Τρίτη, 14 Ιανουαρίου 2014

Βιολιστής στη Στέγη



Την έχεις δει την ταινία. Τον Βιολιστή στη Στέγη, ντε! Προτού καλά καλά πέσουν οι τίτλοι έναρξης, ο Τέβιε, μας παίρνει από το χέρι και μας ξεναγεί στο χωριό του, την Ανατέβκα: έναν κόσμο με ραβίνους, εμπόρους, νοικοκυρές και ταπεινές εβραιοπούλες. Και μας τραγουδά τη ζωή της κοινότητας, χρησιμοποιώντας μία και μόνη λέξη: Τραντίσιον!



Που πάει να πει παράδοση. Και αφοσίωση στο παρελθόν. Και άρνηση της εξέλιξης. Σήμερις θα πάμε έναν πολύ ενδιαφέροντα περίπατο. Σε ένα μέρος που ζει με αυτούς τους κανόνες. Και που ο κοινωνικός του χρόνος έχει παγώσει κάπου στον 18ο αιώνα.



Βρισκόμαστε στο Ισραήλ. Στο Μέα Σεαρίμ. Την πιο συντηρητική γειτονιά της Ιερουσαλήμ. Εκεί που οι Εβραίοι ζουν την πιο ακραία εκδοχή της παράδοσής τους.



Οι δρόμοι είναι έρημοι, βρώμικοι και σκονισμένοι, αλλά μη μου σκιάζεσαι. Δεν έπεσε καμία ρουκέτα, μήτε μας εβομβάρδισε η Χεζμπολάχ μη-χειρότερα. Άλλη είναι η αιτία αυτής της ερημίας -βλέπεις, αγαπημένε αναγνώστα, διάλεξα σκόπιμα τη μέρα για να σε φέρω εδώ. Είναι Σάμπαθ, σήμερα.



Το Μέα Σεαρίμ είναι μία συνοικία που κατοικείται αποκλειστικά από υπερορθόδοξους Εβραίους. Που σημαίνει ότι σε θέλω σεμνό και ευπρεπισμένο. Όχι πολλά-πολλά, μην κοιτάς με περιέργεια, μην φωτογραφίζεις, βάλε και το κινητό σου στο αθόρυβο.



Είναι οκτώ το πρωί, αλλά δεν θα ιδείς ούτε ένα τροχοφόρο. Μήτε καν τραμ ή λεωφορείο. Είναι Σάμπαθ, είπαμε. Δεν επιτρέπονται οι περιττές μετακινήσεις και για δουλειά, ούτε λόγος.



Από τα σπίτια ξεπροβάλλουν μαυροντυμένες μορφές. Γενειοφόροι τύποι με μπουκλάκια. Με μακριά μαύρα παλτά, καπέλα και μαύρες κάλτσες. Άντρες οι περισσότεροι, σπάνια θα ιδείς κάποια γυναίκα. Κι αν την εδείς, κι αυτή στα μαύρα θα'ναι ντυμένη. Με καλυμμένα τα μαλλιά της με σκουφιά ή μαντίλες.



Αυτή η περίεργη εικόνα με τις μαύρες σκιές, μοιάζει με μασκαράτα. Λες και βρεθήκαμε οι δυο μας, πτηνό και αναγνώστης, σε ένα σκηνικό όπου γυρίζεται ταινία εποχής. Που όλοι -εκτός από εμένα κι από εσένα- συμμετέχουν σε ένα μυστηριώδες χορόδραμα.



Το Μέα Σεαρίμ ιδρύθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα. Και κατοικήθηκε από Εβραίους της Ανατολικής Ευρώπης. Την Πολωνίας και της Λιθουανίας. Όταν έφθασαν οι πρώτοι έποικοι εδώ, οι Άραβες -ανυποψίαστοι για τα όσα θα ακολουθήσουν- τους έβλεπαν να κυκλοφορούν με αυτές τις αμφιέσεις, τους παρακολουθούσαν να ασκούν την πίστη και ν'ακολουθούν τους ιδιότυπους κανόνες τους, και σχεδόν διασκέδαζαν μαζί τους. "Τι'ν'τούτοι που μας κουβαλήθηκαν εδώ πέρα;" έλεγαν ο ένας στον άλλον και χασκογελούσαν.



Βεβαίως πολλά άλλαξαν έκτοτε. Ιδρύθηκε το κράτος του Ισραήλ, οι Εβραίοι είναι πλέον κυρίαρχοι σε αυτό το κομμάτι της πόλης και οι Άραβες δεν γελούν πια. Αλλά καθόλου.



Η Ιερουσαλήμ, η πόλη που συναντιούνται οι τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες, έχει αλλάξει πολύ. Είναι άλλωστε πια, πρωτεύουσα. Δίπλα στο Μέα Σεαρίμ χτίζονται γιγάντια μπίλντινγκς. Κυβερνητικά κτήρια, Υπουργεία, σύγχρονα συγκροτήματα κατοικιών. Μία πραγματική κοσμογονία.



Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν. Τουλάχιστον στο Μέα Σεαρίμ. Που παραμένει καρφωμένο στο δικό του χρόνο. Και στην παράδοση. Τραντίσιον.



Από την ίδρυσή του μέχρι και τα μέσα του 20ου αιώνα, το Μέα Σεαρίμ αποκλειόταν κάθε νύχτα από την υπόλοιπη πόλη, με έξι πύλες. Παρότι σήμερα οι πύλες δεν υπάρχουν, περπατώντας στα στενά δρομάκια της συνοικίας, αισθάνεσαι ξεκάθαρα πως είσαι παρείσακτος σε μία κλειστή κοινότητα.



Τα σπίτια είναι χαμηλά -διώροφα- και βρώμικα. Συνήθως, βλέπουν σε κοινές, εσωτερικές αυλές, ενώ τα εξωτερικά τους παράθυρα είναι σφαλισμένα και σιδερόφραχτα.



Η συνοικία διαθέτει τους δικούς της φούρνους, τα δικά της μπακάλικα και βεβαίως κάμποσες συναγωγές. Τα μαγαζιά λαμβάνουν άδεια λειτουργίας από το κράτος, αλλά και ειδικό σερτίφικεϊτ από το ραβίνο. Διότι η κοινωνική ζωή ορίζεται από την πιστή τήρηση του ιουδαϊκού νόμου. Και τη μελέτη της Τορά.



Σήμερις που είναι Σάμπαθ, θα ιδείς πολλούς να περπατάνε κρατώντας στα χέρια τους την Τορά και διαβάζοντας προσευχές. Κι αν θαρρείς πως η εικόνα αυτή αλλάζει πολύ τις υπόλοιπες ημέρες της εβδομάδας, είσαι πολύ γελασμένος.



Οι ορθόδοξοι Εβραίοι φορούν πάντα τα ίδια ρούχα, κυκλοφορούν πάντα με καλυμμένα τα κεφάλια τους, τηρούν στο ακέραιο τις παραδόσεις τους.



Απορρίπτουν τη σύγχρονη ζωή, τις απολαύσεις, την τεχνολογία, την ισότητα των δύο φύλων. Δεν έχουν τηλεοράσεις ή ίντερνετ (αν και κάποια κινητά τηλέφωνα, μπορεί και να τα δεις στη ζούλα), ενώ οι πιο ριζοσπαστικοί εξ αυτών, αντιτίθενται στη χρήση της Εβραϊκής γλώσσας και προτιμούν να μιλούν "γίντις", δηλαδή ένα ιδίωμα γερμανοεβραϊκών που ομιλούσαν οι προπαπούδες τους στην Ανατολική Ευρώπη.



Υπάρχουν μάλιστα και οι πιο ακραίες φωνές που αντιτίθενται και στην ύπαρξη καθαυτή του κράτους του Ισραήλ! Διότι σου λέει ότι δεν μπορεί να υπάρξει αληθινό κράτος, πριν την έλευση του Μεσσία (που ναι, ακόμα τον επεριμένουμε εδώ) και άρα αρνούμεθα να πληρώσουμε φόρους ή να αναγνωρίσουμε τη δικαιοδοσία των κρατικών αρχών επί της κοινότητάς μας.



Ναι, όπως καταλαβαίνεις, η Ντάνα Ιντερνάσιοναλ δεν είναι πολύ αγαπητή εδώ. Φοβούμαι ότι αν δοκίμαζε να διασχίσει τον κεντρικό δρόμο του Μέα Σεαρίμ, παίζει και να έπεφτε λιντσάρισμα. Διότι αγαπημένε αναγνώστα, η αίσθηση εδώ είναι η ίδια που έχεις σε συνοικίες φανατικών μουσουλμάνων: συντηρητισμός και μία υφέρπουσα αντιπάθεια για εσένα τον ξένο, τον διαφορετικό, τον εν δυνάμει διαφωνούντα.



Σεξ; Μα τί πας και ρωτάς; Για προγαμιαίες σχέσεις ούτε λόγος. Εξωσυζυγικό σεξ, δεν το συζητούμε. Και όταν εντέλει γίνεται το προξενιό, δίνει την ευλογία του ο ραβίνος και τελοσπάντων, φθάνουμε στο φίκι-φίκι, το ζεύγος δεν αποχωρίζεται τα νυχτικά του μήτε στο κρεβάτι. Ξενερουά, αλλά είπαμε: τραντίσιον!



Επιστροφή στο τώρα. Στο έτος 5774. Διότι δεν ξεύρω αν στο είπα αλλά εδώ έχομεν και άλλο ημερολόγιο -λογικό, θα πεις, καθώς θα ήταν μάλλον παράδοξο να μετράμε τα έτη με αρχή τη γέννηση του Ιησού Χριστού.



Παρότι βρισκόμαστε στη μέση του χειμώνα, η θερμοκρασία είναι γύρω στους 20 βαθμούς. Η μέρα είναι λαμπερή και οι ορθόδοξοι Εβραίοι κατευθύνονται στις συναγωγές για να ευχαριστήσουν το Θεό τους. Κάποιοι κατηφορίζουν προς την παλιά πόλη (θα'ναι κάνα δεκάλεπτο ή δεκαπεντάλεπτο από εδώ) για να βρεθούν στο τείχος των δακρύων. Να προσευχηθούν και να παρακαλέσουν. Στο υπόσχομαι, να σε πάω κάποτες και εκεί -είναι εξαιρετική εμπειρία, θα το ιδείς.



Το φως πέφτει. Το Σάμπαθ τελειώνει. Οι δρόμοι βυθίζονται στο σκοτάδι και η κλειστή κοινότητα των ορθόδοξων Εβραίων κλείνεται ακόμα πιο ερμητικά στον εαυτό της.



Για να συνεχίσει να ζει την πατροπαράδοτη καθημερινότητά της. Που μπορεί να την δεις με κάποια συμπάθεια και να την πεις απλώς συντηρητική. Ή να αποστρέψεις το βλέμμα σου από αυτήν και να καταδικάσεις το σκοταδισμό της. Μπορείς επίσης να την παρομοιάσεις με άλλες κλειστές θρησκευτικές κοινότητες. Όπως ας πούμε με τους Έιμις στην Αμερική. Και να βγάλεις κάποια συμπεράσματα για το τί συμβαίνει στις κοινωνίες όταν υποτάσσονται πλήρως στη θρησκεία. Όταν αφήνουν τα όποια ιερά τους κείμενα να διαφεντεύουν τα θέλω και τα πρέπει των ανθρώπων.

Θα κλείσω αυτή τη βόλτα, μουσικά. Με τον Τέβιε. Και το δικό του Μέα Σεαρίμ. Που μοιάζει πολύ πιο ευχάριστο και χαμογελαστό από ετούτους τους δρόμους. Και που αφηγείται μελωδικά κάτι που εδώ, στο Μέα Σεαρίμ, μόνο με μουσικές και με ευθυμίες, δεν έχει σχέση: τραντίσιον.

23 σχόλια :

  1. Πτηνό, είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον απλά να το βλέπεις. Όχι φυσικά να το βιώνεις - με την καμία. Η απόλυτη υποταγή στη θρησκεία και την παράδοση, παρόλο που έχουν ένα χρώμα και ένα μυστήριο για μας τους απ έξω δεν παύει να μου προκαλεί νευρικότητα και θλίψη, γνωρίζοντας ότι δεν θα μπορούσα να ζήσω ούτε 5 λεπτά κατ αυτόν τον τρόπο.

    Εδώ κοτζαμάν Σπινόζα κι έφυγε τρέχοντας πριν κάτι αιώνες επιτρέποντας στο μυαλό του να μεγαλουργήσει!

    ΥΓ. Αφού δεν τις έφαγες πάλι καλά... πρόσεχε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μπορεί να μην πήρα ακριβώς θέση, αλλά νομίζω η άποψή μου για το Μέα Σεαρίμ και για τέτοιου είδους "θρησκευτικές κοινότητες" φαίνεται παντού στο κείμενο. Οι υπερορθόδοξοι Εβραίοι ζουν τη δική τους εκδοχή κοινωνικής ευταξίας, προσηλωμένοι στο παρελθόν και στα θρησκευτικά πιστεύω τους. Αν θα μπορούσα να ζήσω; Ούτε στιγμή. Διότι στην πραγματικότητα, πρόκειται για ένα περιβάλλον ανελεύθερο και καταδικασμένο στην εσωστρέφεια.

      Βεβαίως, έχει πολύ μεγάλο (ιστορικό, κοινωνιολογικό) ενδιαφέρον. Εξού και μου αρέσουν οι βόλτες στο Μέα Σεαρίμ. Να παρατηρώ τους ανθρώπους, τα σπίτια, τους δρόμους, τις συναγωγές.

      ΥΓ. Και ναι, χρειάζεται πολύ μεγάλη προσοχή. Αυτές εδώ οι φωτογραφίες βγήκαν με δυσκολία και αυταπάρνηση. Διότι καθόλου χαρούμενοι δεν είναι οι κάτοικοι του Μέα Σεαρίμ, όταν διαπιστώνουν ότι τους φωτογραφίζουν.

      Διαγραφή
  2. Άψογο post!!!
    Πόσο σε ζηλεύω άτιμο πτηνό για τα ταξίδια που έχεις κάνει!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι πολύ που σου άρεσε αυτή η ανάρτηση, μάι ντίαρ Snowball! Διότι πράγματι, έχει μεγάλο ενδιαφέρον το Μέα Σεαρίμ! Και η Ιερουσαλήμ εν γένει, βεβαίως. Αλλά σε αυτό, θα επανέλθω στο σύντομο μέλλον. Διότι έχω πολλά (αλλά πάρα πολλά) ακόμα να πω γι'αυτήν την πόλη!

      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου!

      Διαγραφή
  3. αααα,εμένα πολύ μου άρεσε να ζησω εκεί! Γιατί ποια ειναι τα προβλήματα μιας μέσης ελληνίδας; Οι φόροι ,τα λουσα ,το κέρατο! Ενώ εκεί δεν ανησυχείς για τίποτα ,χώρια που δεν κρυώνεις να σου βγαζει το νυχτικό κάθε τρεις και λίγο ή να σου το σκίζει.......άσε που στην κηδεια του συζύγου δεν αλλάζεις καρνταρόμπα! μωρέ τους παίρνω και φευγουμε πάραυτα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εύκολο! Πες στον καλό σου να αφήσει μπουκλάκια και να βάλει καπέλο, στείλε τους μικρούς σου στο Εβραϊκό Σχολείο, φόρα μαντίλα και αντικατέστησε οτιδήποτε λουλουδιαστό και πολύχρωμο στην γκαρνταρόμπα σου με μαύρη-μαυρίλα-πλάκωσε και είσαι έτοιμη για το Μέα Σεαρίμ. Επίσης το Σάμπαθ, οι άντρες συναγωγή και εσύ κλεισμένη σπίτι. Άντε να μπαίνουμε σε ένα πρόγραμμα επιτέλους, όχι μπάτε σκύλοι αλέστε! :)

      Πολλά, πολλά φιλιά και καλημέρες!

      Διαγραφή
  4. Είναι υπέροχο που είσαι πτηνό και μπορείς να πετάς όπου θες στη στιγμή... Φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι από εμάς ακόμα και στην Ιερουσαλήμ να πηγαίναμε δε θα επισκεπτόμασταν ποτέ ένα μέρος σαν το Μέα Σεαρίμ. Για αυτό σε λατρεύω!!!! Γιατί με ταξιδεύεις...

    Το μέρος εκεί είναι αποπνιχτικό. Με πνίγουν οι γενειάδες τους, τα ρούχα τους, οι ιδέες τους. Δε θα μπορούσα να ζήσω -συνυπάρξω χωρίς να με λιθοβολίσουν- για πάνω από πέντε λεπτά με "βαθιά θρησκευόμενους" ανθρώπους...

    Το κάψιμο μου είναι τόσο μεγάλο και επηρεασμένο από την ελληνική TV που όση ώρα σε διάβαζα σκεφτόμουν τον Πόποτα και το σύνθημα "εμπρός, πίσω.."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Επίσης μια τόσο κλειστή κοινωνία θα έπρεπε να καθαρίζει λίγο πιο συχνά τους δρόμους της... Τι κακό χάλι είναι τούτο!

      Διαγραφή
    2. Χαίρομαι που σου άρεσε ο περίπατος στο Μέα Σεαρίμ. Και χαίρομαι που κατάφερε η αφήγηση να σου περάσει αυτό το αίσθημα κλειστοφοβικής αποπνιξίας -διότι αυτό αποπνέει η περιοχή. Και το σύνθημα "εμπρός πίσω!" είναι απόλυτα ταιριαστό!

      Όσο για το θέμα της καθαριότητας, γενικά οι Εβραίοι δεν την πιάνουν εύκολα τη σκούπα και το ξεσκονόπανο μη-χειρότερα! Οι δρόμοι, τα σπίτια, οι αυλές είμαι μέσα στη βρώμα, σκουπίδια παντού! Μην το πεις πουθενά, αλλά υπάρχει ψιλο-ζητηματάκι και με την προσωπική υγιεινή στο Μέα Σεαρίμ. Δεν τη λούζουμε συχνά τη γενειάδα, καταλαβαίνεις....

      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου, καλή μου Χριστίνα!

      Διαγραφή
  5. Είναι ιδέα μου ή αυτή η εγκατάλειψη θυμίζει γωνιές της Αθήνας?
    Πάντως ούτε εγώ θα μπορούσα να ζήσω εκεί. Με την καμία! Θέλω και το παντελονάκι μου το χρωματιστό και τη φουστίτσα μου την κοντή και την τεχνολογία μου. Και όλο αυτό το "ζούμε σύμφωνα με τις παραδόσεις των 2 αιώνων και πάντα σύμφωνα με τη θρησκεία μας" χωρίς να έχεις το δικαίωμα να είσαι διαφορετικός στην τελική βρε παιδί μου, σε πνίγει λιγάκι όπως και να το κάνεις!
    Πρέπει να παραδεχτώ όμως ότι η οπτική γωνία της Νάσιας με έβαλε σε σκέψεις!! χαχαχα!
    Χαίρομαι πραγματικά που είσαι πνεύμα ανήσυχο και πτηνό περίεργο και έτσι μπορούμε και εμείς να ταξιδεύουμε μαζί σου σε τέτοια μέρη, που τουλάχιστον εγώ δεν ήξερα ότι υπάρχουν!
    Πολλά, πολλά φιλιά!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η εγκατάλειψη θυμίζει πράγματι, γωνιές της Αθήνας -αν και σε κάποιους δρόμους, ξεπερνάει ακόμα και το δικό μας μαύρο χάλι! Και βεβαίως, είναι εξαιρετικά δύσκολο να ζήσει κανείς έτσι ανελεύθερος, κλεισμένος στα κοινωνικά δεσμά μίας κοινότητας ζηλωτών της θρησκείας. Α πα πα, ούτε στον οχτρό μου!

      Πολλά, πολλά φιλιά και καλημέρες, Σοφία μου!

      Διαγραφή
  6. Αυτό που αδυνατεί να χωρέσει ο μέσος νους μου είναι πώς τα τείχη αυτής της πόλης, της κάθε συντηρητικής πόλης και ζωής είναι τόσο αδιάτρητα και ασφυκτικά, ερμητικά κλειστά προς το φως.... Προς την εξέλιξη.... Σαν να ζουν ένα διηνεκές παρόν.... 5574? Πόσα μαθαίνω από εσένα, Πιγκουίνε....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. 5774? Με συγχωρείς, πήγα 200 χρόνια πίσω! Λες να είμαι τελικά?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Καλαμιά στον κάμπο14 Ιαν 2014, 12:16:00 μ.μ.

    Η παράδοση δεν με ενοχλεί. Αντιθέτως, οι π.χ. αγγλικές παραδόσεις (και εμμονές λέγονται) μερικές φορές μου φαίνονται αξιοζήλευτες αφού μάλιστα μπορούν να συμβαδίζουν με την πρόοδο και την εξέλιξη. Ακόμη και κλειστή κοινότητα των Amish μάλλον άξια θαυμασμού είναι παρά απορριπτέα.
    Ούτε και ο συντηρητισμός και η παράδοση των υπερορθόδοξων Εβραίων με ενοχλεί. Δικαίωμά τους να ζουν όπως πιστεύουν.
    Εμείς δεν θα μπορούσαμε ούτε και θα θέλαμε.
    Εκείνο που με ενοχλεί είναι ότι η παράδοση εδώ ταυτίζεται με την εγκατάλειψη, την ασχήμια, την κακογουστιά, την κατάρρευση, τη βρώμα, τα σκουπίδια.

    ( Ελπίζω, πάντως, οι συμπαθούντες να καταλάβουν το πνεύμα μας και να μην μας χαρακτηρίσουν αντισημίτες και μας την πέσουν άγρια).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Έλεος... Αλλά κατόπιν (όχι και πολλής) ωρίμου σκέψεως, από όλα έχει το πανέρι... Εννοώ σ'αυτόν τον κόσμο καθένας κάνει τις επιλογές του. Υπάρχει και αυτός ο τρόπος σκέψης και ζωής και όποιος θέλει τον επιλέγει. Έχουν κάθε δικαίωμα να ζουν έτσι... Όπως οι Έϊμις. Όπως οι Χρυσαυγίτες. κλπ, κλπ. Με το ζόρι πολιτισμός δεν γίνεται!
    Πιο πολύ ξέρεις τί με εξέπληξε; Η φτώχεια!! Για μένα Εβραίος σημαίνει πολύ χρήμα! Και αυτή η εικόνα μιζέριας ήταν ... παράξενη! Αλλά αυτή η εξωτερική μιζέρια καθρεφτίζει την εσωτερική τους μιζέρια... Δεν θα μπορούσε να 'ναι αλλιώς!
    Φιλιά my friend!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Κι εμένα το όλο πράγμα μου θύμισε κέντρο Αθήνας (Ομόνοια και κάτω, να εξηγούμεθα). Με τους ακαθάριστους δρόμους, την κλειστοφοβική αίσθηση, που εδώ ξέρεις ότι προέρχεται από την ασφυκτικά τηρούμενη θρησκευτική παράδοση, στο δε αθηναϊκό κέντρο από την εξίσου ασφυκτικά τηρούμενη εγκατάλειψη, τους αδιάφορους έως εχθρικούς ανθρώπους, την αίσθηση του αποκλεισμού απ' ό, τι μπορεί να συμβαίνει έξω από τα αόρατα τείχη της θρησκευτικής παράδοσης στη μια περίπτωση, της εγκατάλειψης στην άλλη. Πολύ ενδιαφέρον ποστ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Χάλι. Μαύρο. Μόνο.

    Πω πω, βρε πουλάκι μου !!! Τόσο πιάστηκε η ψυχή μου απ' αυτά που διάβαζα/έβλεπα που άρχισα - ως αντίδοτο - να σιγομουρμουράω "Μέα Σεαρίμ Σεαρίμ Σεαρίμ, διώξ' τους Νεφελίμ, Νεφελίμ, Νεφελίμ" στον ρυθμό του "Αχ Καραπιπερίμ, Πιπερίμ, Πιπερίμ", έτσι για να το διακωμωδήσω λίγο.

    Μία ερώτηξις μόνο: Τις φίκι-φίκι λεπτομέρειες πού τις έμαθες ;;; Ε ;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. όσο απίστευτο και αν φαίνεται, δεν την έχω δει αυτήν την ταινία!
    αλλά μου έχεις εξιτάρει τη φαντασία και πάω να τη βρώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Καλέ ποια Ντάνα ιντερνάσιοναλ; Εμένα αν έβλεπαν με το κολάν στο πυρ το εξώτερο φαντάζομαι!!
    Και να σου πω πτηνούλι μου ; Αυτό γίνεται κάθε Σάμπαθ; Τι να πω; Θα πάω να ανάψω κερί στον Άι Παντελεήμονα απέναντι από το σπίτι μου, που η μάνα μου με έκανε Χριστιανή και κατάφερα να έχω προγαμιαίες σχέσεις!( αυτό μη το πεις στη μάνα μου!)
    Βρε πτηνό; Και Ιερουσαλήμ; Να δω που δεν έχεις αφήσει τα πούπουλά σου!
    Φιλιά κι αγκαλιές!
    Τελευταία σε διαβάζω συνοπτικώς κι εβδομαδιαίως! :)) Δεν προλαβαίνω η γυναίκα!

    ΥΓ: Καπέλα αυτά στα κεφάλια τους δεν τα λες! Ταψιά όμως μια χαρά τα λες!


    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. δέσε προλαβαίνω ρε πτηνό εσένα
    μα παντού έχεις πάει? έλεος!
    σε λατρεύω

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Καλέ ψυχοπλακώθηκα τι πράγματα είναι αυτά!
    Ωραίο το ντοκιμαντέρ σου πτηνό αλλά από μακριά!
    Υπάρχει κάποιο μέρος που δεν έχεις πάει που λεει και ο άσωτος γιος;
    Φιλί τεράστιο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. ευχαριστούμε για το ταξιδι, πληροφορίες και φώτος
    και μόνο που έβλεπα τις φώτος και διάβαζα το κέιμενο σου φοβήθηκα..θα φοβόμουν να ζήσω εκεί... πίσω από το κόσμο είναι αυτοί...έτος 5774; Δεν ήξερα ότι έχουν άλλο έτος αυτοί και ακόμα περίμενουν το χριστό..μα πως; Αφού αυτοί είναι οι γνήσιοι στο τόπου που γεννήθηκε ο χριστός..δε καταλαβαίνω...πριν χρονια πήγα αίγυπτο και ισραήλ..πήγα και στο τείχος των δακρύων και διαφορα άλλα..τελικά το σάμπαθ τι είναι; Δε κατάλαβα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Η Ντανα ειναι αγαπητη στο Ισραηλ.Εχω ζησει κατω,πριν γινει γνωστη περιπου 1990,91 της πεταγαν μπουκαλακια στην σκηνη απο το 92 κ κατω λατρευτηκε.Εχει τραγουδησει πολλες φορες στην Ιερουσαλημ,το καλυτερο το 99 που τραγουδησε ως βασιλισσα το free του wonder.Η νεολαια την αγαπαει,και σε ενα μικρο χωριο να εμφανιστει γινεται χαμος.Ειναι σταρ εχει ενα παρελθον μουσικο δεκαετια 90 που δεν ξεχνιεται κ γρηγορα

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.