Παρασκευή, 15 Αυγούστου 2014

Δεκαπενταύγουστος



Έχω έρθει πλέον κάμποσες φορές. Όχι για την Παναγία. Αλλά για το νησί. Πούναι υπέροχο κι αν δεν τόχεις επισκεφθεί, να ξεύρεις ότι χάνεις. Έναν τόπο μαγικό, θεσπέσιο, με πανέμορφα ακρογιάλια και εξαίσιους οικισμούς. Με ξέξασπρα σπιτάκια, γαλάζια παραθύρια, γλάστρες με βασιλικό και δρομάκια απ'αυτά τα γραφικά που λες δεν μπορεί, τόχουν περάσει φώτοσοπ κι έχουν πετύχει ετούτο το απιστεύταμπολ αποτέλεσμα.



Αλλά θα σε εκπλήξω: σήμερις δεν ήρθαμε για να ιδούμε όλα αυτά τα καταπληκτικά (που ω ναι, θα τα δούμε, αλλά άλλη φορά!). Είναι θεμάτικ η ανάρτηση, ένεκα της ημέρας. Ήρθαμε για να συναντήσουμε την Παναγία.



Στα σίγουρα αναρωτιέσαι "ποιος είσαι εσύ και τί έκαμες στο πτηνό μας!". Διότι όπως γνωρίζεις, τα θρησκευτικά δεν είναι από τα συνήθη τόπικς μου και με τη θρησκεία τάχουμε ξεκαθαρισμένα τα χωράφια μας. Ίσως μάλιστα θυμάσαι, κάποια παλιά ανάρτηση με θέμα τη Μεγαλόχαρη και την πρώτη γνωριμία μου μαζί της (αν όχι, πας εδώ στο σωτήριον 2009).



Γιατί λοιπόν σε ξαναέφερα εδώ και με τον κίνδυνο να ξανασυναντήσουμε εκείνες τις τρεις γριές (ακόμα πονάω όταν σκέφτομαι τις τσαντιές), τον ξέμπαρκο πελεκάνο (ακόμα σουλατσάρει μην μπορώντας να καταλάβει προς τα πού πέφτει το Σούπερ Πάρανταϊς και η Ψαρού) και εκείνες τις θεούσες με το ενιαίο φρύδι από το ένα αυτί στο άλλο (που για τη Μεγαλόχαρη όρκο δεν παίρνω, αλλά τα κοσμέτικ σέντερς κάμουν σίγουρα θαύματα!);



Γιατί νύχτα; Α, έχω τους λόγους μου! Πρώτον, θέλω να αποφύγουμε τη ζέστη, τα πλήθη και το νταβαντούρι. Θέλω να ανηφορίσουμε χωρίς νάχουμε δίπλα τις λογής λογής ταμένες Ζουμπουλίες που ανεβαίνουν μπουσουλώντας. Υποταγμένες σε μια σχεδόν πρωτόγονη λογική που λέει ότι πρέπει να αυτοτιμωρηθεί κανείς για να του κάμει ρουσφέτι ο εκάστοτε θεός του.



Δεύτερον, η νύχτα κάμει τα πάντα πιο μυσταγωγικά. Βάφει την πραγματικότητα με διαφορετικά χρώματα. Ανατρέπει τις βεβαιότητες της μέρας.



Αυτή την ώρα, είναι κανείς πιο επιεικής. Πιο ευαίσθητος στα αισθήματά του, πιο ευάλωττος στις φανταςίες του, πιο δεκτικός στις αλληγορίες του. Όλα μοιάζουν διαφορετικά. 



Κι αυτά ακόμα τα μαγαζάκια με τα θρησκευτικά παραφερνάλια. Με τις εικόνες, τα θυμιατά, τα σταυρουδάκια, τα κεριά και τα λιβάνια. Που υπό κανονικάς συνθήκας, θα σου τα χλεύαζα και θα γελάγαμε παρέα.



Σώπα και φθάσαμε. Σε εκείνο το περίφημο βοτσαλωτό της εισόδου. Σκέφτομαι. Όλους αυτούς που φθάνουν ως εδώ με το θρησκευτικό τους δέος. Και την αταλάντευτη πίστη. Που πάντοτε δυσκολευόμουν να κατανοήσω. 



Η εκκλησία είναι πράγματι ιμπρέσιβ. Ακόμα και μέσα στη νύχτα, η μαρμάρινη πρόσοψή της, αστράφτει και σε εντυπωσιάζει με την κομψότητά της. 



Η ιστορία της αποτελεί μία μικρογραφία της ιστορίας της χώρας. Δομήθηκε με αρχαία υλικά (πολλά από τα μάρμαρα αποτελούν υλικό προερχόμενο από τη Δήλο), ο σχεδιασμός της υπερέβαινε τις οικονομικές δυνατότητες (υπήρξε ουσιαστικά το πρώτο μνημειώδες κτήριο της ανεξάρτητης Ελλάδας και λόγω οικονομικής δυσπραγίας, η ολοκλήρωσή του μας πήρε δεκαετίες) και συμβολίζει με τον πλέον εύγλωττο τρόπο το συνδυασμό της θρησκευτικής πίστης με την ιδεολογία του εθνοπατριωτισμού. Διότι εδώ βρίσκεται το Μαυσωλείο της Έλλης, με τους πρώτους Έλληνες που έπεσαν νεκροί κατά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο.



Στο εσωτερικό του ναού, τα τάματα. Απάνου στην εικόνα, αφημένα τριγύρω της, κρεμασμένα στους τοίχους και στην οροφή. Διότι καθόπως φαίνεται, για να γίνει το ρουσφέτι σου, θα πρέπει ουχί μόνο να αυτοτιμωρηθείς, αλλά και να προσφέρεις πεσκέσι. Ένα χρυσαφικό, ένα κόσμημα, καμία λίρα, κάτι πολύτιμο τελοσπάντων. 



Γιατί είμαστε λοιπόν εδώ; Σίγουρα όχι για τα θάματα και τα τάματα. Μήτε για τις εικόνες και τα προσκηνύματα μη-χειρότερα.



Είμαστε εδώ για την Παναγία. Ουχί ως θρησκευτικό πρόσωπο, αλλά ως αρχέγονη αναφορά. Γιατί η Παναγία -πέραν και πάνω από τις όποιες ιδιότητες, της αποδίδει η χριστιανική πίστη- παραμένει εξ ορισμού η λατρεμένη μητέρα. Η μητέρα που είναι πάντοτε εκεί για να σου προσφέρει την αγκαλιά και την έγνοια της, τη φροντίδα και την αγάπη της. 



Το ξεύρω και το καταλαβαίνω. Για ένα λαό που πάντοτε έτρεφε αδυναμία στη μαμά του, η Παναγία παραμένει σύμβολο παρηγοριάς και κατανόησης. Διότι στη δύσκολη στιγμή, ποιος άλλος μπορεί να σου συμπαρασταθεί, πέραν της μητέρας σου; Ποιος άλλος μπορεί να σε κανακέψει, να σου ετοιμάσει ένα πιάτο φαγί να φας, να σου δώκει δυο συμβουλές και την ευχή της, αν όχι η μητέρα σου;



Αυτή την αρχέγονη μητέρα, αναζητώ εδώ. Μακριά από τις θρησκευτικές ακρότητες και τους σκοταδισμούς της πίστης. Σ´αυτήν την αρχέγονη μητέρα και μόνον, βρίσκω έναν λόγο να αναφέρομαι. Πέρα από μεταφυσικές προεκτάσεις και χριστιανικούς διδακτισμούς. Διότι αυτή η μητέρα, η στοργική μαμά, αποτελεί για κάθε άνθρωπο, πατρίδα και λιμάνι του. Και ουσιαστική καταγωγή του.

19 σχόλια :

  1. Όλοι μια μητρική αγκαλιά αναζητούμε... και παράλληλα θέλουμε και το ρουσφετάκι μας, γιατί πως να το κάνουμε Έλληνες είμαστε, δίνουμε το χρυσαφικό μας για να προωθήσει η Παναγιά το αίτημα μας μια ώρα αρχύτερα.
    Προσωπικά με "χαλάει" η εμπορευματοποίηση του θέματος. Γιατί και να πιστεύεις, πηγαίνοντας εκεί και βλέποντας ορισμένα πράγματα και συμπεριφορές, χάνεις πάσα ιδέα γι΄αυτό που ονομάζεται "Χριστιανός".
    Μεγάλη κουβέντα! Χρόνια πολλά θα ευχηθώ λόγω της ημέρας και να βάλει η Παναγιά το χέρι της να βάλουμε μυαλό όλοι!
    Σε φιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα ήταν πολύ προτιμότερο να έμεναν οι άνθρωποι στην ουσία των όσων λένε οι θρησκείες, να κρατούσαν τις (σε γενικές γραμμές) θετικές ηθικές προτροπές τους και να αφήνανε κατά μέρους τους σκοταδισμούς και τις ακρότητες. Αλλά αυτά προϋποθέτουν έναν πολύ καλύτερο κόσμο, με υψηλότερο μορφωτικό επίπεδο.

      Σε γλυκοφιλώ, μάι ντίαρ Rylie!

      Διαγραφή
  2. Συμφωνώ απόλυτα με όλα όσα γράφεις! Δεν έχω να προσθέσω τίποτα!
    Φιλιά πολλά και χρόνια πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που συμφωνείς, Σοφία!
      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου!
      Να τα περνάς ζούπερ υπέροχα!

      Διαγραφή
  3. Καλαμιά στον Κάμπο15 Αυγ 2014, 5:00:00 μ.μ.

    Αυτή η μάνα που περιγράφεις εσύ είναι εκείνη που δεν αποζητάει την ανταπόδοση, που δίνει χωρίς να την νοιάζει αν παίρνει, που αδιαφορεί για υλικά ανταλλάγματα και ανταμοιβές.
    Το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή, από εκείνο που έχει καταντήσει την Παναγιά της Τήνου, την Σουμελά κ.ά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλαμιά στον Κάμπο15 Αυγ 2014, 5:01:00 μ.μ.

      Διόρθωση ;...που έχουν καταντήσει....

      Διαγραφή
    2. Ακριβώς. Εκείνη που δεν ζητάει ανταπόδοση. Που η αγάπη της δεν έχει σύνορα, περιορισμούς και προϋποθέσεις.
      Δύσκολες οι συζητήσεις περί θρησκείας. Τις απόψεις μου τις ξεύρεις.

      Πολλά, πολλά φιλιά, Καλαμιά μου!

      Διαγραφή
  4. Μάνα. μητέρα, μαμά!
    Μου άρεσε το πού κατέληξες!
    Και συμμερίζομαι απόλυτα τις σκέψεις σου , αφού την έχω επισκεφτεί κι εγώ και έφυγα με τα βασανιστικά μου ερωτήματα αναπάντητα ακόμα μετά πολλά, πολλά, πολλά χρόνια!
    Ποιος θεός αγαπάει το βασάνισμα, ποιος θεός θέλει χρυσό και πεσκέσι όπως το έγραψες κι εσύ; κι αλίμονο ποιος θεός θέλει ανταμοιβή για να κάνει καλό;
    Πάντα πίστευα (κι ακόμα δηλαδή) στη δύναμη ...της πίστης. Όταν πιστεύεις με το είναι σου αποκτάς δύναμη εσωτερική και διορθώνεις εσύ -όσα μπορούν να διορθωθούν!
    Η πίστη έχει να κάνει με το μέσα μας...
    Τι λες κι εσύ πίγκου μου;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η πίστη έχει σίγουρα να κάμει με τα μέσα μας, καλή μου airis.
      Είναι νομίζω εντελώς προσωπική υπόθεση και οφείλει ο καθείς να σέβεται το δικαίωμα του άλλου να πιστεύει όπου θέλει. Εντούτοις, το επικίνδυνο είναι ο φανατισμός της πίστης και η τυφλότητα που δημιουργεί σε αρκετούς. Που παύουν να σκέφτονται λογικά και αντιμετωπίζουν ακόμα και την πραγματικότητα με όρους θρησκευτικής μισαλλοδοξίας και σκοταδισμού.

      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου! Μαθαίνω ότι καλοπερνάτε και πολύ χαίρομαι!

      Διαγραφή
  5. (α κι ένα gossip: αύριο οι 3 χάριτες έχομεν συνάντηση ! Πες ότι βρήκες τις άλλες δύο! )

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Που παραλίγο να ήταν 4, αλλά η τέταρτη είναι εκτός τόπου (σίγουρα) και χρόνου (σιγουρότερα)...

      Διαγραφή
    2. Ώστε εκεί είναι κρυμμένες οι υπόλοιπες χάριτες!!! Τα φιλιά μου και τις ευχές μου και στις τρεις σας (και στην τέταρτη δηλαδή κι ας μην πρόκαμε!). Να περνάτε όλες, υπέροχα!
      Ρίξτε και καμιά βουτιά για το κακόμοιρο πτηνό!!

      Διαγραφή
  6. Ε ξ α ι ρ ε τ ι κ ό ς !

    Περιμένω, όμως, και ανάρτηση για την Παναγιά της Πάρου. Μας την υποσχέθηκες, Πιγκουίνε μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Επειδής έκαμα σε μία βδομάδα, δύο αναρτήσεις με θρησκευτικό θέμα (είναι πέρσοναλ ρέκορντ), θα κάμω καιρό να αναφερθώ ξανά στο τόπικ. Αλλά την κρατώ την Εκατονταπυλιανή στις εκκρεμότητες. Θα επανέλθω λοιπόν, το υπόσχομαι!

      Πολλά, πολλά φιλιά, Αφροδίτη μου!

      Διαγραφή
  7. Διάβασα και την παλιότερη ανάρτηση και μπορώ να πω πως συμφωνώ απόλυτα!!!
    Δεν με λες άπιστη, μα ούτε και θεούσα...και αυτές οι εικόνες οι τριτοκοσμικές με σοκάρουν και με θλίβουν...σκέφτομαι μόνο πόσο "βολεύει" και πόσα αποφέρει το να εκμεταλλεύονται κάποιοι την απελπισία....και αυτά δεν είναι έργα της Παναγίας μας...
    Να είσαι καλά πτηνό μου και σε ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σου!
    Φιλιά πολλά!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρία μου, οι δύο αναρτήσεις -παρότι με διαφορά μιας πενταετίας- ασχολούνται με το ίδιο θέμα, αλλά το προσεγγίζουν λίγο διαφορετικά. Ίσως έχω μεγαλώσει (διόρθωση: σίγουρα έχω μεγαλώσει!) και βλέπω τα πράγματα με μεγαλύτερη κατανόηση. Αλλά στην ουσία τους, οι απόψεις μου παραμένουν ίδιες. Όσο η θρησκεία προμοτάρει ή έστω ανέχεται τον σκοταδισμό, τόσο θα μου φαίνεται απωθητική.

      Τα φιλιά μου και τις ευχές μου και πάλι! Να είσαι πάντα ζούπερ καλά κι ευτυχισμένη! :)

      Διαγραφή
  8. Καλησπέρα από το νησί της Εκατονταπυλιανής.
    Το νησί που κάθε χρόνο τέτοιες μέρες βιάζεται από την επέλαση των τζιπ και των χλιδάτων αμφίων, "κατ'εικόνα και καθ'ομοίωση" του "τελευταίου αυτοκράτορα". Το νησί, που περιμένει να κλείσει την βραδιά με μια φιέστα βεγγαλικών, κάτι σαν τις ντουφεκιές μετά το ξεπαρθένεμα της κόρης...
    Έλα μετά το τελευταίο χάι σπιιντ. Μετά τον Οκτώβρη. Εκεί, στον έρημο Ναό, να σου ψιθυρίσει το αρχαίο μάρμαρο και το βυζαντινό ψηφιδωτό, αίνους του Αρχίλοχου και ύμνους του Ρωμανού. Ν'ακούσεις το θρόισμα από τα φτερά των πουλιών που πετούν ελεύθερα, από τον τρούλο στην αγκαλιά της Πλατυτέρας. Μόνος, στο υπερκόσμιο παρεκκλήσι, άσε τα δάκρυα να κυλίσουν στην ποδιά της Αρχέγονης Μάνας και βγαίνοντας στο Κυκλαδίτικο, "ανελέητο φως", "στην συνείδησή σου στάξε λεμόνι "...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Καλησπέρα από το νησί της Εκατονταπυλιανής.
    Το νησί που κάθε χρόνο τέτοιες μέρες βιάζεται από την επέλαση των τζιπ και των χλιδάτων αμφίων, "κατ'εικόνα και καθ'ομοίωση" του "τελευταίου αυτοκράτορα". Το νησί, που περιμένει να κλείσει την βραδιά με μια φιέστα βεγγαλικών, κάτι σαν τις ντουφεκιές μετά το ξεπαρθένεμα της κόρης...
    Έλα μετά το τελευταίο χάι σπιιντ. Μετά τον Οκτώβρη. Εκεί, στον έρημο Ναό, να σου ψιθυρίσει το αρχαίο μάρμαρο και το βυζαντινό ψηφιδωτό, αίνους του Αρχίλοχου και ύμνους του Ρωμανού. Ν'ακούσεις το θρόισμα από τα φτερά των πουλιών που πετούν ελεύθερα, από τον τρούλο στην αγκαλιά της Πλατυτέρας. Μόνος, στο υπερκόσμιο παρεκκλήσι, άσε τα δάκρυα να κυλίσουν στην ποδιά της Αρχέγονης Μάνας και βγαίνοντας στο Κυκλαδίτικο, "ανελέητο φως", "στην συνείδησή σου στάξε λεμόνι "...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Καλησπέρα από το νησί της Εκατονταπυλιανής.
    Το νησί που κάθε χρόνο τέτοιες μέρες βιάζεται από την επέλαση των τζιπ και των χλιδάτων αμφίων, "κατ'εικόνα και καθ'ομοίωση" του "τελευταίου αυτοκράτορα". Το νησί, που περιμένει να κλείσει την βραδιά με μια φιέστα βεγγαλικών, κάτι σαν τις ντουφεκιές μετά το ξεπαρθένεμα της κόρης...
    Έλα μετά το τελευταίο χάι σπιιντ. Μετά τον Οκτώβρη. Εκεί, στον έρημο Ναό, να σου ψιθυρίσει το αρχαίο μάρμαρο και το βυζαντινό ψηφιδωτό, αίνους του Αρχίλοχου και ύμνους του Ρωμανού. Ν'ακούσεις το θρόισμα από τα φτερά των πουλιών που πετούν ελεύθερα, από τον τρούλο στην αγκαλιά της Πλατυτέρας. Μόνος, στο υπερκόσμιο παρεκκλήσι, άσε τα δάκρυα να κυλίσουν στην ποδιά της Αρχέγονης Μάνας και βγαίνοντας στο Κυκλαδίτικο, "ανελέητο φως", "στην συνείδησή σου στάξε λεμόνι "...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts