Δευτέρα, 7 Ιουλίου 2014

Της Αναλήψεως



Εσύ ήσουν που καυχιόσουν ότι δεν χαμπαριάζεις από ανηφόρες και ότι έχεις φάει με το κουταλάκι, λόφους και βουνά; Όχι το λέω διότι σε βλέπω που σούχει κοπεί η ανάσα από την ανάβαση και πολύ διασκεδάζω μαζί σου! Άντε, ας σταματήσουμε δυο λεπτά εδώ να ξαποστάσουμε, έχουμε κάμποσα σκαλοπάτια μέχρι τον προορισμό μας. Και δεν θέλω να σε ξεκάμω μη-χειρότερα!



Μέρος Πρώτο: η Ανάληψη

Βρισκόμαστε στο Όρος των Ελαιών. Στην Ιερουσαλήμ. Δεν ξεύρω πως φανταζόσουν το μέρος, αλλά μία ανασφάλεια τη νιώθεις. Ανηφορίζουμε ένα μονοπάτι που διασχίζει παλαιστινιακούς οικισμούς. Θα ιδείς ξυπολησιά, απλωμένες μπουγάδες, λασπόνερα και αρκετούς ένοπλους στρατιώτες. Μην καρφώνεις το βλέμμα σου και όλα θα πάνε καλά. Νομίζω.



Πόσο είπαμε ότι είχες στα Θρησκευτικά; Εγώ περιέργως είκοσι. Εξού και θα σου τα πω με κάθε λεπτομέρεια! Όπως καλά γνωρίζεις, ο Ιησούς σταυρώθηκε και κατά τας Γραφάς, αναστήθηκε την τρίτη μέρα. Εντούτοις, συνέχισε να εμφανίζεται στους μαθητές για αρκετές ακόμα ημέρες, να τους νουθετεί και να τους παροτρύνει να διαδώσουν το μήνυμα της Αναστάσεως. Ώσπου εντέλει, σαράντα ημέρες μετά, αναλήφθηκε στους ουρανούς! Πάντα, κατά τας Γραφάς. Όχι να τα ξεκαθαρίζουμε, μην μου ζητάς μετά τα ρέστα!



Φθάσαμε! Κάτσε να βγάλω εισιτήριο. Ο χώρος ανήκει στους άραβες, οι οποίοι χρεώνουν το κατιτίς για να σου επιτρέψουν την είσοδο. Κι έτσι, είμαστε όλοι φχαριστημένοι! Εκείνοι που εισπράττουν το ζεστό παραδάκι, ο χριστιανός προσκυνητής που έρχεται να προσευχηθεί, εσύ κι εγώ που κάμαμε τόση προσπάθεια να ανέβουμε ως εδώ απάνου.



Βουαλά! Μην μου ξινίζεις τα μούτρα σου! Ναι, μπορεί όντως να μην είναι ζούπερ ιμπρέσιβ, αλλά έχει υποστεί το μέρος πολλές καταστροφές, μην περιμένεις πολυτέλειες -και φχαριστημένος νάσαι που έχει απομείνει αυτό το μικρό εξάγωνο κτήριο. Κάτσε να μπούμε για να καταλάβεις κι ύστερα θα συζητήσουμε τα περαιτέρω.



Το εσωτερικό του κτηρίου είναι μικρό και σκοτεινό. Και άδειο. Εντελώς άδειο. Το μόνο που υπάρχει είναι αυτή η πέτρα στο δάπεδο. Που υποτίθεται πως είναι το σημείο από όπου αναλήφθηκε ο Ιησούς στους ουρανούς. Το τελευταίο σημείο της Γης που άγγιξε το σώμα του, για να στο κάμω πιο γλαφυρό. Μάλιστα, στην πέτρα αυτή διακρίνεται -εγώ όρκο δεν παίρνω- το αποτύπωμα του δεξιού του πέλματος. Στο δίσκο για τις προσφορές των πιστών, κάποιος έχει αφήσει ένα δολάριο.

Θα μπορούσα να πω πολλά, πάρα πολλά. Αλλά μετράω τα λόγια μου σε ετούτη την ανάρτηση.



