Πέμπτη, 3 Ιουλίου 2014

Το φως της Ροτόντας


Ο Γάιος Γαλέριος Βαλέριος Μαξιμιανός Αύγουστος ήταν αυτό που λέμε αυτοδημιούργητος. Ξεκίνησε από βοσκός, μετά το γύρισε στο μιλιτέρ και κατατάχτηκε στις ρωμαϊκές λεγεώνες. Άρχισε να παίρνει γαλόνια, να ανεβαίνει στα αξιώματα και στο τέλος τον ανακηρύξαμε Καίσαρα -όχι τα λέω, για νάρθεις να ξανασκεφτείς και το δικό σου καρίαρ-παθ.



Για να μην το υπερβάλλουμε το πράμα, ο Γαλέριος έγινε Καίσαρας της επαρχίας της Ιλλυρίας και μόνο. Η οποία τότες περιελάμβανε όλα τα Βαλκάνια και βεβαίως την Ελλάδα. Βλέπεις, εκείνη την περίοδο, είχαμε πολλά θεματάκια στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και επειδής ο Αυτοκράτορας Διοκλητιανός δεν μπορούσε να την εκουμαντάρει μόνος του, την είχε διαιρέσει σε τέσσερις μεγάλες επαρχίες και είχε αναθέσει την καθεμιά σε άλλον αυτοκράτορα. Το λέμε Τετραρχία (εσύ μπορεις να το πεις και κουαρτέτο, δεν θα σε παρεξηγήσουμε) και αποδείχθηκε σχετικά σαξέσφουλ.



Τώρα εσύ δικαίως με κοιτάς απορημένος, προσπαθώντας να καταλάβεις πού κολλάει το χιστόρικ ρέφερενς. Αλλά αγαπημένε αναγνώστα, έχω τους λόγους μου. Βρισκόμαστε σε ένα από τα μπίλντινγκς που έχτισε ο λεγάμενος. Ο Γαλέριος ντε! Και το προόριζε για μαυσωλείο του -κουνήσου από τη θέση σου- ασχέτως που δεν τον εθάψαμε εντέλει εδώ.



Από όλα τα μνημεία της Θεσσαλονίκης, νομίζω ότι αγαπάω ετούτο περισσότερο. Πρώτον, διότι είναι στρογγυλό -και είν'αυτό από μόνο του, πολύ καλός λόγος για ν'αγαπήσεις ένα κτήριο. Και δεύτερον, για τις πολλές του μεταμορφώσεις.



Χτίστηκε ως τμήμα ενός μεγάλου κτηριακού κόμπλεξ που περιελάμβανε τα ανάκτορα και τον ιππόδρομο, έπειτα μετατράπηκε σε εκκλησία και βαπτιστήριο των χριστιανών, ύστερα αλλαξοπίστησε και έγινε τζαμί, μετά ξανά εκκλησία και τέλος, μουσείο. Και ξεύρεις, κάθε φορά που επισκέπτομαι τη Ροτόντα, παρατηρώ και άλλα κομμάτια του μουλτιέθνικ παζλ.



Την καθηλωτική ρωμαϊκή αρχιτεκτονική μνημειακών κτηρίων. Ένα ρωμαϊκό Πάνθεον καταμεσίς της Θεσσαλονίκης.



Τα υπέροχα ψηφιδωτά που κοσμούν τις κόγχες, τα τόξα και την οροφή.



Τις (ελάχιστες) αγιογραφίες που σώζονται κάτου από το θόλο -βλέπεις μονάχα κάτι φτερά και κάτι φωτοστέφανα και βάζεις με τη φαντασία σου τα χερουβείμ. Άντε και κανένα σεραφείμ.



Την κρήνη στην αυλή και το μιναρέ. Που προστέθηκαν γύρω στο 1590, όταν ο Σινάν Πασάς και ο Χορτάτζης Σουλεϊμάν Εφέντης μετέτρεψαν το κτήριο σε τζαμί.



Αλλά και τα ρήγματα και τις ζημιές που προκάλεσε ο σεισμός του 1978. Έκτοτε η Ροτόντα απέκτησε υποστηλώματα και κυκλοφορεί με πι. Εμ, δεν έχει και λίγα χρονάκια στην πλάτη της. Χιλίων επτακοσίων δέκα ετών είναι, ζωή νάχει!


Και πάντα αναρωτιέμαι, γιατί αυτό το πανάρχαιο μνημείο δεν απολαμβάνει της προσοχής και της σημασίας που του πρέπει. Γιατί δεν το φροντίζει αρκετά κανείς, γιατί δεν το αναδεικνύει και δεν το προσέχει. Γιατί δεν αποτελεί πόλο έλξης τουριστών και μόνο μερικοί ξέμπαρκοι φθάνουν μέχρις εδώ, με την απορία στο βλέμμα και την περιέργεια στο μάτι. Και είναι κρίμα.


Διότι προημερών, που σταμάτησα πάλι και μπήκα, θυμήθηκα τί κάμει τη Ροτόντα τόσο ξεχωριστή. Είναι το φως της. Που τρυπώνει από τα παράθυρα. Που δημιουργεί ατμόσφαιρες και εντυπώσεις. Που είναι ένα φως μυσταγωγικό. Ρωμαϊκό ή ελληνικό, χριστιανικό ή μουσουλμανικό, είναι ένα φως καθηλωτικό. 

17 σχόλια :

  1. Έλα ρε συ! Πότε ήρθες απ΄ τα μέρη μου;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πτηνούλι -ένα ανεξήγητο πράμα- είναι πανταχού παρών! :)
      Ειδικά στη Θεσσαλονίκη, ακόμα κι όταν έχει καιρό να την επισκεφθεί, αφήνει πάντα ένα μέρος της καρδιάς του και της σκέψης του.
      Την καλημέρα μου!

      Διαγραφή
  2. Δεν το ήξερα πτηνούλι!
    Δεν το έχω ξανακούσει ποτέ.
    Πολύ μου άρεσε που μας το γνώρισες.
    Είναι πολύ όμορφο και τρελαίνομαι να βλέπω τόσο παλιά κτίσματα που κουβαλάνε ιστορία τεράστια.
    Πολλά φιλιά την καλημέρα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι εξαιρετικά όμορφο και παμπάλαιο και παρεξηγημένο μπίλντινγκ.
      Και θα μπορούσε να είναι από τα τοπ ατράξιονς της Θεσσαλονίκης, αν φρόντιζε κάποιος (το Υπουργείο; ο Δήμος;) να το αναδείξει. Με φροντίδα για το μέσα και το απέξω του, με όμορφες και κατατοπιστικές πινακίδες / λεζάντες, με παιχνίδια για τα παιδιά (π.χ. σκέψου τα παιδιά ντυμένα ρωμαίους να μαθαίνουν για την ιστορία του Γαλέριου), με ειδικούς οργανωμένους περιπάτους με θέμα τη "Ρωμαϊκή Θεσσαλονίκη". Αλλά προφανώς αυτά τα απλά πράματα, που μπορούμε να σκεφτούμε εσύ κι εγώ, αδυνατεί να τα σκεφτεί η Πολιτεία...
      Πτηνό σε θλίψη.
      Καλημέρες!

      Διαγραφή
  3. Αυτό που απολαμβάνω περισσότερο απ' όλα σ' αυτές σου τις βόλτες είναι ο μοναδικός τρόπος που μας κάνεις μαθήματα ιστορίας!!
    Άλλο ένα μνημείο λοιπόν που δεν έχει την προσοχή που του αξίζει! Τι να πει κανείς πια?
    Ανυπομονώ να δω ποιό άλλο ξεχασμένο μνημείο θα μας δείξεις κάποια επόμενη φορά!
    Πολλά, πολλά φιλιά και καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι εδώ δεν το προχώρησα το χίστορι λέσον (είχα να πω κι άλλα για τις εκστρατείες του Γαλέριου στις Περσίες -κάτι σαν τη Μοιραράκη που πάει και ψωνίζει μπουχάρες, αλλά στο πιο σπλάτερ), αλλά είπα να μην σας ζαλίζω, γιατί και πόσα ν'αντέξει πια ο έρμος αναγνώστης!
      Πάντως από ξεχασμένα μνημεία, άλλο τίποτα. Η λίστα μου είναι ατελείωτη! Οπότε να περιμένεις και νέες εξορμήσεις & επισκέψεις στο οπουδήποτε!
      Πολλά, πολλά φιλιά και καλημέρες!

      Διαγραφή
  4. Βρε πηγκουίνε δε ξέρω τι δουλειά κάνεις αλλά εάν ποτέ μείνεις άνεργος σκέψου τη λύση του τουριστικού πρακτορείου με σένα ξεναγό!!! Θα ερχόμουν μαζί σου σε κάθε ταξίδι και θα καθόμουν πίσω από τη θέση του οδηγού μην τυχόν και χάσω κάτι από αυτά που θα πεις!!!

    Πήγα πρόσφατα στη Θεσσσαλονίκη για γάμο και αντί να πάω σε όλα αυτά τα ωραία μέρη πήγα στα Ζαρα γιατί μου χάλασε το φερμουαρ από το φόρεμα και έτρεχα πανικόβλητη για να μην πάω στο γάμο με σορτσάκι!! Με έβριζε κια ο Θ!! Καταπληκτικά περάσαμε σε λέω!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πένγκουιν τουρς; Χαχαχα, νομίζω ότι ουχί μόνο δεν θα μου δίνανε άδεια ξεναγού με την καμία, αλλά μπορεί να με απελαύνανε και από τη χώρα με το ελευθεριάζον ράμφος πούχω!
      Όσο για τη Θεσσαλονίκη, έχει πολλά και σπουδαία μνημεία. Και όπως έγραφα παραπάνω στην Έλενα, με πιάνει η θλίψη που βλέπω πόσο αφημένα στην τύχη τους, παραμένουν. (μεταξύ μας πάντως και τα Ζάρα, εκεί στην Τσιμισκή, ζούπερ γουάου είναι! Έχω ψωνίσει κάτι μπλουζάκια πολύ τσίλικα...)
      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου, Χριστίνα!

      Διαγραφή
  5. Τώρα που δεν ανεβαίνω πια στην αγαπημένη μου Θεσσαλονίκη, η Ροτόντα είναι ένα από τα πράγματα που θα μου λείψουν πολύ. Μυστηριακή, εντυπωσιακή και υπέροχη! καλή σου μέρα πτηνό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Καλημέρα! :-)
    Η Ροτόντα είναι, όντως, πολύ ιδιαίτερο μέρος. Και σε αυτό που γράφεις για το φως της, όπως το πρόσεξα στην τελευταία σου φωτογραφία, ειδικά σε αντίθεση με τους σκοτεινούς τοίχους ολόγυρα, δεν έχεις κι άδικο.
    Θέλω, πάντως, να σταθώ σε άλλο σημείο και να σε απομακρύνω λίγο από το μνημείο, αν μου επιτρέπεις. "Από όλα τα μνημεία της Θεσσαλονίκης, νομίζω ότι αγαπάω ετούτο περισσότερο. Πρώτον, διότι είναι στρογγυλό -και είν'αυτό από μόνο του, πολύ καλός λόγος για ν'αγαπήσεις ένα κτήριο." Μου θύμισες έναν φίλο που έλεγε πως οι άντρες αγαπούν το σχήμα της σφαίρας και έφερνε γι' αυτό τρία επιχειρήματα: τη ρόδα (αυτοκίνητα), τη μπάλα και το γυναικείο στήθος. Χαχα! Εμένα, πάλι, μου θυμίζει μωράκι, με στρογγυλεμένα χαρακτηριστικά και στρουμπουλούλι. Εσένα, γιατί σου αρέσει το στρογγυλό; Μου δημιουργήθηκε αμέσως η απορία! :-)
    Καλή συνέχεια!

    Υ.Γ. : Με κοινή αφετηρία, τι κατευθύνσεις μπορεί να πάρει ο σχολιασμός του καθενός, ε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Τσα !!!! Κι έρχεται η Σαλονικιά να διορθώσει το Πτηνό !!! Διότι ναι μεν ο Δήμος, η Υπηρεσία Αρχαιοτήτων και δενξερωγωποιοσάλλος μπορεί να έχουν αφήσει την Ροτόντα στην μοίρα της, αλλά οι κάτοικοι της Θεσσαλονίκης την έχουν τιμή τους και καμάρι τους. Ξέρεις πόσους νεανικούς, φοιτητικούς έρωτες έχει στεγλασει η Ροτόντα ;;; Ξέρεις πόσα 'αχ' και 'βαχ' και όρκους αιώνιας αγάπης έχουν ακούσει αυτοί οι στρογγυλοί τοίχοι ; Ξέρεις πόσα αγκαλιασμένα ζευγαράκια έχουν ξαπλώσει στα γρασίδια γύρω της ;;;

    Την αγαπάμε την Ροτόντα μας οι Σαλονικιοί, Πτηνό μου. Την αγαπάμε κι ας μην το δείχνουμε ;-)

    Πολλά φιλιά και Καλημέρες !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Καλαμιά στον Κάμπο3 Ιουλ 2014, 2:58:00 μ.μ.

    Συγκινήθηκα τώρα! Πενήντα μέτρα από τη Ροτόντα έμενα στη Θεσσαλονίκη, όταν σπούδαζα 4 + 1 (το πτυχίο) χρονάκια. Κάθε μέρα από μπροστά της περνούσα. Κι είναι από εκείνα τα μέρη της πόλης που θυμάμαι με μεγάλη νοσταλγία , μαζί με την Καμάρα και την δροσερή και σκιερή Πατριάρχου Ιωακείμ. Αυτά.

    (Α, και με το κυλικείο της Φιλοσοφικής και το μαγαζί -που δεν ξέρω πώς το λένε- με τα σουτζουκάκια).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. πιγκουινε μου οι αναρτησεις θα επρεπε να διδασκονται στα σχολεια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. πτηνό μου, πετάς στα πιο όμορφα μέρη και μας τα γνωρίζεις με τόση αγάπη που είναι συγκινητικό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Τζόνσον ο Αλογόμυγας8 Ιουλ 2014, 1:05:00 π.μ.

    Πιγκουίνε, όταν ξαναπάς στη Ροτόντα, σιγοψυθίρισε κάτι, οτιδήποτε, κάτω από τον τρούλο της (εικόνα 8).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Δεν ξευρω αν με βαρεθηκες, εγώ σε πήρα παραμασχαλα και πάμε τσαρκα στη Θεσσαλονίκη.
    Ευτυχώς κάποιοι ενδιαφέρθηκαν για τη Ροτοντα κι έχει αποκατασταθεί.
    Λέω να πάω να δω πώς έγινε μολις σιαξει ο καιρός
    Πάντως πρέπει να είμαστε η μοναδική χώρα στον κόσμο που δεν προβάλλει τα καλη της, άλλοι βγάζουν λεφτά κι Από τα σκουπίδια.
    Συνεχίζουμε τη βόλτα μας...........

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Δεν ξευρω αν με βαρεθηκες, εγώ σε πήρα παραμασχαλα και πάμε τσαρκα στη Θεσσαλονίκη.
    Ευτυχώς κάποιοι ενδιαφέρθηκαν για τη Ροτοντα κι έχει αποκατασταθεί.
    Λέω να πάω να δω πώς έγινε μολις σιαξει ο καιρός
    Πάντως πρέπει να είμαστε η μοναδική χώρα στον κόσμο που δεν προβάλλει τα καλη της, άλλοι βγάζουν λεφτά κι Από τα σκουπίδια.
    Συνεχίζουμε τη βόλτα μας...........

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts