Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2014

Somewhere over the rainbow (Μέρος Τρίτο)


Βεβαίως και θα γυρίσουμε το υπόλοιπο νησί για να πάρεις μία γεύση από τις ομορφιές του. Σου το έταξα και πτηνό δεν αθετεί τις υποσχέσεις του. Άλλη φορά όμως. Διότι σήμερα, θα μου επιτρέψεις να μείνουμε ολημερίς στο Stornoway, έχω κάτι δουλίτσες να κάμω. Και για να σου θυμίσω τα προηγούμενα (πάλι αδιάβαστος ήρθες; τι εννοείς είχατε εψές κόσμο στο σπίτι; ανοίγεις γρήγορα το αναγνωστικό και διαβάζεις εδώ και εδώ!) βρισκόμαστε στις εξωτερικές Εβρίδες, ανοιχτά της Σκωτίας, σε ένα νησί που λέγεται Λιούις και Χάρις. Ναι, έχει δύο ονόματα -μαλώνανε τα σόγια και πήρε και από τους δυο παππούδες, έχεις κανένα πρόβλημα;


Λοιπόν, πρώτη μας στάση είναι το Δημαρχείο, που βρίσκεται μπροστά-μπροστά στο λιμάνι. Και που όπως σε κάθε βορειοευρωπαϊκή πόλη, έτσι κι εδώ, στεγάζεται σε ζούπερ ιμπρέσιβ μπίλντινγκ μνημειακών διαστάσεων και χαρακτηριστικών. Μην κοιτάς εμείς που είμαστε υπεράνω και τα κάμουμε από τσιμέντο και σαν κουτιά, ετούτοι εδώ είχαν ανέκαθεν περί πολλού τους τοπικούς Άρχοντες, γιατί διέθεταν πολλές αρμοδιότητες και δεν είχαν ως αγαπημένο χόμπι το να σε ξεζουμίζουν φορολογικώς και να σε ταλαιπωρούν γραφειοκρατικώς.


Σήμερις το κτήριο αυτό φέρει μεν το όνομα "Δημαρχείο", αλλά δεν στεγάζει υπηρεσίες, διότι χελόου, έχουμε ίντερνετ και ηλεκτρονική διακυβέρνηση (από ποιον αιώνα μάς έρχεσαι εσύ;). Το κτήριο λοιπόν, χρησιμοποιείται πλέον για εκδηλώσεις και εκθέσεις και λοιπά φεστίβιτις.


Η αγορά της πόλης δεν είναι μεγάλη, αλλά θα βρεις όλα τα απαραίτητα. Και βεβαίως, μην ψάχνεις γνωστές αλυσίδες, τύπου Ζάρα και Μαρκς-εντ-Σπένσερ. Εδώ έχουμε μικρά μαγαζιά στην παλιά καλή λογική του μικρο-επιχειρηματία. Που γνωρίζεται με την πελατεία του, σημειώνει παραγγελίες και σου χαμογελά όταν μπεις στο κατάστημά του.


Έλα να κόψουμε δρόμο από εδώ. Να πάρεις και μία γεύση από τα σπίτια της πόλης. Εδώ ας πούμε μένει ο Τζόναθαν, πούχει το κουρείο. Ακριβώς δίπλα του, η οικογένεια Μακντόναλντ, ο μπαμπάς δουλεύει στο πορθμείο και η μαμά είναι συμβολαιογράφος. Τα σπίτια ακολουθούν το εξής πατερν: μεγάλα παράθυρα, χοντροί τοίχοι, καμινάδες και όμορφες σοφίτες.



Σε μία τέτοια σοφίτα μένω κι εγώ. Σ'αυτή τη γειτονιά. Με θέα ένα ήσυχο δρομάκι, αντίκρυ από το γοτθικό καμπαναριό. Το πρωί ο ήλιος χαϊδεύει τα κουρτινάκια μου και σαν τ'ανοίγω πλημμυρίζει το δωμάτιό μου με τα χρώματα του ουρανού.



Ένα από τα πράγματα που εκτιμάς εδώ είναι η ησυχία. Ποτές δεν θα ακούσεις μουσική στη διαπασών από τους δίπλα. Ποτές δεν θα σε ταράξει διερχόμενος νεάντερνταλ με την Κατερίνα τη Στανίση ν'αναστατώνεται στο ραδιοσιντί. Ποτές δεν θα βάλει η τοπική κομματική οργάνωση μεγάφωνα με τη Φαραντούρη ή τον Σπανουδάκη σε ντεσιμπέλ ψηφίστε-μας. Ακόμα και τα καμπαναριά, χτυπούν στο σιγανό και όχι ολημερίς.


Κάτι άλλο που θα σε εντυπωσιάσει, είναι οι κήποι. Μπορεί να μην είναι ιδιαίτερα μεγάλοι, αλλά είναι όλοι περιποιημένοι. Με τα γκαζόν τους και τις πετρούλες τους και τα πολύχρωμα λουλούδια τους. Ακόμα και την κυρία Νταίζη πούχει αρθριτικά και μετά βίας σκώνεται, θα την εδείς συχνά με το φτιαράκι της να τσαπίζει και να ασχολείται με τις μπιγκόνιες της.


Επειδής θα τόχεις απορία, να σου πω ότι η ζωή εδώ είναι φθηνή. Δηλαδής μπορείς να ζήσεις και με πολύ λίγα, δεδομένου ότι δεν έχεις και σε τι να τα ξοδέψεις. Ένα δίπατο σπίτι, με το καθιστικό και την κουζίνα κάτω, δύο υπνοδωμάτια συν βεσέ απάνω και μικρό κηπάκο, θα σου στοιχίσει γύρω στα εκατόν είκοσι χιλιάδες ευρώ. Εσύ το λες μεζονέτα, εμείς το λέμε τίπικαλ μπρίτις χάους. Και ναι, με τα ίδια λεφτά στην Αθήνα, δεν έπαιρνες μέχρι πρότινος ούτε κοντέινερ.


Και τελοσπάντων, εδώ έχεις μία αίσθηση άπλας. Η δόμηση δεν είναι πυκνή και δεν σου φράττει τους ορίζοντές σου. Μήτε αναγκάζεσαι να στριμώξεις την καθημερινότητά σου σε ένα διαμερισματάκι μιας απρόσωπης πολυκατοικίας. Όλα είναι καμωμένα με τρόπο, ώστε να σέβονται τον άνθρωπο και τις ανάγκες του.



Απλά σπίτια, χωρίς πολλές-πολλές πολυτέλειες. Αλλά καλοβαμμένα και περιποιημένα και καθαρά. Σε ένα αστικό περιβάλλον που σου δίνει την αίσθηση της τακτικότητας και της συνέπειας.



Και μη θαρρείς ότι δεν υπάρχει χώρος για πειραματισμούς και τσαχπινιές. Παίρνεις τη μπογιά, βάφεις έναν τοίχο γαλάζιο ή μενεξεδί και προσθέτεις στην καθημερινότητά σου, μία έξτρα δόση χαρουμενιάς και αισιοδοξίας.



Σταμάτα να με σκουντάς, φθάσαμε. Ήθελα απλώς να σου δείξω και μερικούς από τους μέσα δρόμους για να έχεις εικόνα. Παίρνεις βρε αδελφέ μία μετάθεση για εδώ, να μην ξεύρεις αν σου αρέσει το μέρος κι αν μπορείς να ζήσεις; Τι εννοείς ερημιές και βαρεμάρες; Α στο είπα εξαρχής, το νταβαντούρι δεν τόχουμε στο πρόγραμμά μας!



Αλλά για να μην νομίζεις ότι ολημερίς είμαστε κλεισμένοι στα σπίτια και πλέκουμε κασκόλ, βουαλά το πνευματικό μας κέντρο. Πρόκειται για ένα μονδέρνο κτήριο, πολύ κοντά στο Δημαρχείο, που συγκεντρώνει όλη την πόλη. Διότι διαθέτει αίθουσα προβολών (για να βλέπουμε σινεμά) και αίθουσα εκθέσεων (για την κουλτουρέ μας καλλιέργεια) και χώρο για τη δημιουργική απασχόληση των παιδιών και εστιατόριο και ωραιότατη καφετέρια να πιεις το εσπρεσάκι σου, με θέα το λιμάνι. Εννοείται ότι θα πέσεις πάνω σε γνωστούς, αλλά μην περιμένεις τις υπερβολές και τις διαχυτικότητες που έχεις συνηθίσει: θα χαιρετισθείς, θα χαμογελάσεις και ως εκεί. Τα περαιτέρω, μόνο αν κάμεις παρέα και στο πλαίσιο μίας κοινωνικής συνάθροισης. Άλλοι κώδικες επικοινωνίας. Μπορεί να σου φανούν πιο τυπικοί, αλλά τουλάχιστον δεν χαρακτηρίζονται από τη δηθενιά και την υποκρισία πούχουν πολλές κοινωνικές σχέσεις που ξεύρω.



Αυτό είναι τ'αγαπημένο μου καφέ. Βρίσκεται λίγο παραπάνω από το πνευματικό κέντρο και έχει την καλυτερότερη μηλόπιτα πούχεις φάει στη ζωή σου. Επίσης, διαθέτει κάμποσους καφέδες και τσάγια με διαφορετικές γεύσεις, σοκολάτες, μάφινς και καπ-κέικς. Και πωλήτριες με κόκκινα μάγουλα, σκωτσέζικη προφορά και ωραίες χρωματιστές ποδιές!



Τα πρωινά έχει αρκετό κόσμο εδώ. Που συζητάει πολιτισμένα και χωρίς φωνές. Που χαμογελάει και απολαμβάνει την παρέα του και τον καφέ του.



Η έκπληξη σε περιμένει ακριβώς δίπλα. Καλωσήρθες στη δανειστική μας βιβλιοθήκη. Πούναι τεράστια και ζούπερ μονδέρνα και ενημερωμένη. Έχουμε βιβλία για κάθε γούστο, εφημερίδες και περιοδικά να ξεφυλλίσεις, σιντίς και ντιβιντίς να επιλέξεις, φωτοτυπικό να βγάλεις τις κόπιες σου, καναπέδες και πολυθρόνες να βυθιστείς αγκαλιά με το βιβλίο σου. Και βεβαίως λέσχες ανάγνωσης και ειδικά ακτίβιτις για τα παιδιά. Μπορεί να το γελάς, αλλά αποτελεί ένα από τα πιο ζωντανά σημεία της πόλης. Μίας πόλης οκτώ χιλιάδων κατοίκων, υπενθυμίζω. Όσο περίπου η Σητεία στην Κρήτη ή η Χρυσούπολη Καβάλας ή το Διδυμότειχο.


Δυστυχώς οι συγκρίσεις με αντίστοιχες ελληνικές περιπτώσεις είναι ατυχείς. Διότι και παρά τις αντικειμενικές αντιξοότητες αυτού εδώ του μέρους, που βρίσκεται απάνου σε ένα απομονωμένο νησί, που σφυροκοπείται από θύελλες και ανέμους και που οι χειμώνες του είναι αδυσώπητοι και σκοτεινοί, συναντάς μία ανέλπιστα ευημερούσα κοινότητα.



Που σιάχνει τις αυλές της, που διαβάζει φανατικά και συζητάει λογοτεχνικά βιβλία, που συναντιέται στα καφές και στα εστιατόρια της πόλης, που ασκεί τα χόμπις της (έχουμε σύλλογο φιλοτελιστών και σύλλογο φίλων του κρίκετ και σύλλογο αερομοντελιστών και πολλά άλλα που δεν μπορείς να φανταστείς!), που βάφει με επιμέλεια τα σπίτια της και φροντίζει τις παλιές αποθήκες, τις εκκλησιές της και τα κάστρα της.



Μία κοινότητα που ζει κοιτώντας με υπερηφάνεια και σεβασμό τους πολύχρωμους ουρανούς της και τις απέραντες θάλασσες που την κυκλώνουν.



Άρχισε να νυχτώνει, θα πρέπει να γυρίσουμε σπίτι. Το κρύο είναι ήδη τσουχτερό. Κι ας είναι μόλις αρχές φθινοπώρου. Η κίνηση μετά τις εννιά αραιώνει. Μόνο στις παμπς και τα εστιατόρια βρίσκεις ακόμα κόσμο. Ελάχιστοι είναι αυτοί που βολτάρουν. Κάποιοι -πολύ αποφασισμένοι- κάμουν τζόκινγκ περιμετρικά του λιμανιού ή παίζουν ποδόσφαιρο ως αργά στο στάδιο της πόλης.



Τα φώτα μετατρέπουν το Στόρνογουεϊ σε σκηνικό. Κι αν ακόμα δεν τόχεις καταλάβει, βρίσκεσαι σε μία εξαιρετικά απλή και ασήμαντη πόλη, πολλές εκατοντάδες χιλιόμετρα από οποιοδήποτε μεγάλο αστικό κέντρο. Η Γλασκόβη και το Εδιμβούργο, απέχουν έξι-εφτά ώρες. Το Λονδίνο είναι σχεδόν άλλη χώρα. Σε λίγες μέρες ψηφίζουμε εδώ. Για την ανεξαρτησία μας, την ανεξαρτησία της Σκωτίας. Ίσως το Λονδίνο να γίνει άλλη χώρα.



Η ώρα είναι περασμένες δέκα και μισή. Ούτε η νύχτα δεν είναι ίδια σε ετούτα τα μέρη. Δεν είναι όσο πυκνή και σκοτεινή την έχεις συνηθίσει. Αυτό είναι το ημίφως του Βορρά. Το λυκαυγές των θεών. Λίγο πιο πάνω, εμφανίζεται το βόρειο σέλας. Οι σχεδόν μεταφυσικές αντανακλάσεις ενός σιωπηλού και παγωμένου κόσμου. Ενός κόσμου, από τον οποίον μάς χωρίζουν ουχί μόνο χιλιόμετρα απόστασης. Αλλά και επί της ουσίας, διαφορές.


Καλή σου νύχτα, Τζόναθαν. Καλή σας νύχτα, κύριε και κυρία Μακντόναλντ. Καλή σας νύχτα, κυρία Νταίζη. Καλή σου νύχτα, Στόρνογουεϊ. Καλή σας νύχτα, θεοί.

14 σχόλια :

  1. Η πένα σου με χαλαρώνει και οι εικόνες σου με ταξιδεύουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. δεν μου πήρε το σχόλιο επειδή πατήσαμε μαζί Δημοσίευση σχολίου με κάποιον άλλον (έτσι μου έγραψε)
    .......τώρα φεύγω οπότε δε θα το ξαναγράψω........... κουκλίστικο το μέρος!
    Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Οσο προχωράς με προκαλείς!
    Ενα τέτοιο τόπο θα ήθελα να βλέπω στα όνειρα μου,σαν κι εσένα αγαπημένο
    πτηνό!
    Εκανα και την ..υπέρβαση ν σκεφτώ ένα Ελλαδίτικο νησί, το ίδιο αυτόνομο,ήρεμο, που να μη ακούω τη Στανίση στη διαπασών να διαφημίζει τα jambo! Να απαγορεύεται ρητά, μόνο η φύση αυθεντικά να κυριαρχεί.
    Αχ, όνειρα κάνω, μια και το ταξίδι σου είναι μακρινό, για ταλαίπωρες γραίες!
    Ας μείνω στα μυαλό μου που, ομολογουμένως είναι στα κάγκελα!

    Πάω πάλι πίσω να ηρεμήσω....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Όλο το σκηνικό είναι μαγευτικό, όλα αυτή η τάξη και η οργάνωση με "συναρπάζει" μπορώ να πω γιατί μεγάλωσα σε αντίστοιχο περιβάλλον. Από την άλλη όμως δεν μπορώ να πω ότι δεν απολαμβάνω, τον καιρό μας, την ιδιοσυγκρασία μας (...και δεν εννοώ Στανίση στη διαπασών) και γενικότερα αυτό το ... πως να πω... το έξω καρδιά σαν λαός που έχουμε. Βέβαια όλα τα υπόλοιπα..... άστο καλύτερα! Φιλιά πολλά πτηνό μου!
    Υ.Γ. Αλήθεια, πως προέκυψε αυτό το ταξίδι στο Lewis, σας το πρότεινε κάποιος ή κάθεσαι και λες: "Χμ, για να δούμε πιο είναι το πιο απομακρυσμένο σημείο της Σκωτίας? Αυτό,μάλιστα! Που τα ξετρυπώνεις όλα αυτά τα απίθανα μέρη το έχω απορία! Καλά το λές "Νάτιοναλ Πτηνογκράφικ"!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλημέρα!
    Περίμενα να ολοκληρωθεί η τριλογία του μαγευτικού αυτού μέρους για να σχολιάσω. Κι αυτό που μου βγαίνει είναι αρχικά γαλήνη, ηρεμία και συγκίνηση και στη συνέχεια θυμός, όταν συγκρίνω αυτά τα μέρη που ανθίζουν σε αντίξοες πραγματικά συνθήκες με τα ελληνικά νησιά άγονης γραμμής..... Τελικά μάλλον πολίτης λάθος χώρας έχω γεννηθεί....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Εντάξει, Πιγκουίνε μου, αφού μου έδωσες και μια κατά προσέγγιση εκτίμηση ακινήτου, λέω ν' αγοράσω έναν ειδικό κουμπαρά για Λιούις και Χάρις και ν' αρχίσω σιγά-σιγά να μαζεύω.... Μου έδωσες κίνητρο και στόχο τώρα, αυτό ακριβώς χρειαζόμουν! Η ταξιδιωτική σου αυτή τριλογία ήταν απλά ΜΑΓΙΚΗ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Υπέροχο κλείσιμο μιας φανταστικής τριλογίας την οποία ρούφηξα, παραμέλησα τη δουλειά μου και τώρα τρέχωωωωω!
    Φιλιά στο ράμφος καλό μου πτηνό!

    (πόσο λατρεύω τη γραφή σου...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Τώρα και με την ξενάγηση στην πόλη πείθομαι όλο και πιο πολύ, αν μπορέσω ποτέ, να μείνω εκεί.
    Από την άλλη όμως είμαστε ένας χαρούμενος και φωνακλάδικος λαός (αχ αυτός ο ήλιος μας!) και δεν ξέρω κατά πόσο θα μπορούσαμε να ζήσουμε/αντέξουμε για πολύ χωρίς να πατήσουμε μιά φωνή, ένα κακαριστό γέλιο, να δυναμώσουμε λίγο παραπάνω το σιντί σε ένα τραγούδι που μας αγγίζει..ακόμα και για κάποιους από μας που είμαστε πολύ πιο χαμηλών τόνων σε σχέση με κάποιους άλλους.
    Μια δοκιμή πάντως θα μπορούσε να μας πείσει!
    Οι φωτογραφίες σου υπέροχες και η
    περιγραφή σου απλά μαγευτική!
    Φιλιά πολλά και καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. απλα μαγικο ταξιδι.. σ´ ευχαριστουμε που μας πας σε μερη που δυσκολα μπορεις να τα επισκευτεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Αύριο ανεβαίνω πάνω κι από Παρασκευή παίρνω σβάρνα τα ηστέητ έιτζενσιζ !!! Όχι μόνο δεν έχω ξεχάσει την υπόσχεση, αλλά έχει αναχθεί πλέον σε αυτοσκοπό !!!

    Ας το ξαναφωνάξω: Φρήντοοοοοοοομμμμμμμμμμ !!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Πτηνό, απλά υποκλίνομαι, όχι μόνο για το μέρος, όχι μόνο για τις φωτογραφίες, αλλά για την υπέροχη γραφή σου που σε πιάνει απ το χέρι και σε ταξιδεύει εκεί, στις Εβρίδες... Εύγε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Καλαμιά στον Κάμπο27 Αυγ 2014, 3:57:00 μ.μ.

    Δεν θα σχολιάσω τίποτε. Τα έδειξες και τα είπες όλα.
    Για να σε συγχωρήσω, λοιπόν, που μ΄έκανες να σκάσω από τη ζήλεια μου, να μου υποσχεθείς ότι όταν έρθει η ώρα για να πας εκεί να εγκατασταθείς μόνιμα, θα με πάρεις μαζί σου. Δεν θα σε ενοχλώ καθόλου.
    Θα με αφήσεις σε μια γωνίτσα και θα είμαι ευτυχισμένη γιατί θα αρκεί που θα είμαι στον τόπο της φαντασίας και των ονείρων μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Ε, ναι, είχαμε κόσμο εψές και δε διάβασα.
    Απόψε όμως του έδωσα και κατάλαβε...και καταλαβαίνω απόλυτα γιατί φέρνεις στο μυαλό σου εκείνη την εικόνα...
    Καταλαβαίνω γιατί σε έχει μαγέψει αυτό το μέρος...άνετα θα ζούσα εκεί...χμμ...θα μπορούσα να μένω σε εκείνο το σπίτι με τον κήπο, να δουλεύω στη δανειστική βιβλιοθήκη και να κάνω ατέλειωτες βόλτες και να φωτογραφίζω...και όταν έρχεσαι (γιατί θα έρχεσαι) να πίνουμε καφέ στην καφετέρια του πνευματικού κέντρου με θέα στο λιμάνι και να τα λέμε!
    Σα να ξέρω τι θα ονειρευτώ απόψε!
    Σε ευχαριστώ για αυτό το υπέροχο ταξίδι στο όνειρο...
    Πάω μια βόλτα στο ημίφως....φιλιά πολλά και να μας ξανάρθεις!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Λιγες μερουλες ελειψα διακοπες κι εσυ ανεβασες Σκωτια;;;
    Μολις το πηρα ειδηση, εκανα ζεστο καφεδακι, εβαλα αγαπημενη μουσικη και καθισα να απολαυσω το ταξιδι.
    Πτηνο μου οι φωτογραφιες σου ειναι καθαρα επαγγελματικες. Απιστευτες ληψεις! Οσο για την γραφη σου, νιωθω κουραστικη να σου λεω τοσο συχνα ποσο την απολαμβανω. Ενιωσα συγκινηση απο της πρωτες ακομη γραμμες του πρωτου μερους αυτης της "τριλογιας" για το νησακι Λιουις-Χαρις.
    Μου αρεσουν κι εμενα τοσο πολυ αυτα τα ησυχα μερη, που νιωθεις οτι εχεις απλα την επιλογη να εισαι απλος, να εισαι τακτικος, καθαρος και ηρεμος. Αραγε θα μπορουσα να ζησω εκει; Η μικρη μου θα απολαμβανε μια μονιμη ζωη σε ενα τετοιο μερος αραγε; Νομιζω ναι. Με τρομαζει λιγακι η ιδεα να επρεπε να αποφασισω κατι τετοιο. Αλλα ξερω οτι η καρδια μου θα ελεγε ναι, ανεξαρτητα απο το ποια θα ηταν η τελεσιδικη αποφαση.

    Τα φιλια μου και τα συγχαρητηρια μου πιγκουινε μου για τις τοσο ομορφες αναρτησεις σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.