Δευτέρα, 25 Αυγούστου 2014

Somewhere over the rainbow (Μέρος Πρώτο)



Μπήκα με ένα δισταγμό στην έκδοση εισιτηρίων του πορθμείου. Ένας γεροδεμένος σκωτσέζος με αδρά χαρακτηριστικά και πλούσια καστανά μαλλιά διάβαζε την εφημερίδα του πίσω από τον γκισέ. Αφού ανταλλάξαμε τα γκουντ μόρνινγκ μας, του ζήτησα εισιτήριο για το νησί Lewis. Μου έδωκε το απόκομμα, μου υπέδειξε από ποιο σημείο του λιμανιού θα έπρεπε να επιβιβάσω το αμάξι, τον ευχαρίστησα, αλλά λίγο πριν φύγω, κοντοστάθηκα.
 

"Να σας κάμω άλλη μία ερώτηση;" είπα λιγάκι ένοχα. "Προβλέπεται καλός ο καιρός σήμερα;" Με κοίταξε με απορία και παρέμεινε σιωπηλός. Αφού δεν αντιδρούσε, αναγκαστικά συνέχισα: "... ρωτώ γιατί πρώτη φορά ταξιδεύω στη Βόρεια Θάλασσα με καράβι!" Με κοίταξε με τρόπο και μου απάντησε με σκωτσέζικη προφορά "There is no such thing as bad weather over here, mate!".



Το καράβι των Καληδονιακών Γραμμών άφησε ξοπίσω του το λιμάνι, πέρασε μία συστάδα από βραχονησίδες και ξανοίχτηκε σύντομα στο πέλαγος.



Με παρέα του ένα σμήνος θαλασσοπούλια (αδέλφια μου, αλήτες, πουλιά!) που αρμένιζαν πάνω από το φουγάρο του, το πλοίο έσκιζε τα σκοτεινά νερά και πολύ σύντομα εξαφανίστηκε κάθε υποψία στεριάς από τους ορίζοντές του. Μπες μέσα γιατί βρέχει κιόλας, θα μου αρπάξεις καμία πούντα.


Θε-μου, ας μην πέσουμε σε καμιά θεομηνία μη-χειρότερα και με φάνε τα σκυλόψαρα! Σκέφτηκα το Λεονάρντο ντι Κάπριο στον Τιτανικό, το Κόστα Κονκόρντια, το Μόμπι Ντικ, το Γέρο και τη Θάλασσα, το μια-θάλασσα-γαλάζια-τα-μάτια-σου-απόψε κι εγώ-καράβι-στ'ανοιχτά. Αλλά όχι, μήτε η σκέψη της Μπέσσυς δεν μπόρεσε να με καθησυχάσει.



Ας κάτσω εδώ στο σαλονάκι με τ'ακουστικά μου και το βιβλιαράκι μου. Τρεις ώρες ταξίδι είναι, θα περάσουν. Πες ότι πας Νάξο. Πάρο. Σίφνο. Κάτι σε Κυκλάδες τελοσπάντων. Ίδιο πράμα είναι!



Όχι, ίδιο πράμα δεν είναι. Καθόλου.



Για έναν Έλληνα, η Βόρεια Θάλασσα είναι φοβιστική και αφιλόξενη. Μήτε γαλαζοπράσινα νερά, μήτε μυρουδιές αλμύρας και λεπτής άμμου. Μονάχα νερό. Μαύρες και παγωμένες υδάτινες απεραντοσύνες. Εδώ δεν είναι τα νερά των ψαράδων της Μεσογείου, του φωτός και της ξεκούρασης. Μήτε το παιδί, μήτε το δελφίνι.


Κι όμως, υπάρχει κάτι συναρπαστικό σε αυτές τις θάλασσες. Έχεις ένα δέος μπροστά στην καθηλωτικές απλωσιές τους. Στη δύναμη και τη μοναξιά των σιωπηλών κυμάτων τους. Πελώρια κύματα, στιβαρά. Που ξεύρεις πως δεν τόχουν σε τίποτις να σε σκεπάσουν και να σε καταπιούν στη λήθη τους. Να σε εξαφανίσουν.



Γιατί τους είσαι τόσο μικρός. Κι ασήμαντος. Μία μικρή, απειροελάχιστη κι ασήμαντη κουκκίδα. Μπροστά στο αχανές της ωκεάνιας πραγματικότητάς τους. Που ήταν, είναι και θα είναι. Ανεξαρτήτως της δικιάς σου ύπαρξης. Υπέρτερη του χρόνου, έτσι όπως έχεις μάθει εσύ να τον μετράς και να τον υπολογίζεις.


Καθώς βόλταρα στο πλοίο, σκεφτόμουν τους Μαγγελάνους και τους Κολόμβους. Τους ποντοπόρους εξερευνητές που τα βάζανε με τέτοιες θάλασσες και προσπαθούσαν να τις χαρτογραφήσουν. Δίχως μηχανές και τζι-πι-ες και κινητά και ασυρμάτους. Θέλει θάρρος η θάλασσα. Θέλει κότσια.


Αν τη φοβάμαι; Ναι, τη φοβάμαι. Και την αγαπώ συνάμα. Ακόμα και σ'αυτήν, την άγρια κι ανελέητη εκδοχή της. Που μπορεί εκ πρώτης να σου μοιάζει απωθητική -εσέ του συνηθισμένου στα πρασινογάλαζα και τα σμαραγδιά νερά. Αλλά που εδώ είναι εμπειρία δυνατή. Εσύ, στο έλεός της.


Σώπα και φάνηκε στεριά. Φθάσαμε στον προορισμό μας; Ναι, περίπου. Εκείνες εκεί είναι οι πρώτες ξέρες. Που κατοικούνται μονάχα από πάφινς. Όχι μάφινς -μην μπερδεύεσαι. Πάφινς, ντε! Τα θαλασσοπούλια εκείνα με τα έντονα χρωματιστά ράμφη και το λευκό λαιμό. Σκληροτράχηλα εξαδέλφια μου του Βορρά, σας ήρθα!


Πυκνή ομίχλη σκεπάζει ετούτο δω το μέρος. Μαζί με βροχή και υγρασία. Τι πλάσματα μπορεί να κατοικούν εδώ; Δαιμόνια και τρολς; Οι μάγισσες του Μάκμπεθ; Όλα θα τ'αντιμετωπίσουμε μαζί, μην μου φοβάσαι. Όλα!


Το πλοίο πέρασε δίπλα στην άκρη μιας χερσονήσου. Χαιρετηθήκαμε με ένα φάρο. Κι ύστερα στρίψαμε προς το λιμάνι.


Φάνηκαν τα πρώτα σπίτια. Ναι, ζούνε και άνθρωποι εδώ. Σχεδόν απίστευτο, μου φαίνεται. Κι όμως, μένουν εδώ. Μέσα σε αυτή την ησυχία του ωκεανού. Μέσα σε αυτή την απολυτότητα των τοπίων. 

Πάω κάτω να βγάλω το αμάξι. Είναι ένας τόπος δύσκολος, αλλά μας περιμένουν θαύματα. 
Έρχεσαι; 

(η συνέχεια αύριο)

23 σχόλια :

  1. Υποψιάζομαι, πως έπεσες σε καλή μέρα! Πτηνό δεν είμαι,μα έχω ταξιδέψει σε θάλασσες γκρίζες και μόνο φόβο έχω να θυμούμαι! Ανατριχιάζω ακόμα σαν τις σκέφτομαι!
    Μα το ταξίδι σου θα το ακολουθήσω γιατί είσαι όλο εκπλήξεις, αγαπημένο πτηνό μου!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έπεσα σε καλή μέρα, είναι γεγονός. Είναι ακόμα καλοκαίρι και εδώ απάνου. Εντάξει, φθινόπωρο. Έχει αρχίσει να μικραίνει η μέρα αλματωδώς. Και όταν το πιάνει βροχή, δεν σταματάει. Αλλά τη λατρεύω αυτήν την υγρασία της βροχής. Κι αυτήν την αίσθηση της μοναξιάς των ωκεανών.

      Μείνε μαζί μου σε αυτό το ταξίδι. Νομίζω πως δεν θα το μετανιώσεις. :)

      Διαγραφή
  2. Σκάωωωω από τη ζήλια μου !
    Σκάωωωωωωωωωω!
    Πανέμορφο νησί!!!!
    Σήμερα δεν σε καλημερίζω,έσκασαααααα λέμεεεεεεε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαχαχα! Αν δεν με καλημερίζεις σήμερις, με την αυριανή ανάρτηση νομίζω πως θα με βρίζεις κιόλας.
      Πτηνούλι όμως δεν κρατάει μούτρα, διότι όπως ξεύρεις σού έχει αδυναμία (και ας το εκμεταλλεύεσαι!).

      Πολλά, πολλά φιλιά! (διακοπές τέλος;)

      Διαγραφή
  3. Πόσο σε ζήλεψα τώρα; Μα πόσο! Μη σκας όμως δε ματιάζω. Γερός να είσαι ρε και ρίξε λίγη τυχερό-σκονη και για μας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι ένα δύσκολο ταξίδι αυτό, Χριστίνα μου! Υπό την έννοια ότι δύσκολα φθάνει κανείς ως εδώ.
      Γι'αυτό νομίζω ότι έχει νόημα να το περιγράψω. Και να σας πάρω μαζί μου.
      Γιατί θα δούμε πράματα που μήτε κι εγώ τα φανταζόμουν. Εκεί, στις άκρες του κόσμου.
      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου!

      Διαγραφή
  4. ... μας έκοψες στο καλύτερο! Καλημέρα πτηνό μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ε μα εννοείται! Για να υπάρχει και σασπένς. Θα τα πούμε στο επόμενο επεισόδιο, Μίκα!
      Και νομίζω εκεί θα έχουμε να πούμε πολλά. Πάρα πολλά.

      Φιλιά και καλημέρες!

      Διαγραφή
  5. 'Ερχομαι, έρχομαι!! Είμαι πολύ περίεργη να δω τι υπάρχει πέρα από αυτές τις σκοτεινές θάλασσες!
    Φιλιά πολλά και καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Παρότι οι θάλασσες είναι πράγματι σκοτεινές, αυτό που υπάρχει ξωπίσω τους είναι πολύχρωμο και υπέροχο! Αύριο η συνέχεια! Έτσι για να υπάρχει σασπένς!

      Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου, Σοφία!

      Διαγραφή
  6. Παράξενο! Ήμουν και εγώ στο ίδιο πλοίο, στην ίδια περίπου θέση με εσάς την προηγούμενη εβδομάδα, στο δρόμο για το νησί Harris και με την ελπίδα να συναντήσω λίγο απο οικείο ήλιο. Δεν είχα καταλάβει ακόμα ότι στο ταξίδι αυτό θα απολάμβανα τη φύση, τη θάλασσα, τα βουνά και τα ζώα, μέσα στην οικεία τους βροχή, τον άνεμο και τις εναλλαγές τους, βγαίνοντας έξω απο τη μικρή μου προστατευτική σαπουνοφουσκα...Και σε αλλα τέτοια ταξίδια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θέλω πολύ να ακούσω και τη δική σου γνώμη λοιπόν στις επόμενες αναρτήσεις. Διότι εγώ το αγαπώ πολύ το Λιούις & Χάρις και ίσως δεν είμαι αντικειμενικός μαζί του.

      Είσαι από τους ελάχιστους Έλληνες που έχουν φθάσει ως εδώ απάνου. Διότι είναι αρκετά τολμηρή η απόφαση να πάρει κανείς ένα πλοίο και να ξανοιχτεί στις Εβρίδες. Αλλά αν το κάμει, δεν θα το μετανιώσει!

      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου, io anna!

      ΥΓ. Και σε παρακαλώ, στο πτηνό μιλάμε πάντα στον ενικό. :)

      Διαγραφή
  7. Καλαμιά στον Κάμπο25 Αυγ 2014, 2:22:00 μ.μ.

    Θα περιμένω τη συνέχεια για να σχολιάσω επαρκώς αλλά με την... πρώτη ανάγνωση,
    πώς γίνεται να πάω εκεί να εγκατασταθώ και να μην ξαναγυρίσω ποτέ πίσω;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και χωρίς να διαβάσεις τη συνέχεια, σου έχω ήδη κρατήσει κατάλυμα. Μαζεύεις ρούχα, προσωπικά αντικείμενα και οικοσυσκευή και έρχεσαι. Σε αυτό το μέρος, θέλω να μείνω για πάντα Καλαμιά μου. Εδώ που τελειώνει αυτός ο δύσκολος κόσμος.

      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου!

      Διαγραφή
  8. Έρχομαι πτηνό, παρά τα κατίμαυρα νερά, πάντα έρχομαι!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έλα Τρεμενς μου, έλα! Σιγά μην μας τρομάξουν εμάς τα κατίμαυρα νερά.
      Άλλωστε, τα χρώματα με τα οποία μπογιατίζουμε τις ζωές μας, εμείς τα επιλέγουμε, δεν είναι;

      Πολλές, πολλές καλημέρες!

      Διαγραφή
  9. Κι εγώ έρχομαι, δεν το συζητώ...μη σου πω σε περιμένω ήδη στο αμάξι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ πόσο χαίρομαι! Γιατί έχουμε μεγάλη διαδρομή να κάμουμε. Και κάμποσα πράματα να ιδούμε!

      Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου, Μαρία!

      Διαγραφή
  10. Άντε, περιμένω κι εγώ το αύριο (βρήκα Wi-Fi - γιουχούουουουουου !!!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Επιτέλους! Δηλαδής ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! Διότι έχεις να διαβάσεις ένα σκασμό αναρτήσεις και θα εξεταστείς μετά για να ιδώ αν τις αφομοίωσες. Όχι επειδής και καλά φεύγουμε για διακοπές, να τα φορτώσουμε όλα στον κόκορα! :)

      Διαγραφή
  11. Μ Α Γ Ε Ι Α! Δεν περιγράφω άλλοοοοο!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μάλλον, θα συνεχίσω τελικά.... Και τι δε θα 'δινα για μια θέση στο μωβ σαλονάκι, και τι δε θα 'δινα, Πιγκουίνε μου....

      Διαγραφή
  12. Σήμερα εδέησα να πιάσω το κουβάρι από την αρχή!
    Πάω γι ατη συνέχεια...

    Μιλ μερσί για το τζάμπα ταξιδάκι πτηνούλι μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts