Δευτέρα, 30 Σεπτεμβρίου 2013

Τα καλύτερα χορευτικά έβερ!


Υπάρχουν άνθρωποι που τον έχουν τον ρυθμό μέσα τους. Και άλλοι που τους ξερνάει ο ρυθμός απάνω σου. Εντάξει δεν έχουμε γεννηθεί όλοι Μεταξόπουλος-Φοντάνα, το καταλαβαίνω! Αλλά και ο Μίστερ Μπιν ο ίδιος να είσαι, με τη σωστή χορογραφία, όλο και κάτι μπορεί να κουτσοκαταφέρεις. Για εσένα λοιπόν τον ατσούμπαλο αναγνώστη που δεν μπορείς να πάρεις τα πόδια σου στην πίστα, το πτηνό διοργανώνει ταχύρρυθμα σεμινάρια χορού.

Τι πρέπει να κάμεις; Α είναι πολύ απλό. Θα παρακολουθήσεις με προσοχή τα επόμενα κλιπς και θα ξεπατικώσεις τα χορευτικά για να τα επαναλάβεις καρμπόν στο επόμενο πάρτι -το παρεάκι θα σε λατρέψει, το γιουτιούμπ θα σε κάμει διάσημο.


Ετούτο το μικρό αριστούργημα από τη δεκαετία του '80, έρχεται να διαψεύσει το μύθο ότι οι Φινλανδοί δεν είναι μεγάλοι χορευταράδες. Το τραγούδι λέγεται "I Wanna Love You Tender" αλλά την τρυφερότητα δεν θα τη νιώσεις. Διότι το κορεόγκραφι φλερτάρει με το αερόμπικ, τη μανιοκατάθλιψη και τη σπαστική κολίτιδα ολ-τουγκέδερ. Ο τραγουδιάρης με το λουκ πλέιμομπιλ και την κουπ Νίκος Οικονομόπουλος / Ρένα Παγκράτη, κλέβει στ´αλήθεια τις εντυπώσεις από την κουκλίτσα με το μπουκλάκι, που τον συνοδεύει! Αν το μπλογκ μου έπρεπε να έχει άνθεμ, δις ιζ ιτ!



Μένουμε στην κουπ Οικονομόπουλος / Παγκράτη, αλλάζουμε όμως χώρα. Στη Γαλλία συγκεκριμένα. Όπου ο Κλοντ Φρανσουά έχει αφήσει ιστουάρ με το φαντεζί χορευτικό για το τραγούδι "Alexandrie, Alexandra". Το νάζι, η τσαχπινιά, το μπρίο δεν του λείπουνε. Ειδικά το σημείο που γουρλώνει μαζί με το μπαλέτο τον πισινό στην κάμερα είναι αριστούργημα! Δεν ξεύρω τι λες εσύ, αλλά νομίζω ότι ο Κλοντ είχε κλας -και δεν εννοώ κλας=πχιότητα, αλλά κλας όπως λέμε έφαγε εψές φασολάδα.



Σιγά μην δεν έχομεν και Ελλάδα. Το τραγούδι λέγεται ¨Σείλη¨ και ουδείς ποτέ κατάλαβε αν πρόκειται για τρίμπιουτ στον Σειλη-νό ή αν απλώς αποτελεί εξελληνισμό του silly. Διότι την ανοησία, τη βλέπεις στα σίγουρα! Και καλά, το αμπεμπαμπλόμ και την πίσω κλωτσιά / αναπήδημα, να τα δικαιολογήσεις. Το αφελές κατέβασμα της σκάλας από τον Πάντσα και τις φιλενάδες του, πώς να το εξηγήσεις; Άσχετο: εκείνος ο δύστυχος ο χοντρούλης, τι δουλειά είχε στα πλάνα;



Η Ραφαέλα Καρά σε τρελά κέφια, οι χορευτές σε ντελίριο και τα μυαλά στα κάγκελα. Το κορεόγκραφι είναι ιδιαίτερα απαιτητικό, γιατί συνδυάζει τη σπανιόλα με το καλαματιανό και το χάλι γκάλι με το χάλι μαύρο. Πάντως εγώ απορία το έχω, πώς με τόσα τινάγματα της κουπ προς τα πίσω, δεν την έπαθε τη διάσειση η Ραφαέλα τόσα χρόνια. Καλού κακού, εσύ απέφυγε το συγκεκριμένο τσαλιμάκι, μη σε τρέχουμε.



Από ετούτο το αφιέρωμα δεν θα μπορούσε να λείψει η παλιά αγαπημένη του μπλογκ, Άντζι! Το καλύτερο χορευτικό που έχει γίνει έβερ στην ελληνική τηλεόραση (μακράν), με κλωτσιές που θα ζήλευε ο Τσάκι Τσαν, λικνίσματα που θα φθονούσε ο Μπαρίζνικοφ και στριφογυρίσματα με δείκτη δυσκολίας το άπειρο (με έξτρα τσάλεντζιγκ δυσκολία, το καταραμένο καλώδιο). Ο στίχος "είχα και μία αδελφή, κοριτσάκι του σπιτιού, μα κατάντησε κι αυτή, του σκοινιού του παλουκιού" είναι προσωπικό φέιβοριτ.



Θα μου πεις καλά κι ωραία όλα αυτά ρε πτηνό, αλλά εγώ δεν είμαι επαγγελματίας χορευτής και δεν μπορώ να ξεπατικώσω τα καταπληκτικά χορευτικά! Για έξτρα εμψύχωση και για να σου αποδείξω το αντίθετο, σου έχω για το τέλος ένα κλιπ με απλούς καθημερινούς ανθρώπους που επαναλαμβάνουν το έπικ κορεόγκραφι του "I Wanna Love You Tender". Ε λοιπόν ναι: μπορείς κι εσύ, αναγνώστα!

Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου 2013

Επιστροφή στο Crail



Πριν μερικές ημέρες, σε πήγα βόλτα σε ένα μικρό χωριό της Σκωτίας που το έλεγαν Crail. Επειδής μου είπες ότι σου άρεσε και σε ηρέμησε εκείνος ο περίπατος, απεφάσισα να σε φέρω ακόμα μια φορά εδώ. Αυτή τη φορά με πιο ευρυγώνιες φωτογραφίες. Και πιο λαμπερό φως (μου έκαμε τη χάρη ο ουρανός). Όχι δεν θα σου αρχίσω σήμερις παρλάτες. Μήτε για βασίλισσες θα σου μιλήσω, μήτε για δούκες και ιπποκόμους.


Θα σε αφήσω να απολαύσεις τους καταπράσινους λόφους.


Τα πράσινα και καφετιά που απλώνονται μέσα στη θάλασσα.



Τις αραδιασμένες πέτρες που χαιρετάνε τα σύννεφα.


Τα σπίτια που αγναντεύουν από αψηλά την απεραντοσύνη.


Τα περιγράμματα που σχηματίζουν οι στέγες.


Τον κατακερματισμό του τοπίου.


Τα ήσυχα σπίτια του χωριού.



Μήτε σκουπίδια, μήτε γκράφιτι.


Μονάχα συμμετρία και καλαισθησία. Και πολιτισμός.


Και σεβασμός στο τοπίο και στον άνθρωπο.


Σπιτάκια ακουμπησμένα στα σειρά, σε διαστάσεις ιδανικές για να φιλοξενήσουν αξιοπρεπείς ζωές. Με μεγάλα παράθυρα για ν'αγναντεύουνε το έξω.


Που'ναι απόλυτο και καθηλωτικό.


Κι αφήνεται να επιβληθεί απάνου στο μέρος.


Δίχως το νταβαντούρι και τη γκρίνια των ανθρώπων.



Οι βαρκούλες περιμένουν το νερό ν'αποφασίσει για την τύχη τους.


Άλλοτε απάνω, άλλοτε κάτω. Μια με την άμπτωτη και μια με την παλλίροια. Έτσι δεν είναι και η ζωή;


Σοφός εκείνος που την αποδέχεται ετούτη την αλληλουχία. Κι ευτυχισμένος εκείνος που ξεύρει να την εκτιμάει.

Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2013

Χουτόνγκ



Κάποτες υπήρχε μία αχανής αυτοκρατορία. Που έμοιαζε ακλόνητη σαν τα βουνά και πιο απέραντη από το χρόνο. Και που ήταν τόσο μεγάλη, που όλα ήταν εκείνη και τίποτα πέραν αυτής δεν υπήρχε. Η καρδιά της αυτοκρατορίας ήταν η Βόρεια Πρωτεύουσα. Και στο κέντρο της, βρισκόταν το παλάτι. Εκεί διέμενε ο αυτοκράτορας. Που διαφέντευε όλες τις τύχες και τίποτα δεν ήταν αρκετά σπουδαίο για να τον απασχολήσει.



Εκεί που τελείωναν τα τείχη του παλατιού, εκεί ξεκίναγαν οι γειτονιές της πρωτεύουσας. Ακτινωτοί δρόμοι προς όλες τις κατευθύνσεις, όριζαν τις συνοικίες. Και μέσα σε αυτές, εκατοντάδες μικρότεροι δρόμοι. Και χιλιάδες ακόμα πιο μικροί. Που μετά βίας μπορούσες να περάσεις ο ίδιος, με τίποτα αν ήσουν έφιππος. Και σπιτάκια. Αμέτρητα σπιτάκια. Καμωμένα με χώμα και πέτρες. Και ό,τι άλλο μπορούσε κανείς να βρει, προκειμένου να καλύψει το κεφάλι του από τις ορμές της φύσης.



Καλωσήρθες στα χουτόνγκ. Πιάσε το χέρι μου και ακολούθησέ με στο λαβύρινθο της Beijing. Του Πεκίνου, όπως αποκαλούσαν οι δυτικοί για χρόνια, τη Βόρεια Πρωτεύουσα. Πρόσεξε όμως μην με αφήσεις, γιατί δύσκολα θα ξαναβρείς το δρόμο. Και σε διαβεβαιώνω πως κανείς δεν μιλάει αγγλικά εδώ. Μήτε έχει καμία διάθεση να σε βοηθήσει να βγεις. Γιατί ποτέ κανείς δεν βγαίνει από τα χουτόνγκ. 



Το πρώτο πράγμα που θα με ρωτήξεις είναι και τι πάει να πει "χουτόνγκ", πτηνό; Στενό πέρασμα ανάμεσα σε τέντες, σημαίνει. Και προέρχεται από τη γλώσσα των Μογγόλων. Μην απορείς γι'αυτό, αναγνώστα -λίγα χιλιόμετρα πιο ανατολικά ξεκινούν οι στέπες. Κι αντιλαλούν ακόμη οι τρομακτικές ιαχές του Τζέγκινς Χαν. Ο αέρας φέρνει πολλές φορές τις ιαχές αυτές, ανακατεμένες με κίτρινη σκόνη που πέφτει πάνω στις στέγες των χουτόνγκ και χρωματίζει τον ήδη βεβαρυμένο ουρανό.



Τα χουτόνγκ ήταν θεμάτικ. Άλλο για την αγορά των ψαριών, άλλο για τα κρέατα, άλλο για το ρύζι, για τα μπαχαρικά, για τα γουρούνια, για τα καπέλα και τα παντελόνια. Κοινώς αν ήθελες να γιομίσεις το ψυγείο με διάφορα καλούδια, έπρεπε να διανύσεις περί τα εικοσιπέντε χιλιόμετρα απ'άκρη σ'άκρη της πόλης. Γιατί δεν ξεύρω αν στο είπα: η Βόρεια Πρωτεύουσα ήταν και παραμένει τεράστια.



Στο χουτόνγκ, τα σπίτια σχηματίζουν μικρά τετράγωνα και στη μέση έχουν μία κοινόχρηστη αυλή -όπου μπορείς να βρεις σήμερις το πλυντήριο της οικογένειας ή ακόμα και την ηλεκτρική κουζίνα. Οι εξωτερικές πόρτες των σπιτιών είναι διακοσμημένες με λογής λογής σύμβολο για να απομακρύνουν τα κακά πνεύματα. Και συνήθως έχουν σκαλοπατάκι -για να σκοντάφτουν τα κακά πνεύματα- και τοίχο ή παραβάν πίσω από την πόρτα -για να μην μπορούν με την καμία να μπούνε τα κακά πνεύματα.



Εντάξει, προφανώς αυτό το τοιχάκι που βλέπεις σαν ανοίγει η πόρτα, προφυλάσσει επίσης τους ενοίκους και από τα αδιάκριτα βλέμματα. Διότι έχει η Σου Τζού Κα από το διπλανό χουτόνγκ, ένα μάτι -μα ένα μάτι!- βέρι βέρι μοχθηρό.



Τα πρώτα χουτόνγκ χτίστηκαν κατά τη διάρκεια της μογγολικής δυναστείας Γιουάν, δηλαδής γύρω στα 1300 μ.Χ. Αλλά η μεγάλη οικιστική ανάπτυξη ήρθε κατά τη δυναστεία των Μινγκ (1368 - 1644) και της τελευταίας μαντζουριανής δυναστείας των Τσινγκ. 



Μετά ήρθε ο Μάο. Και η Πολιτιστική Επανάσταση. Από το 1966 και για δέκα χρόνια, τα χουτόνγκ υπέστησαν μεγάλες καταστροφές. Μαζί τους και ο παραδοσιακός κοινωνικός ιστός της πόλης. Αν βελτιώθηκαν τα πράματα, θα με ρωτήξεις.



Όχι, δεν βελτιώθηκαν, θα σου απαντήσω. Σε κάποιες περιπτώσεις χειροτέρευσαν. Χιλιάδες εκτοπισμένοι βρέθηκαν σε μικρά διαμερίσματα, μακριά από τις οικογένειές τους και από τον τόπο εργασίας τους, χωρίς να έχουν δικαίωμα να αντιδράσουν.



Άλλοι μεταφέρθηκαν μακριά από το κέντρο της Beijing. Ακόμα και στην επαρχία. Για να δουλέψουν στα μεγάλα κατασκευαστικά έργα του κομμουνιστικού καθεστώτος. Ή να σκάψουν αυτή τη δύσκολη λασπωμένη γη που θρέφει με ρύζι γενεές επί γενεών, τους Κινέζους. 



Η δεύτερη μεγάλη καταστροφή ήρθε μόλις πριν μερικά χρόνια. Ολυμπιακοί Αγώνες 2008. Η κυβέρνηση έκαμε έναν αγώνα δρόμου για να εξωραΐσει την πρωτεύουσα. Καινούργιοι δρόμοι έπρεπε να ανοιχτούν, στάδια έπρεπε να κατασκευαστούν και οι παραγκουπόλεις των χουτόνγκ με τους εκατομμύρια φτωχούς κατοίκους, έπρεπε με κάποιον τρόπο να κρυφτούν από τα αδηφάγα βλέμματα των δυτικών επισκεπτών.



Κι έτσι άρχισε το γκρέμισμα. Τα χαμόσπιτα κατέρρεαν σαν τραπουλόχαρτα κάτω από τις μπουλντόζες και τους γερανούς. Διεθνείς αρχιτέκτονες ξεδίπλωναν σχέδια για υπέρλαμπρους ουρανοξύστες και φουτουριστικά κτήρια. Και η κυβέρνηση γέλαγε χορτασμένη από τα νέα μεγαλεία. Της αυτοκρατορίας. Που μοιάζει ακλόνητη σαν τα βουνά και πιο απέραντη από το χρόνο. 



Παρά τη μεγάλη αλλαγή που συντελέστηκε στην πόλη τα τελευταία χρόνια, λίγο να λοξοδρομήσει κανείς από τις κεντρικές λεωφόρους και σύντομα βρίσκεται και πάλι εκεί, στις λασπώδεις γειτονιές που φιλοξενούν εδώ και αιώνες τους απόκληρους της αυτοκρατορίας. Κι όταν λέω απόκληρους, δεν εννοώ ένα μικρό ποσοστό φτωχών και πεινασμένων. Αλλά μιλώ για τη συντριπτική πλειονότητα του Κινεζικού λαού. 



Είναι αυτοί που φτιάχνουν τα παπούτσια που φοράς. Είναι αυτοί που ράβουν τα μπλουζάκια που μοστράρεις. Που πλέκουν τα καλάθια που έχεις στο μπαλκόνι. Τα κασκόλ που φοράς το χειμώνα.



Σήμερα τα σπίτια στα χουτόνγκ είναι φτιαγμένα από τουβλάκι. Και λαμαρίνες. Πολλά διαθέτουν και ερ-κοντίσιον (δεν παλεύεται αλλιώς το καλοκαίρι και με το καυσαέριο να τρυπώνει από παντού). Δεν έχουν πολλά έπιπλα. Αλλά η τηλεόραση δεν λείπει. Για να βλέπουμε τα σήριαλς ντε. Και στα είκοσι ή τριάντα τετραγωνικά που καταλαμβάνει το μέσο σπίτι, μένουν οι οικογένειες (μαμά, μπαμπάς, παιδί) ή κάποιο ηλικιωμένο ζευγάρι. Που θυμάται το Μάο να οργανώνει παρελάσεις στην Τιεν Αν Μεν.



Σε μία προσπάθεια να επέμβει στο οικιστικό τοπίο της πρωτεύουσας και να περιορίσει τις αχανείς εκτάσεις των χουτόνγκ, το κράτος προβαίνει στην "περίφραξή" τους. Χτίζει αψηλούς μαντρότοιχους και περικλείει μία ολόκληρη γειτονιά. Περνάς απ'έξω και μήτε αντιλαμβάνεσαι τι υπάρχει από πίσω.



Σε πολλές από αυτές τις περιφράξεις, προστίθενται δίπλα, δημόσιες τουαλέτες. Ναι, καλά το υποψιάζεσαι: πολλά από τα σπίτια δεν διαθέτουν μπάνιο και καταφεύγουν αναγκαστικά σε αυτές. Το θέμα της υγιεινής, δεν θέλεις καν να σου το θίξω.



Η Βόρεια Πρωτεύουσα της μεγάλης αυτοκρατορίας των Κινέζων είναι απέραντη όσο τα δαιδαλώδη χουτόνγκ της και μικροσκοπική όσο οι ζωές των ανθρώπων που ζουν σε αυτά. Ακριβώς πίσω από τα μεγάλα σοσιαλιστικά κυβερνητικά κτήρια της Τιεν Αν Μεν, τριγύρω από την Απαγορευμένη Πόλη, προς Βορρά και Νότο, παντού όσο φθάνει το μάτι σου, τα χουτόνγκ αποτελούν την καλύτερη δυνατή απάντηση. Για κάθε ερώτηση που αφορά την Κίνα.

Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2013

Έχει Σόχο στο Πεκίνο;


Αν είσαι πεκινουά και τρέντι, δις ιζ δε πλέις του μπι. Και όταν λέω πεκινουά, δεν εννοώ σκύλος μη χειρότερα -κάτοικος του Πεκίνου εννοώ! Του Beijing. Της πρωτεύουσας της Κίνας ντε, πώς αλλιώς να σου το πω;


To Sunlitun είναι μία ραγδαία αναπτυσσόμενη περιοχή της πόλης, όπου μπορείς να βρεις επώνυμα μπλουζάκια, γκάτζετς, μοδάτα παπούτσια και τη Σαν Λι να ξεσκίζει τις πιστωτικές της κάρτες.


Αναμφισβήτητα το πιο φαντεζί κατάστημα είναι το Uniqlo, που μπορεί και να το βρεις ζαλιστικό αλλά εμένα μου αρέσει γιατί αγοράζω τσίλικα μπλουζάκια, σε συμπαθητικές τιμές.


Τι εννοείς ορίτζιναλ; Φυσικά και είναι ορίτζιναλ τα μπλουζάκια! Κινέζικα! Σαν αυτά που αγοράζεις σε οποιοδήποτε άλλο κατάστημα ανά τον κόσμο. Απλώς εδώ δεν σου κάμει τόσο μεγάλη εντύπωση, διότι χελόου, είσαι στην Κίνα!


Το Πεκίνο δεν είναι μία όμορφη πόλη. Για την ακρίβεια είναι μία πόλη τεράστιων ανισοτήτων, απίθανης μόλυνσης (σου'χω μάσκα στην τσάντα μου, αν σε πειράξει το νέφος και σου'ρθει η δυσφορία, πες μου να σου τη δώκω) και τρομαχτικών αποστάσεων. Το μεγαλύτερο μέρος της καταλαμβάνεται από τα χουτόνγκ, που είναι οι παραδοσιακοί οικισμοί -αλλά εσύ μπορείς να τα πεις και παραγκουπόλεις, για να καταλαβαινόμαστε.



Ναι, αυτό που βλέπεις είναι κατάστημα της Apple. Και τα όσα θα ιδείς στις επόμενες φωτογραφίες είναι η πιο καρα-ιλουστρέ εκδοχή της Beijing. Θα σε πάω και στα χουτόνγκ αλλά σε επόμενη βόλτα. Προς το παρόν, σε ξεκινάω από τα πιο γκλάμορους για να μην μου τρομάξεις και μπεις στο αεροπλάνο να φύγεις.


Όπως έχεις ήδη πληροφορηθεί, η Κίνα διανύει μία περίοδο αλματώδους ανάπτυξης, τύπου εξάγει τα πάντα και εισάγει ζεστό συνάλλαγμα. Αυτό έχει τρεις επιπτώσεις: (α) ο αέρας έχει γίνει σιχαμερό καυσαέριο και πεθαίνεις στη δύσπνοια, (β) τα ταμεία του κράτους είναι φουλαρισμένα στο παραδάκι και (γ) οι πλούσιοι Κινέζοι είναι πια αρκετοί για να στηρίξουν μία αγορά πολυτελών προϊόντων, με Αρμάνιδες, Λουί Βουιτόν και Σανέλ.


Και επειδής το λάξαρι προϊόν θέλει και το σωστό αμπαλάζ, μεγάλα διεθνή αρχιτεκτονικά γραφεία έχουν αναλάβει να σχεδιάσουν και να κατασκευάσουν εντυπωσιακά μολς.


Με μοντέρνες πινελιές, έντονα χρώματα και εκδυτικοποιημένα πρότυπα.


Για να έλθει η Χου Νε Ρι και να ψωνίσει παπουτσάκια-λαγουδάκια, κοκαλάκια-μανταλάκια και ρολογάκια-μπρασελάκια.



Τα κτήρια είναι ζούπερ εντυπωσιακά, με μεγάλες επιφάνειες από ξύλο ή μέταλλο ή γυαλί.



Επειδής το χρήμα ρέει άφθονο και ο Κινέζος καταναλωτής είναι αδηφάγος και ανυπόμονος, τα μολς ξεπηδούν το ένα μετά το άλλο. Και γίνονται ακόμα μεγαλύτερα και ακόμα πιο μοντέρνα και ακόμα πιο πολυτελή.



Πανύψηλοι ουρανοξύστες ξεφυτρώνουν από το τίποτα και λαμποκοπάνε κάτω από το ζεστό ήλιο. Σε μία πόλη είκοσι εκατομμυρίων και με τους δείκτες ανάπτυξης της Κίνας, η ζήτηση για νέες κατασκευές είναι σχεδόν ακόρεστη!



Και το κόνσεπτ είναι παντού ίδιο: εκτοπίζουμε τους θεόφτωχους Κινέζους από τα χουτόνγκ, ρίχνουμε τα παραγκόσπιτά τους και σιάχνουμε στη θέση τους ένα γυάλινο μεγαθήριο που φιλοξενεί γραφεία ή καταστήματα ή πολυτελή διαμερίσματα.


Κι αν εντυπωσιάστηκες από τα όσα είδες μέχρι στιγμής, που να ιδείς το επόμενο. Που είναι και ο προορισμός μας.


Αυτό το τεράστιο σφαιρικό συγκρότημα που μοιάζει με λόφο ή με ούφο, αποτελεί το νέο καμάρι της πόλης. Μυρίζει καινουργίλα, μόλις προημερών το εγκαινιάσαμε.


Πρόκειται για ακόμη ένα έργο της Ζάχα Χαντίντ, μίας από τις πιο διάσημες αρχιτέκτονες του κόσμου (που σου την έχω μνημονεύσει σε βόλτες μου στη Ρώμη και στη Μπρατισλάβα).


Το λένε Soho και έχει ήδη λάβει κάμποσα βραβεία σε διεθνείς διαγωνισμούς. Και το λιγότερο που μπορεί να πει κανείς γι'αυτό είναι ότι από κοντά, σου κόβει την ανάσα! Ναι, είπαμε, είναι και το νέφος. Αλλά πραγματικά το μπίλντινγκ είναι ιμπρέσιβ!


Βεβαίως μη γελιέσαι. Το βλέπεις αστραφτερό και φουτουριστικό και υπερμοντέρνο, αλλά για να κατασκευαστεί εκτοπίστηκαν και εδώ, μιλιούνια φτωχοί Κινέζοι. Πρόοδος; Ας πούμε.



Η Ζάχα Χαντίντ εμένα μου αρέσει. Και αυτό που έχει πλέξει εδώ, είναι σχεδόν μνημειώδες. Εντούτοις, καθώς κοιτάζω τις υπόλευκες επιφάνειες, τις τζαμαρίες, τις καμπυλωτές γραμμές που αγκαλιάζουν και ενώνουν τους όγκους, στέκομαι προβληματισμένος. Με τρομάζει όλο αυτό που βλέπω. Με ενθουσιάζει και με καταθλίβει ταυτόχρονα.



Εδώ στην Κίνα, σημειώνεται μία δραματική αλλαγή. Μία τριτοκοσμική χώρα παραδίδεται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς σε μία καταναλωτική παράνοια. Κάποιοι περνάνε από τις παράγκες στα διαμερίσματα. Κάποιοι άλλοι κοιτάζουν από τις λάσπες τους, τους ουρανοξύστες να υψώνονται δίπλα στις αυλές τους. Κι αν στη Δύση, μας πήρε κάποιους αιώνες για να περάσουμε από το Μεσαίωνα στο μοντερνισμό, εδώ οι αλλαγές συμβαίνουν μέσα σε μία πενταετία. Θα μου πεις, και τι με νοιάζει εμένα; Με γεια τους με χαρά τους, να τα χαίρονται και τα μολς τους και τους φουτουρισμούς τους! Μόνο που ενόσω εμείς επιδιδόμαστε στο γνωστό σπορ της ομφαλοσκόπησης, ετούτες εδώ οι χώρες τραβούν το χαλί κάτω από τα πόδια μας. Άλλοτε συγκαλυμμένα, άλλοτε άκομψα.

Σε έφερα μέχρις εδώ για να σου πω ότι ο κόσμος έχει αλλάξει αναγνώστα. Έχει αλλάξει πάρα πολύ. Και δεν είμαστε όσο σημαντικοί νομίζουμε. Κάποια στιγμή η κρίση θα τελειώσει. Και τότες θα συνειδητοποιήσουμε (και εμείς και η Ευρώπη) ότι αυτή η περίοδος ήταν μία φάση έντονου μετασχηματισμού. Και ότι οι αλλαγές δεν είχαν να κάμουν με εμάς. Αλλά αφορούσαν πρωτίστως την άλλη άκρη του πλανήτη.