει!"
"Σιγά μη βάλω κι εγώ τη γάτα μου να κλαίει!"


Στην Πόλη, μου αρέσει να συζητάω με τις γάτες. Βρίσκονται παντού, είναι ήμερες, επικοινωνιακές και καλοζωισμένες. Τις συναντάς στον περίβολο των τζαμιών, στα περβάζια, στις γωνίες, στις προβλήτες, στα παραθύρια, απάνου στα κεραμίδια, ξοπίσω σου σε κάθε βήμα. 



Ο σεβασμός για τις γάτες έχει να κάμει με την πεποίθηση ότι είναι καθαρά ζώα και καλότυχα. Μετά από κάμποσες τέτοιες συναντήσεις, νομίζω πως πλέον έχω καταλάβει τι κάμει νιάου νιάου στα τούρκικα! Και θα σου το πω μέσα από μία ιστορία που λένε οι μουσουλμάνοι. Ένα πρωινό ο Μωάμεθ ξύπνησε για να πάει να προσευχηθεί. Αλλά απάνου στο ρούχο του κοιμόταν η αγαπημένη του γάτα Μουέζα. Αντίς λοιπόν να την ξυπνήσει, πήρε εκείνος ένα ψαλίδι κι έκοψε το τμήμα του μανικιού απάνου στο οποίο κοιμόταν η γάτα. Όταν εντέλει επέστρεψε από την προσευχή του, η γάτα για να τον ευχαριστήσει, του έκαμε μία βαθιά υπόκλιση. Κι εκείνος, της το ανταπέδωσε χαϊδεύοντάς την τρεις φορές. Νιάου!

Τετάρτη, 27 Μαρτίου 2013

Ένα πτηνό καθότανε και έπλεκε πουλόβερ!



Μπλεγμένο βρέθηκε το πτηνό ανάμεσα σε κλωστές, κουβάρια, φούντες και λογής λογής υφάσματα! Μην το έριξε λόγω κρίσης στο πλέξιμο, το κέντημα και τη σταυροβελονιά; Μην άρχισε επιτέλους το κοπανέλι;



Μην επέστρεψε στο εργοστάσιο της κόρης μου της σοσιαλίστριας; Στο παρελθόν της Λαίδης Άντζελας, όταν η αρτίστα ήταν ακόμη κορδελιάστρα; Στον νοστάλτζικ κόσμο της ντε μι σε, με σήμα την πεταλούδα;



Μην μου ανησυχείς αναγνώστα και δεν θα σου αραδιάσω το Μπούρντα, την Πρακτική και την Αλέξια (ουχί την τραγουδίστρια "άσπρο-μαύρο όνειρα κάνω", αλλά το μάγκαζιν με τα πατρόν "άσπρο-μαύρο, κασκόλ φτιάνω"). Το σημερινό ποστ έχει ως θέμα του, την επίσκεψη στο νέο πρότζεκτ του Μουσείου Μπενάκη!



Στα Πετράλωνα, στην οδό Πολυφήμου (πάρε μαζί σου τζι-πι-ες, είναι στενό και μικρό δρομάκι, αν είσαι άπειρος από την περιοχή, το λες και ανεύρεστο) βρίσκεται η βιοτεχνία Μέντη! Που είναι μία από τις παλαιότερες νηματουργίες της χώρας και για πάνω από ενάμιση αιώνα έσιαχνε γαλόνια, σιρίτια, φράντζες, φούντες, κορδόνια και τρέσες.



Η επιχείρηση όμως το δυοχιλιάδεςέντεκα, έφθασε στο μη παρέκει της και αναγκάστηκε να κλείσει. Διότι φαντάζομαι τα έμαθες: η ελληνική κλωστοϋφαντουργία μάς άφησε χρόνους, την κλάψαμε και της κάμαμε και το μνημόσυνο! Τώρα Τουρκία, Πακιστάν, Βιετνάμ και Ινδία -πάει πέταξε η πεταλούδα της ντε μι σε.



