Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2014

EuroDiscoParty


Πτηνό διοργανώνει ζούπερ γουάου ντίσκο πάρτι για τρελό ξεφάντωμα! Τί εννοείς για ποιο λόγο; Σιγά μην χρειαζόμαστε αιτία κι αφορμή για να ανεβούμε στην πίστα και να αρχίσουμε τις φιγούρες! Το πάρτι είναι θεμάτικ, αφιερωμένο στη ντίσκο -επομένως, πήγαινε στην ντουλάπα και ρίξε απάνου σου ό,τι διαθέτεις σε σπέις γιούνιφορμ, φουφούλα, βάτα, περμανάντ και Αλέξις Κόλμπι Κάρινγκτον. Αν έχεις και καμία ντισκομπάλα (με εντυπωσιάζεις!), κρέμασέ την στο πολύφωτο. 


Οι Arabesque είναι ένα γερμανικό γκέρλς-μπαντ των αρχών της δεκαετίας του 80 που μας κληροδότησε (α) μία σειρά από αδυσώπητα ντισκοπόπ τραγούδια και (β) την τραγουδιάρα Sandra, που μετά τη διάλυση του γκρουπ, έκαμε σόλο καριέρα με μεγαλύτερη επιτυχία το Maria Magdalena, το λανσάρισμά της ως αυτοκόλλητο στο Ποπ Κορν και ως εξώφυλλο στη Μανίνα. Το Midnight Dancer υπήρξε χιουτζ χιτ στην εποχή του κι αν παραδωθείς στην αλέγκρα αφέλειά του, θα το αγαπήσεις κι εσύ. Προσοχή, χορεύεται μόνο με κρόσσια!


Η Ραφαέλα Καρά υπήρξε (α) υπερεπιτυχημένη αρτίστα της ιταλικής ποπ σκηνής, (β) μακροβιότατη παρουσιάστρια σε τηλεοπτικά σόους της RAI, (γ) μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας και (δ) ίνδαλμα της Ρούλας Κορομηλά -και για το τελευταίο, δεν ευθύνεται η ίδια! Ανάμεσα στα ουκ ολίγα σουξέ της, το πλέον προσφιλές -ιδίως αν είσαι επτάχρονο- είναι το A far l'amore comincia tu! Για σωστή ερμηνεία, σπας το λαιμό σου προς τα πίσω, κάθε φορά που βαράει το τύμπανο. Μετά το τρίτο κουπλέ, σε πάμε στο ΚΑΤ και σου περνάμε κολάρο.


Προχωράμε στο Μπέιμπ -ουχί το "Γουρουνάκι" της ομότιτλης ταινίας, αλλά σε συγκρότημα εκ Γερμανίας με τρεις τσιριμπίμ-τσιριμπόμ τραγουδιάρες που ερμηνεύουν χοροπηδώντας το "I'm a rock machine, I'm a rock machine, push my button and you'll see what I mean!" Τεράστιο ρισπέκτ στο στιχουργό και στις ερμηνεύτριες! Η πέρσοναλ φέιβοριτ είναι η αριστερή που'ναι πιο χοροπηδηχτή και έχει ένα μόνιμο χαμόγελο γιομάτο υπονοούμενα! Τα καλά κορίτσια πάνε στον παράδεισο, τα κακά κορίτσια πάνε παντού.


Μένουμε στα γυναικεία συγκροτήματα και κατεβαίνουμε προς Ισπανία/Γαλλία μεριά. Όπου συναντάμε τις περιβόητες Baccara, στο βαθυστόχαστο "Yes Sir, I can boogie!" που τραγουδιέται αποκλειστικά με ηδονή, σουφρωμένα και παραπονιάρικα χείλη (κάμε και ντακ-φέις, δεν θα σε παρεξηγήσουμε), φράουλες με σαντιγί και ανακατωμένα μαλλιά. Όχι, έχω πόιντ που στο περιγράφω. Για να κάμεις τις συγκρίσεις ανάμεσα στο μεσογειακό ταπεραμέντο και στις προηγούμενες σεξ μασίνς Γερμαναρούδες! Που άμα λάχει, σε πλακώνουν και στις κλωτσιές με τις μπότες τους. Α πα πα, τρε μπρουτάλ!



Οι Boney M, τη χιστόρικ θεματολογία την είχανε εύκολη: μετά το Rivers of Babylon που τους καθιέρωσε, είπαν να πιάσουνε τη ρώσικη ιστορία. Με τους τσάρους, τις τσαρίνες και τις μπάμπουσκες. Το άσμα έγινε χιουτζ σαξές στη Σοβιετική Ένωση, σε σημείο που τους καλέσανε για εμφανίσεις στη Μόσχα, αδελφές μου, στη Μόσχα -και καθόλου μην το γελάς διότι είναι ένα από τα ελάχιστα δυτικά γκρουπς που πέρασε το παραπέτασμα. Επίσκεψη που ήρθε και αποτελείωσε την αισθητική των σοβιέτ, οδήγησε στην περεστρόικα, συνέβαλε στην κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, την έλευση της παγκοσμιοποίησης και εντέλει την επιβολή του ένφια!



Αλλά αν διασύρθηκε ο Ράσπουτιν μία φορά, τι να σου πει κι ο Τζέγκινς Χαν; Η πιο έπικ συμμετοχή της Γερμανίας στη Γιουροβίζιον, το πιο προχώ ανσάμπλ τραγουδιστών, η καλυτερότερη στυλιστική πρόταση έβερ και ένα από τα πιο καλτ τραγούδια όλων των εποχών. Όταν ήμουν τεσσάρων ετών, το είχα σε κασέτα και το άκουγα. Μαζί με τα παπάκια, ήταν στο νηπιακό πλέιλιστ μου. Χου! Χα! Χου! Χα!



Μην είναι άντρας, μην είναι γυναίκα, μην είναι οτομοτρίς; Η Αμάντα Λιρ ουδέποτε απεκάλυψε το μυστικό της -διότι αφενός, ιτς νατ γιορ ντεμ μπίζνες και αφετέρου, χαρακτήρισέ την όπως θες, αλλά ηλίθια δύσκολα την ελές. Που σημαίνει ότι γνώριζε καλά πως το αίνιγμα του σέξουαλ οριεντέισον ήταν το πιο ισχυρό της προσόν! Διότι από φωνή, κορμάρα.



Και μιας και είμαστε στο τόπικ "Αμάντα" και στον αναστεναγμό, νάσου και το περίφημο "Αμάντα μία, Αμόρε μίο" που μπορεί μεν να μην κερδίζει βραβείο βαθυστόχαστου στίχου, αλλά χελόου, διαθέτει (α) μεγάλες δόσεις χαρουμενιάς, (β) ωραία γυρίσματα, (γ) αλλοπαρμένα φωνητικά και (δ) μάπετς στο βίδεο κλιπ. Πόσο πιο γουάου; Άσε που έχει διασκευαστεί και λόκαλι και κυκλοφορεί υπό τον ελληναράδικο τίτλο "το εργαλείο". Αλλά εγώ είμαι πτηνό με τρόπους και με γαλλική παιδεία και δεν θα επεκταθώ επ'αυτού. Έχεις κι εσύ γιουτιούμπ, κάμε ό,τι καταλαβαίνεις.



Θα κάμω φινάλε με ένα από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια έβερ. Όχι δεν είναι οι Boney M, αλλά κάποιοι που τους μοιάζουν. Και όχι δεν είναι η ορίτζιναλ εκδοχή, αλλά ντίσκο διασκευή παλαιότερου σουξέ του Νιλ Σεντάκα. Ο τίτλος είναι "ουάν γουέι τίκετ του δε μπλούζ". Και ο λόγος που μου αρέσει είναι διότι έχει μία ενδιαφέρουσα αντίφαση: μιλάει για ζούπερ καταθλιπτίκ καταστάσεις (μοναξιές, αδιέξοδα, στενοχώριες, τον ΟΣΕ), αλλά με έναν τρόπο εντελώς αλέγκρο και σχεδόν εξαγνιστικό. Κι αυτό είναι το νόημα αγαπημένε αναγνώστα. Ακόμα κι όταν όλα δείχνουν να οδηγούν στη μιζέρια, στην απόγνωση και στο παναγία-βόηθα, ποτέ δεν πρέπει να παύει κανείς να χαμογελάει. Άσε λοιπόν τους καημούς της καθημερινότητας κατά μέρος και ανέβα μαζί μου στην πίστα. Και χαμογέλα. Όσο περισσότερο μπορείς. Χαμογέλα λέμε!

10 σχόλια :

  1. μα στα βάθη της κατάθλιψης να έχω παραπέσει ,μπορώ να μη γελάσω με τέτοια πρόσωπα ,χορευτικά και κοστούμια !!!!!!
    Αγόρασα ήδη το ticket μου και μπήκα στο χορό!!!!!!!
    Καλημέρααααααααααααααααα Πίγκου και καλό χορευτικό ΣΚ να έχεις!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλημέρα πτηνό! Θενκς για το φλας μπακ ήταν ζούπερ! Ξεκινάω σ/κ με χαμόγελο στα χείλη! Καλό σ/κ και για σένα :)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Χαχαχα!! Ο καλύτερος τρόπος να κλείσει η βδομάδα!
    Αλλά να φταίνε οι Boney M για το ένφια?! Μόνο εσύ θα μπορούσες να κάνεις τέτοιο συνειρμό!
    Φιλιά πολλά και καλό Σ/Κ πιγκουινάκι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αν και Γερμαναρούδες, ψιλο-ξυλόκοτες -και οι... μηχανές, τράτζικ- θα τις προτιμούσα τις kinky Babe (εάν το 'φερνε η κατάρα!) από τις Baccara (με τα κρύσταλλα baccarat, να υποθέσω, καμία συγγένεια;! Κρίμα... Διότι, με τα συνώνυμα τριαντάφυλλα, με το ζ'μπάθειο κιόλας, ουδεμία ταύτισις. Άντε, άμα έχω τις καλές μου, με το κοτσάνι!)
    Άλλο θέμα: Dschinghis Khan και στέρνο-τσουλήθρα, 30πλας χρόνια πίσω, μάλιστα... πολύ με χάλασε! Λίη αντρίλα, λίγη βαρβαρότης, τίποτα πια;! Ουφ...
    Αμάντα... mia! Τέλος! Κι έκλεισα ως γάτα!

    Καλημέρα, καλό Σαββατοκύριακο, χορευτικό και τρελιάρικο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Κοίτα εγώ ήμουν πάρα πολύ μικρή όταν κυκλοφόρησαν αυτά τα τραγούδια!(δεν κατάλαβα γιατί γελάς;;;)
    Πραγματικά πάντως είναι σκέτη ψυχοθεραπεία όλα αυτά τα τραγούδια!
    Δεν το συζητώ!
    Καλά πέθανα με τους Boney M και τον ένφια, μόνο εσύ θα μπορούσες να το συνδέσεις!!
    Χαχαχαχαχαχα!!!!!!!
    Πολλά φιλιά πιγκού καλό Σ/Κ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Α, θα σου προτείνω και το άλλο απ τις υπέροχες Baccarat, οι οποίες απ ότι έχω ακούσει μουτζοπιάστηκαν και διαχωρίστηκαν!

    https://www.youtube.com/watch?v=_-rlXGvMiNA

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Καλαμιά στον Κάμπο17 Οκτ 2014, 1:02:00 μ.μ.

    Πάντα και σε όλες τις εποχές και είδη της μουσικής υπήρχαν και αηδίες τραγούδια και τραγουδιστές.
    Αλλά η δεκαετία '80 (και λίγο από το '70 και '90) είναι η χειρότερη απ΄όλες.
    Απορώ πώς μας άρεσαν και ασφαλώς μας διασκέδαζαν αυτά που τώρα μας γυρίζουν το στομάχι ανάποδα.
    Τι να πω; Αφού υπήρχε και η εποχή που φορούσαμε παντελόνια καμπάνες, ταγάρια, χαϊμαλιά και βάτες αλά Αλέξις Κόλμπι, αισθανόμασταν κομψοί και μοδάτοι και ακούγαμε αυτήν την μουσική.
    Και να τα χάλια μας τώρα . :-))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Α σε παρακαλω. Μια χαρα δεκαετια ηταν. Ειναι η μονη που δεν τολμανε να ανακυκλωσουν στη μοδα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Λοιπόν, Πιγκουινάκι, σε αγαπάω, σε εκτιμάω, αλλά στοπ, τι κάνεις, λίγα τα λόγια σου για τη Ραφαέλα (την Καρά, ντε)! Το χορευτικό της το έχω κάνει άπειρες φορές στην ηλικία των 7-8, ενώ παράλληλα τραγουδούσα "Σκόπιε-σκόπιε-μισκό, σκόπιε-σκόπιε-μισκόπιεσκό (δις), λίμπε(Λιμπερόπουλος, προφητικός στίχος)-λίμπε-λίμπελάι,$%^$^$τζέρεμάι, σκόπιε-σκόπιε-μισκό, σκόπιε-σκόπιε-μισκόπιεσκό (τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον και αυτό αποτελεί προφητικό στίχο, αναφερόμενο στα διπλωματικά θέματα με τα Σκόπια, πόσο μπροστά από την εποχή του, πια!)" Και για να μη νομίζεις ότι ήξερα μόνο το ρεφραίν "Ά-α-ά-α, αφαλαμόρεκομιτσετού"...
    Όχι, παίζουμε!
    ΥΓ: Τέλος πάντων, επειδή είσαι εσύ θα σε συγχωρέσω. Αλλά, γενικά, πλιζ, λίγα τα λόγια σου για τη Ραφαέλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.