Παρασκευή, 17 Ιανουαρίου 2014

Συνοικία το Όνειρο


Το να περπατάς σε μία από τις αρχαιότερες πόλεις στον κόσμο -την προκατακλυσμιαία Ωγυγία- είναι όσο να πεις, μία αίσθησις περίεργη. Κυρίως γιατί αν εξαιρέσεις μερικά αραδιασμένα κατάλοιπα του παρελθόντος (αρχαία τείχη, ερείπια σπιτιών), το γενικότερο τριγύρω σου, δύσκολα συνδέεται με την πανάρχαια ιστορία και τη θαυμαστή διαδρομή της ανά τους αιώνες.



Γιατί με σκουντάς; Α ναι, δεν είπαμε που είμαστε: Θήβαι. Ουχί στην Αίγυπτο ντε (πραγματικά με έχει φοβηθεί το μάτι σου!), αλλά στην καθ'ημάς Βοιωτία. Ε λοιπόν ναι, κάμουμε περικοπές στο μπάτζετ του μπλογκ και πιάσαμε τα κοντινά! Εξού και βρισκόμαστε μερικά μόλις χιλιόμετρα από την Αθήνα. Σε ένα μέρος που δυστυχώς, λίγοι Αθηναίοι έρχονται να το επισκεφθούν.


Σύμφωνα με έγκυρες πηγές (την ελληνική μυθολογία), την πόλη τείχισαν ο Ζήθος (μπορείς να τον επείς και Χάινεκεν!) και ο Αμφίονας: ο μεν πρώτος έφερνε τις πέτρες και ο δε δεύτερος παίζοντας τη λύρα του, τις μάγευε κι αυτές τοποθετούνταν από μόνες τους στη θέση τους. Κάτι σαν τέτρις μετά μουσικής.



Αλλά το πιο διαδεδομένο στόρι για την ίδρυση της πόλης, αφορά τον Κάδμο. Ο οποίος ξεκίνησε από τη Φοινίκη και αναζητώντας την αδελφή του την Ευρώπη (που την είχε κλέψει ο Δίας, μεταμορφωμένος σε ταύρο) κατέληξε στη Βοιωτία, σκότωσε ένα δράκο (αν είσαι ήρωας και τίποτις να μην σου έχει κάμει το ζωντανό, το σκοτώνεις για το ονόρε!) και φύτεψε τα δόντια του στη γη απ'όπου ξεφύτρωσαν οι προπάτορες των Θηβαίων, οι Σπαρτοί. Που είναι μεγάλη αδικία να προσπαθώ εγώ να φυτέψω κάτι μπιγκόνιες στο μπαλκόνι και τζίφος και ο άλλος με τα δόντια να κάμει τέτοια εφέ. Μήπως φταίει εντέλει το καστανόχωμα;


Βεβαίως ξεσηκώθηκε τότες η Γκρίνπις και η WWF καταγγέλλοντας τη δολοφονία του δράκου (που δεν ξεύρω αν στο είπα, αλλά τον ελέγανε και Γιάγκο) και οι θεοί, που ως τότε είχαν τον Κάδμο στα όπα-όπα, τον εδιώξανε από την πόλη και αυτός πήγε με τη γυναίκα του την Αρμονία και εγκαταστάθηκε στην Ήπειρο (μια ζωή μετανάστης ο Κάδμος!). Και έγινε γεννήτορας των Ιλλυριών, των προγόνων δηλαδής των Αλβανών και του Σαλί Μπερίσα.


Για να μην υπεισέλθω και στα περί Οιδίποδος, που ήρθε εδώ, σκότωσε τον πατέρα του Λάιο και παντρεύτηκε τη μητέρα του Ιοκάστη. Και μην μου πεις πως δεν συμβαίνουν αυτά, γιατί θα σου απαντήσω πως έχει κάμει η Μπρουκ Φόρεστερ χειρότερα!


Εδώ πάντως γεννήθηκαν και άλλα σελέμπριτις, όπως ο θεός Διόνυσος και ο ημίθεος Ηρακλής. Επίσης λατρεύονταν οι μυστηριακές θεότητες των Κάβειρων -που δεν θες να μπλέξεις μαζί τους γιατί ήσαν μεγάλοι παλιοχαρακτήρες και άμα θύμωναν, ταρακούναγαν μερικά ρίχτερ.


Παρασύρθηκα και έπιασα την πάρλα, χωρίς να σου λέω τί βλέπουμε. Λοιπόν εδώ και τόσην ώρα βρισκόμαστε στο κέντρο της πόλης. Όπου βρίσκονται κάμποσα νεοκλασικά (σε κακή κατάσταση τα περισσότερα), αλλά και αψηλές πολυκατοικίες. Ανάμεσά τους μερικά χαμόσπιτα. Με ελενίτ, καμινάδες, κεραίες και απλωμένες σωβρακοφανέλες.


Όχι, η Θήβα που βλέπεις γύρω σου δεν είναι η πόλη του Κάδμου ή του Οιδίποδα, αλλά η πόλη της προσφυγιάς. Ας πιάσουμε τα πράματα από την αρχή.


Η Θήβα δεν είναι μεγάλη πόλη -λίγο παραπάνω από τριάντα χιλιάδες πληθυσμό. Εντούτοις, το να την επερπατήσεις είναι δυσκολότερο απ'ό,τι τυχόν φαντάζεσαι. Διότι είναι χτισμένη σε λόφους. Και οι ανηφοροκατηφόρες της είναι τσάλεντζινγκ ακόμα και για εσένα που μου καμώνεσαι τον φιτ. Μην ξεφυσάς και μην μου λαχανιάζεις: φθάσαμε στον τελικό μας προορισμό!


Βουαλά! Αναγνώστα, καλωσήρθες σε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα μέρη της σύγχρονης ιστορικής μνήμης. Σε ένα μέρος αναπάντεχο και μ'έναν τρόπο σημαντικό και ουσιώδη. Καλωσήρθες στα προσφυγικά της Θήβας.


Το 1922 κατέφθασαν εδώ Μικρασιάτες πρόσφυγες. Και δεν βρήκαν μήτε τον Κάδμο να τους περιμένει, μήτε την Αρμονία. Μόνο φτώχεια συνάντησαν και εγκατάλειψη. Σε μία προσπάθεια να ξαναστήσουν τις ζωές τους, χτίσανε με ό,τι υλικά βρίσκανε, ετούτα τα σπίτια. Τρακόσια περίπου σπίτια. Μικρά, ελάχιστα, των δύο δωματίων. Στριμωγμένα σε πέντε δρόμους. Κι ύστερα άλλα τρακόσια στο γειτονικό "νέο" συνοικισμό.


Αφού έσιαξαν όπως-όπως τα χαμόσπιτά τους, οι πρόσφυγες αναζήτησαν δουλειές. Και μπορεί να ήσαν αλλιώς μαθημένοι στη Μικρασία, εδώ όμως έπρεπε να ξεκινήσουν από το τίποτις. Εργάστηκαν στον κάμπο της Θήβας για ένα ελάχιστο μεροκάματο. Έγιναν υπηρέτες στους ντόπιους για να ζήσουν. Έκαμαν κάθε είδους δουλειά, όσο ταπεινή κι αν ήταν. Αλλά οι συνθήκες ήσαν άθλιες, η πείνα και η κακουχία θέριζαν και πολλοί εξ αυτών δεν τα κατάφεραν να επιβιώσουν.


Με το πέρασμα των χρόνων, όσοι επέζησαν, κατάφεραν να ορθοποδήσουν. Να στήσουν δικές τους δουλειές, να αγοράσουν λίγα στρέμματα γης για να καλλιεργήσουν ή να δημιουργήσουν εμπορικά καταστήματα. Παρότι εξαθλιωμένοι και απελπισμένοι, οι πρόσφυγες δεν εξέχασαν την κοινωνική τους ταυτότητα: ήσαν μορφωμένοι και παστρικοί. Και ήξευραν να γλεντούν, ακόμη και τις πίκρες τους. Με τις μουσικές και τις διασκεδάσεις τους.



Κι ύστερα, το '40 και το '50, κάμποσοι από αυτούς μετανάστευσαν ξανά. Προς την Αθήνα. Κι άφηκαν τα σπιτάκια του προσφυγικού συνοικισμού να ερημώσουν.


Οι παιδικές φωνές και οι μουσικές εσίγησαν, τα πορτοπαράθυρα σφραγίστηκαν, οι μυρουδιές από τα ιμάμ μπαϊλντί, τις κολοκυθόπιτες, τους κιοφτέδες και τα μπουρέκια εχάθησαν. Διότι βλέπεις, οι κατοικίες αυτές ήσαν τόσο μικρές και στριμωχτές που δεν υπήρχε περιθώριο βελτίωσης ή επέκτασής τους.


Αλλά οι απαιτήσεις για καλύτερη διαβίωση αυξάνανε και εντέλει οδήγησαν ετούτη τη συνοικία στο μαρασμό.


Για πολλά χρόνια, η ερήμωση ήταν σχεδόν καθολική. Έως την άφιξη ενός νέου κύματος μεταναστών. Που ήρθαν τη δεκαετία του '90, να ξανακατοικήσουν ετούτα τα χαμόσπιτα.


Εργάτες από την Αλβανία. Κι ύστερα από τη Βουλγαρία. Και το Πακιστάν και την Ινδία. Και κάμποσοι Ρομά. Ήλθαν και βρήκαν εδώ, έναν τόπο που ήξευρε τί σημαίνει ξεριζωμός και εγκατάλειψη. Που είχε ζήσει τη νοσταλγία. Που είχε παλέψει με την ανέχεια.


Κι έτσι σήμερα, περπατώντας εδώ, ακούς λογής λογής γλώσσες. Μυρίζεις εξότικ φαγητά, βλέπεις πολύχρωμες μπουγάδες και αφουγκράζεσαι μουσικές από τ'αλλού. Νιώθεις πως βρίσκεσαι σε μία ιδιότυπη Βαβέλ. Σε ένα σκηνικό σχεδόν θεατρικό!


Δεν ξεύρω αν είναι όμορφη αυτή η γειτονιά (αν και στα δικά μου μάτια, όμορφη είναι γιατί την αγαπώ!). Δεν ξεύρω αν έχει νόημα ν'αναζητάει κανείς συναισθηματική αξία στα ντουβάρια. Δεν ξεύρω καν γιατί έρχομαι και φωτογραφίζω με τόση επιμέλεια αυτά τα σπίτια, ένα-ένα. 


Ίσως με οδηγεί εδώ μία εσωτερική ανάγκη να καταλάβω αυτή τη χώρα. Να της συγχωρέσω πράματα. Να τη δικαιολογήσω. Να την αφήσω να μου δείξει τις πληγές της. Να της επιτρέψω να μου μιλήσει για τα παράπονα και τους νταλκάδες της.


Ίσως πάλι το κάμω εγωιστικά. Γιατί ψάχνω να βρω αφορμές για μία πιο συναισθηματική αφήγηση του παρελθόντος. Που θα μου επιβεβαιώσει ότι έχουν υπάρξει και χειρότερα. Ότι η κρίση του σήμερα μοιάζει λιγότερο αποκαρδιωτική, σαν τη συγκρίνεις με τις τραγωδίες των προηγούμενων δεκαετιών. Των πέτρινων χρόνων.


Πριν μερικά χρόνια, ο δήμος δοκίμασε να εκδιώξει κάποιους από τους νέους κατοίκους αυτών των σπιτιών. Προσωπικά αντικείμενα των Πακιστανών και των Ινδών φορτώθηκαν σε φορτηγά και πετάχθηκαν στη χωματερή. Κάποιοι κάτοικοι ξεσηκώθηκαν, κάποιοι άλλοι χάρηκαν. "Καλά τους έκαμαν, να ξεβρωμίσει η γειτονιά!" έλεγαν στα καφενεία. 


Και βεβαίως τα θέματα καθαριότητας και δημόσιας υγιεινής είναι σημαντικά. Και βεβαίως δεν δικαιούται κανείς να διαμένει κάπου χωρίς να σέβεται τους κανόνες και τη νομιμότητα. Αλλά θα σου πω κι αυτό, κι ας με κακοχαρακτηρίσεις: τα σπίτια αυτά καταρρέουν, έχει αλήθεια σημασία ποιος μένει εντός τους, αν αποδεδειγμένα δεν έχεις ενδιαφερθεί ποτέ να τα διασώσεις ή ν'ασχοληθείς μαζί τους; Μήπως είναι κομματάκι δα, υποκριτικό, να θέλεις να διώξεις τους απόκληρους αυτού του κόσμου, χωρίς να έχεις καμία απολύτως πρόθεση να εξωραϊσεις ετούτη τη Συνοικία το Όνειρο;


Κι αν έχω ακούσει πολλούς να κόπτονται για τα προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, ελάχιστους (για να μην πω κανέναν) δεν έχω ακούσει να φωνάζουν για ετούτο το μικρό θησαυρό μνήμης, στα σπλάχνα της Βοιωτίας.


Αν το κράτος εφρόντιζε, αν το κράτος ενδιαφερόταν, αν το κράτος επιδείκνυε την ελάχιστη υπευθυνότητα, ετούτοι εδώ οι δρόμοι θα είχαν μεταμορφωθεί σε ένα υπαίθριο μουσείο της προσφυγιάς. Αναπαλαιώνοντας τα σπίτια αυτά και βρίσκοντας νέες χρήσεις (μικρά εστιατόρια, καταστήματα, γκαλερίς), θα μπορούσαν ετούτοι οι πέντε δρόμοι να γίνουν ένα θαυμάσιο αξιοθέατο.


Μία αποτύπωση της ζωής των προσφύγων της Μικρασίας. Αλλά και μία υπενθύμιση ότι η προσφυγιά και η μετανάστευση δεν είναι κάτι που αφορά μονάχα τους άλλους, τους "ξένους", τους εξαποδώ.


Διότι αγαπημένε αναγνώστα, με προσφυγιά και μετανάστευση ζυμώθηκε ετούτη η χώρα. Και με προσφυγιά και μετανάστευση πορεύεται ακόμη και σήμερα. 


Περπατάω σε αυτήν την πανάρχαια πόλη. Που χτίστηκε από τον Κάδμο. Που γέννησε το Διόνυσο και τον Ηρακλή. Και σκέφτομαι ότι οι τρεις αυτοί, μου διδάσκουν τα συστατικά της κοινωνικής μας ταυτότητας: την περιπλάνηση, το διονυσιασμό και την παλικαροσύνη. Που μπορεί να λάβουν εξαιρετικά θετικές, αλλά και απελπιστικά αρνητικές τιμές. Και που μοιάζουν σήμερα να'χουν παραδοθεί στην εγκατάλειψη και την απελπισία. Μίας χώρας που αρνείται να θυμηθεί το παρελθόν της, μίας χώρας που έχει συγκεχυμένη αντίληψη του παρόντος της, μίας χώρας που οδεύει προς την αβεβαιότητα του μέλλοντός της.

28 σχόλια :

  1. Αν και πατρίδα μου, δεν την γνωρίζω τη Θήβα, την αγαπώ από μακρία - σαν ιδέα, όχι σαν πραγματικότητα. Οι εικόνες που μου έδειξες μου σφίξαν την καρδιά, είναι υπέροχες, είναι μοναδικές, νοσταλγικές αλλά και άγριες, να, σαν κι εμάς.

    Το post δε, θαυμάσιο, κι εξηγούμαι. Ξεκίνησες με μυθολογική - ιστορική αναδρομή γραμμένη στο ανυπέρβλητο στυλ σου, με έκανες και γέλασα, και μετά με ένα χαστούκι - αυτό της προσφυγιάς, της εγκατάλειψης, του πόνου - με προσγείωσες και με επανέφερες στο σήμερα.

    Σ ευχαριστώ και σε καλημερίζω, και όταν θα με σούρουν αό κει και πάλι υποχρεώσεις θα τη δω την επτάλοφο με άλλη ματιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Την επόμενη φορά που θα βρεθείς κατά και (δεν ήξευρα ότι φέρεις καταγωγή από Θήβα), δώστης μία ευκαιρία: είμαι βέβαιος ότι θα τη βρεις πολύ ενδιαφέρουσα! Έχει και ένα θαυμάσιο αρχαιολογικό μουσείο (αν και είναι νομίζω κλειστό για ανακαίνιση, αυτήν την περίοδο)!

      Όσο για τα προσφυγικά, εγώ την πρώτη φορά που βρέθηκα εκεί, είχα μείνει έκπληκτος! Και όντας ανίδεος για την ιστορία του μέρους, έκατσα και έψαξα και διάβασα συστηματικά και έμαθα. Έκτοτε επιστρέφω σε αυτή τη βόλτα, πάντα με τη φωτογραφική μου, τον ενθουσιασμό της ανακάλυψης και την ασίγαστη περιέργειά μου!

      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου, Τρεμενς!

      Διαγραφή
  2. εμένα Πίγκου με έχεις κάνει να ψάχνω τετοια μέρη και ανθρώπους εδώ που βρίσκομαι,που πριν κι εγω δεν έδινα τόση σημασία!
    Καλημέρα και καλό Σαββατοκύριακο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν οφείλεται σε εμένα αυτό το κέντρισμα της περιέργειάς σου, τότε είμαι βέρι βέρι χάπι!
      Ο τόπος σου έχει άλλωστε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και σημαντικό απόθεμα από παλιά κτήρια υψηλής αισθητικής! Χμ, λες να σας κάμω ένα αφιερωματάκι; Καθόλου άσχημη ιδέα! Άι πρόμις!

      Φιλιά πολλά και καλημέρες, Νάσια μου!

      Διαγραφή
  3. Είναι νωρίς, μ' ακούς
    Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν πιγκουίνε μου
    Να μιλάς για μικρά εστιατόρια, καταστήματα, γκαλερίς.
    Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα....

    (με το που είδα ότι γράφεις για τη Θήβα λέω νταξει άμα καταφέρει και βγάλει και τη Θήβα όμορφη θα του βγάλω το καπέλο)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ, καλή μου Χριστίνα, δεν ξεύρω αν είναι πολύ νωρίς να μιλάμε για τέτοια πράματα ή εξαιρετικά αργά! Σε κάθε περίπτωση, το μόνο που μπορούμε να κάμνουμε είναι να ενθυμούμαστε, να διεκδικούμε και να ελπίζουμε!

      (Εντέλει βγήκε όμορφη η Θήβα;)

      Πολλά, πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  4. Δεν περίμενα ότι ένα post για την Θήβα (χωρίς παρεξήγηση αγαπητοί Θηβαίοι) θα μπορούσε να είναι τόσο συναραπαστικό για τα μάτια αλλά κυρίως για την σκέψη...

    Πιγκουίνε ειλικρινα σε ευχαριστώ για την "δουλειά" που κάνεις μέσα από το blog σου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πτηνούλι πολύ χαρούμενο ν´ακούει ότι οι αναρτήσεις του διαβάζονται με ενδιαφέρον. Και ότι οι βόλτες χαίρουν τόσο θερμής εκτίμησης!

      Εγώ ευχαριστώ μάι ντίαρ Snowball! Που μου κάμετε παρέα στις λογής λογής περιπλανήσεις! Και που διαβάζετε τις διάφορες παρλάτες μου!

      Πολλά, πολλά φιλιά και καλημέρες!

      Διαγραφή
  5. Αχ βρε Πιγκουίνε! Κι εγώ τις βρίσκω όμορφες αυτές τις γειτονιές όπου κι αν βρίσκονται. Σε προκαλούν να φανταστείς τις ιστορίες που κρύβουν..
    Κι είναι πραγματικά κρίμα που έχουν εγκαταλειφθεί έτσι. Που έχουν ξεχαστεί, απ' όλους. Πώς έχουμε γίνει έτσι? Γιατί αρνούμαστε να θυμηθούμε το παρελθόν μας όπως λες και εσύ? Χωρίς παρελθόν δεν υπάρχει μέλλον..
    Κι αυτό που με στεναχωρεί περισσότερο είναι τα νέα παιδιά, που δε βλέπουν και δεν ακούν..που δεν ονειρεύονται..που κοιμούνται με τα μάτια ανοιχτά..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σοφία μου, αυτό που σκέφτομαι πάντα σε τέτοιες συνοικίες είναι οι άνθρωποι. Οι ζωές και οι καθημερινότητες που ξετυλίχθηκαν σε αυτά εδώ τα σπίτια. Οι συνήθειες, τα φαγητά, τα συναισθήματα, οι ελπίδες, οι φόβοι, οι αυταπάτες. Προσπαθώ να φανταστώ τα πρώτα χρόνια μετά την έλευση των μικρασιατών εδώ. Και είναι νομίζω διδακτική αυτή η άσκηση της φαντασίας. Ουχί μονάχα για το τότες, αλλά και για το σήμερα!

      Όσο για τα σημερινά παιδιά, ελπίζω να βρουν τον τρόπο. Ας κάμνουμε κι εμείς ό,τι μπορούμε για να τα βοηθήσουμε.

      Πολλά, πολλά φιλιά και καλημέρες!

      Διαγραφή
  6. Η Ελλάδα μου!!!! Σήμερα, έβαλες τον πήχη πολύ ψηλά, Πιγκουίνε, πολύ ψηλά πραγματικά! Εξαιρετικός!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ, Αφροδίτη! Μόνο εκεί έχει νόημα να τον τοποθετεί κάποιος τον πήχη: ψηλά!
      Σε φιλώ!

      Διαγραφή
  7. Απαντήσεις
    1. Μα δεν είναι καταπληκτική αυτή η συνοικία; Συναισθηματική η βόλτα σήμερα, Αγγελική!
      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου!

      Διαγραφή
  8. Το λοιπό, καλώς σε βρήκα! Ωραία τα λες!...
    Παρεμπιπτόντως, τέτοιες προσφυγικές συνοικίες έχει παντού στην Ελλάδα, και στην Πάτρα πχ... Παντού η ίδια κατάντια... Αλλά εγώ θαρρώ πως δεν είναι του κράτους το πρόβλημα. Δικό μας είναι, που ξεχάσαμε να είμαστε άνθρωποι...
    Καλό Σαββατοκύριακο! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κατ´εξοχήν δικό μας το πρόβλημα, κατ´εξοχήν δική μας η ανεπάρκεια! Παντού η ίδια κατάντια, παντού η εγκατάλειψη, η απαξίωση και η νεοελληνική ακαλαισθησία!
      Καλώς με βρήκες, καλώς σε βρήκα!
      Την καλημέρα μου, Μαριάννα!

      Διαγραφή
  9. Πολύ ωραίο Πιγκού... Μ'αρέσει να βλέπω τον κόσμο μέσα απ΄τα δικά σου μάτια στις αναρτήσεις σου!
    φιλιά, καλό Σαββατοκύριακο :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι πολύ που σου άρεσε! Δεν ξεύρω αν τα κατάφερα, αλλά η πρόθεσις ήταν να γράψω μία ανάρτηση αρκετά συναισθηματική γίαυτό το μέρος. Ελπίζω ότι βοήθησαν κάπως και οι φωτό!

      Φιλιά και μπον γουικέντ!

      Διαγραφή
  10. Εχει αρκετα χρονια που ειχα παρει τη φωτογραφικη μου στο δικο μου χωριο (Αρναια Χαλκιδικης, μη μου πεις οτι ξεχασες) κι εβγαζα ερειπωμενα σπιτια. Σε 2-3 σταθηκα και προσπαθουσα να φανταστω τις ζωες που περασαν απο κει μεσα και πως θα ενιωθαν αν εβλεπαν σ'αυτη τη κατασταση τα σπιτια τους.
    Υπεροχη αναρτηση οπως παντα πιγκουινακι μου. Μεσα απο την υπεροχη ματια σου μαθαινουμε κι εμεις τοσα πολλα. Θα εχω το νου μου και στις γειτονιες της Θεσσαλονικης. Θα βλεπω πιο προσεκτικα :)

    Ενα ομορφο Σαββατοκυριακο να εχεις. (Σπιτι σου καθεσαι κανενα Σ-Κ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχει η Θεσσαλονίκη, ουκ ολίγες περιοχές με φωτογραφικό (και ιστορικό) ενδιαφέρον! Υπόσχομαι να αφιερώσω κάμποσες ακόμα αναρτήσεις στις εκείθε γειτονιές!
      Όσο για την Αρναία, θα πρέπει να οργανώσω εκδρομούλα συντόμως, μου φαίνεται! :)

      Και όχι σπάνια κάθομαι σπίτι μου τα ΣΚ (αν και κάμποσα ΣΚ, δουλεύω, οπότε εκ των πραγμάτων δεν σουρτουκεύω!)

      Πολλά πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
    2. Αν καταφερεις να πας Αρναια, θα πας στο καφε-μπιστρο "Φουαγιε" που ειναι στην πλατεια του χωριου και θα ζητησεις τον Νικο που εχει το μαγαζι. Αν δεν ειναι εκει, θα ερθει κατα το μεσημερακι. Ειναι παιδικος μου λατρεμενος φιλος. Πες οτι σου ειπα να τον βρεις για να σου δειξει οσα θελεις απο το χωριο μου (Κατερινα απο Θεσσαλονικη θα παει. Εχει ακουστα και το DeeDee, αλλα για σιγουρα, πες Κατερινα).
      Δεν σου λειπει το σπιτι σου τα Σ-Κ; :)
      Καλη εβδομαδα

      Διαγραφή
  11. Βρε όπου και να πας εσύ καταφέρνεις και ξετρυπώνεις πράγματα και μέρη που κρύβουν απίστευτο ενδιαφέρον!
    Είναι μοναδικό ταλέντο αυτό!
    Φιλι τεράστιο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν προσγειωθείς σου έχω βραβειάκι!
      http://miakalimera.blogspot.gr/2014/01/blog-post_17.html

      Διαγραφή
    2. Άχου δεν ξεύρω αν είναι δικό μου ταλέντο! Όλοι οι τόποι έχουν κάτι ενδιαφέρον να αφηγηθούν! Αλλά φχαριστώ για το κοπλιμάν, πτηνούλι γουργουρίζει φχαριστημένο όταν ακούει τέτοια καλά λόγια!

      Και θενκ γιου βέρι βέρι ματς για το πράιζ! Πέρασα από το κονάκι σου και το παρέλαβα (σιγά μην το άφηνα!). Θα βρω χρόνο να απαντήσω στα ερωτήματά σου πούναι και πολύ αβανταδόρικα!

      Πολλά, πολλά φιλιά, Έλενα!

      Διαγραφή
  12. Πριν χρόνια την είχα περπατήσει τη Θήβα... και μ' έφερες πίσω !!!!
    Πράγματι "συνοικία τ' όνειρο"
    Η ανάρτησή σου ένα ολόκληρο λεύκωμα....
    Φιλιά πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Με πολύ αγάπη επέλεξα αυτές τις φωτό, μέσα από ένα μέγα πλήθος ενσταντανέ που έχω τραβήξει κατά καιρούς σε αυτούς τους δρόμους! Χαίρομαι λοιπόν πολύ που σου άρεσαν!
      Τα φιλιά μου και τις καλησπέρες μου, καλή μου Κασσιανή!

      Διαγραφή
  13. Καλαμιά στον κάμπο19 Ιαν 2014, 1:29:00 μ.μ.

    Ειλικρινά, δεν ξέρω κανέναν που θα έκανε ταξιδάκι αναψυχής στη Θήβα αφ΄ενός για να περιηγηθεί και να φωτογραφίσει προσφυγικές φτωχικές, παραμελημένες γειτονιές και αφ΄ετέρου για να τις σχολιάσει και να μιλήσει γιαυτές με τόση αφοσίωση, συγκίνηση και πόνο. Μπράβο σου!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. ευχαριτώ που μεσα από τις αναρτήσεις σου με ταξιδεύεις στην δευτερη μου πατρίδα...εχω ερθει σε πολλά της Ελλαδας..πολλά δε τα ξέρω, όπως αυτό..και μου αρεσει που αναφέρεται και η ελληνική μυθολογία..μου αρεσει η ελλ. μυθολογία

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts