Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 2014

Ο χρησμός της Δωδώνης



Επειδής τα αστρολογικά μου δεν μου τα λένε πολύ καλά τελευταία και έχω μία γενική αναστάτωση και μία ανησυχία για τα μελλούμενα, απεφάσισα να καταφύγω στη Δωδώνη. Όχι στο παγωτό (αν και μπορεί κι αυτό να βοηθήσει), αλλά στο μαντείο ντε. Να μου ρίξουν τα χαρτιά, να μου πουν το φλυτζάνι, να μου διαβάσουν την παλάμη ή να μου κάμνουν ένα ευχέλαιο βρε αδελφέ.



Δεν ξεύρω αν έχεις πάει, αλλά η Δωδώνη βρίσκεται σε μία κλειστή και κάπως περίεργη κοιλάδα, στους πρόποδες του όρους Τόμαρος -που ως βουνό και με τέτοιο όνομα, δεν σε εμπνέει για τίποτις καλό. Κι είναι αλήθεια ότι το μέρος, σου δίνει μία αίσθηση αλλόκοτη.



Η Δωδώνη είναι πανάρχαια. Από την εποχή του Χαλκού και της Σαπουντζάκη. Σύμφωνα με ένα δημοφιλές στόρι, δύο περιστέρια πέταξαν από τη Θήβα της Αιγύπτου: το ένα προσγειώθηκε στη Λιβύη (που αν σκεφθείς τι έχει γίνει έκτοτε στη χώρα, το λες και γρουσούζικο) και το άλλο στη Δωδώνη (που αν σκεφθείς τι έχει γίνει έκτοτε στη χώρα, το λες κι αυτό γρουσούζικο). Το δίδαγμα της ιστορίας είναι πως αν δεις περιστέρι, για καλό δεν ήρθε. Το κουτσούλιμα είναι το λιγότερο που μπορεί να σου κάμει.



Το μαντείο στην αρχή ήταν υπαίθριο. Κάτου από μία βελανιδιά. Είχαμε πολύ μικρό μπάτζετ και το κάμαμε γκάμπριο. Σε έναν περίβολο γύρω από τη βελανιδιά, είχαμε στήσει διάφορα χάλκινα σκεύη πάνου σε τρίποδες και στα κλαδιά του δέντρου είχαμε κρεμάσει μεταλλικά μπιχλιμπίδια. Με το που φύσαγε λοιπόν ο αγέρας, άρχιζαν όλα αυτά να κάμουνε γκλιγκλόν και οι μάντεις έστηναν αυτί και μετέφραζαν τους ήχους για να σου πούνε τα μελλούμενα. 



Για καλύτερο κονέξιον, οι μάντεις δεν εφόραγαν παπούτσια. Διότι εσύ μπορεί να τη σνομπάρεις την ξυπολησιά, αλλά με τα νάικ και τα αντίντας, έχεις χάσει ολωσδιόλου τα βάιμπς της γης, την αίσθηση του εδάφους, την επικοινωνία με το καστανόχωμα. Για έξτρα φίλινγκ, οι μάντεις δεν έπλεναν ποτέ τα πόδια τους. Που δεν το λες και πολύ ευχάριστο, αν τους κάμεις παρέα.



Η όλη φάση είχε κάτι από ρίβερ πάρτι, προεκλογική συγκέντρωση της Ένωσης Οικολόγων και τη θεία μου τη χίπισσα. Κι αν βρίσκεις ομοιότητες με τους δρυίδηδες της Βόρειας Ευρώπης και τον μάγο Ράνταγκαστ τον Καφετή από το Χόμπιτ, είναι γιατί πράγματι όλες οι αρχέγονες θρησκείες είχαν αναπτύξει το ίδιο πάτερν.



Η διαφορά είναι ότι η Δωδώνη σύντομα απέκτησε τους ναούς της, τις στοές της και το χιουτζ θέατρό της, ενώ οι λοιποί βορειοευρωπαίοι συνέχισαν να χορεύουν γύρω από τις βελανιδιές για πεντέξι αιώνες τουλάχιστον. Και ότι ο Ράνταγκαστ ο Καφετής ακόμα κυκλοφορεί στο ξυπόλητο.



Σήμερα, το πιο ιμπρέσιβ ατράξιον του χώρου είναι βεβαίως το θέατρο. Που είναι ένα από τα μεγαλύτερα και καλύτερα σωζώμενα θέατρα του αρχαίου κόσμου. Χτίστηκε από τον θρυλικό βασιλιά Πύρρο και χωρούσε γύρω στους 18.000 θεατές. 


Όταν κατέλαβαν ετούτα τα μέρη οι Ρωμαίοι, έριξαν (α) ένα τοιχάκι ανάμεσα στη σκηνή και τις κερκίδες, (β) μερικά λιοντάρια και κάτι δύστυχους για μπράντς και (γ) το επίπεδο γενικά. Διότι κακά τα ψέματα αναγνώστα: το να αλλάζεις ρεπερτόριο και από τον Σοφοκλή και τον Αισχύλο να ανεβάζεις τον Λάιον Κινγκ σε σπλάτερ, είναι τεράστια οπισθοδρόμηση. Πολιτισμική και ηθική. Στη ρωμαϊκή αρένα κατασπαράχθηκαν το ελληνικό πνεύμα και τα επιτεύγματά του.


Καθώς περιπατώ εδώ στο αρχαίο θέατρο, προσπαθώ να αφουγκραστώ τις ιαχές του πλήθους. Τα γέλια του, τα επιφωνήματα, τις φωνασκίες.


Κι ύστερα φέρνω με τη φαντασία μου τις μαντικές τελετουργίες. Τη βελανιδιά, τα γκλινγκλόν, τους ξυπόλητους μάντεις. Το Δία που λέγεται ότι κατοικούσε κάτου από τις ρίζες του ιερού δέντρου.


Και επιβεβαιώνω πως πράγματι ετούτος ο χώρος έχει μία ενέργεια. Και ασκεί μία πανίσχυρη έλξη. Όχι, δεν εννοώ τίποτις το μεταφυσικό και μη σπεύδεις να πάρεις τηλέφωνο τον Χορταρέα, τον Γιούρι Γκέλερ και το μέντιουμ Τασούλα. Εννοώ όλες ετούτες τις ιστορίες. Και τις μνήμες. Πούναι κεντημένες πάνω στις πέτρες. Γιατί είναι οι άνθρωποι που κάμουν τους τόπους. Κι αν μαγικούς τους θεωρούν, τότες μαγικοί γίνονται.


Λοιπόν, θέλεις να μάθεις; Τί με ορμήνεψε η Δωδώνη; Ότι τα μελλούμενα καλό θάναι να περιμένουν. Να τ'ανακαλύψει κανείς, μέρα με τη μέρα. Και να μπορεί να υποδεχτεί και τις χαρές και τις λύπες. Με αξιοπρέπεια και με σεβασμό. Τί εννοείς ποιος μου τα είπε όλα αυτά;

Στήσε αυτί και αφουγκράσου τη βελανιδιά. Δεν ακούς το γκλινγκλόν;

14 σχόλια :

  1. πανέμορφη κι η Δωδωνη!Τα καλύτερα μέρη ήξεραν αυτά τα περιστέρια!
    Τωρα για τα μελλούμενα αναλόγως για το τι θέλεις να μάθεις μπορείς να περιμένεις!
    Εγώ όμως θα ήθελα πολύυυυυυ να μάθω πότε θα πάνε οι άνθρωποι σε άλλον πλανήτη ,αν υπάρχει ζωή στο διάστημα ,τι άλλο υπάρχει πέρα από το διαστημα .....πότε θα τα μάθω εγω αυτά; Με αυτόν τον καημό θα φύγω!
    Καλημέρααααααααααααααααααα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μπορεί νάναι πετούμενα, αλλά έχουν ένα εξπερτίζ τα περιστέρα στο ρίαλ εστέιτ. Εξού και τα βλέπεις συνήθως απάνου σε νεοκλασικά, σε μέγαρα, σε πλατείες.
      Αυτές τις απορίες σου, τις έχω κι εγώ. Αν και με όλα αυτά τα ούφο που κυκλοφορούν τριγύρω, την ύπαρξη ζωής στο διάστημα την έχω για σίγουρη! Αν μπορέσω να του πάρω πάντως καμία λέξη του ξυπόλητου μάντη, θα σε κοινοποιήσω.
      Πολλά φιλιά και καλημέρες, Νάσια μου!

      Διαγραφή
  2. Έχεις δίκιο για το χώρο, Πιγκουίνε, πως έχει μια περίεργη αίσθηση και νιώθεις, σαν τον περπατάς (με μυστικισμό πάντα!) μι' ανεξήγητη έλξη, δυνατή να σου ερμηνεύσει και να σου λύσει κάθε σου απορία! Εγώ, πάντως, πήρα πολλές απαντήσεις και στη βελανιδιά από κάτω δε στάθηκα...! Νοσταλγική για την αφεντιά μου η σημερινή σου ανάρτηση, Πιγκουίνε, σ' ευχαριστώ πολύ! Καλημέρα, αν και μαύρο σκοτάδι ακόμη έξω....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αφού σου έδωκε η Δωδώνη, τις απαντήσεις που χρειαζόσουν, τότες ωφέλιμη ήταν η επίσκεψή σου εκεί. Κι ας μην κάθισες κάτου από τη βελανιδιά.
      Την καλημέρα μου, Αφροδίτη! Ξημέρωσε ευτυχώς. :)

      Διαγραφή
  3. Από την αρχή μέχρι το τέλος του ποστ, ένα γκλινγκ γκλόνγκ το άκουγα συνέχεια και να σκεφτείς ότι φορούσα και κάλτσες και παπούτσια.

    ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγαπημένε εξάδελφε, επειδής και εγώ το ακούω συχνά πυκνά το γκλινγκ γκλονγκ, βεβαιώσου ότι δεν θέλει ρεκτιφιέ το λοφίο σου ή ζυγοστάθμιση το ράμφος. Κι εγώ για σέρβις είμαι, αλλά το καθυστερώ γιατί φοβούμαι ότι θάχω μεγάλες αβαρίες! :)

      Πολλά, πολλά, πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  4. Moναδικά όλα αυτά τα αρχαία της Ελλάδας, συμφωνώ πτηνό και μοναδική αύρα έχουν, αλλά κουράστηκα να πάμε παρακάτω θέλω, γιατί αν είμαστε όλη την ώρα πίσω δεν θα πάμε ποτέ μπροστά και το έχουμε τόσο μα τόσο ανάγκη!
    Πολλά φιλιά την καλημέρα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. "Ραπουνζέλ"15 Οκτ 2014, 9:58:00 π.μ.

    Μα πώς τα καταφέρνανε αυτοί οι άνθρωποι τότε και φτιάχνανε τόσο υπέροχα πράγματα στη μέση του πουθενά?
    Και συμφωνώ μαζί σου. Είναι οι άνθρωποι που φτιάχνουν τους τόπους και σίγουρα είναι πιο συναρπαστικό να ανακαλύπτεις τα μελλούμενα μέρα με τη μέρα.
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Επιτέλους, ένα ποστ με μέρος που έχω στ αλήθεια επισκεφθεί.
    Ξέρεις πτηνό μου, πέραν του υπέροχου και του εντυπωσιακού του θέματος Δωδώνη, εκείνο που με στενοχώρησε ήταν η πλήρης απουσία επισκεπτών, θυμάμαι ότι το σχολίαζα με τον τότε καλό μου και μου είχε κάνει τε΄ραστια εντύπωση Τόση ομορφιά, τόσος πλούτος - τι κρίμα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ανέκαθεν είχα τα περιστέρια σε ιδιαίτερη εκτίμηση, μέχρι τη στιγμή που ένα πήγε και κατσικώθηκε στον ώμο του Καρατζαφέρη κι έκτοτε, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι είναι κατευθυνόμενα και συστημικά!

    Η Δωδώνη θεωρείται (απ' όσους δίνουν σε αυτά σημασία) ενεργειακός τόπος. Θα συμφωνήσω, βεβαίως, μαζί σου ότι οι άνθρωποι κάνουν τους τόπους μαγικούς... καμιά φορά όμως, η απουσία τους, ακόμη περισσότερο. Θέλω να πω... αφουγκράζεσαι έτσι καλύτερα το καρδιοχτύπι της γης...

    ΥΓ. Και δική μου διαπίστωση, και θλίψη, όπως και του Tremens, η απουσία επισκεπτών. Άγνοια; Λήθη; Αδιαφορία; Τι να πω;...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ένας από τους χώρους που πολύ θα ήθελα να επισκεφτώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Μα να ... κατάλαβες τώρα ;;; Εμείς είχαμε την βελανιδιά στην Δωδώνη χιλιάδες χρόνια πριν ο Κάμερον φανταστεί καν την Pandora και την Eywa και το Tree of Spirits στο Avatar !!! Κι όμως ... το Tree of Spirits και την Eywa τα ξέρουν όλοι, την Δωδώνη ελάχιστοι ;-p

    Η αλήθεια είναι όπως τα λες: είναι όντως ενεργειακός εκείνος ο τόπος και φυσικά παρατημένος, εγκαταλελειμένος κτλ. κτλ. κτλ. τα λέμε και θα τα λέμε συνέχεια.

    Για τα περιστέρια θα πω μόνο πως πλέον αναφέρομαι σ' αυτά με το αγγλικό τους προσωνύμιο: rats with wings ! Σιχαμένα πλάσματα !!!

    Πολλά-πολλά φιλιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Μνήμες πούναι κεντημένες πάνω στις πέτρες...
    Να κάτι τέτοια γράφεις και λιώνω πτηνούλι μου! Είμαι και ευαισθητούλα κατά βάθος η ...γαϊδάρα!
    Φιλιά στο ράμφος ( ευτυχώς που είσαι πίγκου κι ουχί περιστέρι)! ☺

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Καλαμιά στον Κάμπο16 Οκτ 2014, 3:20:00 μ.μ.

    Η Δωδώνη είναι από τις ελάχιστες αρχαιολογικές περιοχές που έχω επισκεφθεί (τα άλλα είναι η Ολυμπία, οι Φίλιπποι Καβάλας, η Αρχαία Νεμέα, οι Δελφοί, οι Μυκήνες, το Δίον, η Βεργίνα και η Ακρόπολη, βεβαίως) και θυμάμαι, επειδή ήμουνα και μικρή, ότι με είχε εντυπωσιάσει ιδιαιτέρως.
    Δεν ξέρω αν είναι ιδέα μου αλλά όταν περιδιαβαίνω περιοχές με ισχυρή ιστορία νοιώθω δέος και υπερένταση, σαν να υπάρχει μία διαφορετική ατμόσφαιρα, σαν ο αέρας να είναι αλλοιώτικος.

    (Τα περιστέρια γίνονται ωραία σούπα, πολύ νόστιμα είναι επίσης γεμιστά και γίνονται και πίτα ξακουστή από τα μέρη της Αλγερίας και του Μαρόκου).

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.