Τετάρτη, 13 Αυγούστου 2014

Η πόλη που άφησες πίσω!


Αλήθεια είναι, τόχουμε πει και τόχουμε παραδεχτεί: η Αθήνα δεν αδειάζει πια, ούτε καταμεσίς τ'Αυγούστου. Εντάξει, δεν λέω ότι στριμωχνόμαστε στα πεζοδρόμια, μήτε ότι κάμουμε τις συνήθεις ουρές στις τράπεζες και τα σουπερμάρκετς. Αλλά εκείνη η απόλυτη, ισοπεδωτική ερημιά που θυμάσαι από τα πρόπερσι, δεν υπάρχει παρά μόνο -ίσως- ανήμερα του δεκαπενταύγουστου.



Εντούτοις, κι αν ακόμα δεν είμαστε ακριβώς τρεις και ο κούκος (ή τρεις και ο πιγκουίνος εν προκειμένω),  η πόλη πράγματι μπαίνει σε μία φάση χαλαρότητας, ραστώνης και γλυκιάς ανίας.



Τώρα που το πολύ νταβαντούρι έχει μεταφερθεί σε άλλες άκρες της χώρας (όπως αποκαλύπτουν καθημερινώς τα ρεπορτάζ του Σταρ), μπορεί κανείς να παρατηρήσει όλα εκείνα που χάνονται μέσα στη βοή και τη χλαπαταγή της συνήθους καθημερινότητας. Τις καμπύλες και τις γωνίες της Καπνικαρέας. Μία βυζαντινή παρένθεση στην πόλη.


Το πολυγωνικό διώροφο στη γωνία Κανάρη και Σόλωνος. Που μοιάζει να μην ξεύρει που πρέπει να σταθεί και σε ποιον δρόμο να γύρει.


Το υπέροχο Μέγαρο Δεληγεώργη (απερίγραπτος ο Δεληγεώργης που το κατοίκησε, καταπληκτικός ο Τσίλερ που το σχεδίασε) που κάποτες φιλοξενούσε την Εθνική Ταινιοθήκη. Και παρότι πέρασε δύσκολες μέρες μετά τη φωτιά που το κατέκαψε πριν μερικά χρόνια, έτυχε της φροντίδας που του έπρεπε και είναι σχεδόν έτοιμο να ξαναπαραδωθεί στο κοινό.


Κι ύστερα το βλέμμα σου πέφτει στην πόρτα του εργοταξίου. Και σε ένα σκίτσο που της έχουνε κοτσάρει.


Ένας Πικάσο του δρόμου. Με πουλάκια, κέρατα και το σήμα του Μπάτμαν.


Μιας και είμαστε στο τόπικ "γκραφίτι", στη Μιαούλη 6, σε περιμένει ο Ιπποκράτης. Απάνου στα ρολά ενός φαρμακείου. Με βλέμμα ολίγο απορημένο. Προφανώς κοιτάζει την απέναντι είσοδο του μετρό στο Μοναστηράκι. Που είναι στέκι αστέγων, ναρκομανών και του κάθε "μη-σου-τύχει".


Πολλά καταστήματα πλέον -αφού είδαν κι απόειδαν ότι δεν μπορούν με τίποτα να αντιπαλέψουν το σαρωτικό και αδυσώπητο γράψιμο των τοίχων τους- έχουν συνθηκολογήσει και έχουν τουλάχιστον προσπαθήσει να επιλέξουν τα ίδια την αισθητική που θα τα μπογιατίσει. Σα να συναινούν στο βιασμό τους.


Αυλητών και Αρίωνος. Τα δρομάκια στου Ψυρή, στενάζουν από την αναρχία και την ασυδοσία. Αντίς να απολαμβάνουν την αίγλη μιας από τις πιο γοητευτικές γειτονιές της Αθήνας.


Η λογική του μπουζουξίδικου και της προχειροταβέρνας κατέστρεψε τη χρυσή ευκαιρία που είχε η περιοχή, τη δεκαετία του '90, να αναβαθμιστεί και να αναπνεύσει. Κάποιες πρόσφατες αισθητικές παρεμβάσεις πάντως -όπως αυτά τα φωτιστικά που κρέμονται απάνου από το δρόμο- είναι ως και ενδιαφέρουσες. Μερικά νέα, πολύ νόστιμα και νεωτερίκ μαγαζάκια ξεπετιούνται δειλά-δειλά και διαμορφώνουν τη νέα αισθητική.


Είπαμε, είμαι σε χαλαρό μουντ. Ως και ο Σούπερ Μάριο, τρε συμπατίκ, μου φαίνεται!


Οι αφίσες με τις λογής λογής εκδηλώσεις και συναυλίες έχουν δημιουργήσει μία πολύχρωμη αστική ταπισερί. Αν σκάψεις λίγο από κάτου, θα ιδείς τις αφίσες των δημοτικών εκλογών. Αξέχαστες επιτυχίες! Είτε με πολιτικούς, είτε με καλλιτέχνες, εσύ μια φορά δεν γλιτώνεις.


Ανάμεσα στο λοιπό χαρτοπολτό, εντοπίζεις και το αναπάντεχο: όπως ας πούμε μία αφίσα για Ελευθερία και Άλκηστη που εμφανίζονται εδώ κοντά, στο Καρπενήσι. Ό,τι του φανεί του Λωλοστεφανή!


Αν δεν είσαι της πχιότητος και του έντεχνου, μπορείς πάντως να φτιάξεις τα νύχια σου. Περνάς δύο βερνίκια και είσαι έτοιμη για την Ολυμπιάδα Μαθηματικών. Εκεί που η θεωρία της σχετικότητας συναντά το ντεκαπάζ.



Αν πάλι είσαι της επαναστατικής γυμναστικής, του αντιεξουσιαστικού τόξου και του εξωκοινοβουλευτικού βέλους, μπορείς να πάρεις ένα σφυρί καθ'υπόδειξη της αφισέτας (και να αρχίσεις να βαράς το κεφάλι σου;).



Τα πεζοδρόμια της Πανεπιστημίου είναι πιο άδεια από κάθε άλλη εποχή του χρόνου. Ως και το Ζόναρς έχει κατεβασμένα τα ρολά του! Παρατηρείς όμως απάνου, τους ευχάριστους κυματισμούς και σούρχεται στο μυαλό το ακρογιάλι.



Ακόμα και αυτήν την κάπως αμήχανη εμπορικά εποχή, το Attica παραμένει το μόνο κατάστημα στο κέντρο της Αθήνας με προσεγμένες βιτρίνες και ευχάριστη αισθητική.



Αντίθετα στους δρόμους της πόλης, κυκλοφορούν διάφοροι τύποι με ένα κάποιο θεματάκι στη δική τους την αισθητική. Θες η ζέστη, θες η χαλαρότητα των ημερών, μπορεί στα καλά του καθουμένου να πέσεις απάνου στον Κοκκινοσκουφίτσο μη-χειρότερα. Σε διασταύρωση με τον Κακό Λύκο.


Ή στην κυρία-λαμπατέρ ΙΚΕΑ. Αν την βάλεις στην πρίζα, αστράφτει.


Ή στην "Love Is". Όχι για να μην νομίζεις ότι μόνο στα νησιά συναντάς τον αισθησιασμό, την ερωτική διάθεση, το κάνε-μου-λιγάκι-μμμ.


Η άλλη ομάδα πληθυσμού που έχει ξεμείνει στην Αθήνα, είναι οι γάτες. Πολλές γάτες. Ρέμπελες και νυσταλέες. Εδώ, ο Νικολάκης αραγμένος στην πίσω περίφραξη του Μουσείου της Ακροπόλεως. Και μερακλαντάν και κουλτουρόγατος.


Κι εδώ μία παρέα από λογής λογής μουσούδες που απολαμβάνουν ένα ελαφρύ μπραντς. Στη Θησέως. Δίπλα στην Καραγεώργη Σερβίας.



Και ναι, τις έχομεν και σε τσάντα. Στο Μοναστηράκι. Όπου αν είσαι τουρίστας και ευάλωτος στα καταναλωτικά ένστικτα, μπορείς να αγοράσεις διάφορες χαριτωμενιές που ποτέ δεν φαντάστηκες ότι χρειάζεσαι ή θέλεις.



Με την πολυτέλεια που σου δίνει η ησυχία του Αυγούστου, μπορείς να απολαύσεις τα χρώματα. Και τις υφές. Τα κίτρινα σφουγγάρια. Να πάρεις νάχεις στο αφρόλουτρό σου, να σαπουνιστείς.



Τις ξύλινες φιγούρες. Κείνο που με τρώει, κείνο που με σώζει, είναι που ονειρεύομαι σαν τον Καραγκιόζη.


Και μπορείς να εκτιμήσεις, τη γεωμετρία των κτηρίων. Τις καμπύλες του Άη Γιώργη Καρύτση.


Την αυστηρότητα των γραμμών στο κτήριο Χρίστου Λαδά και Άνθιμου Γαζή γωνία.



Την πίσω όψη των πολυκατοικιών, που στέκουν σαν μετα-αστικό κάστρο, πάνω από το υπαίθριο πάρκινγκ της Κριεζώτου.



Τις θαυμάσιες γραμμές των νεοκλασικών της Πλάκας. Επί της Άρεως. Εκεί που ανηφορίζεις για τη Ρωμαϊκή Αγορά και την Ακρόπολη. Μία άλλη πόλη, ανακαλύπτεις. Μία πόλη που σου χαμογελά, ελευθερωμένη από την πίεση της ρουτίνας της. Από τη ρύπανση και το άγχος. Από τα κορναρίσματα και τα σουρταφέρτα. Μία πόλη πιο ειλικρινή. Στον τρόπο που σου απευθύνεται. Και επικοινωνεί μαζί σου.


Σύντομα όλα θα επανέλθουν στους κανονικούς τους ρυθμούς. Και αυτή η όψη της πόλης θα χαθεί και πάλι μέσα στους ωκεανούς των βασάνων. Μέσα στη γκρίνια και την απαξίωση των μοιραίων κατοίκων της.

13 σχόλια :

  1. πρέπει να είσαι το μοναδικό (και υπο εξαφάνιση ) είδος που βλέπει με αυτή τη ματιά την Αθήνα !
    Και σιγά σιγά ,κάνεις κι εμένα ,που μου φαίνεται χάλια ,με κόσμο ή χωρίς ,να λέω : ''βρε μπας ; Μου χαμογελά η Αθήνα;'' χαχαχαχαχα
    Καλημέρααααααααααα Πίγκου! Πήγαινε σε μια πισινούλα να βρέξεις τα φτεράκια σου σήμερις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νάσια μου, αν δεν δει κανείς την Αθήνα με αλέγκρα διάθεση και κάπως διεισδυτικό βλέμμα, αν δεν είναι έτοιμος να συγχωρήσει πολλά και να αντέξει ακόμα περισσότερα, τότε δύσκολα παλεύει την καθημερινότητά της. Πάντως και παρά τα όσα της προσάπτονται (δικαίως τις περισσότερες φορές), η πόλη ετούτη έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Και τελοσπάντων, και μόνο ο περίπατος κάτω από το βράχο της Ακρόπολης είναι κάθε φορά, εμπειρία. Και απόλαυση. Και μαγεία.

      ΥΓ. Ειδικά τώρα που ανεβαίνει ακόμα περισσότερο αυτός ο άτιμος ο Κελσίου, όχι μόνο σε πισίνα, αλλά και σε γούρνα είμαι έτοιμος να βουτήξω! (πτηνό σε θερινή παράκρουση)

      Διαγραφή
  2. Πολυ θα μου αρεσε μια βολτα στην Αθηνα μαζι σου. Εχεις μια δικη σου ματια πολυ ξεχωριστη, οπως παρατηρησε και η φιλη σου η Νασια.

    Και η Θεσσαλονικη δεν αδειαζει πια οπως παλια. Ηταν αγαπημενη συνηθεια να πηγαινουμε μια Κυριακη πρωι Αυγουστου για καφε στην Αριστοτελους. Νιωθεις σαν να ειναι το σπιτι σου, ειχες για καιρο φιλοξενουμενους και τωρα επιτελους εφυγαν ολοι και απολαμβανεις μια απολαυστικη ησυχια σε εναν τοπο που θεωρεις αυθαιρετα κι εγωιστικα δικο σου :)

    Πτηνουλη μου καλη σου μερα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι από τις πόλεις που ξεύρω καλά, η Αθήνα. Κι έχω μάθει να την αγαπώ. Και με τις αδυναμίες της και με τις ασχήμιες της. Προσπαθώ συνέχεια να την καταλάβω και να την εξηγήσω. Ίσως εντέλει νάχει ένα νόημα να της αφιερώσω περισσότερες αναρτήσεις στο μέλλον. Γιατί υπάρχουν πολλά (πάρα πολλά) που δεν φαίνονται εύκολα σε αυτήν την πόλη.

      Τι ωραία ιδέα για καφέ! Λες να ανέβω Αριστοτέλους κι εγώ, αυτήν την Κυριακή; Θάχει και σαραντατόσους βαθμούς, όλες μου οι ελπίδες εναποτίθενται στον Βαρδάρη.

      Νάσαι καλά, Dee Dee και να απολαμβάνεις και τις ησυχίες της Θεσσαλονίκης. Πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  3. Και δυο αναρτήσεις την ημέρα να κάνεις, πάλι δε σε χορταίνω! Καταπληκτικός! Αυτά βλέπω και ξεχωρίζω στην Αθήνα κι εγώ, κάθε φορά που την επισκέπτομαι, και μαγεύομαι πραγματικά! Καλημέρα, καλημέρα, Πιγκουίνε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δύο αναρτήσεις τη μέρα; Α πα πα! Εδώ μία και οριακά την κουτσοπροφταίνω. Άσε που θα με βαριόσασταν, διότι είναι γνωστές οι επιπτώσεις από το πολύ το κυρελέισον.

      Χαίρομαι όμως ειλικρινά που βρίσκεις τη μαγεία στην Αθήνα. Διότι ναι, υπάρχει. Αλλά θέλει τον κόπο της και τον τρόπο της για να την ανακαλύψει κανείς. Θέλει να ιδείς τις λεπτομέρειες. Να μεταφράσεις τις πολλαπλές ταυτότητες.

      Πάρα πολλά φιλιά και καλημέρες, Αφροδίτη. Και σε ευχαριστώ ειλικρινά για τα καλά σου λόγια. Κάθε φορά.

      Διαγραφή
  4. Είπαμε: αγαπάμε Αθήνα! Σ' ευχαριστούμε πολύ που μας βοηθάς να την δούμε με άλλα μάτια!
    Τις περισσότερες φορές μας πνίγει η καθημερινότητα όσο κι αν θέλουμε να το παίξουμε τουρίστες στην πόλη μας και δεν μπορούμε να την δούμε ίσως όπως της αξίζει..
    Φιλιά πολλά και καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. αχ τι καλά που έχουμε κι εσένα με αυτή τη ζέστη... δροσιές χαρίζεις!
    Φιλάκια πτηνούλι μου ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Καλαμιά στον Κάμπο13 Αυγ 2014, 2:55:00 μ.μ.

    Εγώ ξέρεις τι βλέπω; Μια πόλη χωρίς συμμετρία, χωρίς ομοιομορφία, χωρίς αισθητική, όπου τύχει, ό,τι τύχει, βρώμική και παραμελημένη, όπου πάνω που τολμάς να πεις "να κάτι που μου αρέσει", σου ξαναδίνει μια σφαλιάρα η επόμενη εικόνα και έρχεσαι στα ίσια σου. Την έχω ζήσει την Αθήνα, την έχω περπατήσει, έχω εργαστεί εκεί για πολλά χρόνια, έχω ερωτευτεί, έχω παντρευτεί επίσης εκεί... αλλά με το ζόρι έρχομαι τώρα πια. Ειλικρινά, πρέπει να την αγαπάς πολύ μα πολύ για να της συγχωρείς τα κουσούρια της.

    (την ΄Αλκηστη γιατί, παιδί μου, την γράφεις με ύψιλον;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ευτυχώς που σε βρήκα και λέω να άλλος ένας (όχι άνθρωπος, πιγκουίνος) που βλέπει με καλή διάθεση την Αθήνα! Εμένα είτε με κόσμο είτε χωρίς, μου αρέσει πολύ! Αλλά τώρα μου αρέσει λίγο περισσότερο γιατί βρίσκω θέση στα λεωφορεία και δεν τσαλαπατιέμαι :D
    Έχεις τραβήξει μοναδικές φωτογραφίες και μπράβο σου! Ειδικά με τα γκράφιτι μου άρεσαν πολύ!
    Φιλάκιααααααααααα ❤

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Η Αθήνα έχεις πολλές, κρυμμένες σε κοινή θέα, ομορφιές και οι φωτογραφίες σου το αποδεικνύουν!
    Έμεινα να χαζεύω την φωτογραφία με την πίσω όψη της πολυκατοικίας καθώς ο χαρακτηρισμός σου ως κάστρο ήταν του δε πόιντ όσο δεν πάει!!!! Κι επιτέλους, έξυπνο χιούμορ!
    Καλώς σε βρήκα λοιπόν Πιγκουίνε! Πάω να σεργιανίσω και στην λοιπή ιντερνετοφωλιά σου! Την καλημέρα μου

    ΥΓ Καλό κουράγιο με τον καύσωνα, ελπίζω να έχεις προμηθευτεί παγοκολώνες, γιατί ήρθε φορτσάτος!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Μπράβο ξάδελφε! Καταπληκτικές φωτο -όπως πάντα- γάργαρο κείμενο!
    Με βαζεις στον πειρασμό να αδειάσω κάρτες και να γεμίσω μπαταρίες. Αν σε πετύχω, να ποζάρεις. Ούτε έναν πιγκουίνο δεν έχω φωτογραφίσει μέχρι τώρα.
    ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.