Τετάρτη, 6 Αυγούστου 2014

Αύγουστος στη Νέα Υόρκη


Με το που δένει το καλοκαίρι, αρχίζει τις καλλιτεχνικές εμφανίσεις του ο τζίτζικας κι αρχίζει η επανάληψη του Ρετιρέ στο Μέγκα, έτοιμος είσαι να βάλεις τις σαγιονάρες σου, το γυαλί ηλίου και το τρέντι μαγιουδάκι σου και να ξεχυθείς στην κοντινότερη παραλία να πλατσουρίσεις -και ποιος σε μαζεύει! Και δώστου πόζες στα Σούπερ Πάραντάις και πάρε σέλφις στην Πάρο και στη Νάξο, τον αέρα μου ν'αλλάξω.


Αλλά εδώ δεν είμαστε στην Ελλάδα. Τόχεις πάρει μυρουδιά φαντάζομαι από τους ουρανοξύστες! Βρισκόμαστε στο Μανχάταν! Στη Νέα Υόρκη ντε! Και έχει ανεβάσει κι εδώ πυρετό, ο υδράργυρος. Γύρω στο τριανταοχτάρι. Για την ακρίβεια εκατόν κάτι βαθμούς, διότι το μετράμε σε φάρενάιτ και πες μας κι ανάποδους. 


Βγαίνει ο λόκαλ Αρνιακός και σου αναγγέλλει με περισσή χαρά ότι αύριο θάχουμε εκατόν πέντε βαθμούς μη-χειρότερα κι εσύ που επιμένεις να τα μετράς όλα δε-γιουροπίαν-γουέι, μαζεύεις το σαγόνι σου από το πάτωμα. 


Και εντάξει, πες το παίρνεις απόφαση ότι θα βράσουμε. Το τρισχειρότερο που σου συμβαίνει είναι άλλο: η κοντινότερη παραλία είναι το Κόνι Άιλαντ. Και είναι επιεικώς απαράδεκτο, με τα δικά σου συνήθη γκρικ στάνταρντς. Όχι γαλάζια σημαία, αλλά ούτε καφετιά με κόκκινες βούλες! Αλλά επειδής δεν μπορείς να μείνεις και στο διαμέρισμα στον εικοστό πέμπτο όροφο να βράζεις, η μόνη σου σοβαρή επιλογή στο Μανχάταν πέραν του Σέντραλ Παρκ, είναι ετούτο εδώ το μέρος.


Το λέμε Μπάτερι Παρκ και αποτελεί στην πραγματικότητα έναν αρκετά εκτεταμένο περίπατο δίπλα στο νερό, στο σημείο που ο Χάντσον Ρίβερ ενώνεται με τον Ατλαντικό. Μην ξεχάσεις να πάρεις μαζί σου το κοπερτόν.


Εδώ λοιπόν μπορείς να απολαύσεις τη θέα, τη θάλασσα και (αν είσαι τυχερός) τ'αεράκι, παρέα με φωνακλάδικα θαλασσοπούλια και μερικές χιλιάδες άλλους νιουγιόρκερς που έχουν βγάλει τη μπέμπελη στα απάρτμεντς τους και σιχτιρίζουν τη μοίρα τους. 


Διότι το κοκτέιλ υγρασίας, ζέστης, καυσαερίου και μπίχλας που επικρατεί στους κεντρικούς δρόμους της πόλης, φέρνει στο μη-παρέκει του ακόμα και τους πιο ενθουσιώδεις κατοίκους της. Και ο Γούντι Άλεν ο ίδιος νάσαι, τέτοια εποχή παίρνεις τη Σουν-Γι και μετακομίζεις στο Βίκυ-Κριστίνα-Μπαρθελόνα ή στον αγύριστο με δωρεάν τα έξοδα από τη Μία Φάροου. 


Αλλά είπαμε: από τ'ολότελα, καλή και η Παναγιώταινα! Θα αρκεστούμε στο Μπάτερι Παρκ, πάρτο απόφαση και μη μου γκρινιάζεις!


