Παρασκευή, 3 Οκτωβρίου 2014

Δέκα Χρόνια Επιτυχίες: τα δέκα καλύτερα ταξιδιωτικά



Μία από τις πιο δύσκολες λίστες είναι ετούτη. Διότι είναι τόσο πολλά τα ταξιδιωτικά που ειλικρινά όταν τα έβαλα κάτου, είχα ξεχωρίσει καμιά τριανταπενταριά. Έκοψα αναγκαστικά κάποια, χρησιμοποίησα και λίγο δημιουργική λογιστική (θα δεις ότι η λίστα λέει "δέκα", αλλά αν κάτσεις να τα μετρήσεις, μπορεί και να τα βγάλεις δεκαπέντε!) και κατέληξα στη δεκάδα. Ναι, ταξιδεύω πολύ. Και ναι, περπατάω πολύ. Μπορεί να νοικιάζω αυτοκίνητα, να παίρνω αεροπλάνα και τρένα, να σκαρφαλώνω με τελεφερίκ ή να μπαίνω σε καταμαράν, σχεδίες, γόνδολες και υδροπλάνα, αλλά κατά βάση περπατώ. Με οδηγό μου την περιέργεια και τη λαχτάρα της ανακάλυψης. Με ένα σακίδιο, τις σημειώσεις μου, τα βιβλία μου και τη φωτογραφική μου. Πάμε να δούμε τη λίστα;

Κατηγορία τέταρτη: Τα δέκα καλύτερα ταξιδιωτικά


10. God Bless America: Μία επίσκεψη στο θρυλικό Άρλινγκτον, το μεγαλύτερο και σπουδαιότερο στρατιωτικό κοιμητήριο της Αμερικής, αποτέλεσε την αφορμή για μία στοχαστική άσκηση για το τί σημαίνει αμερικανικός πατριωτισμός. Η Αμερική είναι μία περίεργη χώρα. Νομίζεις ότι την ξεύρεις μέσα από τα σήριαλς και τις ταινίες, αλλά όταν τη ζήσεις, σου αποκαλύπτεται ένα εντελώς διαφορετικό της πρόσωπο. Η ανάρτηση για το Άρλινγκτον πάντως συνδυάζεται με εκείνη που αναφερόταν στο Μουσείο Αμερικανικής Ιστορίας της Ουάσινγκτον (Μαθήματα Αμερικανικής Ιστορίας) και βεβαίως το φορθ οφ Τζουλάι στη Βοστόνη (Γεννημένος την 4η Ιουλίου).



9. Θα σε πάω να μου ψωνίσεις: Σόπινγκ θέραπι στο Χονγκ Κονγκ και αφορμή για μία συζήτηση επί του καταναλωτισμού, των σύγχρονων προτύπων και του μεταμοντέρνου τρόπου ζωής. Εντάξει, περίπου. Το Χονγκ Κονγκ παραμένει στη λίστα με τους τοπ προορισμούς μου ανά τον κόσμο για ένα ζίλιον λόγους. Και επειδής το ξεύρω αρκετά καλά, σε τραβολογάω συχνά προς τα εκεί. Τι να κάμω, έχω και τις αδυναμίες μου!



8. Πρόγευμα στου Τίφανις: Το πτηνό περιπατεί στην Πέμπτη Λεωφόρο. Φορώντας τα μαύρα γυαλιά ηλίου του, μασουλώντας ένα ντόνατ και χαζεύοντας την βιτρίνα των Τίφανις. Σαν την πρώτη σκηνή από την αγαπημένη του ταινία. Πολλές οι αναρτήσεις για τη Νέα Υόρκη (είχα αφιερώσει πέρσι και έναν ολάκερο μήνα στην πόλη), αλλά ανεξάντλητο το τόπικ.



7. Μασάντα: Από τις πλέον πρόσφατες αναρτήσεις, σε ένα μέρος εντελώς απόκοσμο. Στα ανάκτορα του Ηρώδη του Μέγκα, πούναι σκαρφαλωμένα πάνου σε έναν πορτοκαλοκίτρινο απόκρημνο βράχο εν τω μέσω της ερήμου της Γαλιλαίας και με θέα τη Νεκρά Θάλασσα και τα βουνά της Ιορδανίας. Είναι από τις πιο λονγκ αναρτήσεις (μου πήρε καμπόσο για να τη γράψω), αλλά συνδυάζει ιστορικό δράμα, χιτώνα και σανδάλι, σπλάτερ και γκραν γκινιόλ. Εντυπωσιακό μέρος!



6. Η ιστορία ανάποδα: Μία επίσκεψη στο Πολεμικό Μουσείο της Κωνσταντινούπολης μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω. Διότι ξαφνικά είσαι ο οχτρός, γελάμε με τις ήττες σου, κρεμάμε ως λάφυρο τη γαλανόλευκη σημαία σου και υποστηρίζουμε ότι ο Αττίλας ΙΙ ήταν ειρηνευτική αποστολή. Επίσης οι Αρμένιοι σφάξανε αθώους Τούρκους. Κάθε λαός έχει ανάγκη να πλάσει τη δικιά του ιστορική αφήγηση. Σε κάμει να σκεφτείς πράματα.



5. Η θάλασσα θα φέρει τη βασίλισσα: Μπορεί να βρεις περίεργη ετούτη την επιλογή μου. Διότι ένα ψαροχώρι στη Σκωτία, μολονότι ζούπερ γραφικό και πεντάμορφο, πόσο ενδιαφέρον μπορεί τελοσπάντων να έχει; Κι όμως. Αν κοιτάξεις στις υποσημειώσεις της ιστορίας, μπορείς να βρεις ενδιαφέρον παντού. Και να μάθεις. Για μία βασίλισσα που κάποτες έφθασε εδώ για να γνωρίσει τον άντρα που είχε παντρευτεί ήδη.



4. Χουτονγκ: Η μεγάλη πρωτεύουσα της Κίνας είναι στην πραγματικότητα ένας λαβύρινθος από στενά δρομάκια και παράγκες. Ένας λαβύρινθος γεμάτος κάματο και αναστεναγμούς. Κι ελπίδες και όνειρα. Και μία πραγματικότητα που λίγο έχει αλλάξει ανά τους αιώνες. Ένα ταξίδι στα Χουτόνγκ, την αληθινή εικόνα του Πεκίνου. Και είπαμε: μην αφήσεις το χέρι μου γιατί αν χαθείς εδώ μέσα, είναι εξαιρετικά δύσκολο να ξαναβγεις.



3. Καντονέζικη Κουζίνα και Να τσιμπήσουμε τίποτα; Εντάξει, εδώ έχουμε ένα ευκολάκι. Διότι οι εικόνες με τα φίδια-σουβλάκι και τις ακρίδες-σαγανάκι είναι από μόνες τους πολύ δυνατές και εγώ το μόνο που έκαμα, είναι να προσθεσω μερικά σχόλια. Αλλά έχουν το χάζι τους, αμφότερες αυτές οι βόλτες, στην Καντόνα και στο Πεκίνο. Διότι τελοσπάντων, δοκιμάζουν ουχί μόνο τις αντοχές σου, αλλά και τα όρια της ηθικής σου ακόμα. Πεινάς; Διάβασε και θα σου κοπεί η όρεξη!


2. Σου έχω διαμερισματάκι στο Tung Chung! Μπορεί όταν το διαβάζεις, να σου ρέει σχετικά εύκολα. Αλλά εγώ προσπάθησα πολύ εδώ. Να σου κάμω έναν περίπατο που θα σου δείξει ουχί τουρίστικ εικόνες, αλλά την ίδια την καθημερινότητα. Σε μία γειτονιά του Χονγκ Κονγκ. Από αυτές που δεν επισκέπτεται ποτέ τουρίστας. Σα να λέμε, σε πήγα για σάιτ-σίινγκ στην Πετρούπολη ή στο Αιγάλεω ή στην Πεύκη. Αυτό είναι για μένα, ταξίδι.



1. Η τοπογραφία του τρόμου: Το πιο πολυδιαβασμένο ποστ του Πιγκουίνου και το πιο πολυ-αναρτημένο. Υπό την έννοια ότι έχει αναδημοσιευθεί σε δεκάδες άλλα μπλογκς, σε ηλεκτρονικές εφημερίδες και κυκλοφορεί σε πολλά σημεία ανά το Διαδίκτυο. Αυτό δεν είναι ένα ταξίδι στο χώρο, αλλά κυρίως ένα ταξίδι στο χρόνο. Και ένα μάθημα ανθρωπισμού, ηθικής και πολιτικής υπευθυνότητας. Χαίρομαι που διαβάστηκε και διαβάζεται, θα χαιρόμουν ακόμα περισσότερο, αν γινόταν δίδαγμα. Όχι το ποστ, αλλά τα όσα μας φωνάζει η ιστορία. Η Τοπογκραφί ντε Τερόρ αποτελεί τη συνέχεια ενός άλλου ποστ που είχα κάμει παλαιότερα με θέμα το Νταχάου.

Αγαπημένε αναγνώστα, είναι πράγματι πολλά τα ταξιδιωτικά. Αλλά -και θα σου φανεί περίεργο- δεν θεωρώ πως γράφω ένα τράβελ μπλογκ. Αφενός διότι αν τα βάλεις κάτω, σε σύνολο δέκα ετών, τα μη-ταξιδιωτικά είναι περισσότερα και αφετέρου, διότι και τα ταξιδιωτικά στην πραγματικότητα δεν είναι ταξιδιωτικά. Μπερδεύτηκες; Κάτσε να σου το εξηγήσω. Όταν σε πάω βόλτα στο Κόνι Άιλαντ ή στην Καντόνα ή στη Ρώμη, στο Λονδίνο και στην Κωνσταντινούπολη (χμ, αλήθεια γιατί λείπει η Κωνσταντινούπολη από τα ταξιδιωτικά; Βιάζεσαι! Έρχεται κι άλλη λίστα!), εκείνο που κατ'εξοχήν θέλω να σου δείξω είναι η αίσθησή μου. Η εντύπωση που μου δημιουργήθηκε. Τα συναισθήματα που μου καλλιεργήθηκαν. Το μέρος είναι στην πραγματικότητα η αφορμή. Για να σου πω μία άποψη. Για να σου διηγηθώ μία ιστορία. Για να σου εκθέσω έναν προβληματισμό. 

Να ταξιδεύεις. Όσο μπορείς. Δίπλα σου και παραπέρα. Γίνεσαι πιο πλούσιος άνθρωπος. Πιο σοφός. Γίνεσαι καλύτερος.

Πάμε για την επόμενη λίστα; Μας έχει μείνει η τελευταία και πιο σημαντική...

9 σχόλια :

  1. Πίγκου ,δεν μας είπες αν δοκίμασες καμιά ακρίδα ή σκορπιό;
    Το κόνσεπτ των ταξιδιωτικών το έχουμε καταλάβει απο τις κατακλείδες που χρησιμοποιείς!
    Καλησπέραααααααααααααααααααααααααα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ βρε Νάσια τι την ήθελες την ερώτηση με τις ακρίδες και τους σκορπιούς;
      Τώρα μου έχει κολλήσει στο μυαλό η εικόνα ενός στόματος από το οποίο εξέχουν ακριδοποδαράκια!!
      Καλό ΣΚ!

      Διαγραφή
    2. τα ακριδοποδαράκια δεν ειναι τόσο ανατριχιαστικά! Για φαντάσου να εξέχουν σαρανταποδαράκια!!!! :)

      Διαγραφή
    3. Λυπήσου με!! Είπα κι εγώ να φάω ένα τοστάκι κι έμεινα με την μπουκιά στο στόμα!
      Καληνύχτα! :)

      Διαγραφή
  2. Εμένα μου αρέσει όταν διηγείσαι ιστορίες! Και σίγουρα τα ταξιδιωτικά δεν είναι απλά ταξιδιωτικά, είναι ολοφάνερο!
    Για να δούμε τι θα έχει η επόμενη λίστα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Θα συμφωνήσω με τη φίλτατη και συντοπίτισσα Νάσια: στα κλεισίματα σου είναι πάντα όλη η ουσία! Εκεί βγάζεις πάντα τις ευαισθησίες σου και τα ταξιδιωτικά γίνονται πάντα κάτι άλλο: διδακτικά, νοσταλγικά, παραινετικά και πάντα αγαπησιάρικα ποστ!
    Αλήθεια..περίμενα να δω την Πόλη ..αλλά μάλλον αλλού θα μας την ξεφυτρώσεις!
    Τέλος από την Τοπογραφία του τρόμου, αν θυμάμαι καλά, νομίζω ότι σε διάβασα για πρώτη φορά, συγκινήθηκα,έκλαψα και σε αγάπησα!

    Φιλάκια πίγκου μου! ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. προγευμα στη νεα υορκη
    αγαπημενο μου πτηνο καλα απο ποτε αρχισες το μπλογκ-ινκ? απο τα 10? α τι ωραια
    σου ευχομαι να γραφεις και να ταξιδευεις αλλα και να μας ταξιδευεις οσο γουσταρεις
    γιατι αυτο μονο οταν το γουσταρεις γινεται μαγικο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. καλημέρα και καλό σαββατοκύριακο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Καλαμιά στον Κάμπο4 Οκτ 2014, 2:26:00 μ.μ.

    ΄Ολα μου άρεσαν, άλλο λιγότερο άλλο περισσότερο αλλά εκείνο που έμεινε βαθειά μέσα στην καρδιά μου ήταν εκείνο το ταξίδι κάτω από το ουράνιο τόξο, στις Εβρίδες, στο νησί Λιούις και Χάρις (που εγώ , αν ήμουν στη θέση σου, θα έμενα εκεί και δεν θα ξαναγυρνούσα για τίποτε πίσω).

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.