Τρίτη, 25 Νοεμβρίου 2014

Το κυριακάτικο ρεπό


Ουρανοξύστες, τεράστιοι λεωφόροι, εξώτικ βλάστηση, πολυκοσμία, οργάνωση και καθαριότητα. Αυτά είναι τα πρώτα που σου κάμουν εντύπωση εδώ, στο κέντρο του Χονγκ Κονγκ. Κι αν έχεις αρχίσει να αναστενάζεις από τώρα, πού να συγκρίνουμε και τα πορτοφόλια μας! Διότι λυπάμαι που θα σε απογοητεύσω, αλλά τουλάχιστον διπλάσιο, το έχει ο χονγκογκέζος. Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ του, μη-χειρότερα! (μα τι άλλο έβαλες πάλι με το μυαλό σου;) Πενηντακάτι χιλιάδες δολάρια το χρόνο αυτός (εύκολα!), εικοσικάτι χιλιάδες δολάρια το χρόνο εσύ (δύσκολα!).


Θα μου πεις, τι πας και συγκρίνεις ρε πτηνό; Το αφάν γκατέ με τη μπασκλασαρία! Διότι τελοσπάντων, άλλες οι συνθήκες στο Χονγκ Κονγκ των πολυεθνικών, του νεοφιλελευθερισμού και της ιδιότυπης αγγλοκινέζικης κουλτούρας και άλλες στην Ελλάδα της κρίσης, των μνημονίων και της ιδιότυπης ανατολικοβαλκάνιας μενταλιτέ. Πράγματι, δεν τίθεται θέμα σύγκρισης. Ένα θα σου πω: 8,5% του πληθυσμού εδώ διαθέτει τραπεζικό λογαριασμό ενός εκατομμυρίου και πάνω -κλείσε το στόμα σου, θα μπει καμιά (εξώτικ) μύγα. Σχεδόν ένας στους δέκα που βλέπεις γύρω σου, είναι εκατομμυριούχος.


Αλλά δεν σε έφερα εδώ για επίδειξη πλουτισμού -καλά νάναι οι άνθρωποι, να τα χαίρονται! Σε έφερα για να σου δείξω μία άλλη -λίγο ιδιότυπη- πτυχή αυτής της ευημερίας. Δεν ξεύρω αν το έχεις προσέξει, αλλά τα κτήρια εδώ στο κέντρο της πόλης (στο λεγόμενο "Σέντραλ") συνδέονται με εναέριες πεζογέφυρες. 


Αυτές οι πεζογέφυρες συνθέτουν έναν εναέριο λαβύρινθο με πλήθος διακλαδώσεων και πολλαπλά μπες-βγες σε κτήρια. Επίσης, υπάρχουν σκάλες για να κατέβεις στο επίπεδο του δρόμου, ασανσέρ και πλατφόρμες που σε μεταφέρουν στα έγκατα της γης, στο μετρό (όπου υπάρχει άλλη, υπόγεια διακλάδωση με διαβάσεις και καταστήματα) και βεβαίως άλλα ασανσέρ που σε σκαρφαλώνουν απάνου σε κτήρια με γραφεία, διαμερίσματα, εμπορικά κέντρα, υπηρεσίες, ξενοδοχεία και ό,τι άλλο φανταστείς. Ζαλίστηκες;


Είναι στ'αλήθεια κάπως μπερδεμένο. Αλλά και εξαιρετικά βολικό, όταν το συνηθίσεις! Πολλοί από τους εναέριους διαδρόμους είναι ζούπερ φουτουριστίκ με μέταλλο και κρυφούς φωτισμούς και αεροδυναμικά ανοίγματα, σε σημείο που έχεις την αίσθηση ότι περπατάς σε κάποια φανταστική πολιτεία του μέλλοντος! Άσε που ταιριάζουν ωραιότατα και με την ίνοξ κουζίνα σου. Συνήθως οι διάδρομοι αυτοί είναι γιομάτοι κόσμο που πηγαινοέρχεται με γοργά βήματα και κοιτάζει ουχί μπροστά του, αλλά στο κινητό του ή στο τάμπλετ του (έχουμε γουάι-φάι παντού) -κι αν είσαι ανυποψίαστος, έχεις την αίσθηση ότι θα σε ποδοπατήσουν και προσπαθείς εσύ με τρόμο να κάμεις ζιγκ ζαγκ για να μην πέσουνε απάνου σου.


Εντούτοις τις Κυριακές, συμβαίνει κάτι περίεργο. Πέραν από το νευρικό, διερχόμενο πλήθος, βρίσκεις παρέες γυναικών να κάθονται στρωματσάδα κάτω. Απάνου σε χαρτόκουτα και σε τσίτια. Ξυπόλητες, με τις τσάντες τους αγκαλιά.


Είναι οι Φιλιππινέζες. Το άλλο 10% του πληθυσμού του Χονγκ Κονγκ. Που δουλεύει στα ακριβά απάρτμεντς, που καθαρίζει τα στόρια, που κάμει τα ψώνια στο σούπερ μάρκετ, που μαγειρεύει για το παιδί, που προσέχει τον παππού.


Είναι οι γυναίκες του μεροκάματου. Είναι η άλλη όψη του νομίσματος. Κι αυτή είναι η μοναδική τους στιγμή ελευθερίας. Η κυριακάτικη έξοδός τους.


Από όλες τις άκρες του Χονγκ Κονγκ, μαζεύονται κάθε Κυριακή, εδώ στο Σέντραλ και σχηματίζουν παρέες και κοινότητες. Η πρώτη τους στάση είναι η Καθολική Εκκλησία. Κι έπειτα έρχονται εδώ. Στις φουτουρίστικ εναέριες διαβάσεις. Και κάθονται ανακούρκουδα. Βγάζουν από τις τσάντες τους ταπεράκια. Με αντόμπο και πανσίτ. Κερνάνε η μία την άλλη κι αρχίζουν όλες μαζί να μασουλάνε. Και να κουτσομπολεύουν.



Και να στέλνουν μηνύματα με τα κινητά. "Κορασόν, είμαι με τα κορίτσια, στη διασταύρωση Πέντερ στριτ με Τσάτερ ρόουντ. Έλα, γιατί αρχίσαμε να τρώμε!"



Κι επειδής εδώ ο καιρός είναι αλλόκοτος και μπορεί να κάμει ζέστη και υγρασία και κρύο και βροχή μαζί, οι Φιλιππινέζες του Χονγκ Κονγκ είναι προετοιμασμένες για όλα τα κλίματα. Έχουν στην τσάντα τους και ζακετούλα, έχουν και ομπρέλα.


Κι αν τελοσπάντων, ανοίξουν οι ουρανοί και δεν παλεύεται το υπέργειο, μαζεύομεν τα μπογαλάκια μας και μεταφερόμαστε στο υπόγειο. Στα έγκατα της υπέρλαμπρης πόλης.


Διότι σιγά μην χάσουμε εμείς το ρεπό μας, επειδής κάμει ο καιρός τα κουτουρού του. Συνεχίζουμε το κουσκούς και το φαγοπότι, σιάχνουμε η μία τα μαλλιά της άλλης, κάμουμε τα πεντικιούρ-μανικιούρ μας, δείχνουμε φωτογραφίες στα κινητά μας.


Κι ύστερα την πέφτουμε και στον ύπνο. Με μαξιλάρι, την τσάντα μας. Ή η μια στον ώμο της άλλης. 


Κάθε Κυριακή, το κέντρο του Χονγκ Κονγκ φιλοξενεί για κάποιες ώρες ένα τεράστιο αστικό πικ νικ. Και οι κομπάρσες της καθημερινότητας, γίνονται για λίγο πρωταγωνίστριες. Βγαίνοντας από την αφάνεια της ρουτίνας τους και καταλαμβάνοντας το χώρο, ανάμεσα στα επιβλητικά περιστύλια, τους αψηλούς ουρανοξύστες, τις πανάκριβες μπουτίκ, τα γυαλιστερά εμπορικά κέντρα και τους μονδέρνους εναέριους διαδρόμους. Λαός και Κολωνάκι.


Και για μια στιγμή, σου υπενθυμίζουν το δικό τους αγώνα επιβίωσης. Όλες μαζί, αλλά και εντελώς μόνες. Μακριά από την οικογένεια, τους φίλους και την πατρίδα τους. Ηρωίδες που με αυταπάρνηση βρέθηκαν σε ένα αλλότριο περιβάλλον, σε ένα ξένο μέρος. Η ανάγκη, βλέπεις. Αχ αυτή η ανάγκη.

Περπατώ ανάμεσα σε αυτές τις γυναίκες. Και σκέφτομαι. Πως κάθε φορά που γκρινιάζω για την καθημερινότητα, κάθε φορά που σιχτιρίζω το πόσο σκληρά εργάζομαι νυχθημερόν, οφείλω να θυμάμαι. Ετούτη την εικόνα. Των μεταναστριών. Εκείνων των ξεριζωμένων ανθρώπων που προσπαθούν με αξιοπρέπεια να επιβιώσουν. Ουχί μόνο στο Χονγκ Κονγκ, αλλά παντού. Που δουλεύουν για να ζήσουν τους όσους άφηκαν πίσω στην πατρίδα. Και που ζουν για ένα ρεπό. 

12 σχόλια :

  1. Εντάξει δεν έχω λόγια.
    Το μόνο που μπορώ να πω είναι να χαμογελάμε που και που όπως αυτές οι γυναίκες που παλεύουν καθημερινά αλλά βρίσκουν πάντα το άσπρο σημείο μέσα στην μαυρίλα!
    Την καλημέρα μου πτηνούλι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό είναι και το πόιντ του κειμένου, Έλενα! Παρά την κρίση, παρά την ανεργία, παρά τον ΕΝΦΙΑ και τα τόσα άλλα που μας κατατρέχουν, ευτυχώς εδώ στην Ελλάδα δεν έχουμε φθάσει σε αυτό: στην ανάγκη να ξεριζωθούμε και να πάμε ως εσωτερικοί σε ξένα σπίτια να καθαρίζουμε ηλικιωμένους. Όχι, δεν μειώνω τη σφοδρότητα της δικής μας κρίσης. Απλώς προσπαθώ να την τοποθετήσω στη σωστή της διάσταση.

      Την καλημέρα μου, Έλενα!

      Διαγραφή
    2. Η Νάσια έχει ένα θεματάκι με την πρόσβαση στο ίντερνετ (όλα τα μαθαίνει το πτηνό!).
      Επομένως της έχουμε δώκει ρεπό!
      :)

      Διαγραφή
  2. Καλημέρα πτηνό, οι φυσιογνωμίες των κοριτσιών αυτών πόσο γνωστές εδώ, τόσα χρόνια πριν και ακόμα, όμορφες και χαμογελαστές φιγούρες, ξεριζωμένες απ την πατρίδα τους για να σηκώσουν το βάρος του νεοπλουτισμού των ανεπτυγμένων. Κάποτε ήμασταν εμείς - και ακόμα υπέρχουν Φιλιππίνες εδώ - τώρα στο Χονκ Κονγκ. Δυστυχώς είναι οι πολλές ταχύτητες που τρέχει το είδος μας, οι ταχύτητες που άλλους δεν χωρούν και άλλοι περισσεύουν... καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Η ευτυχία βρίσκεται στα απλά, καθημερινά πράγματα, στα πρόσωπα των δικών σου ανθρώπων. Εννοείται ότι τα χρήματα βελτιώνουν την ποιότητα της ζωής, αλλά δεν είναι το παν. Πρέπει να μπορούμε να βλέπουμε τα όμορφα μέσα από τα άσχημα. Δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο!
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. εξαιρετική η ανάρτησή σου. επικεντρωμένη σ' αυτές που έχουμε μάθει να μη βλέπουμε.
    μπράβο πιγκουίνε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Τι όμορφο ταξίδι μας πήγες πάλι Πιγκού μου !!!!
    Πολλά φιλιά
    Σόφη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Άσχετο, αλλά τελικά πήγες στο Συρανό;

    Άσχετο 2: Δεν θυμίζει λίγο τεράστιο πικ-νικ που βλέπεις τα Σάββατα στην Κων/πολη;

    Άσχετο 3: Πλούσιοι πλούσιοι, αλλά έχουν φεσώσει τον πλανήτη. Δεν είναι στις 10 πιο χρεωμένες χώρες;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Δέσποινα Δεσποινα29 Νοε 2014, 10:39:00 π.μ.

    Αγαπητέ Πιγκουίνε στείλε ένα ράμφισμα! Τι συνέβη???

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. ειχα τρελη απορία με το θέμα με τις γέφυρες, έβλεπα μία ταινία και με είχαν τρελάνει που περνούσαν συνέχεια μέσα από τέτοιους χώρους, τώρα εξηγήθηκαν πολλά. Τι να κάνουν και οι κακόμοιρες οι φιλιπίνέζες...
    Στη Σανγκάη πάλι έχουν νυφοπάζαρα πρώτο Σαββάτο του μήνα μαζεύονται όλες οι κινέζες μάνες στο πάρκο και κρατάνε βιογραφικά των παιδιών τους με την ελπίδα να γίνει κάποια γνωριμία με κάποια άλλη οικογένεια και να παντρευτούν επιτέλους..νέα μόδα στο νυφοπάζαρο ελπίζω να το κάνουν και εδώ...οι κινέζες όχι οι Ελληνίδες..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts