Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2014

Το φως λούζει την Αθήνα



Αν δεν πιστεύεις την Όλγα Τρέμη, να στο επιβεβαιώσω κι εγώ: φέτος η Αθήνα, γιόμισε τουρίστες. Τους βλέπεις να σουλατσάρουν με τους χάρτες ανά χείρας στην πλατεία Συντάγματος, να κατηφορίζουν την Ερμού, να τριγυρνούν μέσα στα στενά της Πλάκας, να σκαρφαλώνουν τα σκαλοπάτια της Ακρόπολης, να βολτάρουν στο Θησείο και στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου.



Και θα σου το παραδεχτώ: με πιάνει μία συγκίνηση, με κυριεύει ανείπωτη χαρά, πεταρίζουνε τα μέσα μου! Θέλω να τους χαμογελάσω, να τους καλημερίσω και να τους σφιχταγκαλιάσω. Να τους ευχαριστήσω ολόψυχα που με ξαναθυμήθηκαν και ήρθαν να με ιδούν. Να τους πω ότι πέρασα δύσκολα και πως οι χειμώνες ήσαν σκληροί.



Αλλά τώρα πούναι εδώ, σα να με ξαλάφρωσαν λιγάκι. Σα να μου μετέδωσαν αισιοδοξία και πόζιτιβ ένερτζι.



Παίρνω λοιπόν κι εγώ το σακίδιό μου, τη φωτογραφική μου, την πιο τουρίστικ διάθεσή μου και σμίγω μαζί τους. Σε κάθε ανάπαυλα, με κάθε ευκαιρία, βρίσκομαι εκεί. Να περιπατώ και να φωτογραφίζω την Αθήνα. Που ξεύρω καλά πόσο θλιμμένη είναι, που γνωρίζω από πρώτο χέρι τα βάσανα και τις πίκρες της. Που στα έχω πει και τάχουμε συζητήσει.



Αλλά -επέτρεψέ μου, γιατί έχω και ως πτηνό τις αντοχές μου- η ζωή δεν μπορεί να είναι μόνο γκρι και μαύρο. Δεν επιτρέπεται! Έχει κάμποσα χρώματα ο καμβάς. Σαν ετούτο τον βερικοκί τοίχο. Με την κρεμασμένη ζαρντινιέρα. Στην Πλάκα.



Και σαν ετούτη την κροκέ βέσπα. Ντόλτσε βίτα αλά ελληνικά. Και νεορεαλισμός. Και τσινετσιτά, άμα λάχει -εγώ χατίρι δεν σου χαλάω!


Η πόλη ετούτη έχει υποφέρει πολύ. Και συνεχίζει να τυραννιέται. Στο ψιθυρίζει κάθε γωνία, στο αφηγείται κάθε μισογκρεμισμένος σοβάς, κάθε μπαλκόνι που αιωρείται με το ένα βήμα στην κατάρρευση.


Έφτασε όμως νάναι κι αυτό κομμάτι της γοητείας της. Το ότι απαιτεί προσπάθεια να την καταλάβεις ντε! Ότι προϋποθέτει κόπο να ανακαλύψεις τις πολλαπλές αλήθειες της. Κάποιες είναι εύκολα διακριτές, κάποιες θέλουν το έμπειρο μάτι σου.


Ω ναι, υπάρχει τ'αρχαίο παρελθόν της. Εκείνο το απίθανο θαύμα που συντελέστηκε σε ετούτο δω το μέρος πριν δυόμιση χιλιάδες χρόνια. Και που τ'αποτύπωμά του είναι μέχρις και σήμερα σημαντικό. Σ'ολάκερη την οικουμένη. Στον τρόπο που σκέφτεσαι, που εκφράζεσαι, που ορμηνεύεις τον κόσμο. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Υπάρχουν κι άλλες εκδοχές της πόλης.


Να, ας πούμε αυτή. Κυριακή πρωί στην Καπνικαρέα. Η λειτουργία είναι σεμνή, χωρίς μεγάφωνα στη διαπασών. Έτσι όπως πρέπει να είναι. Οι τουρίστες σταματούν και μπαίνουν μέσα. Η φωνή του παπά, τα πρόσωπα των εικόνων, το φως των κεριών -κι ας μην τόχεις πολυκαταλάβει, έχεις για λίγο ταξιδέψει στο Βυζάντιο.


Κι ύστερα, χάνεσαι στα πλακιώτικα δρομάκια. Στην Αθήνα του δεκάτου ογδόου και δεκάτου ενάτου αιώνα. Στους τοίχους που όταν δεν ασχημαίνουν με τα γκραφίτι, βάφονται με διαθέσεις.



Φορούν πολλές και διαφορετικές αποχρώσεις, καθώς προχωρά η μέρα κι αλλάζει το φως.


Κι έρχεσαι και χάνεσαι. Στις γραμμές μίας γεωμετρίας ανθρώπινων διαστάσεων. Και μιας αισθητικής που χαϊδεύει τις αισθήσεις σου.



Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Η Αθήνα όπως θάπρεπε να είναι. Ανοιχτή, περπατιστή, με μέτρο και σημασία. Ο ομορφότερος πεζόδρομος της πόλης, σφιχταγκαλιάζει την Ακρόπολη και την αποθεώνει.



Μνησικλέους. Κάτου από τον ιερό βράχο, δίπλα στις ταβέρνες και τα μεζεδοπωλεία. Λίγο πιο κει είναι τ'Αναφιώτικα. Ένα νησί στο κέντρο της πόλης.


Ανακαλύπτω ξανά και ξανά, ετούτες τις γειτονιές. Καμώνομαι τον τουρίστα, αλλά δεν είμαι. Γιατί βλέπεις, δεν μπορώ να ξεχάσω. Τις βόλτες που μου έκαμνε ο μπαμπάς μου, όταν ήμουν μια σταλιά παιδί. Την έγνοια του να μάθω τους δρόμους και να βρω τον προσανατολισμό μου. Εδώ σε ετούτα τα στενά. Που τάχε κι εκείνος ιχνηλατήσει από μικρός. Γέννημα-θρέμμα Αθηναίος.


Στο Θησείο, στα Πετράλωνα, στο Σταθμό Λαρίσης, στο Μεταξουργείο. Όχι, δεν μπορώ να ξεχάσω.



Γιατί αν τα μέρη προσδιορίζουν τις ζωές, αυτό το μέρος έχει ορίσει τη δική μου. Είναι η αναφορά μου, η θύμησή μου, η καθημερινότητα και το βίωμά μου, το μέτρο με το οποίο κοιτάζω τον κόσμο. Για καλό ή για κακό, είναι γραμμένο στην ταυτότητά μου.



Δύσκολο πράμα η ταυτότητα. Χρήσιμη, συναισθηματική, αλλά κι αναπόδραστη -"εγώ" λες, κι αποκτά αυτό το εγώ σου, σημασία. Ακόμα και σαυτήν την πόλη. Που τσαλακώνονται οι ταυτότητες. Κι όμως, η σημασία που έχει επενδυθεί απάνου σου, είναι μεγάλη.


Πολλές φορές αναρωτιέμαι πώς θα μου φαινόταν, αν ήμουν ξένος. Θαρρώ πως θα μου άρεσε το φως της. Και η φύση της. Ναι-ναι, η φύση της. Που κι αν ακόμα έχει εξοριστεί από τους κατοίκους, βρίσκει τρόπο και ξεπετιέται μέσα από τα τσιμέντα και τους φράκτες. Σκάει μέσα από την άσφαλτο και γαντζώνεται πάνου σε τοίχους. Πιο δυνατή, πιο ατίθαση, πιο εκρηκτική. Η φύση τ'αττικού τοπίου. Πούναι μεθυστική. Κι όπου τυχόν τη βρεις, κάτσε κι απολαυσέ την.


Και οι ασχήμιες του κέντρου; Πώς θα μου φαινόντουσαν τα γκρίζα κτήρια, αν ήμουν ξένος; Ανθίμου Γαζή και Χρήστου Λαδά γωνία. Πίσω από τη Σταδίου, δίπλα στην Παλαιά Βουλή. Αν απομονώσεις τα κτήρια από τις αρνητικές φορτίσεις της καθημερινότητάς σου, ως κι αυτά συμπαθητικά τα βρίσκεις. Εντάξει, βοηθάει και ο ήλιος που τα λούζει με χρώματα.


Η πόλη αρχίζει να ερημώνει. Και να παραδίδεται στην καλοκαιρινή ραστώνη της. Οι εμπορικές στοές αδειάζουν. Εν τη απουσία ανθρώπων και κίνησης, η πόλη σού επιτρέπει να παρατηρήσεις τις λεπτομέρειές της. Τα μωσαϊκά. Και τις επιγραφές. Φελιζόλ.



Και λαμπτήρες. Στην Κολοκοτρώνη. Σε μόνιμα χριστουγεννιάτικη διάθεση.



Λίγο πιο κάτω, στη συμβολή με τη Λέκκα, τυροκομικά προϊόντα. Τρόφιμα-Ποτά-Αλλαντικά.  Είναι ωραίες αυτές οι επιγραφές. Αν ήμουν ξένος, θα μου άρεσαν στα σίγουρα πολύ.


Κι ίσως και ν'άρχιζα να π-ονειρεύομαι. Πως η Αθήνα είναι πιο σύνθετη από όσο λεν οι τουριστικοί οδηγοί. Πιο πολυσήμαντη από όσο δείχνει, με μία πρώτη βιαστική ματιά. Και αυτό την κάμει ενδιαφέρουσα. Για τον τουρίστα, για τον ξένο, για εσένα και για μένα. Για κάθε άνθρωπο που είναι πρόθυμος να προσπαθήσει. Να την περπατήσει και να συνομιλήσει μαζί της. Να τη δει μέσα από διαφορετικές οπτικές. Να την καταλάβει.



Κι αν μας έχει -άθελά της- πληγώσει, νομίζω της αξίζει μία καλή ευκαιρία. Πάντα, θα της αξίζει μία ευκαιρία. Για τον ουρανό και τις άκρες της. Για το παρελθόν και το παρόν της. Για τα σημαινόμενα. Για τις λιγότερο ή περισσότερο φωτογενείς πλευρές της. Για το βράχο που στέκει στη μέση της.



Άθενς, σέι τσιζ!

11 σχόλια :

  1. Πάρα πολύ όμορφη ανάρτηση πτηνό μου!
    Την λατρεύω την Αθήνα και πάντα θα την λατρεύω!
    Τα είπες όλα δεν έχω κάτι άλλο να πω!
    Πολλά φιλιά την καλημέρα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ζέστανε ο καιρός, λάμπει ο ήλιος στον αττικό ουρανό, είπα να κάμω μία ανάρτηση πιο αισιόδοξη και χαμογελαστή. Αφιερωμένη σ'αυτήν την βασανισμένη πόλη. Και στους ανθρώπους της.

      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου, καλή μου Έλενα!

      Διαγραφή
  2. Αθήνα μάνα μου, κυρά μου Αθήνα τραγουδούσε η Μπέσσυ μας και είχε δίκιο. Ας την πάμε την έρμη ένα βήμα παραπέρα, στο χέρι μας είναι, είναι γιομάτη ομορφιές κι ένα φως ονειρεμένο! Καλή βδομάδα λατρεμένο πτηνό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ, μα είναι να μην την αγαπά κανείς αυτήν την πόλη, αφού έχει τραγουδιστεί και από τη Μπέσσυ; (είμαι φαν, το ξεύρεις!) Μακάρι να βάλουμε όλοι (και η Πολιτεία φυσικά!) ένα χέρι και να την τραβήξουμε από το βούρκο των προβλημάτων της. Για να μπορεί και ο κάτοικος και ο τουρίστας, να απολαύσουν πιο εύκολα τις ομορφιές της.

      Την καλημέρα μου, μάι ντίαρ Tremens!

      Διαγραφή
  3. Από τις πιο υπέροχες βόλτες που μας έχεις πάει πιγκουινάκι! Λατρεύουμε Αθήνα! Με τα καλά της και τα άσχημά της. Με όλες αυτές τις αντιθέσεις της που την κάνουν μοναδική.
    Πολλά, πολλά φιλιά και καλημέρα!
    Τσιιιιζ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό το μαγικό φως, κάμει τα πάντα πιο όμορφα. Και μας καθησυχάζει ότι υπάρχει ελπίδα. Για τον καθένα ξεχωριστά, για όλους μας, για ετούτη την πόλη.
      Πολλά, πολλά φιλιά και ζούπερ καλημέρες, αγαπημένη μου Σοφία!

      Διαγραφή
  4. Πολύ όμορφο αφιέρωμα στην πόλη σου, στην πόλη μας! Καλό καλοκαίρι ρομαντικό μου πιγκουινακι :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαζεύτηκαν πολλές φωτογραφίες στο σκληρό μου από τις τελευταίες βόλτες μου στην Αθήνα και είπα να σκαρώσω μία ανάρτηση. Για να μετρήσω τις όμορφες εντυπώσεις της. Τη σημαντικότητα και την αξία που κρύβεται πίσω από τα τσιμέντα και τις δύσκολες καθημερινότητες.

      Ζούπερ φιλιά και καλημέρες!

      Διαγραφή
  5. Η Αθήνα μου φαινόταν πάντα σαν μια "εσωστρεφής" πόλη που μισεί τον εαυτό της. Είναι πολύ ωραίο να διακρίνεις αυτή την περίεργή γοητεία και ποιότητα πάνω της, γιατί κάποιοι δεν μπορούν καθόλου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Πτηνό, σ'ευχαριστώ για τούτο το τόσο μαγικό ταξίδι πίσω στην Πατρίδα.. :) Πάντα νόμιζα ότι η Αθήνα είναι μια πόλη που δεν αγαπήθηκε σωστά..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Μας ταξίδεψες όμορφα... μπράβο σου!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts