Παρασκευή, 4 Ιουλίου 2014

God Bless America



Ελπίζω νάχεις μαζί σου καπελάκι, γυαλί ηλίου και κάνα μπουκάλι νερό. Η ζέστη είναι αφόρητη εδώ, αυτήν την εποχή. Αλλά νομίζω θα βρεις ετούτον τον περίπατο, βέρι, βέρι ίντρεστινγκ. Βρισκόμαστε στην Πολιτεία της Βιρτζίνια. Σε ένα μέρος εξόχως σημαντικό για την αμερικανική αφήγηση: στο Άρλινγκτον. Το βλέπεις το γεράκι πώς σε κοιτάει;



Δεν το λέμε νεκροταφείο, αλλά κοιμητήριο -που είναι πιο σοφτ και πιο καθησυχαστικό ως λέξη. Αλλά θα τόχεις ήδη καταλάβει, πως μοιάζει περισσότερο με εθνικό πάρκο να κάμουμε πικ νικ, να στήσουμε μπάρμπεκιου και να ρίξουμε το φρίσμπι, παρά με το γνώριμο τρίπτυχο κεριά, λιβάνια και τρισάγια. Τα γκρουπς των Αμερικανών είναι αμέτρητα, τα τουρς δίνουν και παίρνουν, ενώ υπάρχει και ειδικό τρενάκι για εσένα τη χοντρή Αμερικάνα που δεν μπορείς να πάρεις τα πόδια σου, αλλά θέλεις να φωτογραφηθείς κάτου από τη σημαία, δίπλα στο μνημείο του Βιετνάμ και αγκαλιά με τον τάφο του αγαπημένου σου πεζοναύτη κουνήσου-από-τη-θέση-σου.



Το Άρλινγκτον είναι το πιο σημαντικό στρατιωτικό κοιμητήριο των ΗΠΑ. Που σημαίνει μπορείς να βρεις εδώ πεσόντες από κάθε σημαντική μάχη της σύγχρονης αμερικανικής ιστορίας: από τον Εμφύλιο και τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους, μέχρι την Κορέα, το Βιετνάμ, το Αφγανιστάν και το Ιράκ. Ήδη πριν περάσεις τις πύλες του, τα ηθοπλαστικά μηνύματα τύπου "Πολεμάμε για ειρήνη με ελευθερία", σε χαστουκίζουν από παντού.



Το μέρος είναι τεράστιο και οι λόφοι με τις ταφόπλακες, ατελείωτοι. Επομένως, όπως καταλαβαίνεις, η ανάγκη για ηθική δικαιολόγηση της θυσίας  όλων αυτών των ανθρώπινων ζωών, είναι θεμελιώδης. Θα ιδείς πολλές αναφορές στην αξία της ελευθερίας, στον πατριωτισμό και βεβαίως στο Θεό. Σε μία Αμερική που έχει χτίσει την εθνική της ταυτότητα, πάνω σε αυτούς τους τρεις πυλώνες.



Το Άρλινγκτον πολύ πριν γίνει κοιμητήριο, ανήκε στη σύζυγο του Στρατηγού Λη. Ναι, του διαβόητου Στρατηγού Λη, που ηγείτο των Νοτίων στον αμερικανικό Εμφύλιο. Βλέπεις, η πολιτεία της Βιρτζίνια ήταν ανέκαθεν ένα από τα προπύργια του συντηρητισμού, εξού και στην αρχή του Εμφυλίου, αποσπάστηκε από τις πολιτείες του Βορρά και δήλωσε την υποστήριξή της στο θεσμό της δουλείας. Χιλιάδες μαύροι σκλάβοι δούλευαν σε ετούτα τα μέρη, σε φυτείες και εξόρυξη μετάλλων.



Τη στιγμή που οι πλούσιοι λευκοί γαιοκτήμονες, ζούσαν σε αποικιακές επαύλεις σαν ετούτη. Που πιο μαξιμαλισμό, δεν έχεις! Καλωσήρθες στο Άρλινγκτον Χάους. Το σπίτι της οικογένειας Λη. Που στέκεται αψηλά, σε έναν λόφο στη μέση του κοιμητηρίου.



Σε ετούτο το μέρος, περιμένεις να ιδείς τη Σκάρλετ Ο'Χάρα να τρώει το πρωινό της με τις εξαδέλφες της. Να δίνει εντολές στη χοντρή μαύρη γκουβερνάντα της και σε έναν δύσμοιρο ξερακιανό μαύρο που της κουνάει τη βεντάλια για να αερίζεται. Σε κάθε σου προσέγγιση, σε κάθε ανάλυση, σε κάθε προσπάθειά σου να κατανοήσεις την Αμερική, δεν πρέπει να ξεχνάς για ποιο λόγο έγινε εδώ Εμφύλιος Πόλεμος. Για ποιο λόγο πιαστήκανε μαλλί με μαλλί οι πολιτείες και σκοτώνονταν οι άνθρωποι: ναι, για το ζήτημα της δουλείας. Για τη στυγνή εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Την οποία κάποιοι, ήταν έτοιμοι να υποστηρίξουν ακόμα και με τη ζωή τους.



Το Άρλινγκτον Χάους είναι μουσείο. Εντάξει, μην περιμένεις τίποτις αρχαιότητες και φοβερά εκθέματα. Είμαστε στην Αμερική, υπενθυμίζω και πάλι. Όπου μία στρατιωτική στολή και μία καρέκλα όπου κάποτε κάθισε ο Στρατηγός Λη συνθέτουν μία ζούπερ γουάου συλλογή, την οποία βλέπουν οι επισκέπτες και πέφτουν κάτω από τη λιγωμάρα. Φωτογραφίζονται, διαβάζουν τις λεζάντες με δέος, κοιτάζουν τις λεπτομέρειες (τα κουμπιά της στολής, τη φούντα στο καπέλο, τα χεράκια της καρέκλας) και σχολιάζουν μεταξύ τους με θαυμασμό.


Αλλά επειδής εσένα δεν σε κόβω πολύ ενθουσιασμένο, άντε να σε πάω και στο τοπ αξιοθέατο.



Αυτός είναι ο τάφος του Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι. Που ετάφη εδώ -παρότι δεν ήταν στρατιωτικός- διότι ως Πρόεδρας ηγείτο των στρατιωτικών δυνάμεων. Λίγο παραπέρα έχουν ταφεί οι δύο αδελφοί του Ρόμπερτ Κένεντι και Έντουαρντ "Τεντ" Κένεντι. Ακριβώς δίπλα στον JFK βεβαίως βρίσκεται ένα ζούπερ σελέμπριτι του κοιμητηρίου: η Ζακλίν Κένεντι Ωνάσης. Καταλαβαίνεις ότι ο συνωστισμός για μία φωτό του χώρου ταφής του ζευγαριού που μέχρι σήμερα αποτελεί μύθος για τους Αμερικάνους, είναι απαλεύταμπολ. Πίσω από τους τάφους, υπάρχει το "ετέρναλ φλέιμ" -σαν το τραγούδι των Μπάνγκλς.


Το Άρλινγκτον έχει εξήντα τμήματα. Ανάλογα με τα ενδιαφέροντά σου, μπορείς να περιπατήσεις στο σέξιον "Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος" ή στο "Πόλεμος της Κορέας". 


Αν ζητάς κάτι πιο εξειδικευμένο, υπάρχει το σέξιον των Αμερικανίδων Νοσοκόμων. Αν πάλι θέλεις κάτι σε πιο πρόσφατο και επίκαιρο, μπορείς να ανατρέξεις στο σέξιον "Πόλεμος κατά της Τρομοκρατίας" (Global War on Terror) που εγκαινιάστηκε το 2001.   


Ανάμεσα στους τάφους, υπάρχουν κάμποσα μνημεία, ιμπρέσιβ πέργκολες, παρένθετοι κήποι και αγάλματα. Υπέροχα λουλούδια, μοσχοβολιστές μανόλιες και καλοφροντισμένα παρτέρια, κάμουν το μέρος σχεδόν ειδυλλιακό. Εντάξει πέθανες. Αλλά σου σιάξαμε εμείς τον Παράδεισο, αιωνία σου η μνήμη!


Ίσως το πιο εντυπωσιακό απ'όλα είναι το Άρλινγκτον Μεμόριαλ Αμφιθίατερ! Που είναι απλώς χιουτζ και ζούπερ μνημειακό. Με τις αψίδες του, τις κολόνες του, το μαρμάρινο το σκαλοπάτι.


Εδώ πραγματοποιούνται οι μεγάλες και σημαντικές κηδείες, καθώς και οι τελετές των βετεράνων. Που στην Αμερική, αν δεις βετεράνο, του ανοίγεις την πόρτα, του δίνεις προτεραιότητα, του ζητάς αυτόγραφο, τον κερνάς ντόνατ, πέφτεις γονυπετής κάτω και αποδίδεις τα ρισπέκτ σου κλαίγοντας από συγκίνηση.


Διότι επίσης κάτι που δεν πρέπει να ξεχνάς ποτέ είναι πως ετούτη η χώρα βρίσκεται σταθερά σε πόλεμο. Εδώ και πολλές δεκαετίες. Σε έναν πόλεμο που -ανεξαρτήτως των όποιων αιτιάσεων- αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του ρόλου της ως υπερδύναμη. Του τρόπου που αντιλαμβάνεται τον εαυτό της και τα συμφέροντά της.


Κι εδώ συνειδητοποιείς πόσο καλά έχει δουλέψει το κονσεπτ και πώς το έχει σερβίρει στο εσωτερικό της κοινό. Πόσο εξιδανικευμένη μοιάζει η προσπάθεια να πατάξει τους διάφορους οχτρούς: τους σοβιετικούς κομμουνιστές, τους αιμοσταγείς βιετκόνγκ, τους φανατικούς μουσουλμάνους, τους σαλεμένους τρομοκράτες. Το καταλαβαίνεις φαντάζομαι πως οι "βάρβαροι" είναι απαραίτητη παράμετρος για να λειτουργήσει η εξίσωση.


Μία πολυδάπανη εξίσωση που γίνεται ολοένα και πιο σύνθετη. Μετά το Ρέηγκαν και την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, ο Μπους ο πρεσβύτερος αναπροσδιόρισε το δόγμα εστιάζοντας στα πετρέλαια. Ύστερα ο Κλίντον άνοιξε το παιχνίδι, με παρεμβάσεις ακόμα και εντός της Ευρώπης. Ο Μπους τζούνιορ όμως ήταν εκείνος που το τερμάτισε: αφενός άδραξε την ευκαιρία μετά τους δίδυμους πύργους και αφετέρου μετέτρεψε τα στρατά σε ιδιωτική επιχείρηση με αναθέσεις πολλών δις σε επιχειρηματικά συμφέροντα.


Τίποτις από όλα αυτά βέβαια δεν σκιάζει το λαμπερό ουρανό της Βιρτζίνια. Οι λευκές κολόνες με τα περίτεχνα, κορινθιακά κιονόκρανα στηρίζουν με δύναμη και σθένος ένα γερό οικοδόμημα.



Ακολούθησε το πλήθος, υπάρχει και κάτι ακόμα που θέλω να σου δείξω. Και σε παρακαλώ, κάμε όσο περισσότερη ησυχία μπορείς.



Μη μιλάς, βάλε το κινητό σου στο αθόρυβο, μην αναπνέεις εν ανάγκη. Εδώ είναι το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη. Μην περιμένεις τσολιάδες, συγκεντρώσου: δεν είμαστε στην πλατεία Συντάγματος.


Ο κόσμος στέκεται αμίλητος και εκστασιασμένος, καθώς ο πεζοναύτης Τζον τάδε (παρουσιάστηκε μεγαλοφώνως κάνα δυο φορές) βολτάρει χτυπώντας ψαρωτικά τα παπούτσια του στο δάπεδο.


Χιλιάδες, εκατομμύρια Αμερικάνοι συρρέουν ολ-γιαρ-λονγκ σε ετούτο το σημείο. Για να θαυμάσουν το μεγαλείο της πατρίδας τους. Για να ζήσουν τα ιδανικά και τις συγκινήσεις που τους υπόσχεται. Για να αναπνεύσουν τον αέρα της ελεύθερης και δημοκρατικής Αμερικής. Ανάμεσά τους θα ιδείς πολλούς αφροαμερικάνους. Και λατίνους. Που εμφορούνται από το ίδιο δέος. Που μοιράζονται το ίδιο πάθος για αυτή την εξευγενισμένη εικόνα της Αμερικής.


Αλλά εσύ, δεν είσαι ένας από αυτούς. Εσύ μπορείς να πάρεις την απόστασή σου. Και να δεις τα πράγματα λίγο διαφορετικά. Με ένα κριτικό μάτι, με μεγαλύτερη περίσκεψη. Μπορείς να κοιτάξεις πίσω από τις αψηλές κολόνες, πέρα από τα σκαλοπάτια και τις φροντισμένες καταπράσινες πλαγιές. Πέρα από τα ετέρναλ φλέιμς, τα μνημεία, τις πέργκολες και τις επιγραφές. Πέρα από τα κομψά αποικιακά σπίτια με τις εντυπωσιακές προσόψεις και τους λαμπερούς ουρανούς της Βιρτζίνια.


Και να ιδείς ένα μέρος γιομάτο τάφους. Δεκάδες χιλιάδες τάφους. Υπερ πίστεως και πατρίδος. Και τότες σίγουρα θα αναφωνήσεις προβληματισμένος "God bless America". 

12 σχόλια :

  1. "..Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
    Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις..."


    Μου ήρθε στο μυαλό διαβάζοντας το (εξαιρετικό) post σου...

    Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι οι βάρβαροι, πολύ σημαντική παράμετρος. Για τον αυτοπροσδιορισμό κάθε έθνους και την καλλιέργεια του πατριωτισμού.

      Την καλημέρα μου, Snowball. Και χάπι φορθ οφ Τζουλάι!

      Διαγραφή
  2. Το πλέον κατάλληλο αξιοθέατο για τη σημερινή ημέρα πιγκού!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είπα να κάμω επίκαιρη ανάρτηση, για να γιορτάσω το φορθ οφ Τζουλάι!
      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου, An-Lu!

      Διαγραφή
  3. Ακόμα και τα νεκροταφεία και οι τάφοι τους εξτραβαγκάντ θέαμα!
    Τι είναι αυτό το πράγμα!
    Να τραβάνε πάντα την προσοχή ακόμα και με τον θάνατο.
    Απαίσιο κατα την ταπεινή μου γνώμη.
    Αυτή τους η μανία με κουράζει πολύ.
    Πολλά φιλιά πολλά πτηνό μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι εντελώς μαξιμαλιστικό και γκραντιόζο το Άρλινγκτον!
      Και μη βλέπεις που σε έτρεξα εγώ στα βασικά ατράξιονς στα γρήγορα. Στην πραγματικότητα, χρειάζεται ώρες για να το περιπατήσεις -εξού και όπως είπα, υπάρχουν ειδικά "τρενάκια" που μεταφέρουν τους επισκέπτες από το ένα σημείο στο άλλο!

      Πολλά, πολλά φιλιά, Έλενα! Και χάπι φορθ οφ Τζουλάι!

      Διαγραφή
  4. Και να ιδείς ένα μέρος γιομάτο τάφους. Δεκάδες χιλιάδες τάφους.


    Αυτό!!!!!!!!!! Οση ώρα σε διάβαζα αυτό σκεφτόμουν... Και γενικά σκεφτόμουν όλα αυτά τα νεκροταφεία που επισκέπτονται . Οπως το να δουν τον τάφο του Jim Morrison στο Παρίσι. Είναι τάφος!!!! Εκεί είναι θαμμένος κάποιος που δεν υπάρχει πια. Κάποιος (που στην περίπτωση της υπερ πίστεως και πατρίδος) έφυγε νωρίς και άδικα!

    Δε μου αρέσουν αυτά τα μέρη. Δε βρίσκω τίποτα ένδοξο στο θάνατο νέων ανθρώπων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χριστίνα μου, όπως το λες είναι: αν προσπεράσεις τις φορτίσεις και τις πατριωτικές κορώνες, το Άρλινγκτον είναι ένα μέρος γιομάτο τάφους. Πάντως και εδώ στο Άρλινγκτον, συνειδητοποιεί κανείς πόσα πράματα μπορείς να καταλάβεις για έναν λαό, από τον τρόπο που αντιμετωπίζει τους νεκρούς του. Ως προς αυτό, μία επίσκεψη στα κοιμητήρια, έχει ενδιαφέρον.

      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου! Και χάπι φορθ οφ Τζουλάι (για να μην ξεχνιόμαστε)!

      Διαγραφή
  5. Μήπως σου ξέφυγε ένα "δεν" από την τελευταία σου πρόταση ;

    Φιλιά πολλά και Καλό ΣΚ !!! xxx

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χεχεχε, μπορείς να το προσθέσεις εσύ, Αγγελική μου!

      Πολλά, πολλά φιλιά! Και χάπι φορθ οφ Τζουλάι!

      Διαγραφή
  6. εκπληκτική ξενάγηση.
    το σπίτι των λη, τέλειο!!! ένα τέτοιο ονειρευόμουν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να ξυπνάς και να σε σερβίρουν στο κρεβάτι. Ύστερα να δίνεις οδηγίες στη μαγείρισσα για το μεσημεριανό σου, να πηγαίνεις στους κήπους για ένα περίπατο (και για να επιβλέψεις τους κηπουρούς ντε!), να κάθεσαι στη βεράντα νωχελικά και το βράδυ να έχεις καλεσμένους για ένα κοκτέιλ. Αχ να μην έχω κερδίσει ένα τζόκερ, ria μου! Τέτοια ζωή θα κάμαμε! Κάτι ανάμεσα στο Ντάουτον Άμπεϊ και στο Όσα Παίρνει ο Άνεμος.

      Πολλά, πολλά φιλιά και καλημέρες!!!

      Διαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts