Παρασκευή, 31 Ιανουαρίου 2014

Άλλο ένα τούβλο στον τοίχο!



Προημέρων περπάταγα στο Γκάζι, εκεί στη συμβολή της Πειραιώς με τη Θεσσαλονίκης. Ένας πιτσιρικάς -θα'ταν δεν θα'ταν δεκαπέντε ετών- κρατώντας ένα μαύρο σπρέι στα χέρια, έκαμε μία μουτζούρα στον τοίχο. Κοντοστάθηκα πίσω του. Με αντελήφθηκε, γύρισε και με κοίταξε. Με ένα βλέμμα αλαζονικό και αυθάδικο. Με την εκρηκτικότητα και την αυτοπεποίθηση της νιότης του.



Είχα τόσα να του πω. Όχι να τον επιπλήξω με την εντελώς παλιακή έννοια του όρου (αν και ίσως θα'πρεπε). Αλλά να του μιλήσω με επιχειρήματα. Για τον τοίχο. Για τους κανόνες. Για την αξιοπρέπεια. Για το δικό του μέλλον.



Είχα να του πω πράματα που τον αφορούσαν. Ή θα έπρεπε τελοσπάντων να τον αφορούν. Είχα να του συζητήσω για τα μεγάλα αδιέξοδα αυτής της χώρας. Που κατέστρεψαν το παρόν της και υποθήκευσαν το αύριό της. Και που όλα έλκουν την καταγωγή τους σε αυτή την αλαζονεία.



Την αλαζονεία των εξουσιαστών. Την αλαζονεία των αντι-εξουσιαστών. Την αλαζονεία των μνημονιακών. Την αλαζονεία των αντι-μνημονιακών. Την αλαζονεία των δεξιών. Την αλαζονεία των αριστερών. Των Ολυμπιακών, των Παναθηναϊκών, των χιπχοπάδων, των σκυλολαϊκών, των διαπλεκόμενων, των φασιστών, των συστημικών, των αντι-συστημικών. Την αλαζονεία των εμείς. Την αλαζονεία των εσείς.



Όλες αυτές τις αλαζονείες που ήρθαν και ενστάλαξαν σε ετούτο το παιδί το αυθάδες βλέμμα του. Την πεποίθηση ότι μπορεί και δικαιούται να καταστρέψει τα πάντα. Να υπερβεί κάθε κανόνα. Να φτύσει κατάμουτρα τους κανόνες. Να παραβιάσει όλα τα όρια. Γιατί έχει μάθει ήδη στα δεκαπέντε του ότι τα όρια είναι για να τα παραβιάζουμε. Και ότι το μαύρο σπρέι στο χέρι είναι δικαίωμα.



Όλη η Αθήνα και όλη η Ελλάδα. Σε μία διαρκή εξέγερση. Των πάντων εναντίων όλων. Σε μία κουλτούρα διχασμών, φοβικών συμπεριφορών και ανυπόστατων μύθων. Σε μία κουλτούρα μίσους. Που έρχεται και δημιουργεί τριγύρω της το ακαλαίσθητο σκηνικό μας. Με τοίχους γραμμένους, με παρτέρια αφημένα, με παγκάκια σπασμένα, με πινακίδες γιομάτες διαφημιστικά, με ένα λαό που έχει αποδείξει ότι δεν θέλει και δεν μπορεί να σεβαστεί το δημόσιο χώρο (ούτε να διατυπώσει συνεπές δημόσιο λόγο, ούτε να αναλάβει με υπευθυνότητα και όραμα δημόσια δράση).



Ένας ενιαίος τοίχος όλη η χώρα. Ένας τοίχος επί του οποίου βυσσοδομεί ένα (δυστυχώς μεγάλο) κομμάτι του πληθυσμού -που επιβάλει εντέλει την αισθητική του. Ένας τοίχος που χωρίζει τους δικούς μας από τους άλλους. Ένας τοίχος που φράσσει κάθε δρόμο ελπίδας και επιβάλλει αδιέξοδα. Ένας τοίχος που ακόμα κι όταν τον γκρεμίζουμε, παραμένει εκεί για να μας εμποδίσει την έκθεσή μας στο διαφορετικό, στο προοδευτικό, στο ορθολογικό! Για να μας εμποδίσει να συναντήσουμε τον άλλον. Να τον εμπιστευτούμε, να τον αγκαλιάσουμε, να συνεργαστούμε μαζί του.



Ένας τοίχος που δεν φαίνεται από το διάστημα ωσάν το Σινικό Τείχος (που υποτίθεται πως διακρίνεται από εκεί αψηλά), γιατί είμαστε απελπιστικά μικροί μέσα ατη μεγαλομανία μας. Ένας τοίχος που δεν εξυπηρετεί τον αυτοπροσδιορισμό μας ωσάν το Τείχος των Δακρύων, αλλά μονάχα συμβολίζει την εξαχρείωσή μας. Ένας τοίχος που δεν ζωγραφίζεται με χρώματα ελπίδας για να θυμίζει και να εξευμενίζει τ'άσχημο π'αφήσαμε ξωπίσω μας ωσάν το Τείχος του Βερολίνου, αλλά γιομίζει με βωμολοχίες, εξυπνάδες και παραφροσύνες.

Ένας τοίχος που καμωνόμαστε πως θέλουμε να πέσει, αλλά στην πραγματικότητα μάς βολεύει να παραμείνει στη θέση του. Απλώς για να γκρινιάζουμε και να συνεχίσουμε να ασχημονούμε πάνω του.

All in all, it's just another brick in the wall.
All in all, you're just another brick in the wall.

23 σχόλια :

  1. ο τοίχος αυτός είναι η κοινωνία μας!
    Χρειαζόμαστε κάποια παράθυρα!
    Καλημέρα πτηνό! Καλό ΣΚ να έχεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλά είναι τα παράθυρα Nasia αλλά μακάρι να ήταν λίγο πιο ψαγμένοι αισθητικά και ιδεολογικά όσοι τολμούν να μου φυσάνε τον αέρα τους...

      Διαγραφή
    2. συμφωνουμε όλοι πως όλα ειναι θενα παιδειας!Το ελληνικο σχολειο ειναι αυτο που παρουσιαζει ο ''Τοιχος'' των Πινκ Φλόιντ. Τα παιδιά ομοιόμορφα -σαν τ'ανθρωπάκια του Γαϊτη- , προχωρούν το ενα μετά το άλλο να πάρουν την αναγκαία δόση γνώσης και να μετασχηματιστούν σε τούβλα , που θα προστεθούν στον ήδη υπάρχοντα τοίχο ,που εμποδίζει το φως.Η ολοκλήρωση της προσωπικότητας του παιδιού , η διαπλασή του σε ανθρωπο σωστό εχει παρει δευτερεύουσα σημασία ή παραμελείται τελείως.Το σχολειο και το πανεπιστημιο θεωρείται πλέον μέσο οικονομικης και κοινωνικής ανόδου.Ομως η παιδεια δεν ειναι να δωσει εναν καλό επαγγελματια στην κοινωνια ,αλλ'έναν σωστό άνθρωπο.
      Τι ιδεες και τι αξιες εχει σημερα η κοινωνια ,για να μετοχετευσει ,μεσω του σχολειου ,στα παιδια; Ο Οδυσσεας Ελύτης εχει δωσει μια απαντηση :
      το σιδερο και η πετρα εχουν
      τον τρόπο τους
      θα μας καταβάλουν
      και θα περασουμε μια νέα λίθινη εποχή
      θα τρομοκρατηθούμε ανάμεσα στους εξαγριωμένους
      βροντόσαυρους..........

      Διαγραφή
  2. Αχ πτηνό, αχ... από όλα τα τείχη που μας παρουσίασες στην εξαιρετική (σου) αυτή βδομάδα, αυτό είναι το πιο τρομαχτικό. Και το πιο δύσκολο να πέσει. Και - ίσως - το πιο χυδαίο. Βλέπεις, όλα τα άλλα έχουν υλική υπόσταση, μια μπουλντόζα αν χρειαστεί και κάτω, αυτό όμως είναι ριζωμένο μέσα στην πλειοψηφία μας, ριζωμένο μέσα στη μεγαλομανία μας - που ορθά έθιξες - ριζωμένο μέσα στην κοντόφθαλμη οπτική μας.

    Ουφ. Θα αλλάξουμε κάτι ποτές; ποιος ξέρει. Ας ελπίσουμε. Τουλάχιστον έχουμε ένα θαυμάσιο πτηνό να μας τρίβει στα μούτρα την ασχήμια μας. Και αυτό είναι κάτι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Είναι θλιβερό να παραδεχτώ ότι είσαι τόσο εύστοχος στις σκέψεις σου, όχι γιατί σε φθονώ, προς Θεού, αλλά γιατί αυτό που περιγράφεις είναι η πραγματικότητα μέσα στην οποία ζούμε...

    Αλήθεια πτηνό, μετά από τόσα αλλοδαπά τείχη, που τα είδαμε, τα σχολιάσαμε, τα προγκήξαμε, τα θαυμάσαμε, αυτό το τελευταίο, το τείχος μέσα μας, ήταν το πιο ζόρικο...

    Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Από εκεί πήγες από εδώ το έφερες στην Ελλάδα κατέληξες! Για να τα συνδυάσεις τόσο άψογα! Αν και πτηνό κεντάς σταυροβελονιά!

    Υποκλίνομαι στην σκέψη σου, στον λόγο σου, στην ευφυια σου γενικότερα...

    Ο τοίχος είχε τη δική του ιστορία, κάποιοι την έγραψαν στον τοίχο με μπογιά...Δε συμφωνώ με αυτά που θα σου πω αλλα έτσι για τον αντίλογο. Πάντα οι "επαναστάσεις" γραφότανε στους τοίχος. "Θάνατος στους Γερμανούς", "Ψωμί, παιδεία, ελευθερία". Μπορεί ο κόκκινος κουβάς με τη μπογιά να αντικαταστάθηκε με μαυρο σπρέι αλλά νομίζω ότι η αναγκη και αυτών των παιδιών είναι ίδια. Και όλοι εμείς που φωνάζουμε γιατί λερώσανε τον τοίχο σκέφτομαι ότι στα μάτια τους θα τους φαινόμαστε τόσο μα τόσο βολεμένοι που θα τους δημιουργούμε την ανάγκη να γράψουν και άλλα σνθήματα για να μας ξυπνήσουν.... Οργή θα υπάρχει πάντα. Οσο και να φτιάξουν τα πράγματα πάντα θα υπάρχουν οι αντιρρησίες συνείδησης. Παντού υπάρχουν. Και δυστυχώς όπως λες και εσύ οι Ελληνες είμαστε πρωταθλητές σε αυτό. Πριν κανένα χρόνο σε μια μεγάλη πορεία είχα πετύχει σε μια γωνιά μια διμοιρία ματ. Πέρασαν τρεις κυρίες , στην ηλικία της μάνας των ματατζήδων, και τους φωνάξαν "γουρούνια, βρωμόμπατσοι". Οι ματατζήδες δεν είπαν τίποτα. Αλλά εγώ αισθάνθηκα μεγάλη ντροπή. Για τις κυρίες που βρίσανε κάποιους που θα μπορούσαν να είναι παιδιά τους. Γιατί ενώ θα έπρεπε να είμαστε ενωμένοι (υπάλληλοι είναι και αυτοί και σίγουρα δεν φάγανε εκατομμύρια σε μίζες) εμείς επιμένουμε στο μπάτσος-κουμούνι- αναρχικός!

    Τέλοσπάντων το θέμα είναι μεγάλο... Και θεωρώ άλυτο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Με πόνεσε αυτός ο τείχος σου πτηνό όχι τόσο γιατί υπάρχει και τον χτίσαμε τούβλο τούβλο αλλά γαιτί κυρίως είναι εκεί τον κοιτάμε και δεν θέλουμε δεν τολμάμε με τίποτα να τον ρίξουμε να τον γκρεμίσουμε πτηνό μου!
    Πολλά φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Θα συμπλήρωνα μόνο μια λέξη σε όλη σου την ανάρτηση. Θα έβαζα το πρόθεμα γιαλαντζί- πριν την λέξη εξέγερση στην έκτη σου παράγραφο. Κατά τ' άλλα ... ... ... δυστυχώς προσυπογράφω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Έτσι είναι Πιγκουίνε. Έτσι δυστυχώς. Θα ζω να δω μια αλλαγή νοοτροπίας;;; Την έχω ξανακάνει την ερώτηση και μου είπες ότι είσαι πεσιμίστικ αμπάουτ ιτ.... :(
    Φιλιά :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Δεν έχω να σου σχολιάσω κάτι, σχετικά με το περιεχόμενο της ανάρτησης. Σε γενικές γραμμές, συμφωνώ. Έχω όμως μια ερώτηση. Έγραψες "Είχα τόσα να του πω" (του πιτσιρικά). Καταλαβαίνω ότι δεν το έκανες. Γιατί;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Καλαμιά στον κάμπο31 Ιαν 2014, 2:13:00 μ.μ.

    Απ΄ό,τι ξέρω είμαστε η μοναδική χώρα στον κόσμο που συμβαίνει αυτό. Δεν έχω ταξιδέψει στο εξωτερικό αλλά το ακούω από ανθρώπους που έχουν πάει σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, όπως εσύ.
    Δεν μιλάω για τα ωραία και συχνά σημαντικά και ανεκτίμητα γκάφιτι (όπως π.χ. του Μπάγκσι) αλλά για τα βρωμερά και χυδαία συνθήματα στους τοίχους της Ελλάδας (βρωμερά και χυδαία όχι λόγω περιεχομένου αλλά γιατί καταστρέφουν ξένες ή δημόσιες περιουσίες).
    Δυστυχώς όσο υπάρχουν αυτοί, σαν εσένα και εμένα, που καταδικάζουμε και αρνούμαστε να δεχθούμε αυτήν την κατάσταση άλλο τόσο θα υπάρχουν εκείνοι που θα υπερασπίζονται και θα αθωώνουν τις πράξεις αυτές, με μπροστάρηδες του πολιτικούς (τα καλόπαιδα που εισέβαλαν στο γραφείο του υπουργού προχθές, μουτζούρωσαν και τους τοίχους αλλά οι ομόσταβλοί τους πολιτικοί τους υπερασπίστηκαν).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Αυτό είναι ΤΟ τείχος! Θέλει μεγάλο κόπο και πολύ προσπάθεια για να πέσει. Και το ερώτημά μου είναι: όντως δε θέλουμε να πέσει γατί μας βολεύει ή πολύ απλά δεν βλέπουμε καν ότι υπάρχει? Θυμάμαι πριν κάποια χρόνια, όταν ο μικρός μου πήγε στην Α' δημοτικού, η δασκάλα του μας είπε μεταξύ άλλων, ότι από τα σχολεία βγαίνουν παιδιά χωρίς κριτική σκέψη και άποψη (εκτός κάποιων εξαιρέσεων βεβαίως). Αφού λοιπόν το ίδιο το σύστημα δημιουργεί "τούβλα", πώς θα μπορέσουν να δουν οι ενήλικες του αύριο το τείχος που ορθώνεται μπροστά τους και να κάνουν κάτι για να το γκρεμίσουν?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Yperoxo keimeno. Grafw apo kinito k den mporw me to mplimpliki na grapso polla, opote de tha grapsw pio ektenes sxolio.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Yperoxo keimeno. Grafw apo kinito k den mporw me to mplimpliki na grapso polla, opote de tha grapsw pio ektenes sxolio.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. και όλο λέω να μην ξαναγράψω σεντόνι, αλλά τα θέλει κι εσένα ο "φτερωτούλης" σου...
    (προσοχή ακολουθεί οργισμένο σχόλιο- μην παρεξηγήσετε)
    τα λες πολύ ωραία, γενικά. έχουμε την τάση, όμως, να ιδεολογικοποιούμε την οργή κλπ των παιδιών, ενώ -είμαι πεπεισμένη πλέον, και λόγω επαγγέλματος- ότι πρόκειται για έλλειψη αγωγής, ορίων και κοινωνικού ελέγχου (όχι όπως παλιά, δηλ. να λιντσάρουμε μια κοπέλα που έκανε εξώγαμο αλλά να επιπλήξουμε παλιακά - όπως λες με απολογητικό ύφος, λες και είναι έγκλημα- εντελώς κακομαθημένα που θεωρούν ότι ο κόσμος τους ανήκει, οι άλλοι δεν έχουν δικαιώματα παρά υπόχρεωση να τους ανέχονται κλπ. έχω ξαναγράψει : πόσοι θυμόμαστε τον επιτάφιο του Περικλή που μιλά για την καλή γειτονία ως βάση μιας κοινωνίας; Δε λες αν του είπες τίποτα (δεν είναι προσωπική επίθεση το παρακάτω). Έχουμε δημιουργήσει όμως μια αντίληψη ότι δεν είναι ευγενικό να επιπλήττουμε (δεν πρόκειται μόνο για ωχαδερφισμό), να υποδείξουμε το λάθος (καρφί όποιος δώσει στεγνά κάποιον που σχεδόν παρανομεί). Η έλλειψη τιμωρίας, απαξίωσης, επίπληξης αποθρασύνει. Δεν το μάθαμε τόσον καιρό; το πείραμα απέτυχε. Δε διάβασα προσεκτικά τα σχόλια, αλλά πιάνομαι από κανα δυο σχετικά με το σχολείο. Παντα το σχολείο (μαζική εκπαίδευση έχουμε) ομοιομορφία είχε σχετική, σήμερα αυτό φταίει; και παλιότερα ήταν πιο ομοιόμορφο, "στρατοκρατικό" , αυστηρό κλπ. με τα δήθεν δικαιώματα η αυθάδεια που επιπολάζει το έχει καταντήσει σήμερα πίθο των δαναΐδων για όποιον προσπαθεί να δώσει ένα μέτρο συμπεριφοράς. τι σχέση έχει η κριτική σκέψη με την αγωγή, για να μη βρωμίσεις πρέπει να το σκεφτείς; θεωρείς ότι με επιχειρήματα θα τον έπειθες; θα σε έβριζε κι από πάνω. για το σπίτι δε μιλώ πια. τι να κάνουμε, η κοινωνική μόρφωση (αυτού του επιπέδου τουλάχιστον) περνά από κανόνες! τι σχέση έχει το σύστημα, όταν περνάς από το σχολικό διάδρομο και δεν κάνεις παρατήρηση στο φωνακλά, σε αυτόν που βρωμίζει κλπ. που ο γονιός και ο δάσκαλος δε λένε στο παιδί όχι τσίχλα στο σχολείο (τι παιδικό τραύμα παθαίνει κανείς;) ή δε φοράμε σορτσάκι καυτό- έλα μωρέ, παιδί είναι... και παιδιά - από προσωπική πείρα- όχι μόνο καταλαβαίνουν τους κανόνες αλλά και τη χρησιμότητά τους, θέλουν ένα πλαίσιο συμπεριφοράς. δηλαδή πλάκα κάνουμε, πόσο καλύτερα ήταν παλιότερα τα πράγματα; απλώς, απλοϊκότατα ήταν πιο αυστηρά και όχι ξεχειλωμένα. και ναι, αν μιλούσαμε όλοι όταν μπορούσαμε, με όρια από το σχολείο (που είναι ξέφραγο αμπέλι σε γενικές γραμμές- και δε μιλάμε για τα μικρά επαρχιακά σχολειάκια), ίσως η μεθεπόμενη γενιά ίσως φτιάξει. και δύο παραδείγματα : (α) σε γειτονιά όπου παρόνομα τα ντεσιμπέλ ενοχλούν τους πάντες απορούν μερικοί : μα καλά, κανείς δεν ενοχλείται; και λέω εγώ: τότε γιατί δεν παραπονούνται όλοι; (δε μένω εκεί κοντά όμως και δε με νοιάζει στην τελική. με νοιάζει όμως που στη γειτονιά οι γείτονες της απένατι πολυκατοικίας δεν επιπλήττουν τα υψηλά ντεσιμπελ που ενοχλούν εμάς απέναντι! και δεν είναι θέμα ωραίας μουσικής, είναι θέμα σεβασμού ιδιωτικού χώρου) . (β) πεζόδρομος διον. αρεοπαγ. δεκάδες κόσμος περνά στο ελάχιστο χρονικό διάστημα που μου παίρνει να φτάσω δίπλα σε ένα δέντρο που μια παρέα πέντε-αν θυμάμαι- 13-14χρονων κλωτσάνε. φτάνοντας (μικρομεσαίου ύψους, γυναίκα, ψιλοτσαμπουκάς, αλλά όχι και για ιδρώσει αυτί) αυστηρά φωνάζω αφήστε το δέντρο, τι κάνετε εκεί; και ο ένας λέει: ναι ρε παιδιά τι μας έκανε το δέντρο (η καλή πάστα που χαρίζουμε στους αλήτες, γιατί δεν έχει από τον περίγυρο στηρίγματα, αλλά απορροφάται από την αγέλη). έφυγα μετά , αλλά μου έκανε εντύπωση : τόσοι μαγκλαράδες άντρες που περνούσαν με τις γκόμενες ένα φου να έκαναν τα προγκαγαν. γιατί δεν αντέδρασαν; τι μάθημα παίρνουν τα παιδιά; ό,τι και αυτά που τους σβήνουν απουσίες στο σχολείο, περνούν την τάξη γιατί έλα μωρέ γυμνάσιο είναι κλπ... ό,τι σπείραμε θερίζουμε (και αυτή η σπορά δεν έχει ετήσιο κύκλο, δυστυχώς). Ε.
    υγ. ουφ! (δεν ξαναγράφω μου φαίνεται, σε κοντάρω στην ανάρτηση). άπαιχτο το σχόλιο ότι προγκήξαμε τόσα ξένα και τελικά φάγαμε στη μάπα και τη ντόπια ξεφτίλα! και συμφωνώ με την καλαμιά για τους υπερασπιστές. Ραμφίσματα συναδελφικά- τρόπον τινά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Και με αυτήν την αλαζονεία που τόσο καλά περιέγραψες αγαπητό Πτηνό, έχει γίνει η Αθήνα και οι δρόμοι της μια απέραντη μουτζούρα! Μια μαύρη γραμμή με κόμματα και τελείες χρωματιστές...

    Πιάνω τον εαυτό μου να την περπατά όσο πιο γρήγορα γίνεται, προκειμένου να απομακρυνθεί το συντομότερο από αυτήν. Αλλά όλο και γυρίζω πίσω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Έχω σηκωθεί όρθια και χειροκροτώ... Δε λέω τίποτα άλλο... Υποκλίνομαι απλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. "Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται.
    ή δεν μπορώ να τα ΄βρω
    και καλύτερα ίσως να μην τα ΄βρω
    Ίσως το φως θα ΄ναι μια νέα τυραννία.
    Ποιος ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει..."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Τι όμορφα που σύνδεσες τους τοίχους και τα τείχη που παρουσίασες!
    Ξέχασες να αναφέρεις και τον τοίχο στο φέις εκτός κι σκοπεύεις να του κάνεις ξεχωριστή ανάρτηση ( ή μήπως έβαλα ιδέα;) Ήταν να μην γλυκαθώ ...
    Υποκλίνομαι στις σκέψεις σου!
    Σου γράφω με καθυστέρηση γιατί χτες δεν προλάβαινα να σχολιάσω! Καλύτερα: σε διάβασα twice !
    Ολόψυχα φιλιά πτηνούλι μου!
    ΣΛ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Οι τοίχοι της απελπισίας και η απελπισία των τοίχων...κρίμα για όλα!....
    Υπέροχη ανάρτηση!
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Μια περιγραφή για έναν ταπεινό λαϊκό τοίχο και, όμως, ξεπέρασε κάθε προσδοκία μου.... Υπέροχο κείμενο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Δεν μπορούμε παρά να αξιοποιήσουμε αυτήν την αυθάδεια και να δώσουμε χώρο στην ενέργεια αυτών των παιδιών. Αν θέλουν ένα τοίχο για να βγάλουν τα σπασμένα τους, ας τον έχουν. Ας τους δώσουμε εμείς τις μάντρες μας, τις αποθήκες μας, τις γκρίζες πολυκατοικίες μας και ας αποτυπώσουν το θυμό τους εκεί. Δεν γνωρίζω καλύτερο τρόπο για να αλλάξει η κοινωνία από το να επαινούμε αυτόν που φαίνεται ανώριμος και να τον φέρνουμε στο φιλότιμο. Εδώ και τώρα αν μαζευτούν πέντε σχολιαρόπαιδα και τους πει κάποιος να κάνει ένα ωραίο graffiti και τα πέντε αυτά παιδιά θα βάλλουν τα δυνατά τους να παρουσιάσουν ότι καλύτερο. Και στην τελική γιατί να πρέπει τα παιδιά να προσαρμοστούνε στα δικά μας μέτρα και σταθμά και να μην ακολουθήσουμε εμείς το δικό τους ρεύμα βγάζοντάς από μέσα τους τον καλύτερό τους εαυτό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.