Κοιτάζω αψηλά προς το σημείο όπου υποτίθεται πως αναλήφθηκε: η πέτρινη οροφή φαίνεται θεόπαλια. Είναι θεόπαλια! Ο πρώτος ναός που είχε κτιστεί στο σημείο αυτό από την Αγία Ελένη (η οποία με το γνωστό αλάνθαστό της, υπέδειξε πως ναι, αυτή ήταν η ακριβής πέτρα της ανάληψης), ήταν ασκεπής. Αλλά καταστράφηκε από τους Πέρσες, όταν κατέλαβαν την περιοχή. Το παρόν κτίσμα, ήταν κομμάτι ενός μεγαλύτερου συμπλέγματος που έσιαξαν οι Σταυροφόροι το 1100 περίπου και το οποίο επίσης δεν υπάρχει, διότι καταστράφηκε από τους Άραβες. Γενικά, ησυχία δεν είχε το μέρος.



Στέκομαι για λίγο ακόμα στην αυλή. Και σκέφτομαι τις μεταφυσικές παραδοχές της θρησκείας. Εντάξει, προφανώς εμένα δεν μου φαίνονται καθόλου πειστικές -τόχεις καταλάβει. Αλλά ξεύρω καλά, πως επηρεάζουν τόσο και τόσο κόσμο. Τους περισσότερους. Και θλιμμένος, διαπιστώνω. Πως εικοσιτόσους αιώνες μετά, κι έχει σημειωθεί εξαιρετικά λίγη πρόοδος. Στη σκέψη και την πνευματικότητά μας. Στην αντίληψή μας. Στη δυνατότητά μας να ξεχωρίσουμε το πραγματικό από το φαντασιακό, το ορθολογικό από το μεταφυσικό.



Μέρος Δεύτερο: η Κατεδάφιση

Απέναντι από την είσοδο του Ναού της Αναλήψεως, υπάρχει ένας μαντρότοιχος με συρματοπλέγματα. Και ένα φυλάκιο με μία ελληνική σημαία. Με το που περνάς το φυλάκιο (διαβεβαιώνοντας το φύλακα πως είσαι φίλος κι όχι οχτρός), βρίσκεσαι σε ένα μάλλον άσχημο μέρος. Ένα επικλινές άγονο οικόπεδο, γιομάτο πέτρες.


Το λάντσκέιπ το λες και κακοτράχαλο. Αλλά δεν σε έφερα εδώ για να φυτέψουμε ρίγανη, έχω τους λόγους μου!


Μία ορθόδοξη καλόγρια έρχεται προς το μέρος μας. Είναι πάνω από εξηνταπέντε χρονών, χαμογελαστή (πράγμα όχι πολύ συνηθισμένο, αν κρίνω από τις πολλές μουντρούχες καλόγριες που έχω συναντήσει) και βεβαίως Ελληνίδα! Μας καλωσορίζει και μετά τις απαραίτητες συστάσεις, μας οδηγεί στο ναό.


Αυτό λοιπόν το οικόπεδο, είχε αγοραστεί εδώ και χρόνια από τον πάτερ Ιωακείμ. Ο οποίος τόχε βάλει σκοπό να σιάξει εδώ -ακριβώς αντάμα με το Ναό της Αναλήψεως- μία εκκλησία ορθόδοξη. Μάζεψε τα χρήματα και έπεσαν τα μπετά. Εντούτοις, υπάρχει στο στόρι μία μικρή, απειροελάχιστη λεπτομέρεια: δεν είχε πάρει άδεια από το κράτος για την ανέγερση του κτηρίου. Αν αυτό συνέβαινε βεβαίως στην Ελλάδα, δεν θα υπήρχε κανένα απολύτως πρόβλημα, διότι αφενός η αυθαιρεσία είναι η δευτέρα φύσις μας και αφετέρου, αν πρόκειται για εκκλησιαστικού ενδιαφέροντος ζήτημα, δεν θα ακουγόταν κιχ. Εντούτοις εδώ είναι Ισραήλ -και μη σου πω Παλαιστίνη- επομένως, ήρθαν αμέσως. Τι εννοείς, ποιοι ήρθαν; Οι μπουλντόζες ντε!


Εδώ ο πατήρ Ιωακείμ σε μία φωτογραφία του πάνου στα ερείπια του αυθαίρετου ναού. Κρατώντας την ελληνική σημαία! Βεβαίως το στόρι έχει και συνέχεια που θα συναρπάσει τον κάθε θρησκευάμενο αναγνώστη. Σύμφωνα με την αφήγηση, καθώς γκρέμιζε η μπουλντόζα το κτίσμα, έπεσε η εικόνα του Ιησού από την οροφή (είναι η εικόνα που βλέπεις μπροστά στη φωτό), κύλησε -καθότι στρογγυλή- και πήγε και στάθηκε μπροστά στη μπουλντόζα. Ο οδηγός τότες τρόμαξε, τα μάζεψε και έφυγε! Θαύμα, θαύμα, μπορείς να αναφωνήσεις κι εσύ με περισσή χαρά!



Την οποία εικόνα, την έχουμε βάλει σε περίοπτη θέση, σε ετούτο το μικρό εκκλησάκι που προοριζόταν για κάτω πάτωμα του κτηρίου και το οποίο διαμορφώθηκε εντέλει ως βασικός (και μόνος) ναός.



Όχι, αγαπητέ μου: δεν θα σου καταλήξω σε βαθυστόχαστα πορίσματα, ετούτη την ανάρτηση. Θα μου επιτρέψεις να συνεχίσω να μετρώ τα λόγια μου και να αφήσω σε εσένα τα συμπεράσματα. Σου έδειξα το σημείο που η Αγία Ελένη υπέδειξε ως σημείο της ανάληψης, σου φωτογράφισα την πέτρα με το πέλμα του Ιησού, σου έξιστόρησα το θαύμα με την εικόνα και τη μπουλντόζα, κάτσε και περισυλλογίσου.


Πέρα από το μαντρότοιχο με τα συρματοπλέγματα, αγναντεύεις την Ιερουσαλήμ. Και ξεδιπλώνεται μπροστά σου μία πόλη φορτωμένη με έννοιες και με σημασίες. Μία θρησκευτική υπερπαραγωγή. Αν είσαι φανατικός θρήσκος, ξελιγώνεσαι. Αν είσαι όμως λιγουλάκι πιο μετριοπαθής, αν προτάσεις τη λογική και προσεγγίζεις τα πράγματα χωρίς σκοταδισμούς και μεταφυσικές αφηγήσεις, αν δεν μπορείς να δεχθείς απογειώσεις προς τη στρατόσφαιρα πέραν του ακρωτηρίου Κανάβεραλ, αν θεωρείς πως η αγάπη και η αρετή δεν χρειάζονται συρματοπλέγματα και σταυροφόρους, τότες κοιτάς αυτό το μέρος με μία θλίψη. Ουχί για την αυθαιρεσία του όποιου κτηρίου. Αλλά για την αυθαιρεσία των ανθρώπων.

11 σχόλια :

  1. Τα περισσότερα πράγματα της θρησκείας μας έχουν προστεθεί από ανθρώπινο χέρι πτηνό!
    Οτιδήποτε αγνό έχουμε την τάση να το ισοπεδώνουμε και να το αμαυρώνουμε.
    Δυστυχώς!
    Δεν ξέρω ποιοι πιστεύουν και ποιοι όχι στον Χριστιανισμό αλλά αυτό το πράγμα κάθε άλλο παρά αγνή θρησκεία είναι.
    Λυπηρό!
    Την καλημέρα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δυστυχώς έτσι είναι, Έλενα! Αν δει κανείς την υπόθεση στις λεπτομέρειές της, φρίττει!
      Οι θρησκείες έχουν συνδεθεί πολλές φορές με μισαλλοδοξία και φανατισμό. Και αντί να προτάσσουν την ηθική και την αρετή, υιοθετούν επιθετικές ρητορικές, κατατάσσουν τους ανθρώπους σε "εμείς και οι άλλοι", επιβάλλουν ανελευθερίες και λειτουργούν κατά του προοδευτισμού.

      Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  2. Ως συνήθως ο επίλογος σου τα λέει όλα.
    Την ανάβαση πάντως την φχαριστήθηκα!
    Καλημέρα και καλή εβδομάδα πτηνούλι μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μπορεί να μπαφιάσαμε ν'ανεβούμε, αλλά χαίρομαι που θεωρείς ότι άξιζε το αποτέλεσμα.
      Είναι ενδιαφέρουσες αυτές οι επισκέψεις. Φουντ φορ θοτ, καλή μου airis!

      Πολλά, πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  3. Βρε αθεόφοβε που πήγες εκεί πέρα? Δε φοβήθηκες μη σκάσει κανένας Παλαιστίνιος? Ελπίζω μόνο να μην πήγες τώρα και να είναι παλίες οι φωτό γιατί αλλιώς .... πτηνο βέρι βερι ρισκι...

    Εντωμεταξύ τι πιο φυσιολοφικό από το να χτίσεις μια εκκλησίτσα δω χάμου??? Δηλαδή άμα ερχόταν ένας ιμάμης και έχτιζε ένα τζαμί στο οικοπεδάκι του δίπλα από την Ακρόπολη δε θα τον αφήναμε?? Ντιπ απολίτιστοι είναι αυτοί οι μουσουλμάνοι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Δεν θα σταθώ στο θέμα της θρησκείας. Το τι πιστεύει και τι δεν πιστεύει ο καθένας αφορά τον ίδιο και μόνο τον ίδιο.
    Έμενα μου άρεσε η όλη βόλτα. Μου αρέσει το χρώμα που έχουν αυτές οι περιοχές. Το χρώμα της γης. Μπορεί να είναι λίγο μονότονο σε σχέση με το πράσινο και τα χρώματα της Ευρώπης ή της Αμερικής, αλλά εμένα μου δημιουργεί την αίσθηση του μυστηρίου και του μυστικισμού. Έχουν μεγάλη ιστορία αυτοί οι λαοί που είναι συνδεδεμένη με την όποια θρησκεία..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Τα μέτρησες εσύ τα λόγια σου, να μετρήσω κι εγώ τα δικά μου λοιπόν και να μην πω πως η φωτογραφία με την εικόνα μπροστά στα χαλάσματα είναι φτοσοπαρισμένη από εντελώς άματερ.
    Και να μην πω επίσης πως αν όντως είναι το πέλμα του Θεανθρώπου εκείνο στην φωτό, τότε μάλλον είχε καραμπινάτη πλατυποδία ο Τζίσους οφ Νάζαρετ (λες να βοηθάει η πλατυποδία στο λεβιτέισιον ;;; Χμμμμ ...).

    Όσο για την αυθαιρεσία και την απληστία των ανθρώπων, δυστυχώς όρια δεν έχουν.

    Φιλιά, καλημέρες και Καλή Εβδομάδα !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Καλαμιά στον Κάμπο7 Ιουλ 2014, 5:58:00 μ.μ.

    Αυτή η εικόνα όπου προσπαθούν να επιβιώσουν μαζί παλιά σπίτια, λιθόστρωτα, αιρ-κοντίσιον, συρματοπλέγματα, τσιμέντο, κάγκελλα, καλώδια, ιεροί χώροι κλπ. και στη μέση ο ελληνάρας παπάς που με το έτσι θέλω κτίζει, είναι μάλλον αποκαρδιωτική. Κι εσύ, βρε παιδί μου, δεν σταματάς και λίγο τα ψιλοεπικίνδυνα πράγματα, ψηλό, ξανθό πτηνό σε θερμές περιοχές, να ξεχωρίζεις σαν τη μύγα μεσ΄το γάλα.....

    (΄Ασχετό:Στο Fanling πότε θα πάμε;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. ωραία η ανάρτηση-ξενάγηση. τους ίδιους προβληματισμούς έχω και εγώ. αλλά ενημερώθηκα με τη σφαγή στον ιππόδρομο και το γκέτο που έφτιαξαν κάπου στη μικρά ασία επί θεοδοσίου του μέγα...

    καλημέρα πιγκουινάκι μας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ωραιες οι κακίες που γραφετε, αλλα ο π. Ιωακείμ τον οποίο βριζετε πέθανε το 2009 την παραμονη της Αναλήψεως μετά τον Εσπερινό. Είχε δεχθεί δυο απόπειρες δολοφονίας και σωθηκε την μια από θαύμα ενω η μητέρα του, τ. λυκειαρχης ειχε δολοφονηθεί. Ακόμα και στον υπόγειο ναό υπήρχε εμπρησμός, όχι από την "πολεοδομία" αλλά από φανατικούς ισλαμιστες ή εβραίους που δολοφονησαν και την μητέρα του. Και δεν είναι και ο μονος. Στο φρεαρ του Ιακωβ ο μοναχός κατακρεουργηθηκε με τσεκούρι και την ίδι ατυχη παρ ολιγον να ειχε και ο διαδοχός του.
    Συνεχιστε το "χιουμορακι" εκ του ασφαλούς.

    Π. Ιωακειμ Στρογγυλός 00:24

    https://youtu.be/vOMopC2bMxg?t=24m

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα ήθελα να μου υποδείξετε σε ποιο σημείο του κειμένου "βρίζω" τον π.Ιωακείμ. Όσο για το χιούμορ, είναι προφανώς υποκειμενικό και δεν λειτουργεί σε όλους με τον ίδιο τρόπο -και ούτε χρειάζεται άλλωστε. Όπως ακριβώς και η πίστη, η παραδοχή των θαυμάτων και πολλά άλλα πράγματα στη ζωή.

      Καλή σας ημέρα.

      Διαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.