Τρίτη, 8 Ιουλίου 2014

Μα τι έχει επιτέλους στο Fanling;


Ορίστε, φθάσαμε. Τι εννοείς πού φθάσαμε; Καλά, τόσο δρόμο κάμαμε και τόσες μετεπιβιβάσεις στο μετρό, ακόμα δεν συγκράτησες τον προορισμό μας (για εσένα που έχασες το προηγούμενο επεισόδιο, σε παραπέμπω εδώ); Fanling, το είπαμε το μέρος! Πόσες φορές πρέπει να στο επαναλάβω;



Εντάξει, το υποσχέθηκα πως θα σε πάω στα χωριά και τις υποσχέσεις μου πάντα τις τιμώ! Αλλά πρώτα έχω μερικές δουλειές εδώ στο κέντρο του Fanling. Δεν σε πειράζει να περάσουμε και από μία κηδεία! Προχθές αποδήμησε η κυρία Τανγκ, μόλις ογδόντα επτά ετών -την ώρα που πέρναγε το αριστερό πόδι πίσω από το ζβέρκο της κατά τη διάρκεια του πρωινού τάι τσί της, έμεινε με το χαμόγελο στα χείλη! Μετά έχουμε να πάμε και για ψώνια -να πάρω κανένα ζαρζαβάτι. Κι ύστερα βουρ για τα χωριά, όλα θα τα προλάβουμε, ντοντ γουόρι!



Ακριβώς δίπλα στη μεγάλη λεωφόρο που συνδέει το Fanling με το κέντρο του Χονγκ Κονγκ, υπάρχει ένας λόφος. Κι απάνου στο λόφο, δεσπόζει ένας υπέρκομψος ναός.



Τον λέμε Fung Ying Seen Koon, αλλά βάζω στοίχημα ότι αν σε ρωτήξω μετά από δέκα δευτερόλεπτα, δεν θα τον θυμάσαι να τον φωνάξεις. Για να καταλάβεις πόσο αψηλά είμαστε, δες ξοπίσω σου τους τεράστιους ουρανοξύστες του Fanling. Γουάου;



Ο ναός είναι ταοϊκός. Και για να φρεσκάρω τα όσα (δεν) έμαθες σχετικώς στο σχολείο, ο ταοϊσμός είναι ένα κάπως αφηρημένο φιλοσοφικό και θρησκευτικό ρεύμα, που κηρύττει τη μη δράση, τη σημασία της απλότητας, της φυσικής ισορροπίας και της ευλυγισίας.



Τάο σημαίνει δρόμος. Αλλά το αξιοσημείωτο (και πολύ μπερδευτικό) στον ταοϊσμό, είναι πως παρά το όνομά του, δεν προσδιορίζει ένα συγκεκριμένο δρόμο και δεν προτρέπει σε μία σαφώς ορισμένη στάση ζωής. Η προσπάθεια για την τελειότητα είναι σαν ένας διαγωνισμός χορού. Ο καθένας μπορεί να χορέψει διαφορετικά, αλλά να καταφέρει να συντονιστεί με το είναι του και το συμπαντικό τριγύρω του και να επιτύχει εξίσου ωφέλιμο αποτέλεσμα. Ντάνσινγκ γουιθ δε στάρς, στο πιο φιλοσοφικό του.



Μοιάζει λιγότερο δογματικός από άλλες θρησκείες και αυτό από μόνο του, καθιστά τον ταοϊσμό πιο συμπαθητικό στα δικά μου μάτια. Αν παρ'ελπίδα θελήσεις να εντρυφήσεις στις παραδόσεις και τις στοχαστικές πραγματείες του, οφείλεις να ξεκινήσεις από το έργο του Λάο Τσε. Και γκουντ λακ, διότι εγώ κάθε φορά χάνομαι και δεν βρίσκω άκρη. Μερικές σκόρπιες σκέψεις, κάμποσα τσιτάτα και μία αφηρημένη φιλ-γκουντ διάθεση. Αν είσαι του εναλλακτικού, τρως μόνο χορτοφαγικά, κάμεις ασκήσεις διαλογισμού και δεν είσαι η Μαντάνα, μόλις βρήκες τη θρησκεία σου.



Τέλοσπάντων, δεν ήρθαμε εδώ για μάθημα θρησκευτικών -είπαμε τόχεις κάμει διεξοδικώς στο σχολείο (γελάς πάλι και δεν σε αντιλαμβάνομαι). Εξού και δεν θα σου πω για το γιν και το γιανγκ και την αρμονική σχέση ανάμεσα στο σκοτάδι και το φως, το καλό και το κακό, το αρσενικό και το θηλυκό. Τα ξεύρεις και τάχεις διαβάσει.


Ο ναός είναι υπέρκομψος, με όμορφα ζωντανά χρωματάκια: πορτοκαλί και κόκκινα δοκάρια, κίτρινα τέμπλα και ένα ωραιότατο γαλάζιο στην οροφή που συμβολίζει τους γαλήνιους Παραδείσους που σε περιμένουν εάν αγιάσεις.


Σόρι, τί ώρα πήγε; Μα τον Λάο Τσε, θα χάσουμε την κηδεία! Σταμάτα να χαζεύεις και πάμε γρήγορα προς το κοιμητήριο.


Θα πω στην αδελφή της κυρίας Τανγκ ότι εσύ με καθυστέρησες με την περιέργεια και την πολυλογία σου. Καημένε μου, θα πέσουν απάνου σου όλες οι κατάρες της οικογένειας Τανγκ και μετά δεν σε σώζουν ούτε δεκαεφτά επίπεδα ταοϊκής αυτοβελτίωσης.



Έλα, σώπα και προλάβαμε. Πάλι απορίες, θα σου λύνω; Ναι, η επιμνημόσυνη δέηση γίνεται από ιερείς ντυμένους στα λευκά. Ναι, οι συγγενείς και φίλοι δεν ντύνονται στα μαύρα. Και ναι, η τελετή δεν είναι κλάμα και δυστυχία, αλλά ελπίδα και περισυλλογή.


Αφού πει ο ιερέας τα δικά του, ύστερα παίρνουμε τη σκόνη του αποθανώντος και την τοποθετούμε σε ερμάριο πούχει μπροστά τη φωτογραφία και το όνομά του.


Δεκάδες, εκατοντάδες τέτοια ερμάρια βρίσκονται τριγύρω σου. Και ναι, ορθά το σκέφτεσαι: σε χώρες με τόσο μεγάλο πληθυσμό όπως η Κίνα και εν προκειμένω το Χονγκ Κονγκ, αυτός ο τρόπος διαχείρισης του θανάτου είναι και βέρι βέρι πράκτικαλ. Διότι χελόου, γλιτώνεις χώρο.


Σκέψου σε όρους ρίαλ εστέιτ, όλοι ετούτοι οι μακαρίτες νάχαν ταφεί σύμφωνα με το χριστιανικό έθιμο. Δεν θα μας έφτανε ολάκερη η χώρα για να τους θάψουμε. Επομένως, κάμουμε κάτι που στην Ελλάδα συνεχίζει να μην υπάρχει καν ως επιλογή: τους καίμε!


Εδώ ήταν η τελευταία στάση της κυρίας Τανγκ πριν γίνει άνεμος. Διότι ας μην γελιόμαστε, οι άνθρωποι που φεύγουν, άνεμος γίνονται. Που φυσάει στη μνήμη των όσων τους θυμούνται. Στην αρχή, πολλά μποφόρ. Κι ύστερα με τα χρόνια, ο άνεμος κοπάζει. Και σιγά-σιγά σβήνει. Κι όταν πεθάνουν και οι τελευταίοι από αυτούς που θυμούνταν εκείνον που έφυγε, τότε ο άνεμος τελειώνει. Και επέρχεται το οριστικό τέλος. Και μετά σιωπή.


Έλα να κάμουμε μία προσφορά στη μνήμη της κυρίας Τανγκ. Ήταν καλός άνθρωπος η καημένη. Να, θα αφήκουμε εδώ πεντέξι πορτοκάλια. Να ζήσουμε να τη θυμόμαστε.


Επιστροφή στο κέντρο του Fanling. Για να σου δώκω ένα στίγμα, να καταλάβεις τελοσπάντων και που βρίσκεσαι, αρκεί να σου πω ότι είμαστε στη βόρεια άκρη των "Νέων Περιοχών" του Χονγκ Κονγκ, μερικά χιλιόμετρα από τα σύνορα με τη μέινλαντ Τσάινα. Εδώ μέχρι πρότινος ήταν ζούγκλα. Τύπου φίδια και άγρια θηρία και Γκαούρ Ταρζάν. Τώρα, όπως βλέπεις, το μέρος μετατράπηκε σε ζούγκλα πολυκατοικιών. Από αυτές τις τεράστιες που μοιάζουν με αποικίες τερμιτών.



Κάθε τέτοια γειτονιά του Χονγκ Κονγκ, διαθέτει το δικό της εμπορικό κέντρο. Με τα σούπερμάρκετς της και τα μαγαζιά της και τα εστιατόριά της.



Είπα εστιατόρια και σου ήρθε μία λιγούρα; Αυτό είναι ένα κινέζικο φαστ φουντ. Τα καλά νέα είναι ότι διαθέτει μία τεράστια πληθώρα επιλογών. Τα κακά νέα είναι ότι τα περισσότερα από τα πιάτα του, αν σου πω τι είναι, δεν θα τα βάλεις στο στόμα σου με την καμία. Και τα ακόμα πιο κακά νέα είναι ότι κανείς δεν μιλάει αγγλικά για να σου εξηγήσει τα φαγητά και το τι περιέχουν.


Λοιπόν, δες το μενού και πες μου τι θέλεις να σου παραγγείλω. 


Το ξεύρω ότι σιχτηρίζεις μέσα σου που σε τραβολογάω δεξιά κι αριστερά, αλλά θέλω να αγοράσω μερικές πατάτες και κάνα φρούτο. Δεν σε πειράζει να κατεβούμε στη λαϊκή!



Οι λαϊκές αγορές είναι πάντα στεγασμένες, διότι ο καιρός είναι συνήθως στα όρια του άστα-να-πάνε. Τροπικές μπόρες, απίθανη ζέστη, υγρασία που λιώνουν τα πεζοδρόμια και δείκτης δυσφορίας στο παραπάνω του ανυπόφορου.



Αυτές οι κλιματολογικές συνθήκες όμως, κάμουν τα φρούτα και τα λαχανικά να τουμπανιάζουν στο περβόλι. Έχει λοιπόν και τα καλά του, το φαινόμενο του θερμοκηπίου που υφίστασαι ολημερίς εδώ.



Ωχ, η κυρία Τσινγκ και η κυρία Μπονγκ! Πέρνα γρήγορα ξοπίσω τους να μην μας δουν, γιατί θα μας αρχίσουνε την πάρλα και καθόλου δεν τις αντέχω.


Λοιπόν, σου υποσχέθηκα επίσκεψη στα χωριά και δεν το έχω καθόλου ξεχάσει. Αντέχεις λίγο περπάτημα ακόμα; Θα διασχίσουμε λίγη ζούγκλα, πάρε ένα ξύλο κι αν βγει από καμία γωνία το ανακόντα, χτύπα το στο κεφάλι ενόσω εγώ θα τρέχω μακριά.


Χωριό νάμπερ ουάν. Δεν ξεύρω τι ακριβώς περίμενες, αλλά αυτή είναι η παμπάλαια είσοδός του. Βλέπεις, τα χωριά εδώ περιβάλλονταν από αψηλό τείχος και είχαν μοναχά μία πύλη. Για λόγους ασφαλείας, όπως καταλαβαίνεις. Τώρα πια, ακριβώς όξω από τα τείχη, παρκάρουμε τα αμάξια.


Διότι το να μπει τροχοφόρο εντός του χωριού, δεν παίζει. Οι δρόμοι είναι στενοί και η ρυμοτομία, ανύπαρκτη. Παίρνεις ένα δρόμο και το πιο πιθανό είναι ότι θα καταλήξεις σε κάποιο τοίχο ή στο πουθενά.


Αν έπρεπε να σου περιγράψω την αίσθηση, θα έλεγα πως ο ένας είναι απάνου στον άλλον, παίζει πολύ πλακάκι και τσιμέντο, ενώ η αυθαιρεσία σε χαστουκίζει από παντού. Δυστυχώς ξεύρω μέρη και στην Ελλάδα που μπορείς να τα περιγράψεις με τους ίδιους χαρακτηρισμούς, αλλά δεν είναι της παρούσης.


Εντάξει, το μέρος είναι χάλια. Σαν τρώγλη σου κάμει. Αλλά λυπάμαι που θα στο πω: έτσι είναι τα χωριά στην Κίνα. Βασικά για να είμαι πιο ακριβής: έτσι και τρισχειρότερα! Τουλάχιστον εδώ οι δρόμοι ανάμεσα στα σπίτια δεν είναι χωμάτινοι!


Στο μέινλαντ Τσάινα, όλα τα σπίτια μοιάζουν με παράγκες. Ή με κλουβιά. Όχι να μείνεις, ούτε απέξω να περάσεις δεν θέλεις. Άσε που υπάρχει κι αυτό το θεματάκι με τους βόθρους. Το ότι δεν υπάρχουν, εννοώ. Και κάθε που κάμει η Τσι Σα Κι την ανάγκη της, γιομίζει ο δρόμος, το ρέμα και το ποτάμι.


Ειλικρινά δεν ξεύρω πώς σου φαίνεται η εμπειρία ετούτης της βόλτας. Τουρίστας δεν έρχεται ως εδώ ζαμέ! Διότι οι περισσότεροι θα σου πουν ότι δεν έχει απολύτως τίποτα να ιδείς. Ίσως έχουν δίκιο.


Εγώ πάλι νομίζω ότι δεν έχουν. Διότι εδώ βλέπεις κάτι πολύ σημαντικό. Τις συνθήκες ζωής, τον αγώνα για επιβίωση, την αισθητική της φτώχειας και της ανέχειας. Κι είναι αυτή η παρατήρηση, αρκετά διδακτική. Γιατί σε κάμει να σκεφτείς πράματα. Για τη δική σου τη ζωή. Για τα όσα έχεις.


Έτερο χωριό. Επίσης με παμπάλαια πύλη. Πρόσεχε γιατί τα σκαλάκια γλυστρούν από την υγρασία της ζούγκλας.


Αυτό είναι το όνομα του χωριού. Έχει σημασία; Εδώ δεν θυμάσαι τον ταοϊκό ναό που αποχαιρετίσαμε την κυρία Τανγκ, θα θυμάσαι το χωριό στη μέση του πουθενά; Τέλοσπάντων, λέγεται Σέουνγκ Σουι.

Είναι λιγουλάκι πιο ευρύχωρο. Αλλά το ίδιο καταθλιπτικό. Σκέψου πως είναι οι συνθήκες εδώ το βράδυ. Ναι, αυτό.


Μακριά πέρα από το χωριό, φαίνονται οι ουρανοξύστες του Fanling. Εκεί που ήμασταν πριν, ντε. Το οικιστικό πλάνο του Χονγκ Κονγκ προβλέπει οριστική εγκατάλειψη αυτών των χωριών και μετεγκατάσταση των κατοίκων σε διαμερίσματα. Θα πεις, ίσως και νάναι για καλό. Δεν μπορώ να σου απαντήσω με βεβαιότητα. Έχω μιξντ φίλινγκς.


Εκείνο που ξεύρω είναι ότι η εδώ πραγματικότητα είναι εντελώς ξένη με τα δικά σου στάνταρντς και τα δικά σου εξπεκτέισονς. Είναι μία ζωή διαφορετική. Ζεις σε μία ζούγκλα. Σε ένα τοιχισμένο οικισμό. Και η προοπτική σου είναι η μετεγκατάσταση σε ένα διαμερισματάκι στον τριακοστό δεύτερο όροφο. Μοιάζει αστείο. Αλλά δεν είναι. Παρ'όλ'αυτά, οι άνθρωποι είναι ήρεμοι. Αποφασιστικοί. Ακολουθούν με συνέπεια τους ρυθμούς τους. Κάμουν τη γυμναστική τους, πηγαίνουν στις δουλειές τους κι ύστερα για ψώνια. Χωρίς πολύ άγχος. Και χωρίς πολλές γκρίνιες. Ίσως να ευθύνεται γι'αυτό ο Λάο Τσε. Ή το γιν και το γιάνγκ. Ή ίσως η συνειδητοποίηση ότι όλοι είμαστε άνεμος. Που όσο κι αν φυσήξει, κάποτε θα σβήσει. Και θα χαθεί μέσα στο τίποτα.

16 σχόλια :

  1. Εντυπωσιάζομαι κάθε φορά από τις βόλτες σου.... Μπορεί όντως να είναι χάλια το μέρος όμως .... ουάου ουατ εν εξπίριενς! Φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φαινομενικά, δεν κάμαμε τίποτις ζούπερ ιμπρέσιβ σήμερα. Πήγαμε σε μία κηδεία, σε μία λαϊκή αγορά και σε καναδυο χωριά. Αλλά εγώ νομίζω ότι κάμαμε πολύ περισσότερα. Συζητήσαμε για τη ζωή, για τη διαφορετικότητα στην αντίληψη, για τα εξπεκτέισονς του καθενός μας.
      Ελπίζω πράγματι να ήταν μία ενδιαφέρουσα εμπειρία!

      Πολλά, πολλά φιλιά, καλή μου Μίκα!

      Διαγραφή
  2. Mελαγχόλησα με αυτή την βόλτα πτηνό μου, αλλά πρέπει να τις κάνουμε τέτοιες βόλτες!
    Αλίμονο αν κλειστούμε μέσα στον όμορφο(λέμε τώρα) κόσμο μας.
    Αυτοί οι άνθρωποι υποφέρουν και δεν διαμαρτύρονται καθόλου, με εντυπωσιάζει η υπομονή τους και η πειθαρχία τους, με τρομάζει και λίγο.
    Ισως είναι το γινγκ και το γιανγκ, ή ίσως είναι ικανοί για όλα, ή σύμφωνα με το ρητό "να παρακαλάς να μην σου στείλει ο Θεός ότι μπορείς να αντέξεις"
    Σιχάθηκα το μέρος αλλά σε ευχαριστούμε που μας το έδειξες γιατί έτσι πρέπει.
    Την καλημέρα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Από όλες τις βόλτες, μπορεί κάποιος να κερδίσει πράματα. Κι από εκείνες σε μέρη ειδυλλιακά και καλοφροντισμένα, αλλά κι από εκείνες σε μέρη πιο μίζερα και μελαγχολικά! Η υπομονή και η εγκαρτέρηση με την οποία προσεγγίζουν τη ζωή, στην ΝΑ Ασία, είναι πράγματι στοιχεία εντυπωσιακά. Που βεβαίως αποτυπώνονται στις θρησκείες, στις συνήθειες, στον τρόπο που διαβιούν την καθημερινότητά τους.
      Είναι πολύ μακριά από την ελληνική ιδιοσυγκρασία, ετούτα τα μέρη. Και δεν είναι το τροπικό κλίμα που κάμει τη διαφορά. :)
      Χαίρομαι που βρίσκεις ενδιαφέρουσες αυτές τις βόλτες. Είναι κάπως πιο ¨δύσκολες¨ από τα συνηθισμένα μας, αλλά θαρρώ χρήσιμες και σημαντικές, με έναν τρόπο!

      Πολλά, πολλά φιλιά, Έλενα!

      Διαγραφή
  3. 'Ωστε αυτό είναι το Fanling..Χρησιμοποιήσαμε όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου σε γραμμές του μετρό για να φτάσαμε και ήταν μια βέρι βέρι ιντερέστινγκ εξπίριενς!
    Απόρια νάμπερ ουάν: Τι περιείχε τελικά το μπέργκερ που φάγαμε?
    Απορία νάμπερ του: Πού τα ξετρυπώνεις όλα αυτά τα μέρη? Πας μόνος σου ή με παρέα (ελπίζω!)? Και πώς καταφέρνεις να συνεννοηθείς?
    Πολλά, πολλά φιλιά και καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό είναι το Fanling! Σας το είχα τάξει και βουαλά! Ελπίζω να ήταν πράγματι μία βέρι, βέρι ιντερεστινγκ εξπίριενς και να μην με βρίζετε από μέσα σας που σας περιπατάω επί ώρες στις ζούγκλες και στους ταοϊκούς ναούς!
      Απάντηση στην απορία νάμπερ ουάν: γαρίδες. Ελπίζω ότι ήταν γαρίδες δηλαδή...
      Απάντηση στην απορία νάμπερ του: έχω μεγάλο εξπερτίζ στο να ανακαλύπτω τέτοια μέρη. Και στο να προσπαθώ να τα καταλάβω!

      Διαγραφή
    2. Αναφορικά με το θέμα της συνεννόησης και παρότι μιλάω πεντέξι γλώσσες, εδώ τα πράγματα είναι δύσκολα. Εντούτοις, πτηνούλι πάντα βρίσκει τρόπους. Και φροντίζει νάναι πάντοτε προετοιμασμένο (με τα λεξικά του, τους χάρτες του και το ζεστό χαμόγελό του)! Μέχρις τα σήμερα, δεν έχω χαθεί (πολύ). Ελπίζω να συνεχίσω να τα καταφέρνω και στο μέλλον!
      :)

      Πολλά, πολλά φιλιά, Σοφία μου!

      Διαγραφή
    3. Ευτυχώς που ήταν γαρίδες και όχι κατσαρίδες!!!

      Πεντέξι γλώσσες λοιπόν. Σε ζηλεύω!
      Για να δούμε: Αγγλικά, Γαλλικά (κλασικά), χμμμ..Ιταλικά, Ισπανικά, Γερμανικά και φυσικά Κινέζικα!!
      Καλό απόγευμα πιγκουινάκι μου!

      Διαγραφή
    4. Επειδή μου αρέσει να μαντεύω, τσουπ, νά 'μαι! Και έχω να πω, Σοφία, πως μάλλον δεν προσέχεις πολύ τις αναρτήσεις του Πιγκουίνου: μα, είναι δυνατόν να μη συμπεριλάβεις τα Τουρκικά;! ;-)
      Οι λοιπές γλώσσες, μμμμ ..... θα έλεγα και Σουηδικά. Αγγλικά-Γαλλικά-Γερμανικά, ναι. Δε μπορώ να φανταστώ την έκτη, αν υπάρχει έκτη ... Ίσως και Κινέζικα. Έπεσα μέσα; :-)

      Διαγραφή
    5. Έχεις απόλυτο δίκιο!! Είμαι εντελώς απαράδεκτη!!! Και τοποθετώ τα Τούρκικα αμέσως μετά τα Αγγλικά/Γαλλικά που σίγουρα τα έχει κάνει μικρούλης! Χμμ..και γιατί όχι και Σουηδικά όπως λες και συ.
      Πιγκουινάκι πες μας αν έχουμε δίκιο...

      Διαγραφή
    6. Χαχαχα, γίναμε λινγκουαφόν εδώ μέσα. Λοιπόν έχομεν και λέμε: ομιλώ την αγγλικήν, την γαλλικήν, την ιταλικήν, την ρουμανικήν (αλήθεια, στο Βουκουρέστι, σε έχω πάει; Α πρέπει να πάμε!) και καταλαβαίνω την ρωσικήν. Με λίγη προσπάθεια και καλή θέληση, αντιμετωπίζω κάπως και την ισπανικήν. Βεβαίως με όλα αυτά τα "ζούπερ γουάου" και τα "βέρι βέρι ίντρεστινγκ" που τσαμπουνάω συνεχώς, οι κακοπροαίρετοι λεν πως δεν ομιλώ την ελληνικήν. Αλλά πτηνό, δεν χαμπαριάζει... :)

      Διαγραφή
  4. Εμένα πάλι πολύ με ηρέμησε αυτή η βόλτα, Πτηνό μου και πολύ σ' ευχαριστώ γι' αυτό. Δεν ξέρω αν ήταν τα χρώματα των φωτογραφιών σου, τα ήρεμα λόγια σου, το πνεύμα του Λάο Τσε, οι αρχές του Τάο ή και οι αναμνήσεις του Τάο-Τάο - το θυμάσαι το γλυκούλι panda των παιδικών μας χρόνων ;;; - αλλά μια ηρεμία την βρήκα πάντως.

    Το ζήτημα τώρα είναι να την διατηρήσω και μάλιστα ούσα εν ώρα εργασίας ! Ωμμμμμμμμμμμμμμμ !!!

    Πολλά φιλιά και Καλημέρες

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι όλο ήθελα να μνημονεύσω τον Τάο Τάο, αλλά σκεφτόμουν πως ελάχιστοι θα τον ενθυμούνται! Ζούπερ ανιμέισον, το έβλεπα φανατικά ως νήπιο! Όσο για τν ηρεμία, είναι κομμάτι μίας εντελώς διαφορετικής προσέγγισης στα πράματα. Πολύ μακριά από τη δυτική σκέψη και το δυτικό τρόπο ζωής. Που -δυστυχώς- έχει εισβάλει με πολύ βίαιο τρόπο κι εδώ, τα τελευταία χρόνια!

      Να τη διατηρήσεις την ηρεμία σου, Αγγελική μου, διότι τελοσπάντων αν το καλοσκεφτείς, δεν αξίζει νατη διαταράξεις για τίποτα!

      Πολλά φιλιά και καλησπέρες!

      Διαγραφή
  5. Καλαμιά στον Κάμπο8 Ιουλ 2014, 5:39:00 μ.μ.

    Εντυπωσιάστηκα! Και τελικά άξιζε το ταξίδι με το μετρό αλλά και αναμονή για να φτάσουμε στο Fanling.
    Περίεργα και αλλόκοτα πράγματα και τελείως ξένα προς τα δικά μας. Δεν μπορώ, όμως ν΄αποφασίσω αν με συνεπαίρνουν ή με απωθούν.

    (Αλλά, και πάλι, πώς γίνεται να πηγαίνεις σε ένα μέρος που κατοικούν μιλιούνια και να βγάζεις φωτογραφίες όπου δεν κυκλοφορεί ψυχή, είναι ένα μυστήριο κατόρθωμα.)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μπορεί να καθυστερήσαμε λίγο να φθάσουμε, αλλά -νομίζω- είχαμε αρκετά πράματα να ιδούμε και να συζητήσουμε σε ετούτο εδώ το μέρος. Και όπως πολύ καλά το λες: "περίεργα και αλλόκοτα" πράγματα. Αυτές οι πολύ διαφορετικές πραγματικότητες, είναι χρήσιμες. Διότι μέσα από τη σύγκριση, αντιλαμβάνεσαι πράγματα και καταλήγεις σε συμπεράσματα.

      (Βγάζω και πολλές φωτογραφίες με τα πλήθη, αλλά όπως θάχεις καταλάβει τις επιφυλάσσω για άλλου τύπου αναρτήσεις: όπου σχολιάζω τη μικρή Σα Γα Νά Κι και τον εξάδελφο Τσα Τσο)

      Διαγραφή
  6. χαρά στο κουράγιο σου. δε θα πήγαινα ούτε αν με πληρώνανε το βαρος μου σε χρυσό. και δεν είμαι και συλφίδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.