Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2014

Deja vu


Η αγαπημένη Chichi Mdou, μ΄έπιασε και με ρώτηξε μια μέρα: καλά κι ωραία τα σουρταφέρτα σου πτηνό, αλλά τι ακριβώς γυρεύεις ανά τους προορισμούς και δεν λες να βάλεις τον τέτοιον σου κάτω; Κι επειδής πτηνό δεν αφήνει τέτοια αβανταδόρικα ερωτήματα να περνάνε έτσι στο ντούκου, απεφάσισα να της απαντήσω. Σιγά που θα άφηνα την ευκαιρία! Και για να απαντήσω στα περί ταξιδιών, θα πάμε παρέα ένα ταξίδι. Ίσαμε το Βερολίνο.



Και συγκεκριμένα στην Αλεξάντερπλατς, στο κέντρο του (πρώην;) Ανατολικού Βερολίνου. Η Αλεξάντερπλατς είναι μία πλατεία βέρι βέρι ιμπρέσιβ. Κατ'αρχάς έχει την απλωσιά της. Πεντέξι στρέμματα χώρος, νάχεις να απλώνεις τις παρελάσεις σου, νάχεις να κάμεις κρίστμας φιέστες, να ρίχνεις τα πατίνια σου, τον πετάς τον χαρταετό σου, να παίζεις κάνα ποδόσφαιρο, να μπορεί τελοσπάντων να χορτάσει η ψυχούλα σου πεζοδρόμια.


Και αψηλά κτήρια τριγύρω. Και καταστήματα. Και εμπορικά κέντρα. Να ψωνίζεις τα λουκάνικά σου, να κάθεσαι να τρως κάνα καρτόφελ με κόσλοου, να πίνεις τη μπύρα σου βρε αδελφέ. Στην υγειά της Αγκέλας που κάπου εδώ έριχνε τις τσάρκες της όταν ήταν παιδίσκη. 


Όταν πρωτοβρέθηκα εδώ (πάνε κάποια χρόνια), έκαμνα αυτό που κάμω συνήθως για να συντονιστώ με μία πόλη. Στάθηκα εν τω μέσω της κεντρικής πλατείας και άρχισα να κοιτάω τριγύρω μου. Και να αναπνέω εντυπώσεις. Άνθρωποι, ποδήλατα, τραμς, καλώδια, ένα παγκόσμιο ρολόι. (...) Ένα παγκόσμιο ρολόι; Πάγωσα.



Άρχισα να κινούμαι προς την κατεύθυνση του ρολογιού. Η καρδιά μου χτύπαγε δυνατά, τα μάτια μου γουρλωμένα! Περπάταγα γρήγορα, σχεδόν έτρεχα. Και κοίταζα έκπληκτος. Όχι έκπληκτος: ενθουσιασμένος.



Και συγκινημένος! Με δάκρυα στα μάτια. Και με ένα βαθύ, εσωτερικό χαμόγελο.


Και άρχισα να γυρνάω. Γύρω, γύρω. Γελώντας. Και διαβάζοντας δυνατά τις πόλεις στις εικοσιτέσσερις χρονικές ζώνες. Μαρακές και Χονολούλου. Άνκαρα, Ινσταμπούλ, Ατέν και Τελ Αβίβ.


Μόντρεαλ, Ουάσινγκτον, Νιου Γιορκ, Αβάνα. Και Παναμάς. Και Σάντα Φε. Και Μπογκοτά. Ναι, Μπογκοτά. Να φωνάζω "Μπογκοτά" και να γελάω. Και Χάλιφαξ. Και Καράκας. Θέαμα είχα γίνει. Σταμάταγε ο κόσμος και με κοίταζε. Αλλά κανείς δεν καταλάβαινε. Ότι μόλις είχα ζήσει ένα ντεζα βου. Δεν ήμουν πια τριαντατόσο. Αλλά επτά ετών. Ναι, πολύ καλά άκουσες: επτά ετών. Δυο σπιθαμές μπόμπιρας. Ένα παιδί ήμουν που έτρεχε γύρω από το ρολόι. Και δώστου να γελάω και να φωνάζω τις πόλεις. Και να φχαριστιέμαι.


Φλασμπακ: το χίλια εννιακόσια ογδόντα τρία, ίντερνετ δεν υπήρχε. Όχι το λέω, γιατί εσύ μπορεί να τόχεις και δεδομένο σήμερις. Τότε λοιπόν, εγώ ασχολιόμουν με τα συνήθη πράματα που απασχολούσαν κάθε σοβαρό νήπιο της ηλικίας μου: τα αυτοκόλλητα της Πανίνι, τον Τιραμόλα και τον Σεραφίνο, τα Στρουμφάκια και τη Μάγια τη Μέλισσα. Και επειδής μου άρεσαν πολύ τα βιβλία, οι γονείς μου, μου αγόραζαν κάμποσα για νάχω να διαβάζω. Με παραμύθια, με μυθολογίες, με ιστορίες, με ζωάκια.



Ανάμεσα στα πολυάριθμα βιβλία πούχα τότες στη βιβλιοθήκη μου ήταν και μία πρωτότυπη εγκυκλοπαίδεια (έτσι αυτο-επικαλείτο) με τους ήρωες του Ντίζνεϊ και υπό τον ευφάνταστο τίτλο "ο Θαυμαστός Κόσμος των Γνώσεων". Ένας από τους τόμους της σειράς -ο πιο αγαπημένος μου- είχε ως θέμα τις μεγάλες πόλεις του κόσμου. Και νάσου ο Ντόναλντ στα Πεκίνα και νάσου η Γιαγιά Ντακ στις Σκωτίες. Κι εγώ ως πιτσιρικάς να διαβάζω και να ταξιδεύω. Με τη φαντασία μου. Στην Μπραζίλ. Και στη Ρώμη. Στο Κέηπ Τάουν και στην Ιερουσαλήμ. Και να σκέφτομαι όλα όσα θέλω να κάμω στη ζωή μου. Όταν θα μεγαλώσω ντε. Είναι απίθανος αυτός ο κόσμος, σκεφτόμουν. Δεν θάταν σπουδαίο πράμα να τον γνωρίσει κανείς και να τον περιπατήσει; Να τον εκάμει δικό του;

Τώρα βέβαια θα με ρωτήξεις, καλή μου Chichi: και τι σχέση έχουν όλα αυτά με το Παγκόσμιο Ρολόι του Βερολίνου; Που κολλάει η Γιαγιά Ντακ και ο Γκούφι με την Αλεξάντερπλατς; Εύλογα ρωτάς. Γιατί δεν έχεις δει ακόμα το εξώφυλλο...


Πούχε αυτό το ρολόι. Το Παγκόσμιο Ρολόι του Ανατολικού (τότες) Βερολίνου. Και για το οποίο, το βιβλίο πουθενά δεν έλεγε λέξη. Μοναχά το είχε στο εξώφυλλο. Ένα τεράστιο μεταλλικό ρολόι. Με τις κυριότερες πόλεις γραμμένες απάνου του. Και την αισθητική του ανατολικοευρωπαϊκού μονδερνισμού. Που έκτοτε είχα σχεδόν ξεχάσει την ύπαρξή του. Και που δεν ήξευρα καν σε ποιο σημείο του πλανήτη βρίσκεται.



Και να που έφθασε η ώρα να συναντηθούμε. Εγώ και το ρολόι. Όταν εντέλει χόρτασα το τρεχαλητό τριγύρω του, σταμάτησα και απέμεινα για ώρα να το κοιτάζω σιωπηλός. Και να σκέφτομαι. Ότι όσο κανείς ταξιδεύει, τόσο καταλαβαίνει. Τον κόσμο. Αλλά κυρίως τον εαυτό του. Και να συνειδητοποιεί. Πως όσο περιπατεί, τόσο διψάει. Να μάθει κι άλλα. Κι άλλα. Κι άλλα. Και όσο αναπνέει, να μαθαίνει. Γιατί είναι αυτή η περιέργεια, η αναπνόη του. Η δική μου αναπνοή. Αυτή είναι λοιπόν η δική μου απάντηση στο ερώτημα: ταξιδεύω, γυρεύοντας να ενώσω τις τελείες. Για να σχηματίσω την εικόνα. Του εαυτού μου.

Σημείωση: το παρόν κείμενο γράφτηκε ειδικά για το νέο μπλογκ την Chichi Mdou που τιτλοφορείται Status Update (τσέκαρέ το, είναι ζούπερ!) και δημοσιεύθηκε εκεί πριν περίπου μία εβδομάδα. 

11 σχόλια :

  1. το λέει κι τίτλος της εγκυκλοπαίδειας : ''Ο θαυμαστός κόσμος των γνώσεων'' !
    Φοβερή και η αίσθηση να κάνεις το φανταστικό ,πραγματικό ταξίδι!
    Καλημέρα Πίγκου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλημέρα πτηνό :)
    Ευλογημένος είσαι που κατάφερες να πραγματοποιήσεις το παιδικό σου όνειρο, τον στόχο που έβαλες παιδιόθεν! Αυτό και αν είναι συγκινητικό και υπέροχο!!
    Φιλιά :))))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ''Ο θαυμαστός κόσμος των γνώσεων'' είναι το σπιτάκι σου πιγκού και γι΄αυτό τρελαίνομαι να έρχομαι
    (ε καλά όχι μόνο γι΄αυτό).
    Πάντα μαθαίνω καινούρια πράγματα, ταξιδεύω μαζί σου, φαντάζομαι και φεύγω πάντα με ένα χαμόγελο, ακόμα και στα δύσκολα!
    Αυτό είναι μοναδικό!
    Πολλά φιλιά φίλε μου την καλημέρα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. "Ραπουνζέλ"20 Οκτ 2014, 9:44:00 π.μ.

    Είσαι τυχερός που έκανες το όνειρό σου πραγματικότητα και είμαστε και εμείς τυχεροί που "περπατάμε" μαζί σου!
    Φιλιά πολλά και καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Τα ταξίδια είναι γνώση, είναι ανάσα, είναι νερό, είναι τα πάντα - η ζωή η ίδια είναι! Κι έχουμε εσένα δάσκαλο και ταξιδευτή να μας μαγεύει! καλημέρα πτηνό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Να και η γηραιότερη της παρέας.
    Αγαπημένο μου πτηνό, με πήγες πίσω... Στα χρόνια που μάλωναν τα τέκνα μου για το βιβλίο! Φύλλο και φτερό το είχαν καταντήσει!
    Ταξιδιάρικο πτηνό μου να είσαι γερό και να πετάς στα πέρατα!
    Φιλιά της καλημέρας επτάχρονο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. ♥ Τι τρυφερή ανάρτηση!♥
    Καλή εβδομάδα πτηνούλι μου :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Διαβάζω "Αλεξάντερπλατς" στο fb και το μυαλό μου πηγαίνει στον Ντέμπλιν και τον Φασμπίντερ! Κι έρχομαι εδώ... και με ταξιδεύεις σ' έναν τόπο που λόγω ιστορίας (κυρίως) με τραβούσε σαν μαγνήτης...
    Εμένα, τον "Θαυμαστό Κόσμο των Γνώσεων" δεν μου τον είχαν πάρει κι έκανα τα μακρινά μου ταξίδια από Γεωγραφικούς Άτλαντες... και στη λάθρα από τον "Θαυμαστό Κόσμο" (όπου τον έβρισκα) στα παιδικά πάρτυ! Ναι, τα παιδάκια να χορεύουν (γιάνκα χόρευαν τότε, τα "παπάκια" ήταν μεταγενέστερα!) κι εγώ να "ταξιδεύω"...

    Καλημέρα, καλή εβδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Καλαμιά στον Κάμπο20 Οκτ 2014, 9:05:00 μ.μ.

    Δεν ξέρω αν πραγματοποίησες όλα τα παιδικά ή εφηβικά σου όνειρα αλλά έχω την εντύπωση ότι έδωσες υπόσταστη στο σημαντικώτερο, σ΄εκείνο που είναι διαχρονικό και δεν έχει όρια, δεν τελειώνει ποτέ και δεν σε χορταίνει όσες φορές κι αν το ζήσεις. ΄Οπου, όσες τελείες κι αν ενώσεις πάντα θα υπάρχει μία παραπέρα για να μπορείς να συνεχίσεις.
    ΄Ασε που η πραγματοποίηση του ονείρου σου δεν σ' έχει απογοητεύσει κάτι επίσης πολύ σημαντικό (γιατί , χειρότερο από το να μην ζήσει κανείς τα όνειρά του είναι το να τα ζει και να του βγαίνουν χάλια μαύρα χωρίς να μπορεί να ξαναγυρίσει πίσω να τα αλλάξει).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Αχ ρε Πτηνό, είχες δεν είχες με συγκίνησες πάλι! Προσπαθώ να συνειδητοποιήσω τα συναισθήματα που θα ένιωθα αν μου συνέβαινε αυτό το Deja Vu, αλλά δε νομίζω πως μπορώ! Αυτό που μου άρεσε περισσότερο είναι που διάβαζες για ταξίδια, ονειρευόσουν πως όταν μεγάλωνες θα γνώριζες τον κόσμο που είχες δει μέσα από τα βιβλία σου και το καλύτερο όλων;;; Το κατάφερες!!!
    Εγώ εδώ σταματώ! Δεν έχω να σχολιάσω τίποτα περισσότερο!
    Αφήνω την καλημέρα μου και φεύγω! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.