Ήρθε λοιπόν η ώρα να τη βάλουμε και την κλωστοϋφαντουργία στο μουσείο! Να την τιμήσουμε βρε αδελφέ! Και δικαίως. Γιατί αποτέλεσε κάποτες έναν από τους πιο παραγωγικούς και ανθηρούς κλάδους της ελληνικής οικονομίας -αχ, και θυμώντας τα να κλαις!



Η οικογένεια Μέντη αφού είδε κι απόειδε ότι η πορεία είναι μη αναστρέψιμη, απεφάσισε να κάμει μία εξαιρετικά γενναιόδωρη και οραματική πράξη (από αυτές που σπανίζουν σε ετούτον τον τόπο σήμερις) και να δωρίσει τη βιοτεχνία στο Μουσείο Μπενάκη! Το οποίο πήρε το χώρο και τον μετέτρεψε σε μίνι μουσειάκι, ανοιχτό και επισκέψιμο!



Ο χώρος δεν ειναι μεγάλος -δύο δωμάτια όλα κι όλα- οπότε ένα τεταρτάκι θα φας και ζήτημα είναι. 


Που θα σου τ'ομολογήσω: κι εγώ αρχικώς, λίγο το βρήκα και κάπως ανολοκλήρωτο ως πρότζεκτ. Ύστερα όμως μπερδεύτηκα ανάμεσα στις κλωστές και τα κουβάρια, μπλέχτηκε το βλέμμα μου στα καρούλια και τους μεταλλικούς κυλίνδρους κι άρχισα να χώνω το ράμφος μου στα ράφια και τους πάγκους εργασίας.



Περιεργάστηκα με ενδιαφέρον τις ζυγαριές και τα μηχανήματα κοπής. Έμαθα τη σχετική ορολογία και πλέον σου ομιλώ με άνεση για brandebourg και embrasses.




Κι άρχισα να βγάζω φωτογραφίες και να διασκεδάζω με τα χρώματα και τις υφές και τα πλεξίματα. Οι δύο ευγενικές κυρίες που δούλευαν στο χώρο, μου εξήγησαν με δύο λόγια τη λειτουργία των μηχανημάτων, σοφότερος βγήκα.



Παρότι πλέον μουσειακή, η βιοτεχνία παραμένει σε λειτουργία. Τα μηχανήματα γνέθουν ακόμα και υπάρχουν άνθρωποι που εργάζονται στο χώρο, φτιάνοντας ωραιότατα πραματάκια που πωλούνται επιτόπου αλλά -καθόπως έμαθα- και στο πωλητήριο του Μουσείου Μπενάκη στην Πειραιώς! Έξυπνη ιδέα, γουστόζικη!


Και μπορεί εγώ να το είδα πριβέ (διότι άλλος επισκέπτης δεν υπήρχε), αλλά έμαθα ότι διοργανώνονται διάφορα σεμινάρια και δημιουργικά εργαστήρια, όπου έρχονται άνθρωποι και διδάσκονται παραδοσιακές τεχνικές. Εξού και απεφάσισα να το κάμω ανάρτηση, καθώς σκέφτηκα ότι (α) τέτοιες πρωτοβουλίες πρέπει να τις λέμε και να τις διαδίδουμε, (β) μπορεί ο αναγνώστας του πτηνού να ενδιαφερθεί και να θελήσει να πάει, και (γ) ε, ήθελα να σου μοστράρω και τις άπειρες φωτογραφίες με τις κλωστές. Ακολουθεί ορυμαγδός!


Κατόπιν τούτου, ένα έχω να σου πω. Ακόμα και στο πιο περίεργο και αναπάντεχο, μπορείς να βρεις ενδιαφέρον και να βγεις κερδισμένος. Πάμε όλοι μαζί με ρυθμό: "Κόκκινα, πράσινα, κίτρινα, μπλε, οι κλωστές και τα κουβάρια πώς μ´αρέσουνε καλέ!"

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts