Σάββατο, 19 Ιουλίου 2014

Το ΤζεμΤζεμ

Την ώρα που επέστρεφε ο θείος Τίτος από τη δουλειά -θάτανε περασμένες εννιά το βράδυ- εκεί στη γωνία Εμμανουήλ Ροϊδη και Σουρή, άκουσε ξοπίσω του ένα πνιγηρό βουητό. Ένα ακαταλαβίστικο, επαναλαμβανόμενο και εντελώς σκιαχτικό "τζεμ τζεμ τζεμ τζεμ". Γύρισε και αντίκρυσε έντρομος, ένα θέαμα απόκοσμο: μία στήλη καπνού, αψηλή σαν το κυπαρίσσι, σκοτεινή σαν το χειρότερο εφιάλτη και παλλόμενη σαν την καρδιά ενός θηρίου. Ένα πλάσμα μυστηριώδες και απειλητικό. Ήταν το διαβόητο "Τζεμ Τζεμ".

Που επανερχόταν ως διήγηση ξανά και ξανά, όταν ήσουν παιδί. Για να φας το φαγί σου. Και το φοβόσουν πολύ, μπαμπά.

Ένα γερμανικό αεροπλάνο ξεκίνησε μία τρελή πορεία πάνω από την Αθήνα. Χίλια εννιακόσια σαράντα τέσσερα. Εννιά Οκτωβρίου. Τα στρατεύματα του Τρίτου Ράιχ είχαν ήδη αρχίσει να αποχωρούν από την πόλη και ο πόλεμος φαίνεται πως επιτέλους τελείωνε. Αν και τίποτα δεν τελειώνει εύκολα σε αυτή τη χώρα. Η Αθήνα -μαζί κι εσύ- είχε περάσει πολλά δεινά, αλλά τουλάχιστον δεν είχε βομβαρδιστεί ποτές. Μέχρις εκείνη τη μέρα. Θυμάσαι τις σειρήνες να ηχούν, κλείνεις τα μάτια και φέρνεις με το νου σου τα φώτα από τις φωτιές του Πειραιά. Κι ύστερα έρχεται καταπάνω σου εκείνο το αεροπλάνο. Θυμάσαι να μπουμπουνίζει τα σπίτια τριγύρω σου, θυμάσαι τις κραυγές των γειτόνων, θυμάσαι εκείνη τη μέρα.

Που επανερχόταν ως εφιάλτης ξανά και ξανά. Και φώναζες στον ταραγμένο ύπνο σου, όταν είχες άγχος και όταν σε παίδευαν οι σκέψεις. Αυτό το αεροπλάνο, το φοβόσουν πολύ μπαμπά.

Αλλά υπήρχαν και οι Κυριακές. Θυμάσαι τις Κυριακές, μπαμπά; Που με έπαιρνες από το χέρι και με πήγαινες να μου γνωρίσεις την Αθήνα σου. Νήπιο ήμουν, λίγα καταλάβαινα. Τότες μου γνώρισες τις γειτονιές που μεγάλωσες. Εκεί, δίπλα στο Σταθμό Λαρίσης. Είδα με τα δικά σου μάτια, την Αθήνα του τότες. Τους χωματόδρομους και τις αλάνες που έπαιζες ποδόσφαιρο. Στον Κολωνό και στην πλατεία Αττικής. Στην πλατεία Βικτωρίας. Τον Πανελλήνιο που πήγαινες να τρέξεις. Τη Φωκίωνος Νέγρη που ανηφόριζες για να πας να κάμεις ιδιαίτερο, καθημερινώς για ένα καλοκαίρι. Στη γαλλικού που σε είχε αφήσει μετεξεταστέο! Παρλεβού φρανσέ, μακαρόνια φρικασέ. Γνώρισα με τα δικά σου μάτια την Πλάκα, που περιπατούσες στα νιάτα σου και περιέγραφες με τόση νοσταλγία. Τ'Αναφιώτικα. Τους περιπάτους με το φίλο σου τον Παναγιώτη -εβδομήντα χρόνια φίλοι κι ακόμα αγαπιέστε. Κι έβλεπα το βλέμμα σου. Που αναζητούσε αγωνιωδώς ανάμεσα στις πολυκατοικίες και τα τσιμέντα, να εντοπίσει κάτι που θα θύμιζε εκείνη την εποχη.

Που φοβόσουν πως χάθηκε. Και πήρε μαζί της τη γλυκιά ρομαντζάδα. Τη μελωδία, το συναίσθημα, το γιασεμί και τ'αγιόκλημα. Την αυλή και το θερινό το σινεμά.

Με τον πρώτο σου μισθό πήγες και τ´αγόρασες. Με δόσεις. Το χίλια εννιακόσια πενήντα εννιά. Και το φορούσες πάντα. Το φρόντιζες, το κούρδιζες, το καθάριζες με σχολαστικότητα. Το είχες συντροφιά σου. Ωμέγα, έλεγες. Θηρίο! Ακόμα και την προηγούμενη βδομάδα, όταν στο έβγαλα για να κάμεις την επέμβαση, δεν είχες καλοξυπνήσει από τη νάρκωση, δεν είχες καλοσυνέλθει από τη ζάλη και επίμονα, μου το ζητούσες. "Βάλε μου το ρολόι μου, Νίκο." Ήσαν σημαντικά για σένα. Τα λεπτά και τα δευτερόλεπτα. Η ακρίβεια στα ραντεβού. Η συνέπεια. Τον μέτραγες τον χρόνο.

Νομίζω τον φοβόσουν κιόλας. Δεν σου άρεσε καθόλου που περνάει αδυσώπητα.

Πόσες φορές δεν με ανέβασες στην Ακρόπολη; Να πασχίζω εγώ -δυο σπιθαμές μπόμπιρας- να ανέβω τα τεράστια σκαλοπάτια στα Προπύλαια κι εσύ να μου εξηγείς γιατί είναι Άπτερος η Νίκη και γιατί έχουν κλίση οι κολώνες του Παρθενώνα. Κι ύστερα στο Αρχαιολογικό, στην Πινακοθήκη, στο Μπενάκη, στο Βυζαντινό. Κάθε βδομάδα κι από ένα μουσείο. Κι ύστερα φτου κι από την αρχή. Για να μη θυμηθώ τα όσα με έβαζες να δω και να διαβάσω. Μπέργκμαν και Καζαντζάκη. Και κλασικό αμερικάνικο κινηματογράφο. Λεωφορείον ο Πόθος και το Λιμάνι της Αγωνίας. Και ιστορία. Σαν παραμύθι. Σαν μία ενιαία αφήγηση που ξεκινούσε από τη δημιουργία του κόσμου και κατέληγε στο σήμερα. Καθόμουν και σε άκουγα προσεκτικά. Στο μπαλκόνι, τρώγωντας παγωτό. Κι άκουγα. Κλασική μουσική. Και τζαζ. Και Σουγιούλ. Και Γιαννίδη. Και Θοδωράκη. Που τάβαζες τότες στο πικ απ.

Φοβόσουν. Ότι ίσως και να μην καταλάβω. Ότι υπήρχε ο κίνδυνος να μην εκτιμήσω. Ετούτον τον κόσμο, μπαμπά. Πούναι θαυμάσιος και σε εντυπωσίαζε με τη μεγαλειότητά του.

Σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου. Εσύ κι εγώ. Εγώ κι εσύ. Μετά από έξι μαρτυρικούς μήνες νοσηλείας. Αποφασίζεις να κλείσεις το διακόπτη του μυαλού σου. Με κοιτάζεις, με καταλαβαίνεις, αλλά δεν μου μιλάς πια. Οι γιατροί είπαν ότι έπεσες σε κάποια μορφή αφασίας. Βαρύ καταθλιπτικό επεισόδιο. Δεν εξέπληξε κανέναν. Μετά από έξι μήνες, ο καθένας θα λύγιζε. Ο καθένας θα βυθιζόταν στην απελπισία. Σου κράταγα το χέρι και συνέχιζα να σου μιλάω.

Μπαμπά; Μπαμπά; Με ακούς μπαμπά; (μου γνέφεις πως ναι) Με καταλαβαίνεις, μπαμπά; (μου γνέφεις πως ναι) Γιατί δεν μου μιλάς πια, βρε μπαμπά; (σιγή) Πες μου κάτι, σε παρακαλώ! Μίλα μου λίγο! Πες μου για το θείο Τίτο και τις κολώνες του Παρθενώνα. Πες μου για την Μιχαήλ Βόδα και την Πλατεία Βικτωρίας. Για τις ταινίες στα θερινά τα σινεμά. Γιατί δεν μου μιλάς πια, βρε μπαμπά; Που σ'αγαπώ τόσο πολύ.

Δεν χρειάζεται να φοβάσαι πια.

Ούτε το ΤζεμΤζεμ, ούτε το αεροπλάνο, ούτε το χρόνο που περνά.

Δεν χρειάζεται να φοβάσαι πλέον τίποτα, μπαμπά.

32 σχόλια :

  1. Δεν έχω λόγια......................

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ω καλό μου Πτηνό :(
    Κουράγιο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. κουράγιο Νίκο ........οι γονείς σου σίγουρα ήταν /είναι εξαιρετικοί ! Όλοι το βλέπουμε ,μέσα από εσένα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. αγόρι μου...
    τα θερμά μου συληπητήρια. ότι χρειαστείς, ξέρεις πως θα με βρεις.
    κουράγιο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ....Αχ βρε Πιγκουίνε μου...
    Δύσκολες ώρες περνάς...Κουράγιο...
    **Αννιώ**

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. 'Ενα υπέροχο αντίο από έναν υπέροχο γιο..
    Τα θερμά μου συλλυπητήρια Νίκο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Θερμά συλλυπητήρια. Και να θυμάσαι : σε άκουγε και είναι ευχαριστημένος. Να ζήσεις χρόνια πολλά και καλά και να τους θυμάσαι με αγάπη και ευγνωμοσύνη. Αρτεμις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Δύσκολες στιγμές.. πολύ δύσκολες..
    Ατσαλώσου καλέ μου, βρες την δύναμη...
    Σε φιλώ και η σκέψη μου είναι μαζί σου <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Τι υπέροχο κατευόδιο, μακάρι όταν πεθάνω τα δικά μου παιδιά να έχουν τόσο όμορφα λόγια να πουν για μένα... Έκανε καλή δουλειά με σένα ο μπαμπάς σου Νίκο αφού το παιδί του θυμάται τόσα από αυτόν κι έχει μάθει άλλα τόσα... Ελικρινά με συγκίνησες, αλήθεια στο λέω... Ζήσε τον πόνο της απώλειας του πατέρα σου τώρα,αυτό είναι το φυσιολογικό αλλά να ξέρεις ότι γονείς σαν τον άντρα που μας περιέγραψες, ζουν για πάντα... Δύναμη σου εύχομαι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Ένα ταξίδι κι αυτό...
    Κουράγιο!
    Έφη Τζόγια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Συλλυπητήρια, Πιγκουίνε. Λυπήθηκα ειλικρινά τη στιγμή που κατάλαβα τι ανάρτηση διάβαζα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Δεν έχω τι να πω έχω συγκλονιστεί και δεν μπορώ να αντέξω την απώλεια.
    Ολα αυτά που περιγράφεις!
    Θα ήθελα έτσι εντελώς ανθρώπινα μην παρεξηγηθώ να σε έκανα μια αγκαλιά χωρίς να σου πω τίποτα άλλο.
    Ειλικρινά μέσα από την καρδιά μου!
    Ελπίζω να ελευθερωθεί και να είναι ήρεμος, το άξιζε αφου είχε ένα γιο να του κρατάει το χέρι και να του μιλάει μέχρι την τελευταία στιγμή με πείσμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Κουράγιο και δύναμη Νίκο... Η σκέψη μου είναι μαζί σου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Κουράγιο Νίκο πολύ λυπάμαι που το περνά αυτό ο άνθρωπός σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Καλό κουράγιο πτηνό μου....και πάνω απ όλα καλή δύναμη...θα την χρειαστείς :(

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. ...
    Ε.

    (εγώ δεν ήμουν εκεί-όπως εσύ- κατάλαβα όμως την επόμενη μέρα, γιατί ξύπνησα στη μαύρη νύχτα κάποια στιγμή... για να ξέρεις ότι υπάρχουν και χειρότερα που μπορεί να σε βαραίνουν μέχρι τέλους...Εύχομαι, όταν κλείσει ο κύκλος και τα επεξεργαστείς, να νιώσεις ανάλαφρος και ήρεμος.)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Είσαι πολύ τυχερός που έχεις να θυμάσαι τόσα πράγματα απ' αυτόν. Καλή δύναμη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Καλό κουράγιο Νίκο..Ο μπαμπάς σου πρέπει να είναι περήφανος για σένα. Οι γονείς σου ακούγονται υπέροχοι ανθρώποι..Είσαι πολύ τυχερός που έχεις τέτοιες πανέμορφες αναμνήσεις απ' αυτούς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Λυπάμαι... Σου εύχομαι δύναμη και κουράγιο!!! Η ζωή είναι πολύπλοκη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Δεν είχα διαβάσει την ανάρτηση και πριν κάποιες ώρες ανέβασα κάτι στο fb που σε αναφέρω...πολύ κακό τάιμινγκ!
    Καλό του ταξίδι κι εσύ να είσαι καλά να τον θυμάσαι με αγάπη αυτόν τον υπέροχο άνθρωπο...
    Καλή δύναμη και συγνώμη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Μακάρι να μπορούσα να πετάξω ως εκεί και να σε κάνω μια αγκαλιά σφιχτή. Μόνο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Εφυγε; Ή ζει ακομη σε "αφασια" ; Φιλε μου ευχομαι να εχεις ανθρωπους κοντα σου να σε αγαπανε, να τους νιωθεις δικους σου για να αφεθεις και να βγαλεις οσο πονο μπορεις απο μεσα σου. Ο χαμος των γονιων μας ειναι κατι που νομιζω ποτε δεν αποδεχομαστε ολοκληρωτικα. Ειναι πολυ αγριο να ζησουμε με μια τετοια αποδοχη. Ο χρονος ομως, αυτος ο ιδιος χρονος που μας γερναει, μας αναπλαθει κιολας. Κουραγιο πτηνουλι μου. Καλη δυναμη !!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. πολύ λυπάμαι. Καλό του ταξιδι...
    Αριεττα Μ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Καλαμιά στον Κάμπο22 Ιουλ 2014, 12:00:00 π.μ.

    Πόσο συγκινητικά και αγαπημένα λόγια για έναν υπέροχο μπαμπά από έναν υπέροχο γιο!
    Σε σκέφτομαι πολύ και βαθειά λυπάμαι για τη δοκιμασία που περνάς,

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. Αχ Πιγκουίνε μου... Δε ξέρω τι να πω... Συγκινήθηκα απίστευτα με αυτό το κείμενο...
    Δύναμη και κουράγιο θα ευχηθώ μόνο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. Μόλις άρχισα να διαβάζω, κατάλαβα πως κάτι έχει συμβεί στον μπαμπά σου....Εξακολούθησα να διαβάζω κλαίγοντας... Έχω χάσει τον πατέρα μου 24 χρόνια τώρα, αλλά εξακολουθεί να με πονάει.. Δεν έχω λόγια πιγκουίνε μου...Δυνάμη και κουράγιο σου εύχομαι...Φιλί κι αγκαλιά....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  27. Δεν ξέρω τι να πώ. Σου στέλνω την αγάπη μου και νοιώθω πως όπου και να βρίσκεται ο πατέρας σου θα συνεχίσει να σου ενισχύει την πίστη και την ευγνωμοσύνη σου γι'αυτό το ταξίδι σ'αυτόν τον κόσμο "Πούναι θαυμάσιος και σε εντυπωσίαζε με τη μεγαλειότητά του" . Καλή δύναμη και να ξέρεις πως είμαστε πολλοί που σε σκεφτόμαστε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  28. Δε θα ήθελα να σου γράψω τίποτα!!! Ελπίζω μόνο σε αυτό που λέει η Dee-Dee "ευχομαι να εχεις ανθρωπους κοντα σου να σε αγαπανε, να τους νιωθεις δικους σου για να αφεθεις και να βγαλεις οσο πονο μπορεις απο μεσα σου."


    Ο μπαμπάς σου πρέπει να ήτανε σπουδαίος άνθρωπος! Σου στέλνω την μεγαλύτερη αγκαλιά που έχω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  29. Οι μπαμπάδες δεν φεύγουν ποτέ. Το ξέρω σίγουρα !!!!!
    Ούτε ο δικός σου θα φύγει ποτέ. Θα το μάθεις κι εσύ.
    Την αγάπη μου
    Σόφη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  30. Πτηνό μου υπέροχο, ξέρω, καμιά λέξη δεν παρηγορεί. Καμιά. Σε σκέφτομαι. Κουράγιο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  31. Δεν ξερω κι εγώ τι να πω, δεν χωρανε λογια σε στιγμες τοσο οραικες, τοσο αποκοσμες.. Κουραγιο και ...ειλικρινα δεν ξερω τι αλλο.
    Papi Maf

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts