Τρίτη, 26 Αυγούστου 2014

Somewhere over the rainbow (Μέρος Δεύτερο)


Δεν ξεύρω αν το έχεις συνειδητοποιήσει, αλλά οδηγούμε εδώ και αρκετή ώρα σε έναν από τους ακριβότερους δρόμους του κόσμου. Επειδής μάλιστα μας στοίχισε ένα σκασμό λεφτά, τον λέμε "Golden Road" και τον έχουμε σε τεράστια υπόληψη. Διότι διασχίζει καταπράσινους λόφους, περνάει απάνου από γέφυρες, αγκαλιάζει φιορδ και ανεβοκατεβαίνει σε απότομες πλαγιές. Όσο για το σίνερι, είναι απλώς συναρπαστικό. Λίμνες, ρυάκια, ποτάμια, θάλασσες, στεριές, σύννεφα κι ομίχλες, εναλλάσσονται σε μία από τις πιο θεαματικές διαδρομές του πλανήτη.


Τι εννοείς πώς βρεθήκαμε εδώ; Μα με το πλοίο της γραμμής ντε (αν έχασες το προηγούμενο επεισόδιο, πηγαίνεις εδώ, σούχω κρατήσει πρώτη θέση στις Καληδονιακές Γραμμές)! Και σταμάτα να φωνάζεις, όλα θα σου τα εξηγήσω. Και τα που και τα πως και τα γιατί. Βρισκόμαστε σε μία από τις πιο απομακρυσμένες άκρες της Ευρώπης. Πιο πέρα και από την πινέζα του χάρτη. Στο νησί Λιούις και Χάρις. Στις εξωτερικές Εβρίδες. Που βρίσκονται δυτικά της Σκωτίας και αποτελούν ένα από τα πιο απιστεύταμπολ μέρη στον κόσμο. Ναι, πτηνό σε υπερπαραγωγή.



Φθάσαμε κιόλας στον προορισμό μας. Στο μοναδικό μεγάλο αστικό κέντρο των εξωτερικών Εβρίδων, την πόλη Στόρνογουεϊ. Οκτώ χιλιάδες κάτοικοι στο τέλος του κόσμου.


Και οφείλω να ομολογήσω ότι είσαι εξαιρετικά τυχερός. Διότι σήμερις, βρέχει μεν κατά διαστήματα, αλλά βγάζει που και που, έναν λαμπερό ήλιο -πράγμα σπάνιο για ετούτα τα μέρη. Και δη, τέτοια εποχή. Σου είπα να το πάρεις το μπουφανάκι σου, το κλίμα εδώ είναι υγρό και ψυχρό. Και που είσαι; Να έχεις πρόχειρη και την ομπρέλα. Διότι οι άφθονες βροχοπτώσεις σφυροκοπούν ανελέητα τα νησιά, το μπουγέλο δεν θα το γλιτώσεις.


Επειδής την αγαπώ πολύ αυτήν την πόλη, θα μου επιτρέψεις να σε περιπατήσω λίγη ώρα στους δρόμους της. Και να προσπαθήσω να στην εξηγήσω.



Παρότι εντελώς απομονωμένο από τον υπόλοιπο κόσμο, το Στόρνογουεϊ διαθέτει ένα πολύ ζωντανό λιμάνι. Κάτσε να σου το δείξω από εδώ που φαίνεται κάπως καλύτερα. Αυτό το φυσικό λιμάνι που βλέπεις (ναι, είναι επιπέδου καρτ ποστάλ) είναι που το κατέστησε από τα πανάρχαια χρόνια, κέντρο του σκληροτράχηλου αυτού νησιού. Η πρώτη πόλη δημιουργήθηκε εδώ από τους Βίκινγκς τον 9ο αιώνα και τη φωνάζαμε Stjomavarg -αλλά επειδής στραμπουλάγαμε τη γλώσσα μας για να το πούμε, αργότερα το βαφτίσαμε Στόρνογουέι. Και όχι δεν σου κράτησα μπομπονιέρα.


Μέχρις και σήμερα, η μικρή αυτή κοινότητα ανθρώπων ζει κυρίως από την αλιεία. Εξού και το μέρος φημίζεται για το σολομό του που τον εκάμουμε καπνιστό και τον συνοδεύουμε με βραστές πατάτες. Πολύ γκουρμέ δεν θα το πεις, αλλά τα ωμέγα τρία σου, τα παίρνεις. Κάμουμε και ωραίες μηλόπιτες. Παράγουμε και τη δική μας μπύρα. Που είμαστε υπερήφανοι γι'αυτήν (χικ) και την προτιμούμε (χικ χικ).


Όπως καταλαβαίνεις, η ζωή εδώ είναι ήσυχη. Και θα σε εκπλήξει το πόσο φιλικοί είναι όλοι μαζί σου. Δεν υπάρχει περίπτωση να βγεις στην αγορά το πρωί και να μην καλημεριστείς με τον Τζόναθαν στο φαρμακείο, τη Σούζαν στο μπιστρό και τον κύριο Μακένζι στο παντοπωλείο. Μήτε να μην πέσεις απάνου στον εφημέριο Πήτερσον και τον Άρθουρ που βγάζει την τοπική εφημερίδα.



Και μιας και αναφέρθηκα στον εφημέριο, οφείλω να σου πω ότι ουχί μόνο είμαστε ανοιχτοί σε όλα τα δόγματα (και είτε είσαι καθολικός, είτε προτεστάντης, είτε της εκκλησίας της Πεντηκοστής, θα βρεις ναό να προσευχηθείς), αλλά γενικά υπάρχει μεγάλη θρησκευτικότητα. Και τις Κυριακές, άπασες οι εκκλησίες είναι γιομάτες. Για να καταλάβεις, εδώ στις εξωτερικές Εβρίδες, για πολλά χρόνια εφαρμόζαμε φανατικά το χριστιανικό Σάμπαθ: δηλαδής τις Κυριακές δεν υπήρχε απολύτως τίποτις ανοιχτό κι αν ας πούμε σου είχε τελειώσει το γάλα, έπρεπε να πας να βρεις μόνος σου κατσίκα (μα που σούρθε η όρεξη για γαλατόπιτα;), αν σου είχαν τελειώσει τ'αυγά, έπρεπε να πας να βρεις κότα (μα που σούρθε η όρεξη για ομελέτα;) κι αν σου είχαν τελειώσει τα τσιγάρα, κάπνιζες τα λυσσακά σου (μήπως να τόκοβες επιτέλους;). Αν είσαι κατά του ανοίγματος των καταστημάτων τις Κυριακές, δις ιζ δε πλέις του μπι. Αλλά θα πρέπει να πηγαίνεις στην κυριακάτικη λειτουργία σιδερωμένος.



Η θρησκευτικότητα εδώ έχει να κάμει με την ιδέα του κομιούνιτι. Του αισθήματος της κοινότητας δηλαδής ανάμεσα στους ανθρώπους. Σε ένα μέρος που σε αναγκάζει ουχί απλώς να συνυπάρξεις, αλλά να συνεργαστείς με τα υπόλοιπα μέλη της κοινότητας.


Εγκληματικότητα; Όχι δεν έχουμε, ούτε για δείγμα. Αεροδρόμιο; Είσαι σοβαρός; Είμαστε οκτώ χιλιάδες ψυχές, λέμε. Όσοι είναι οι κάτοικοι της Λέρου, σα να λέμε. Σιγά μην έχουμε και το Ελευθέριος Βενιζέλος. Μετανάστες; Μόνο εκείνα τα παιδιά που έχουν το ινδικό εστιατόριο. Και έξι-εφτά οικογένειες μουσουλμάνων. Θα σου το ξαναπώ για να το καταλάβεις: είμαστε στο τέλος του κόσμου, παραπέρα είναι ο Ατλαντικός και η Βόρεια Θάλασσα. Η πρώτη στεριά που βρίσκεις είναι η Ισλανδία -κι αν πήγαινες με το καράβι (που δεν πας, γιατί δεν έχει) θα σούπαιρνε πέντε μέρες.



Για πολλούς ανθρώπους, αυτή η απομόνωση είναι πιεστική. Τους πνίγει και τους στεναχωρεί. Αλλά εμένα, μου αρέσει. Απολαμβάνω την ηρεμία. Την οργάνωση. Την ευταξία. Τους περιπάτους μου στα δρομάκια με τα πολύχρωμα σπίτια. Αυτήν την αίσθηση ότι όλα ήταν, είναι και θα είναι απλά. Θα σηκωθείς το πρωί, θα βρεις την Stornoway Gazette στην πόρτα σου, θα φας το πρωινό σου βλέποντας BBC Scotland, θα βγάλεις το σκύλο σου βόλτα, θα πας με τα πόδια στη δουλειά, θα εργαστείς το επτάωρό σου δίχως άγχος, θα κάμεις τα ψώνια σου επιστρέφοντας σπίτι και το βράδυ, θα διαβάσεις τα βιβλία σου, θα ακούσεις τη μουσική σου ή θα βγεις με τους φίλους σου σε κάποια από τις λόκαλ παμπς.


Τόσο εύκολα. Και τόσο απλά. Μακριά από τα άγχη πούχεις συνηθίσει στη δική σου καθημερινότητα. Μακριά από την ανοργανωσιά και την ασυνέπεια της ελληνικής πραγματικότητας. Της τάχα-μου διαφημισμένης ως η πιο γουάου χώρα του κόσμου. Που όλοι είμαστε απάνου στα τραπέζια. Και διασκεδάζουμε νυχθημερόν στη Μύκονο και τη Σαντορίνη. Από εδώ δεν απέχει μονάχα η Ισλανδία, αμέτρητα ναυτικά μίλια. Αλλά και το κλάμπινγκ και οι φασαρίες. Και οι γκρίνιες και οι αλητείες.


Ναι, το ξεύρω πως εδώ τόχεις να μου το πεις, γι'αυτό θα σε προλάβω: πράγματι το χειμώνα νυχτώνει εδώ από τις δύο παρά το μεσημέρι. Και το κρύο είναι τσουχτερό. Κι άμα χιονίσει, τα πράγματα γίνονται δύσκολα. Πρέπει λοιπόν να είσαι προετοιμασμένος και γι'αυτά. Νάχεις μια καθημερινότητα που να μπορεί να συμβιβαστεί με τις κλιματολογικές συνθήκες. Νάχεις ενδιαφέροντα. Και ασχολίες. Και χόμπις. Και να απολαμβάνεις και τις μοναξιές σου. Στο είπα και πριν: τη μουσική και τα βιβλία σου. Το παρατήρησες πως δεν περπατάμε πια ανάμεσα στα σπίτια του Στόρνογουεϊ.



Δεν έχουμε βγει ακριβώς από την πόλη. Εντός της είμαστε. Απλώς έχουμε πάρει αυτό το μονοπάτι που πηγαίνει περιμετρικά γύρω από τον όρμο της. Και οδηγεί στο κάστρο. Θέλω να σου δείξω κάτι ακόμα. Μην βαρυγκωμάς, γι'αυτό ήρθαμε.



Το πάρκο που βλέπεις είναι κέντρο αναψυχής για τους κατοίκους. Θα ιδείς κάμποσους να βγάζουν τα σκυλιά τους βόλτα εδώ. Ή να κάμουν τζόκινγκ. Ή να ρεμβάζουν στα παγκάκια. Φόρα το καλό σου χαμόγελο γιατί θα χαιρετιστείς με όλους, δεν το γλιτώνεις.



Θα ιδείς κι αυτά τα ξυλόγλυπτα. Πρόκειται για αντίγραφα (σε μεγάλο μέγεθος) των πιονιών από ένα μεσαιωνικό σκάκι που βρέθηκε στο νησί και ανάγεται στην εποχή των Βίκινγκς. Τόχουμε περί πολλού εδώ και θεωρείται από τα σημαντικότερα ευρήματα από το μακρινό σκοτεινό παρελθόν του νησιού. Ετούτος είναι ο βασιλιάς.



Και ετούτη η βασίλισσα. Που μου ζήτησε να της πω τι γίνεται στην Ελλάδα και ιδού η αντίδρασή της.



Αυτό εκεί είναι το κάστρο. Που ήταν κατοικία των ιδιοκτητών της νήσου. Διότι μπορεί σήμερις να σου φαίνεται αδιανόητο, αλλά σε πληροφορώ ότι το 1610 ο Ιάκωβος ο Έκτος παραχώρησε το νησί Λιούις και Χάρις (που είναι στο μέγεθος της Χίου για νάχεις ένα μέτρο σύγκρισης) στην οικογένεια Μακένζι από το Κίντεϊλ.



Η οποία έσιαξε αυτό το σεμνό και ταπεινό εστέιτ για να στεγαστεί, να μην τη φάει και τ'αγίαζι. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου, το κάστρο μετατράπηκε σε ναυτικό νοσοκομείο. Αργότερα, στέγασε πανεπιστημιακές σχολές και σήμερις τόχουμε κλειστό και κλειδωμένο. Διότι ήταν πολυέξοδη η συντήρηση και μας είχε φέρει στο μη-παρέκει.



Αλλά μη νομίζεις ότι θα το αφήκουμε για πολύ να μαραζώνει. Αν μας έχεις για τέτοιους, δεν μας ξεύρεις καθόλου. Ήδη εκπονείται μελέτη σκοπιμότητας και μπίζνες πλαν για τη μετατροπή του κάστρου σε μουσείο ή πολυκέντρο πολιτισμού. Προς το παρόν και ώσπου να απεφασίσουμε τι θα το κάμουμε, φροντίζουμε τους υπέροχους κήπους του και καθαρίζουμε με φοβερή επιμέλεια τα παρτέρια και τις εισόδους του.


Αλλά δεν σε έφερα εδώ μήτε για τα ξυλόγλυπτα, μήτε για το κάστρο. Την πόλη ήθελα να ιδείς. Από αυτήν της την πλευρά. Από τον κλειστό όρμο που σχηματίζεται δίπλα από το λιμάνι. 


Εδώ που τα νερά έρχονται και φεύγουν, υπακούοντας στις δυνάμεις της άμπωτης και της παλίρροιας. Εδώ που τα σπίτια, τα καράβια και τα σύννεφα δημιουργούν εικόνες που γαληνεύουν την ψυχή σου.


Και σε έφερα ως εδώ εντελώς σκόπιμα. Για να σου πω ένα μυστικό. Ένα πολύ προσωπικό μου μυστικό.


Όταν το βράδυ κλείνω τα μάτια, όταν προσπαθώ να διώξω τις κακές μου σκέψεις και τα άγχη μου, όταν πασχίζω να αδειάσω το μυαλό μου από τις στενοχώριες, αυτήν την εικόνα φέρνω στο νου μου.



Αυτήν εδώ την εικόνα φυλάσσω μέσα μου. Ως πολύτιμη παρηγοριά μου. Αυτήν την εικόνα προσπαθώ να αναπλάσω. Με τις μπλε, τις γαλάζιες, τις κίτρινες και τις κόκκινες μπογιές της φαντασίας μου.


Αυτήν την εικόνα ονειρεύομαι. Της ησυχίας. Της θαλασσινής αύρας. Της υγρής και ψυχρής ατμόσφαιρας. Του ψιλόβροχου. Των συννεφιασμένων οριζόντων.


Αυτή η εικόνα με βοηθά να κερδίσω πίσω την ψυχή μου.


Αυτή η εικόνα με την πόλη. Και με το ουράνιο τόξο της. Που σηκώνεται από τη μιαν άκρη της, κι αφού τη στεφανώσει...


...ξαπλώνει από την άλλην. 


Κι έτσι μόνο παραδίδομαι στον πιο βαθύ και εξαγνιστικό μου ύπνο. Καθησυχασμένος. Γιατί γνωρίζω καλά. Πως εκεί μακριά στα άκρα της οικουμένης, πέρα από το ουράνιο τόξο, υπάρχει ένας τόπος που είχα κάποτες γνωρίσει. Και μου τον είχε υποσχεθεί ένα νανούρισμα.


(αύριο η συνέχεια)

12 σχόλια :

  1. Ήρθα νωρίς να το απολαύσω με την ησυχία μου ,που σαν καρκίνοι ,όπως λένε μας αρεσει η ηρεμία και η απομόνωση πτηνό ,γι αυτό ονειρευόμαστε τα βράδια τέτοια μέρη!
    Επειδή έζησα σε απομονωμένο νησί και μου άρεσε πολύ ,ξέρω πως νιώθεις! Βέβαια ,μπορεί να παίζει ρόλο και η ηλικία μου (μας ),γιατί τα 20χρονα τη θέλουν τη βαβούρα τους και το τραπέζι τους ....
    Πάω να ξαναχαζέψω το νησί ( που διάβασα πολλά και στο ιντερνετ) ,οπότε τσάκω μια
    καλημέραααααααααααααααααααααααααααααααααα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις

    1. (βιαζόμουν γιατί μαγειρεύω κιόλας,όχι σολομό ,αλλά ρυζάκι και παρατρίχα γλίτωσα το λαπά)....σκεφτόμουν λοιπόν πως τα απομακρυσμένα μέρη έχουν αρκετές ομοιότητες.Στο νησί που ήμουν (1000 κάτοικοι) υπήρχε μόνο μια οικογένεια Αλβανών και οι κάτοικοι είχαν έντονο το αίσθημα της κοινότητας ,όπως λες! Για να περνά ευχάριστα η ώρα τους είχαν αναπτύξει πολλές δραστηριότητες , εγκληματικότητα ούτε λόγος....νομίζω πως δεν σε παίρνει να ζήσεις διαφορετικά σε τέτοια μέρη , με το 1ο παράπτωμα έχεις φύγει.....

      φιλάκια(γιατί δε βλέπω να τρωμε σήμερις) και οι διακοπές τελειώνουν στις 11 Σεπτέμβρη για εμάς!

      Διαγραφή
  2. Όμορφο βρε πτηνό μου, ήσυχο και νηπενθές, υπέροχες φωτογραφίες (φυσικά) αλλά δεν θα μπορούσα να ζήσω εκεί ένεκα της υγρασίας και των αρθριτικών μου. Τι, δεν έχω αρθριτικά; Όχι ακόμα αλλά πολύ θέλει ο άνθρωπος;

    Εξαιρετικό!

    ΥΓ. Αν στείλουμε εκεί τη Νάσια καήκαμε, θα το κάμει το νησί το φρόνιμο κέντρο ακολασίας, ξέβρω εγώ τι λέγω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αν το διαβάσει ο γιος μου θα θέλει να το ανταλλάξει με την αγαπημένη του Ισλανδία! Πολύ μου άρεσε το ταξίδι σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αλλη μια οπαδός της ηρεμίας. Δεν ξέρω αν είναι το ζωδιακό μας, που αναφέρει η Νάσια, αλλά με μαγεύει η εικόνα της ηρεμίας που εισέπραξα. Πτηνό μου αγαπημένο, άξιζε το ταξίδι ως εδώ!
    Αν πάρει η Νάσια μετάθεση, θα έρθω να της προσέχω τα παιδιά και να μαγειρεύω!
    Ξεκινά γαλήνια η μέρα μου... τι καλά!!!
    (χαρές παλιμπαιδισμού)

    Να είσαι καλά!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Προς εκείνη την πλευρά του πλανήτη δεν έχω βρεθεί αλλά κάτι μέσα μου φωνάζει πως αν ποτέ πάω, δεν θα θέλω να φύγω. Λατρεύω βλέπεις το πράσινο της γης εκεί, τα βρύα που μεγαλώνουν σε τοίχους σαν χαλιά, τη νύχτα που έρχεται νωρίς και την μέρα που ξημερώνει με βαριά συννέφα! Ελπίζω κάποια στιγμή να το καταφέρω το ταξίδι.
    Την καλημέρα μου :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αν και όχι αποδημητικό πτηνό, είσαι by far Πιγκουίνε το καλύτερο ταξιδιωτικό/φωτογραφικό blog...
    Πολύ θα ήθελα να ήξερα τι δουλειά κάνεις ρε μπαγάσα και έχεις κάνεις τέτοια ταξίδια... Για το νησί Lewis χρειάστηκε να γκουγκλάρω και σε πληροφορώ είμαι δυνατός στη γεωγραφία...

    Καλημέρα !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Αχ βρε πτηνό σαν να μίλησες και στη δική μου ψυχή... Πόσο θά θελα και εγώ μία τέτοια ηρεμία, ίσως τελικά να φταίει το ζώδιο :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Έχω επιλέξει το μελλοντικό μου επίγειο παράδεισο, για να κουρνιάσω τα όνειρά μου, αλλά τελικά ίσως και τους κάνω δύο, γιατί τέτοιο λιμάνι δεν έχω ματαδεί στη ζωή μου!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Είναι όντως καταπληκτικό αυτό το μέρος! Αυτή η ηρεμία, τα χρώματα, το υπέροχο ουράνιο τόξο.. Νομίζω δεν θα το σκεφτόμουνα και πολύ να μείνω εκεί, παρόλο που μου αρέσει ο αττικός ουρανός και δεν θα τον άλλαζα με τίποτα!
    'Οποτε τ' αποφασίσετε να την κάνετε για εκεί να μου το πείτε και μένα! Μέχρι τότε μπορώ να δανείζομαι που και που την εικόνα σου?
    Φιλιά πολλά!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Καλαμιά στον Κάμπο26 Αυγ 2014, 3:18:00 μ.μ.

    ΄Οταν μας δείχνες τέτοια μέρη που έχεις πάει και τα έχεις δει με τα όμορφά σου μάτια, σ΄αγαπώ και σε μισώ ταυτόχρονα. Σ' αγαπώ γιατί είσαι εσύ και σε μισώ γιατί βλέπεις πράγματα που εγώ δεν θα μπορέσω ποτέ να τα δω.( ΄Ασε που αν μπορούσα μάλλον, δεν θα με ξανάβλεπαν συγγενείς και φίλοι).
    Για να καταλάβεις, τις τελευταίες εικόνες σου τις πέρασα στο γρήγορο. Γιατί δεν άντεχα τόση γαλήνη. ομορφιά, ποιότητα, καλαισθησία, σεβασμό προς τη φύση, ομοιομορφία που ηρεμεί την ψυχή, νοικοκυροσύνη και καθαριότητα που φαίνονται σαν ψέμμα. Σαν πίνακας ζωγραφικής, σαν ταινία του παλιού κινηματογράφου, σαν όνειρο που εμείς δεν θα δούμε ποτέ να πραγματοποιείται....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Σαν καρκινάκι λατρεύω τα μοναχικά μέρη. Αν και δεν μου αρέσουν πολύ οι μετακομίσεις ζήλεψα να πω. Πολύ! Πάρα πολύ! Κι ένιωσα γιατί αυτές τις εικόνες τις έχεις μέσα σου πτηνούλι μου!
    Όσο για το κομμάτι στο κλείσιμο ...ένα από τα πιο αγαπημένα μου σε ΟΛΕΣ τις εκτελέσεις του!
    Φιλάκια στο ράμφος και πάω για το μέρος γου ...με ανυπομονησία
    (εν των μεταξύ λόγω Σκωτίας που θα πάει συντόμως το αφεντικό έχω γλιτώσει και τη μουρμούρα.... :), )

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.