Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2014

Τρίνιτι



Όταν ήμουνα μικρός -εκεί κοντά στα δέκα μου- παρακολουθούσα φανατικά μία αμερικάνικη σειρά που λεγόταν "Όλα για το Πτυχίο". Που είχε ως θέμα της, τη φοιτητική ζωή και την προσπάθεια μίας παρέας νεαρών να επιτύχουν σε ένα ακαδημαϊκό περιβάλλον υψηλών προδιαγραφών και απαιτήσεων. Και παρότι δεν καταλάβαινα μήτε τα μισά (χελόου, ήμουνα δέκα και την ίδια εποχή, έβλεπα φανατικά και τα Στρουμφάκια), άρχισε να σχηματοποιείται μέσα μου, το όνειρο: του Πανεπιστημίου.



Που το φανταζόμουν, έτσι ακριβώς όπως το έβλεπα στην τηλεόραση. Με επιβλητικά κτήρια που διαθέτουν μεγάλες, μνημειώδεις σκάλες και προσόψεις. Με τεράστια αμφιθέατρα με ξύλινα έδρανα. Με βιβλιοθήκες και αίθουσες μελέτης. Με φροντισμένους βοηθητικούς χώρους: εστιατόρια, κοιτώνες, πάρκα και γήπεδα για αθλοπαιδιές.



Και κυρίως: με σεβάσμιους, χαρισματικούς καθηγητές και ενθουσιώδεις, φιλόδοξους φοιτητές, διψασμένους για γνώση. Για μάθηση, για προσωπική ανάπτυξη, για αυτοπραγμάτωση.



Βρισκόμαστε σε ένα τέτοιο Πανεπιστήμιο. Σε ένα από τα αρχαιότερα Πανεπιστήμια της Ευρώπης και ένα από τα καλύτερα του κόσμου. Βρισκόμαστε στην Ιρλανδία. Στο Δουβλίνο. Αναγνώστα, καλωσήρθες στο Τρίνιτι.



Έχω περάσει κάμποσα χρόνια στο Πανεπιστήμιο. Και υπό πολλές ιδιότητες. Η πρώτη φορά που διάβηκα τις πύλες του, ήταν στα μέσα της δεκαετίας του ενενήντα. Δεκαοχτώ χρονών ήμουν και εντελώς ενθουσιασμένος που άφηνα ξωπίσω μου την οικτρή εμπειρία του σχολείου και των Πανελληνίων.



Φορτωμένος με τα όνειρα και τις αισιοδοξίες μου, με την ειλικρινή διάθεσή μου να μάθω και να πάω παρακάτω, με τον ενθουσιασμό μου ν'ανακαλύψω τα όσα βρίσκονται πέρα από τον κόσμο της αποστήθισης και του φροντιστηριακού ιδρυματισμού, βρέθηκα τότες στη Σόλωνος 57. Στο κέντρο ουχί του Δουβλίνου, αλλά της Αθήνας. Στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στο αρχαιότερο Πανεπιστήμιο της Ελλάδας. Για να κάμω την εγγραφή μου.



Σοκ και δέος. Αυτή ήταν η πρώτη μου εικόνα. Η είσοδος του κτηρίου, βρώμικη και άθλια, γιομάτη γκράφιτι, συνθήματα, στραβοσκισμμένες αφίσες πούχαν κολληθεί η μία απάνου στην άλλη και είχαν δημιουργήσει μία αποκρουστική ταπετσαρία από χαρτοπολτό. Και διαφημίσεις. Από κλαμπς, καφετέριες, γραφεία που αναλαμβάνανε να σου γράψουν τις εργασίες, τυροπιτάδικα, φωτοτυπάδικα, ως και στριπτιτζάδικα μη-χειρότερα.



Πέρασα τη θλιβερή πόρτα και εισήλθα σε μια μεγάλη, αποκρουστική αίθουσα. Που έμοιαζε με βομβαρδισμένη περιοχή. Κάπως έτσι νόμιζα τότες πως ήταν οι εμπόλεμες ζώνες: η Βηρυτός, η Χεβρώνα, το Σεράγεβο, το σπίτι της θείας μου της Κίτσας όταν ανακάλυψε ότι ο άντρας της, ο θείος Μανωλάκης, την εκεράτωνε με την αισθητικό της (κατόπιν αυτού, άλλαξαν οι ρόλοι και έκαμε η Κίτσα αποτρίχωση στην αισθητικό).



Σε κάτι κακομοιριασμένα θρανιάκια ήταν χυμένοι διάφοροι νεολαίοι με κομματικές κονκάρδες. Μία εξ αυτών με πλησίασε (ΔΑΠ, ΠΑΣΠ, ΚΝΕ, Πανσπουδαστική, μήτε που θυμάμαι τί ακριβώς ήταν -έχει αλήθεια σημασία;), με ρώτηξε αν ήμουν πρωτοετής (γουάου, ήμουν πρωτοετής!) και μου έδωκε ένα φυλλάδιο με διάφορα τιπς.



Από το οποίο έμαθα ότι η εγγραφή μου μπορούσε να γίνει μόνο Τρίτες, Τετάρτες και Πέμπτες, 11 με 1, διότι μόνο τότες δεχόταν η Γραμματεία τους φοιτητές (τις υπόλοιπες μέρες δεν ευκαιρούσε). Και ότι αν γραφόμουν μέλος, θα είχα πρόσβαση σε φοβερές διευκολύνσεις και προσφορές, όπως δωρεάν ποτό σε ένα σκασμό μπαρς, δωρεάν θέματα προηγούμενων εξετάσεων και φοβερές εκπτώσεις σε φοβερά τριήμερα με φοβερή παρέα στη φοβερή Μύκονο. Και πράγματι, είχα αρχίσει να φοβάμαι.



Ναι, καλά το παρατήρησες. Πολλά από τα μπίλντινγκς στο Τρίνιτι φέρουν επιγραφές στα ελληνικά. Και τελοσπάντων, ακόμα και αρχιτεκτονικά, στην Ελλάδα παραπέμπουν. Κολώνες, κιονόκρανα, αετώματα. Έλα από εδώ, θέλω να σου δείξω κάτι που νομίζω θα σου αρέσει πολύ -αποτελεί άλλωστε ένα από τα κορυφαία αξιοθέατα του Δουβλίνου. Και είναι πράγματι ζούπερ εντυπωσιακό.



Βουαλά! Αυτή εδώ είναι η περίφημη βιβλιοθήκη του Τρίνιτι. Η μεγαλύτερη βιβλιοθήκη στην Ιρλανδία, καθώς περιλαμβάνει περισσότερους από 200.000 τόμους και (κρατήσου!) 4,5 εκατομμύρια χειρόγραφα -κάποια εξ αυτών, τρομερά σπάνια!



Δεν είναι τυχαίο που κατατάσσεται ανάμεσα στις ομορφότερες και σημαντικότερες βιβλιοθήκες του κόσμου. Ξύλινες προθήκες, υποδειγματική τοποθέτηση των βιβλίων, σκάλες με ροδάκια για να ανεβαίνει κανείς στα αψηλά ράφια -η ηδονή του κάθε βιβλιολάτρη.



Αριστερά και δεξιά, κατά μήκος του κεντρικού διαδρόμου, συναντάς μία σειρά από προτομές. Σημαντικών μορφών της παγκόσμιας σκέψης. Πάνθεον το λέμε!



Εννοείται πως εδώ ξεκινάς από τον Όμηρο. Της Οδύσσειας και της Ιλιάδας. Που αν το καλοσκεφτείς, είναι από τα υψηλότερου επιπέδου δημιουργήματα της ανθρώπινης διανόησης.



Και παρακάτω βρίσκεις και άλλους. Τον Σωκράτη και τον Πλάτωνα. Και βεβαίως, τον Αριστοτέλη.



Σχεδόν ξεχνάς ότι βρίσκεσαι στην άλλη άκρη της Ευρώπης, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τη γη που γέννησε τις σπουδαίες ιδέες, που θεμελίωσε τη λογική, που διαμόρφωσε την ηθική και τη φιλοσοφία. Κι όμως, σε ένα χώρο σαν κι αυτό, νιώθεις εξαιρετικά κοντά. Γιατί βρίσκεσαι σε ένα ναό της γνώσης, σε ένα περιβάλλον πολιτισμού και καλαισθησίας, σε ένα μέρος που απευθύνεται στο πνεύμα και αποθεώνει τη μάθηση.



Όχι, εδώ δεν έχουμε κομματικές νεολαίες, μήτε είχαμε ποτές καταλήψεις. Οι αίθουσες διδασκαλίας είναι καθαρές και ευπρεπισμένες. Και κανείς δεν διανοείται να καπνίσει ή να κολλήσει αφίσες ή να σπάσει την καρέκλα ή να γράψει στον τοίχο ή τελοσπάντων να ασχημονίσει κατά ουδένα τρόπο.



Επίσης, εδώ δεν χτίζουμε τους καθηγητές στα γραφεία τους, δεν μπαίνουμε στην Πρυτανεία φωνασκώντας και διεκδικώντας να συμμετέχουμε στη διοίκηση του Πανεπιστημίου, δεν διανοούμαστε να χάνουμε διαλέξεις, δεν υπάρχει στο λεξιλόγιό μας η φράση "αιώνιος φοιτητής".



Και όχι, οι καθηγητές μας δεν εκλέγονται βάσει του ποιον έχουν μπατζανάκη, σε ποιο κόμμα ανήκουν και δεν καταλαμβάνουν έδρες κατόπιν μίας μακράς περιόδου γλειψίματος και διαπλοκής. Αλλά κρίνονται αποκλειστικά βάσει του ερευνητικού τους έργου.



Και όχι, το Τρίνιτι δεν κλείνει από φόβο επεισοδίων, όταν γιορτάζουμε κάποια επέτειο, τύπου αποκατάσταση της δημοκρατίας ή αντίσταση έναντι εσωτερικών ή εξωτερικών εχθρών. Ειλικρινά, όλα αυτά που μου λες, μου φαίνονται κινέζικα εδώ. Ή μήπως ελληνικά;



Είπαμε, η Ελλάδα βρίσκεται μερικά χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Παρότι θα βρεις κάμποσες αναφορές σε εκείνη, σαν φυλλομετρήσεις κάποιους από τους τόμους της βιβλιοθήκης του Τρίνιτι.



Μόνο που η εικόνα που θα σχηματίσεις για την Ελλάδα, μέσα από τα διαβάσματα και τις ιστορικές της αναφορές, φοβούμαι πως δεν ανταποκρίνεται διόλου στη σύγχρονη πραγματικότητά της. Και δεν ξεύρω για σένα, αλλά προσωπικά ετούτο το κοντράστ ανάμεσα στις εικόνες που βλέπω εδώ στο Τρίνιτι και τις εμπειρίες μου στα ελληνικά Πανεπιστήμια, με καταθλίβει και με πληγώνει. Δεν έχω πια όρεξη να συμμετέχω σε εορτασμούς του Πολυτεχνείου. Δεν μειώνω τη σημασία της αντίστασης στη χούντα. Απλώς θυμάμαι, πριν μερικά χρόνια, τα μαθήματα που έκανα εκεί. Σε μία αίθουσα ημι-κατεστραμμένη από τους καταληψίες. Που όταν τελείωνε η διάλεξη, αργά το βράδυ, αναγκαζόμασταν να φύγουμε όλοι μαζί για λόγους ασφαλείας. Γιατί πρέπει νάσαι τρελός για να μείνεις μόνος σου όταν πέσει το σκοτάδι εντός του χώρου του Πολυτεχνείου. Και ακόμα πιο τρελός για να βγεις από την έξοδο της Τοσίτσα και να διασχίσεις την περιοχή των ναρκομανών για να βγεις στην Πατησίων να πάρεις το λεωφορείο.



Κάποτες λέγαμε ότι όταν εμείς οι Έλληνες χτίζαμε Παρθενώνες, οι δυτικοευρωπαίοι ήσαν ανεβασμένοι στα δέντρα. Και γελάγαμε. Σήμερα, παρακολουθώντας εντός και εκτός του ελληνικού Πανεπιστημίου, την κατάντια του, θα μου επιτρέψεις να πω πως οι Έλληνες είναι ανεβασμένοι στα δέντρα. Κι αντίς για διαλεκτική, εγώ ακούω γρυλίσματα. Άναρθρα, πρωτόγονα και τρομαχτικά γρυλίσματα.

23 σχόλια :

  1. Ποσο μα ποσο λυπηρα ειναι αυτα που γραφεις.Και τα 2 μου παιδια επαθαν σοκ την πρωτη μερα που πηγαν στις σχολες τους κ αντικρυσαν τις εικονες που περιγραφεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και πάνω που λέει κανείς "δεν υπάρχει χειρότερος, πιο γκρίζος και απαξιωμένος χώρος από το σχολείο", τσουπ, περνάει στις Πανελλήνιες και βρίσκεται στο Πανεπιστήμιο. Και καλά να βρεθεί σε κάποιο περιφερειακό που είναι τελοσπάντων κάπως πιο φροντισμένο! Αν τύχει και περάσει σε Πολυτεχνείο, Πανεπιστήμιο Αθηνών, Πάντειο και λοιπά κεντρικά, τον περιμένει η κατάθλιψη!

      Την καλημέρα μου, fhamidieli!

      Διαγραφή
  2. Καλημέρα ελεύθερο πτηνό.
    Φεύ! Με πήγες τρεις δεκαετίες πίσω. Πρώτη μέρα στο Πανεπιστήμιο. Το να κάθομαι στο έδρανο, όνειρο κερδισμένο με αίμα και ιδρώτα. Αναμένοντας την έναρξη, μπαίνει ο συνδικαλιστής και ανακοινώνει κατάληψη. Για λόγους καταληπτούς (για τους οποίους συμμετείχαμε) αλλά και ακατάληπτους (για τους οποίους το/τα κόμμα/τα που που την υποκίνησαν, την έληξαν κάτι μηνες μετά, όταν δεν την χρειάζονταν πλέον).
    Από τότε, το "ψωμί - παιδεία - ελευθερία" έχει πάρει άλλο νόημα μέσα μου. Με τους υπονομευτές της ελευθερίας, να βρίσκονται πολύ πιο κοντά μου, απ ότι νομιζα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα ελεύθερη Άννα μου! Αυτό με τις κομματικές νεολαίες, ειλικρινά με υπερβαίνει. Δεν καταλαβαίνω με τίποτα για ποιο λόγο στον υπόλοιπο πλανήτη μπορούν τα Πανεπιστήμια να έχουν φοιτητικές ενώσεις μη-κομματικές (που είναι χρήσιμες και καλλιεργούν τη συλλογικότητα) και εδώ στην Ελλάδα πρέπει οπωσδήποτε να περιφέρεσαι με την κομματική σου ταυτότητα από τα δεκαοχτώ. Και τελοσπάντων και άλλοι κάμανε επαναστάσεις και αντιστάσεις και ανατροπές, αλλά δεν τα καίνε και δεν τα ισοπεδώνουν όλα κάθε τρεις και λίγο με πρόσχημα τις όποιες διεκδικήσεις τους.

      Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
    2. Φυσικά και στα ελληνικά Πανεπιστήμια πρέπει να υπάρχουν κομματικές και όχι φοιτητικές νεολαίες (και από τα σχολεία, θα πω εγώ), επειδή υπηρετούν έναν συγκεκριμένο σκοπό: να μάθουν στους Έλληνες από μικρούς τη διχόνοια και, κυρίως, για να τους προβατοποιήσουν από μικρούς, έτσι ώστε να μπορεί ο κάθε κομματοβοσκός να τους πηγαίνει όπου θέλει να βελάζουν.
      Τι δεν καταλαβαίνεις, πιγκουίνε, που ήρθες από τα ψυχρά τα μέρη με τα χιόνια και μας μοστράρεις τις ωραίες σου φωτογραφίες (έχεις χρησιμοποιήσει και photoshop, έλα τώρα, ομολόγησέ το);
      Πάντως, το χειρότερο, δεν είναι το τι βρήκαμε εμείς όταν γραφτήκαμε στο πανεπιστήμιο, το χειρότερο είναι ότι τα πράγματα έχουν χειροτερέψει πολύ από τότε. Πάτο δεν έχει αυτό το πηγάδι...

      Διαγραφή
  3. μια απο τα ίδια και στη Φιλοσοφικη ,όταν πέρασα !Καταθλιπτικό περιβάλλον ,κοιτούσα πότε να βγω έξω να αναπνεύσω....εχω τελειωσει εδω και 20 χρονια ,οι περισσοτεροι καθηγητες μου ειναι εκει ακομα κι οποιον βρισκω να εχει τελειωσει μεχρι τωρα τον ρωτώ για τα βιβλία των παραδόσεων από τους ιδιους καθηγητες! Ακόμα τα ίδια!!!!!! 20 χρόνια ακριβώς τα ίδια και τα ίδια ,τις ιδιες σημειωσεις ,που σημειωτεον εχουν γίνει με τη βοήθεια των (καλύτερων) φοιτητων....Ζηλευω κι εγω αυτά τα πανεπιστήμια και πραγματικά ,όνειρό μου είναι να σπουδάσουν εκει τα παιδιά μου!
    Έβλεπα προχτές ,τον καθηγητη Νανοπουλο ,που διδάσκει στο Τέξας να μιλάει για την κατάσταση στα ελληνικά και ξένα πανεπιστημια και τόνισε ο άνθρωπος πόσο άξια είναι τα ελληνόπουλα και πόσο χάνονται με το σύστημά μας!
    Μακάρι να είμασταν πάνω στα δέντρα ,κάτι θα βλέπαμε απο ψηλά και θα το ακολουθούσαμε!
    Στις σπηλιές έχουμε χωθεί Πίγκου,στις σπηλιές!
    Καλημέρααααααααα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δυστυχώς το Πανεπιστήμιο συνεχίζει να απαξιώνεται: σε επίπεδο υποδομών, συγγραμμάτων (εγώ δεν κατάλαβα ποτέ τη λογική του ενός και δωρεάν βιβλίου -ο φοιτητής πρέπει να εκτεθεί σε βιβλιογραφία και η αναζήτηση / έρευνα είναι βασικό κομμάτι της μελέτης του), αλλά και ουσίας. Διαπλοκή, αναξιοκρατία, ιδρυματισμός και κομματοκρατία. Και έλλειψη αισθητικής. Που μπορεί κάποιοι να θεωρούν δευτερεύουσας σημασίας, αλλά επιμένω να τονίζω σε κάθε τέτοια συζήτηση.

      Στις σπηλιές λοιπόν, Νάσια μου. Στις σπηλιές.

      Τις καλημέρες μου!

      Διαγραφή
  4. Αυτό το κόντραστ με της φωτογραφίες του Τρίνιτι και της περιγραφής των δικών μας Πανεπιστημίων είναι ανατριχιαστικό! Πόσο δίκιο έχεις! Οι ρόλοι έχουν πλέον αντιστραφεί και εμείς είμαστε τώρα ανεβασμένοι πάνω στα δέντρα (ή χωμένοι στις σπηλιές όπως λέει η Νάσια) και οι δυτικοευρωπαίοι προοδεύουν! Και ξέρεις, η πρώτη μου σκέψη όταν διάβασα το κείμενό σου ήταν ένα τεράστιο "ΓΙΑΤΙ?" Γιατί έχουμε φτάσει σ΄αυτό το σημείο ενώ, δεδομένης της ιστορίας μας, θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε να εξελισσόμαστε και να αποτελούμε πρότυπο για όλους? Πώς αφήσαμε τα πράγματα να φτάσουν μέχρι εκεί? Και γιατί δεν κάνουμε κάτι για ν'αλλάξει αυτή η κατάσταση?
    Καλημέρα πιγκουινάκι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Έχω δει αμφότερα τα ιδρύματα απ έξω, δεν είχα την τύχη να έχω πανεπιστημιακή μόρφωση - αλλά αυτό δεν είναι το θέμα μας. Το θέμα μας είναι ο σεβασμός στην Παιδεία όπου δυστυχώς στην έρμη τούτη χώρα δεν υπάρχει από πουθενά. Την καλημέρα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν είναι μόνο ο σεβασμός στην παιδεία, αγαπητέ, που μας λείπει, δεν το έθεσες σωστά. Στην Ελλάδα μάς λείπει γενικά ο σεβασμός.
      Είμαστε, δυστυχώς, παρτάκηδες, και νομίζουμε ότι είμαστε το κέντρο του σύμπαντος και ότι όλα έχουν φτιαχτεί για να εξυπηρετήσουν τις δικές μας, προσωπικές, ... να μην τις χαρακτηρίσω. Όταν βλέπεις δικηγόρους, που είναι - υποτίθεται - οι κατ'εξοχήν υπηρέτες της δικαιοσύνης, να είναι οι πρώτοι που θα ψάξουν πώς να παρακάμψουν τους κάθε είδους κανονισμούς, τι περιμένεις;
      Εγώ, προσωπικά, έχω απογοητευτεί πλήρως και δεν βλέπω να βελτιώνεται η κατάσταση. Απλώς, λόγω προσωπικής ηθικής, προσπαθώ να είμαι σωστή και να κάνω αυτό που πρέπει. Αν ο καθένας από εμάς φρόντιζε να βελτιωνόταν λιγουλάκι, πόσο καλύτερη θα γινόταν η ζωή μας!

      Διαγραφή
  6. Πιγκουίνε, ελπίζω ότι το "τι είπες τώρα" σημαίνει ότι συμφωνώ μαζί σου. Αλλιώς, κακώς το τσεκάρισα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ανάρτηση για αναδημοσίευση δίχως άλλο!
    Καλύτερα δεν μπορούσες να γράψεις για τη σημερινή επέτειο!
    Φιλιά και καλή εβδομάδα πίγκου μου♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. απόλυτα ακριβής περιγραφή της ελληνικής πραγματικότητας που δεν έχει καμιά σχέση με αυτό που λέγεται μάθηση. είμαστε η ντροπή της ευρώπης όσον αφορά τα πανεπιστήμιά μας και όχι μόνο.
    εξαιρετικές φωτογραφίες πτηνό μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Καλαμιά στον Κάμπο17 Νοε 2014, 4:16:00 μ.μ.

    Δεν σε καταλαβαίνω... Γιατί είσαι τόσο πολύ εναντίον της κομματικοποίησης και των καταλήψεων σχολείων και Πανεπιστημίων; Τι μπορεί να πάθει ο μαθητής ή ο φοιτητής; Το πολύ- πολύ να γίνει αρχηγός κόμματος και στη συνέχεια και πρωθυπουργός !!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Και εγω φανατική του 'Όλα για το Πτυχιο". Μου δημιουργησε τόσες υψηλες προσδοκιες, αλλα καταποντίστηκαν όλες από την πρωτη μερα στη σχολη στο πανεπιστημιο Πατρων - αρχες δεκαετιας του 90. Ξεκιησαμε με καταληψεις βλέπεις. Ναι και τα περιφερειακα πανεπιστημια δε διαφερουν απο εκεινα της Αθηνας. Ευστοχα τα σχολια σου καλη συνεχεια Πιγκουίνε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Αυτές οι ξένες σειρές και ταινίες μας κατέστρεψαν έχω να πω εγώ... Φαντάζεσαι τα πανεπιστήμια κάπως σαν το "Τρίνιτι" και με το που πατήσεις το πόδι σου στο ελληνικό πανεπιστήμιο θέλεις να βάλεις τα κλάματα και να τρέξεις όσο πιο μακριά γίνεται...
    Δε θα άλλαζα ούτε λέξη από αυτά που έγραψες! Μπράβο σου για ακόμα μια φορά!
    Υ/Γ: το σχόλιο της Αναστασίας από πάνω μου θυμίζει τη δικιά μου εμπειρία στο πανεπιστήμιο Πατρών και τα χαμένα από καταλήψεις εξάμηνα, μόνο που εγώ πέρασα εκεί 17 χρόνια αργότερα... Σε τι να ελπίζω τελικά;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Πού να δεις το Trinity College από κοντά να δεις τι κατάθλιψη θα πάθεις για την Ελλάδα...
    Αυτοί οι λαοί (π.χ. Ιρλανδοί) σε σχέση με την Ελλάδα, τίποτα δεν έχουν.
    Ένα τόσο δα πραγματάκι έχουν κ το αναδεικνύουν, το προσέχουν, το στολίζουν κ το προφυλάσσον. Ακριβώς όπως κ εμείς :-(...

    Πού να δεις το Grand Canal!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Εγώ θα συμφωνήσω με αυτά που λες για τα ξένα Πανεπιστήμια και κυρίως με τα ''βόρεια''. Επίσης λέω ότι είμαι ενάντια στα κόμματα για τον εξής λόγο. Μπήκα φέτος στη σχολή μου εδώ στην Ελλάδα και μπορεί να μην μου ''όρμησαν'' γιατί έδωσα με ομογενείς και ήρθα μια βδομάδα αργότερα(φυσικά δεν θα πω ποια σχολή γιατί δεν είναι πρέπον). Οπότε λέω και ρωτώ σε τι ωφέλησαν τα κόμματα όλα αυτά τα χρόνια. ΤώραΟ πολιτικός νοιάζεται για την τσέπη του. Είδατε να κάνει τίποτα καλό στην Ελλάδα; Και όπως έλεγε ένας αγαπητός καθηγητής μου είμαστε σκατέ ολέ. Θέλω να μπω σε μια σχολή με περηφάνεια (που μόνο οι στρατιωτικές σχολές μπορούν να προσφέρουν γιατί σε εκτιμούν και ξέρεις ότι θα επιτύχεις). Η σχολή μου αν και μπορεί να μου προσφέρει ανοιχτές πόρτες στη ζωή μου με απογοητεύει και μάλλον θα ψάξω να εξασκηθώ αλλού. Το μόνο που ξέρω είναι ότι οι ξένοι πιο πολύ νοιάζονται για τους προγόνους μας απ ότι εμείς. Μας φτύνουν και καλά κάνουν γιατί απ ότι έχω διαπιστώσει μόνο η ψυχή μας ως πολίτες μένει ζωντανή και μόνο ο στρατός τιμά και σέβεται τους προγόνους μας και γι αυτό θεωρώ τιμημένο τον Έλληνα στρατιώτη. Μην ξεφεύγω όμως. Η χώρα μας έχει ένδοξη ιστορία και εμείς οι ''καινούργιοι'' δεν νομίζω ότι την τιμάμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Ὅλα καλά καί ἅγια. Κάποια πρόταση; Μόνο γκρίνια; Συμφωνῶ στά περισσότερα πού γράφεις παρ`ὅτι δέν ἔχω τοῦ λόγου μου πανεπιστημιακή μόρφωση. Κι ἄν σοῦ άρέσει τόσο πολύ ἡ Ἰρλανδία καί τό Τρίνιτυ τί κάνεις ἐδῶ; Καί μήν βιαστεῖς νά μοῦ άπαντήσεις πώς δέν ἀντιλαμβάνομαι τό πνεῦμα τοῦ κειμένου σου. Μήπως το βαθύτερο πρόβλημα τῶν περισσοτέρων άπό ἐμᾶς εἶναι τελικά ἡ ξενομανία; Δημήτρης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δημήτρη, δυστυχώς τα όσα γράφω δεν είναι αποτέλεσμα μίας συγκυριακής ή αυθαίρετης εντύπωσης. Αλλά μίας μακροχρόνιας και συστηματικής εμπειρίας. Βλέπεις, βρίσκομαι πάρα πολλά χρόνια στο χώρο της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης. Την οποία έχω γνωρίσει υπό πολλές ιδιότητες, σε πολλά Πανεπιστήμια και σε διαφορετικές χώρες. Και ναι, έχω αμέτρητες προτάσεις. Τις οποίες έχω διατυπώσει πάρα πολλές φορές σε ετούτο το μπλογκ (παρότι διαφεύγουν της συνήθους θεματολογίας του). Ενδεικτικά, σε παραπέμπω εδώ: http://pigkouinos.blogspot.gr/2013/09/blog-post_1944.html

      Διαγραφή
  15. Ας πω και γω κάτι. Το διδακτορικο που εκανα στα μαθηματικά εδώ στην ελλάδα ήταν σκληρό και δύσκολο - 8 χρόνια μου πήρε. Και εδωσε απότοκα δημοσιεύσεις σε ξένα περιοδικά. Όταν πήγε όμως ένας φίλος, καμιά δεκαετία μικρότερος να κάνει - κι έκανε μέσα σε 2,5 χρόνια- διδακτορικό στην Αγγλία, τα πράγματα ήταν όπως τα περιγράφεις εδώ. Μου είπε όμως και κάτι άλλο. "δεν μ αρέσει αυτό που έκανα. Είναι επιφανειακό, σα να πλήρωσα και το πήρα, εμπόριο ίσα ισα για να φανεί το πανεπιστήμιο ότι κάνει δημοσιεύσεις". Μ' αλλα λόγια σε μια εποχή που ο πολιτισμός καταρρέει, σε ένα Μεσαίωνα, ίσως το "απέξω", αυτό που φαίνεται και μοιάζει ελκυστικό να μην είναι και τόσο αληθινό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ενδιαφέρουσα συζήτηση ανοίγεις και με πολλές προεκτάσεις. Στην Ελλάδα, εκείνο που λείπει είναι το πλαίσιο οργάνωσης και οι υποδομές. Αλλά και ο επαγγελματισμός και η συνέπεια. Που επαφίεται δυστυχώς στο φιλότιμο και την καλή προαίρεση ενός εκάστου που εργάζεται στο Πανεπιστήμιο. Η δική μου εμπειρία πάντως από το διδακτορικό ήταν μία πολύμηνη καθυστέρηση στην υποστήριξή του διότι απεργούσαν οι καθηγητές, μία απίθανη ταλαιπωρία στην ανεύρεση πηγών και βιβλιογραφίας ελλείψει αξιόπιστων βιβλιοθηκών και μύρια άλλα προβλήματα που είχαν να κάμουν με το πελατειακό σύστημα εντός του Πανεπιστημίου. Το κακό όμως εντέλει, δεν είναι αυτό: παντού και πάντα, θα υπάρχουν αδυναμίες. Το κακό είναι ότι δεν βελτιώνεται τίποτα και όλα αφήνονται στην παρακμή και στον ωχαδελφισμό. Ήρθε και η κρίση, σταμάτησαν τα κοινοτικά κονδύλια, έφυγαν πολλοί από τους καθηγητές που ήσαν ανταγωνιστικοί και ξεμείναμε με τις μιζέριες μας!

      Την καλημέρα μου! :)

      Διαγραφή
    2. Συμφωνώ με τις υποδομές, τα τεχνικά, την οργάνωση και όλα αυτά. Αλλά κάποιοι συνεχίζουν την έρευνα και παρά τις αντιξοότητες εκτιμώνται από τους ξένους τουλάχιστο σαν ισότιμοι.. πχ, βλέπε http://link.springer.com/article/10.2478%2Fs11533-012-0110-y για το πώς μιλάει για την ελληνική ερευνητική ομάδα ο Ciesilski. ΒΕΒΑΙΑ εδω στην ελλάδα κανείς δε μιλα γιαυτους

      Διαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.