Η αλήθεια είναι ότι στην Ελλάδα το κόνσεπτ "παραλιακό μέτωπο" μόλις προσφάτως το έχουμε ανακαλύψει. Και θυμηθήκαμε ότι πόλεις όπως η Αθήνα (ναι, η Αθήνα!) και το Ηράκλειο (χελόου, είσαι σε νησί λέμε!) διαθέτουν θάλασσα. Άλλες πάλι, όπως η Πάτρα, επιμένουν να το ξεχνούν. Και αντίς να διαμορφώνουν τις απλωσιές τους προς το υπέροχο γαλάζιο, στριμώχνουν την περατζάδα τους σε εσωτερικούς αποπνιχτικούς πεζόδρομους. Πόσο λάθος όμως; Πολύ!


Εδώ αντιθέτως, οι παρεμβάσεις είναι υποδειγματικές και όλα είναι καμωμένα με τρόπο αισθητικά κομψό και εντελώς λειτουργικό. 


Υπάρχουν ας πούμε οι αποβάθρες. Στις οποίες προσεγγίζουν τα καραβάκια που διαπλέουν τον Χάντσον Ρίβερ, τα πλοιάρια που σε πάνε στο Άγαλμα της Ελευθερίας και τα φέρις που σε περνάνε στο αντίκρυ. Προς Νιου Τζέρσι μεριά. Ή προς το Στάτεν Άιλαντ, αν είσαι πραγματικά άτυχος.


Για εσένανε τον σκαφάτο, υπάρχουν οι μαρίνες. Όχι η Τσιντικίδου, η Ψάλτη, η Αμπράμοβιτς και η Πράσινο-μου-αστέρι. Οι άλλες, που δένεις το σκάφος σου. Που μεταξύ μας, πιο συμφερτικό θα σου ερχόταν να μαζέψεις τις Μαρίνες-σελέμπριτι να σου κρατάνε τους κάβους, παρά να παρκάρεις εδώ το πλεούμενο. 


Επίσης, υπάρχουν πολλές δυνατότητες για ενάλιες βόλτες. Δίπλα στο κύμα, πάνω από το κύμα, διαγώνια από το κύμα -στο τσακίρ κέφι και κάτω από το κύμα. Μπαλκόνια, προκυμαίες, γεφυρούλες. Η χαρά του ονειροπόλου περιπατητή.


Αν πάλι είσαι κατηγορία φιτ, κάμεις συστηματικά τζόκινγκ, τα τρως όλα στον ατμό και έχεις ίνδαλμα την Πετρουλάκη, το μέρος είναι ιδανικό για να κάμεις λογής λογής ακτίβιτις. 


Επειδής ο νιουγιόρκερ έχει πάθει ψύχωση με την εμφάνισή του τα τελευταία χρόνια, τα πρωινά θα ιδείς εδώ πλήθη κόσμου να τρέχουν με τα άι-ποντ στ'αυτιά, να επιδίδονται σε διατάσεις, πουσάπς, ασκήσεις σουηδικής, γιόγκες και ζούμπες. Η εμμονή με τους κοιλιακούς είναι τέτοια, που αν δεν έχεις σιξ-πακ, μήτε σε κάμουμε παρέα, μήτε σου μιλάμε και οριακά δηλαδής σου επιτρέπουμε να τρέξεις, απροπόνητε και αποτυχημένε άνθρωπα.


Το βλέπεις αυτό το γυάλινο κτήριο ανάμεσα στους ουρανοξύστες. Είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά τοπόσημα της περιοχής.


Πρόκειται για ένα πανάκριβο σύμπλεγμα γραφείων, καταστημάτων και κατοικιών που αν δηλώνεις στην εφορία κάτω από εκατό χιλιάδες δολάρια εισόδημα, ντρέπεσαι και να μπεις. Κάτσε να σε βάλω εγώ μέσα, που είμαι πτηνός κι ανοίγει το ράμφος μου όλες τις πόρτες!


Ναι, όσο απιστεύταμπολ κι αν σου φαίνεται, πίσω από τη γυάλινη πρόσοψη, υπάρχει ένα μικρό δάσος από κοκοφοίνικες. Λεφτά έχουμε, ό,τι θέλουμε φυτεύουμε. Άμα λάχει και ζούγκλα ολόκληρη. Με την εξώτικ βλάστησή της, τον Ταρζάν της και τα ούλα της!


Πιο πίσω ξανοίγονται γρανιτένιες εσωτερικές πλατείες, υπερπολυτελείς σκάλες και ένας λαβύρινθος από διαδρόμους. Το αμέρικαν ντριμ στο εντελώς απόλυτό του.


Αλλά φτάνει το περπάτημα και το χάζι, ήρθε η ώρα να αράξουμε. Σου είπα να πάρεις το κοπερτόν σου, ώρα να το χρησιμοποιήσεις. Θα κάμουμε ηλιοθεραπεία! Ναι, στη Νέα Υόρκη.



Μαζί με δεκάδες, εκατοντάδες άλλους. Που την αράζουν απάνου στα γρασίδια. Με τα βιβλιαράκια τους και τα γκάτζετς τους και την πιο νωχελική τους διάθεση.



Τώρα είναι ακόμα πρωί και δεν έχουν συρρεύσει τα πλήθη. Προς το μεσημεράκι, δεν βρίσκεις χόρτο να στρώσεις την πετσέτα σου. Τα σουκού, κάμεις κράτηση κι αν έχουμε τραπέζι, ίσως σας στριμώξουμε κάπου.



Και κάπως έτσι περνάνε οι αυγουστιάτικες ζέστες στη Νέα Υόρκη. Με μία περίπου καλοκαιρινή ραστώνη. Με μία περίπου ευχάριστη ηλιοθεραπεία. Με μία περίπου ειδυλλιακή απόδραση από το κλεινόν άστυ.


Κάτω από τη σκιά των ουρανοξυστών. Δίπλα στον Χάντσον Ρίβερ.



Αν είσαι του ιμπρεσιονισμού, η εικόνα των ανθρώπων εδώ μπορεί να σου φέρει στο μυαλό τους λουόμενους του Σερά.



Αν πάλι είσαι του κυνισμού, η εικόνα των ανθρώπων εδώ μπορεί να σου φανεί ως και αξιοθρήνητη. Αραγμένοι απάνου στο γκαζόν, οι νιουγίορκερς προσπαθούν να ξαλαφρώσουν από τα αστικά τους βάρη και την αποπληξία της μεγαλούπολης. Πώς εσύ πηγαίνεις διακοπές στο νησί; Κάπως έτσι.


Γιατί την κάμαμε αυτή τη βόλτα; Μα για να συνειδητοποιήσουμε. Ότι αυτό που για εμάς -στη μίζερη και χρεοκοπημένη Ελλάδα- φαίνεται δεδομένο (η παραλία, η θάλασσα, ο μεσογειακός ήλιος), για κάποιους άλλους -φαινομενικά πολύ πιο προνομιούχους, με σκάφη και με σιξ-πακ- παραμένει όνειρο τρελό κι απατηλό.


Διότι σ'αυτήν εδώ τη θάλασσα, βουτάς μονάχα για ν'αυτοκτονήσεις. Ενώ στη δική μας, στη θάλασσα / πικροθάλασσα, μπορείς να βρεις μια αγκαλιά. Και μια παρηγοριά στα δύσκολα. Και καθόλου μην το γελάς. Είναι η παρηγοριά, πολύ μεγάλο πράμα. 

18 σχόλια :

  1. Καλαμιά στον Κάμπο6 Αυγ 2014, 7:31:00 π.μ.

    Είναι τουλάχιστον τράτζικ να έχεις θάλασσα στα πόδια σου και να μην μπορείς όχι να κολυμπήσεις αλλά ούτε να βουτήξεις το δαχτυλάκι σου γιατί κινδυνεύεις με άμεσο θάνατο. Να ψήνεσαι και να μην μπορείς να δροσιστείς. Ενώ εδώ, βρε παιδί μου!
    Να πάρε εμένα για παράδειγμα, πρωί πρωί με βλέπεις, ξύπνησα και σε λίγο θα είμαι στη θάλασσα να ρίχνω τις απλωτές μου.
    Γιαυτό τις καλημέρες μου και τα φιλιά μου και θα σε σκέφτομαι όσο είμαι στο νερό, που μπορεί να μην έχει τριγύρω πάρκα, ουρανοξύστες, κότερα και τα τοιαύτα αλλά μπαίνεις μέσα και δεν θέλεις να βγεις.
    Φιλάκια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η ελληνική θάλασσα είναι πράγματι μεγάλη ευτυχία! Όχι ότι θα είχα αντίρρηση να διαθέτω και τα υπόλοιπα (κότερα, διαμερίσματα, σιξπακ), αλλά τελοσπάντων θα αρκεστώ στη ζεστή υδάτινη αγκαλιά της. Διότι είμαι και ανώτερος άνθρωπος!

      Τις καλημέρες μου και τα φιλιά μου, καλή μου Καλαμιά!

      Διαγραφή
  2. εμένα πολύ μου άρεσε η βόλτα! Αν εχεις και καλή παρέα ακόμα και το διαμερισματάκι στο Νιουγιόρκ αντεχεται (ειμαι φαν της σειρας'' Τα Φιλαράκια!''.)......
    πάντως ποτέ μα ποτέ ηλιοθεραπεία τα πρωινά ,ακομα και με αντηλιακό ,ειδικά τα παιδιά κι αν πάμε μόνο με μπλούζα ,γιατί εγω που ψηνόμουν από μικρη στον ήλιο ,τρέχω και δε φθάνω τώρα!
    Αχ! Τι ωραία βόλτα! Πάω να ξαναχαζέψω!
    Καλημέραααααααααααααααα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι ο άτιμος ο ήλιος πολύ επικίνδυνος. Ειδικά για τους πάλευκους ανθρώπους και τα πολικά πτηνά, όπως είμαι εγώ!
      Το διαμερισματάκι στο Νιουγιόρκ, καθόλου δεν θα με χάλαγε κι εμένα, διότι θα το έπαιζα πολύ μουράτος ("Μένω στο Τσέλσι, εσείς;") και θα ερχόμουν και για διακοπές στην Ελλάδα να σας βλέπω και να ρίχνω τα μπάνια μου! Επομένως, πτηνό=πολύ χάπι!

      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου, Νάσια!

      Διαγραφή
  3. Βρε πτηνό βαλτό είσαι???????????

    Σκεφτόμασταν για Νew York το νοέμβρη για γαμήλιο... Και πάνω που τον είχα ψήσει ότι 10 ωρες στο αεροπλάνο είναι piece of cake ξεκίνησαν να πέφτουν τα αεροπλάνο σαν τις μύγες...

    Πάει η New York, από τις φωτογραφίες σου θα τη βλέπω.... Μέχρι τον πλαταμώνα και πολύ μας είναι τό βλέπω...


    Παντως αυτούς εκεί τους ξάπλα στο γρασίδι εγώ τους ψιλο-ζήλεψα... Επίσης και εκείνη την όρθια με το six pack την χόντρο-ζήλεψα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Α, να το ξανασκεφτείτε το θέμα Νιου Γιορκ! Αν και για χάνεϊ-μουν υπάρχουν και τα (κοντινότερα) Παρίσια και οι Ρώμες! Και τελοσπάντων, αν είναι κανείς ερωτευμένος και ο Πλαταμώνας, θαυμάσιος είναι! (αν θυμάσαι, έχω κάμει και ποστ για το κάστρο του! όχι για να μη λες...)

      Εκείνη η τρεχούμενη με το σιξ-πακ είναι από τις πιο σεμνές περιπτώσεις! Υπάρχουν κάτι άλλες και άλλοι, που νομίζεις ότι βγήκαν από διαφήμιση προϊόντων γυμναστηρίου. Δεν υπάρχει η γράμμωσή τους, είναι πέραν του ανθρωπίνως εφικτού! Γκαντέμιτ!

      Τα φιλιά μου, καλή μου Χριστίνα!

      Διαγραφή
    2. Τελικά είμαστε ανάμεσα σε Βιέννη, Πράγα, Βουδαπέστη μπορεί και συνδυασμος αυτών...

      Εσύ που είσαι ταξιδιάρικο πτηνό τι προτείνεις?

      Διαγραφή
    3. Από τα τρία, εγώ προτιμώ μακράν τη Βιέννη. Που είναι πιο "πλήρης" πόλη -υπό την έννοια ότι έχει να ιδείς και συναυλίες, εκθέσεις, πράγματα. Αλλά στον περισσότερο κόσμο, αρέσει περισσότερο η Πράγα, με το κάστρο και την παλιά πόλη της. Πάντως αν έχετε αρκετές ημέρες, συνδυάζονται τουλάχιστον δύο από αυτές τις πόλεις.

      Διαγραφή
    4. Σε ευχαριστώ πολύ!! για συνδυασμό το βλέπω!! Θα πάω και θα του πω ότι μου είπε ένας πιγκουίνος ότι καλύτερα να πάμε Βιέννη!

      Μάλλον το βραδάκι θα με πάει σε ψυχίατρο!

      Σε ευχαριστώ πολύ ταξιδιάρα ψυχή!

      Διαγραφή
  4. Θα έλεγα ότι στην προκειμένη περίπτωση είμαι του κυνισμού! Τους καταλυπήθηκα τους ανθρώπους που κάνουν ηλιοθεραπεία στο γκαζόν! Συμφωνώ απόλυτα με την Καλαμιά και ναι, μπορεί να ζούμε σε μια χώρα που είναι γεμάτη προβλήματα, αλλά έχουμε πάντα τη θάλασσα δίπλα μας να μας παρηγορεί!
    Φιλάκια πολλά και καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεδομένου ότι δεν έχουν άλλες επιλογές, το γκαζόν είναι η μόνη τους λύση! Και μοιάζει όντως, αξιοθρήνητο, στα δικά μας μάτια. Αλλά αυτοί -που δεν έχουν αντίληψη του τι εστί ελληνική θάλασσα ή τελοσπάντων, το θεωρούν κάτι εξώτικ και άπιαστο- αρκούνται στο γκαζόν και μη σου πω ότι είναι και καταχαρούμενοι. Όλα είναι σχετικά λοιπόν!

      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου, καλή μου Σοφία!

      Διαγραφή
  5. Να σου πω, εμενα μου αρεσε η ιδεα να λιαζομαι και στο γρασιδι. Οχι με 38 βαθμους βεβαια. Σε αυτη την περιπτωση..."σαν την Χαλκιδικη δεν εχει" :) Και αντιλαμβανομαι ποσο μας ευνοει η συγκριση σε αυτη την περιπτωση. Γιατι αν δεν εχεις θαλασσα, πιο ευκολα το αντεχεις. Να εχεις θαλασσα ομως και να μην μπορεις να την χαρεις, ειναι σκληρο.
    Παντως αν ξεχασω το θεμα της θαλασσας, πολυ μου αρεσουν ολα αυτα τα μερη για περπατημα. Ανηκω στην κατηγορια "ονειροπολος περαπατητης" φαινεται :) Και το Κονι Αιλαντ μου αρεσε. Ο διαγωνισμος χοτ-ντογκ δεν με ενοθουσιασε. Αλλα εκεικη η ξυλινη επιφανεια που τριζει οταν περπατας και τα παγκακια με θεα τον ωκεανο σαν να μου γυαλισαν λιγακι.

    Χθες πηγαμε βολτα με το λεωφοριακι και ειναι σουπερ πτηνουλη μου. Πηραμε καπελακι και νερακια και ημασταν απο τις 6:30 το πρωι στο ποδι, μεχρι το βραδυ στις 10:30. Πολλες βολτες, παιχνιδι, περπατημα και παγωτο απο το Fregio στο τελος (Μη μαθω οτι ηρθες Θεσσαλονικη και δεν δοκιμασες παγωτο απο το Fregio ). Σερνοντας την εφερα σπιτι την μικρη και μου κοιμηθηκε στο πενταλεπτο με την υποσχεση να ξανακανουμε αυτη την βολτα με τον μπαμπα της, γιατι ειναι σιγουρη οτι κι εκεινος θα ξετρελλαθει :)
    Ωραια να εισαι τουριστας στην πολη σου πτηνουλι μου αλλά και κουραστικο. Σχεδον μιση ωρα μετα την Ισμηνη ημουν κι εγω στο κρεβατι μου :):)

    Ολοκληρη εκθεση σου γραφω τελευταια. (Και ειχα κι αλλα να σου γραψω αλλα ας οψεται η εργασια)
    Σε φιλω
    Καλη σου μερα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ένα είναι το σίγουρο: σαν την Χαλκιδική, δεν έχει! Χαχαχαχα!!! Πράγματι είναι δύσκολο να έχεις θάλασσα και να μην μπορείς να κάμεις μπάνιο. Αλλά τα περισσότερα μέρη που "βλέπουν" σε ωκεανό, δεν προσφέρονται για μπάνιο. Σέρφινγκ κάμεις, ηλιοθεραπεία κάμεις, αλλά μπάνιο γιοκ. Διότι συνήθως έχει τεράστια κύματα, το νερό είναι σκούρο μπλε ή μαύρο και κυκλοφορούν και χαρχαρίες! Τουτέστιν, δεν μπαίνεις με την καμία!

      Το βολτάρισμα όμως είναι πράγματι απολαυστικό στο Μπάτερι Πάρκ. Αυτά τα μονοπάτια, οι αποβάθρες και τα γιοφύρια, σου δημιουργούν ευχάριστες εναλλαγές και σε βοηθούν να ξεχαστείς και να ηρεμήσεις!

      Στο Fregio, δεν έχω απλώς φάει παγωτό: το έχω τσακίσει! Άσε με γιατί κάθε φορά που είμαι Θεσσαλονίκη, μια οι μπουγάτσες, μια τα κεμπάμπ, μια τα παγωτά και τα σιροπιαστά, βάζω δυοτρία κιλά! Πάντως, ο τουρισμός στην πόλη που μένει κανείς, δεν είναι καθόλου κακό κόνσεπτ! Και το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όλους!

      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου, Dee Dee! (και ναι, απολαμβάνω πολύ τις "εκθέσεις" σου!)

      Διαγραφή
  6. Απαντήσεις
    1. Μου ανεβάζεις το σελφ-κόνφιντενς και σε ευχαριστώ! :)

      Διαγραφή
  7. Χτες από το σπίτι κόλλησε ο υπολογιστής μου και ήρθα σήμερα να ολοκληρώσω το τουρ!
    Καθότι αμερικανάκι που από μικρή αποχωρίστηκε τους ουρανοξύστες μια νοσταλγία (μικρή όμως) την ένιωσα! Πάντως την Ελλαδίτσα μας δεν την αλλάζω!
    Φιλιά Πίγκου μου! Μου λείπουν τα τουρ σου...δεν τα προλαβαίνω όλα η δόλια...ντεκουπάρω ή διαβάζω :))
    Κίσιζ!! ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. "Διότι σ'αυτήν εδώ τη θάλασσα, βουτάς μονάχα για ν'αυτοκτονήσεις", πραγματικά δε θα μπορούσες να το θέσεις καλύτερα, Πιγκουίνε! Θ' ανηφορίσουμε λίγο πιο βόρεια κάποια στιγμή στην περιοχή Zeeland της Ολλανδίας, για να πιάσουμε θάλασσα, αλλά ξέρω εκ των προτέρων πως θ' απογοητευτώ! Το γυάλινο κτήριο και η είσοδός του με άφησαν άφωνη!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Ήμουν πρόσφατα στη μαγική αυτή πόλη αλλά δεν είδα ούτε τα μισά από όσα μας έδειξες (κινήθηκα βέβαια κυρίως κεντρικά, Broadway κτλ...). Σ'ευχαριστώ για τις προτάσεις--για την επόμενη, ελπίζω, φορά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.