Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2014

Rocky Horror και μη χειρότερα!



Δεν ξεύρω για εσένα, αλλά εγώ εκεί κάπου στα έρλι τουέντις μου, είχα περάσει -ουχί ανεμοβλογιά και μαγουλάδες, κουνήσου από τη θέση σου- περίοδο μεγάλης κουλτούρας και πχιότητος. Τύπου ξημεροβραδιαζόμουν διαβάζοντας λογοτεχνίες, άκουγα Σοπέν και Χατζιδάκι, κοιμόμουν με τον Μπέργκμαν, ξυπνούσα με Φελίνι. Ανάμεσα στις λοιπές συνήθειες που είχα αναπτύξει την εποχή εκείνη, ήταν η φανατική παρακολούθηση κινηματογραφικών φεστιβάλς. Έμπαινα στην αίθουσα από το μεσημέρι, έβλεπα δυοτρεις ταινίες στο μπακ-του-μπακ και έβγαινα το βράδυ. Ζαβλακωμένος μεν, αλλά εντελώς πχιοτικά αναβαθμισμένος.



Επειδής μάλιστα όλα καινούργια μού ήτανε και όλα τα εθαύμαζα, δοκίμαζα και το κατιτίς πιο θεόμουρλο και αβανγκάρντ: αφιέρωμα στον κινηματογράφο της Παραγουάης, στη μεξικάνικη πρωτοπορία, στο κορεάτικο μιούζικαλ, στο βωβό της Γουινέα Μπισάο.



Ένα βράδυ από τα τότες, βρισκόμουν στο Άστυ επί της Κοραή (για την ακρίβεια "υπό την Κοραή", διότι αν είσαι κακοπροαίρετος, το λες και υπόγα!) για ένα αφιέρωμα στον καλτ κινηματογράφο. Ναι, ήμουν φοιτητής και είχα άπειρο ελεύθερο χρόνο -τραβάς κανένα ζόρι; Και αφού είχα περάσει ένα τετράωρο χασμουρητών με καναδυό ταινίες που (α) αναρωτιόσουν ποιος νοσηρός παραγωγός τις χρηματοδότησε, (β) δοκίμαζες τις αντοχές σου στο απαράδεκτο και (γ) σιχτήριζες την ώρα και τη στιγμή που οι αδελφοί Λυμιέρ εφηύραν το σινεμά, κατά τις δώδεκα που τελείωνε ένα σιαμέζικο θρίλερ με μία ψυχολόγο που νόμιζε ότι ήταν λιβελούλα (και στο τέλος της ταινίας, αποδείχθηκε πως ήταν απλώς κάμπια), απεφάσισα να φύγω.



Και ενώ έπεφταν οι τίτλοι (με τα διάφορα έντομα που έπαιζαν στην ταινία) και έψαχνα να φορέσω το μπουφάν μου, ανοίγουνε οι πόρτες και μπουκάρουνε ορδές κόσμου στην αίθουσα. Οι ένδεκα άνθρωποι που ήμασταν ήδη εντός, σχεδόν τρομοκρατηθήκαμε και πεταχθήκαμε από τις θέσεις μας (εκτός από έναν που έμεινε ανησυχητικά ακίνητος και παίζει να τον είχε ξεκάνει η λιβελούλα -όχι για να μην πιστεύεις το Νάσιοναλ Τζεογκράφικ που σου τις παρουσιάζει ως αθώες έντομες και τσιριμπίμ τσιριμπόμ).



Σαστισμένος από όλο αυτό το χαμό, απεφάσισα να κάτσω να δω ποια ήταν αυτή η ταινία που είχε ξεκουβαλήσει νυχτιάτικα όλους αυτούς τους δαιμονισμένους! Διότι δεν ξεύρω αν στο είπα, αλλά κάποιοι εξ αυτών που εισήλθαν, ήταν μακιγιαρισμένοι στο ψιλογκόθικ, κάποιοι άλλοι φοράγανε ζαρτιέρες, τακούνια και γκαμπαρντίνες, ενώ όλοι ήσαν στο ζούπερ τσακίρ κέφι.



Πέφτουν τα φώτα και ξεκινά ταινία ονόματι "Rocky Horror Picture Show". Με ένα ζευγάρι (η Σούζαν Σαράντον στα πολύ νιάτα της) να βρίσκεται στη μέση του πουθενά, με χαλασμένο αμάξι και τη βροχή να πέφτει καταρρακτωδώς απάνου τους. Ξαφνικά, νιώθω κι εγώ μία υγρασία στα μαλλιά μου, μία ψιχάλα, μη σου πω και ένα μπουγέλωμα. Γυρνάω έντρομος ξωπίσω μου και συνειδητοποιώ πως μία κυρία γύρω στα πενήντα με γυαλιά καρδούλες με κατέβρεχε με ένα νεροπίστολο. Και εκεί που πάω να ζητήσω εξηγήσεις, μούρχεται άλλη νεροριπή από έτερο θεατή τρεις θέσεις παραπέρα. Έλα και μη-χειρότερα λέω από μέσα μου! Όλο το σινεμά να παίζει νεροπόλεμο!



Συνεχίζει το στόρι και το ζευγάρι καταφεύγει σε πύργο από εκείνους που δεν πλησιάζεις λέμε όταν είναι βράδυ και βρέχει καταρρακτωδώς και πέφτει στην παγίδα ενός σεξομανή, φοβιστικού και ημίτρελου εξωγήινου -όπου πράγματι αρχίζω να αναπολώ τη λιβελούλα και το ντιπ μίνινγκ της ιστορίας της. Διότι δεν ξεύρω αν στο είπα, αλλά το Rocky Horror Picture Show ήταν και μιούζικαλ. Εκεί που ο σεξομανής, φοβιστικός και ημίτρελος εξωγήινος (που αποκαλύπτει πως είναι και τραβεστί) αρχίζει να τραγουδά, ξεσηκώνεται όλη η αίθουσα και τραγουδά μαζί του. Σου μιλώ για ένα συλλογικό ντελίριο.



Εντελώς, μα εντελώς διασκεδαστικό! Μετά το πρώτο μισάωρο που μπήκα στο νόημα, σε πληροφορώ πως είχα βουτήξει το νεροπίστολο της κυρίας από πίσω και κατέβρεχα τους μπροστινούς μου, τραγούδαγα ωσάν να ήμουν σε καραόκε νάιτ και φώναζα "σλατ" κάθε που εμφανιζόταν η Σούζαν Σαράντον (ακολουθώντας το πλήθος που έκαμε το ίδιο!). Όταν εντέλει γύρισα σπίτι, έψαξα στο ίντερνετ για να καταλάβω. Τί διάολο ήταν αυτό το πράμα;



Μα ένα από τα πιο καλτ θεάματα στον κόσμο! Ένα τρεχαγύρευε στόρι που δύσκολα μπορείς να ταξινομήσεις (το διεκδικούν πολλές κατηγορίες, καθώς είναι κοινωνικό, μιούζικαλ, θρίλερ και επιστημονικής φαντασίας μαζί!) και κατά τη γνώμη μου, είναι από τα πράματα που πρέπει να ιδείς τουλάχιστον μία φορά στη ζωή σου. Γιατί είναι εμπειρία. Και αν σου κάμει εντύπωση μία φορά ως κινηματογραφική ταινία, που να το ιδείς και στο θέατρο. Διότι ναι, πρόκειται κατά βάση για θεατρικό. Που κάποια χρόνια αργότερα είδα στα εξωτερικά και το καταδιασκέδασα, θυμούμενος βέβαια και τη βραδιά στο Άστυ.



Γιατί στα λέω όλα αυτά; Μα διότι το Rocky Horror έχει ανέβει εδώ και κάποιες εβδομάδες από ελληνικό θίασο και παίζεται στο κέντρο της Αθήνας! Υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Κωνσταντίνου Ρήγου. Και με ένα καστ νέων ηθοποιών. Συν τον Μαζωνάκη. Ναι, τον Τζωρτζ Μαζωνάκη. Ναι, τον έλα-που-δεν-μπορώ, πλέον-ν'α-ντισταθώ, σ'αυτό το γκούτσι φόρεμα που φοράς και στο ρυθμό που απόψε βράδυ το κορμί σου κουνάς. Όπως καταλαβαίνεις, πήγα με μικρό καλάθι. Και μεγάλη περιέργεια. Πώς θα μπορούσαν να υποστηρίξουν το απόλυτο καλτ στα ελληνικά όλοι ετούτοι; Και δη, στη σκηνή του Rex; Πλάι στο Ιντεάλ με κάτου από το Εθνικό;



Ε λοιπόν, γουάου και όλα καταπληκτικά! Μπορεί να μην ήταν όσο ιντεράκτιβ είναι η παράσταση στις Αγγλίες και τις Αμερικές (το κοινό εδώ, είναι ανυποψίαστο), αλλά η σκηνοθεσία εμπνευσμένη, τα σκηνικά και τα κοστούμια ζούπερ εντυπωσιακά και βεβαίως, το ανέλπιστο ήταν οι ηθοποιοί: επιπέδου Μπρόντγουεϊ και Γουεστ Έντ, λέμε! Ο Ασπιώτης (που ομολογώ δεν τον ήξευρα) στο ρόλο του σεξομανή, φοβιστικού και ημίτρελου εξωγήινου δίνει ρέστα, η Νάντια Μπουλέ (που ομολογώ δεν συμπαθούσα) άψογη στο ρόλο της Σούζαν Σαράντον και ακόμα και ο Μαζωνάκης παλευόταν (που ομολογώ δεν του το είχα!). Εν ολιγοίς, βγήκα με το στόμα ανοιχτό!

Και εντελώς καταχαρούμενος! Και σκέφτηκα ότι μακάρι. Να βλέπουμε στην Ελλάδα και τέτοιους πειραματισμούς. Πέραν από τις κλισέ πχιότητες. Τι εννοείς "δεν βλέπω εγώ τέτοια, δεν είναι του επιπέδου μου!"; Κάτσε να πάρω το νεροπίστολό μου και θα σου πω εγώ!

27 σχόλια :

  1. έχω δει διαφημιστικά στην τιβί ,της συγκεκριμένης παράστασης.Για να πω την αλήθεια δεν αντεχω τετοια θεάματα και δεν με ''τραβούν'' τα ονόματα των ηθοποιών για να πάω ,αν και εχω ακούσει τη Μπουλέ να τραγουδά και εχει καταπληκτική φωνή.Αλλά δεν το έχω με τα μιούσικαλ ή με τον χορό ,τα βαριέμαι πολύ !Πρέπει να φταίει ,πως το πρωτο μιουσικαλ ,σε ηλικία καπου 11 χρ,.που ειδα ήταν η ''Εβίτα'' με την Αλίκη Βουγιουκλάκη...Απίστευτο που ειχες ζήσει σε σινεμά μια τετοια σκηνή,γυρευε σε πιο κουτούκι ήμουν χωμένη ,1η φορα ακούω πως έγινε κατι τέτοιο εδω!
    Εμείς τα κορίτσια ,εχουμε κι ενα θέμα με το μαλλί: να παω σινεμά και να βγω βρεγμένη από νεροπίστολο,θα τον σκότωνα τον νεροπιστολά!
    Καλημέρααααα Πίγκου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σόρρυ που χώνομαι εδώ αλλά Νάσια σαν συνάδελφος καρκινάκι έγραψε και για μένα!
      Μια ημέρα μας χωρίζει μόνο :)))
      Ματς μουτς Πίγκου ( και μη μου πειράξει κανείς το μαλλί ... όλα τα άλλα τα συζητώ!)

      Διαγραφή
    2. Νάσια μου, φέτος η θεατρική Αθήνα θυμίζει κάτι από Μπρόντγουεϊ με όλα αυτά τα μιούζικαλς που ανεβαίνουν. Διότι όχι, δεν είναι μόνο το Rocky Horror, αλλά και η Άννυ (που απευθύνεται σε πιο νηπιακό κοινό, αλλά εγώ την είδα πέρσι και μου άρεσε τρομερά πολύ -κρύβε λόγια), η Μελωδία της Ευτυχίας και το Χελόου Ντόλι. Αν προσθέσεις σε αυτά τις (συνήθως) προσεγμένες παραγωγές του Εθνικού και τις άπειρες μικρότερες σκηνές ολούθε ανά την Αθήνα, ζούπερ θεατρικό χειμώνα θα περάσουμε!

      Τώρα που έμαθα για το μαλλί και την ευαισθησία σου, θα σου έρθω στα σίγουρα με νεροπίστολο! :)

      Καλημέρεεεεεεεες!

      Διαγραφή
    3. airis, λες να είναι ζωδιακό το θέμα μας; Υποτίθεται ότι εμείς οι καρκίνοι είμαστε πιο ευαισθητο-καλλιτεχνικό-σοφιστικέ; Έτσι εξηγείται κι εκείνη η φάση που πέρασα στα έρλι τουέντις μου... :)

      Διαγραφή
  2. Ανήκω στο κατεξοχήν αντιμιουζικαλικό κοινό. Τα σιχαίνομαι. Παραταύτα άκουσα για μία ακόμη φορά την συμβουλή ενός ανθρώπου του οποίου εκτιμώ ιδιαίτερα την γνώμη, και πήγα.Στην αρχή ξενέρωσα και όταν κατάλαβα ότι πρωταγωνιστεί μία απ' αυτές που περνάνε από τα TV shows που αγνοώ, και μάλιστα ενσαρκώνει την γλυκερή, ροζ barbie, ήμουν έτοιμη να τηλεφωνήσω στον φίλο μου επί τόπου και να του ζητήσω να μου πληρώσει το εισιτήριο...Κρατήθηκα ευτυχώς, γιατί το εν λόγω μιούζικαλ με αποζημίωσε εντελώς! Εκτός από τον Ασπιώτη και την Μπουλέ (ναι, έμαθα και το όνομά της!!!) ο ρόλος του Έντυ ήταν μοναδικός και όλη η παράσταση άξιζε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι πάρα πολύ! Και που πήγες και που σου άρεσε! Νομίζω ότι είναι εξαιρετικά ιδιαίτερο και αντισυμβατικό αυτό το έργο. Και στα σίγουρα διαφεύγει αρκετά από τη μανιέρα των κλασικών μιούζικαλς. Άσε που η κεντρική ιδέα είναι πολύ προχώ για τα 70s που γράφτηκε, αλλά παραμένει δυστυχώς προχώ και για το σήμερα μη-χειρότερα!

      Ο Ασπιώτης πράγματι καταπληκτικός. Αλλά και η Μπουλέ, υπηρέτησε το ρόλο με τρομερή συνέπεια!

      Πολλά, πολλά φιλιά και καλημέρες, Χριστίνα!

      Διαγραφή
  3. Χαχαχαχαχαχαχα!!!
    Βρε πτηνό μου έφτιαξες την διάθεση με την περιγραφή σου!
    Δεν ξέρω αλλά το έκανα εικόνα όλο αυτό με τα νεροπίστολα και τις φωνές!
    Χαχαχαχαχα!
    Γενικότερα δεν το έχω με τα μιούζικαλ αλλά για να το λες εσύ εντάξει καλό θα είναι!
    Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έλενα, είχα σκιαχτεί στην αρχή με όλο αυτό που μου είχε προκύψει εν τω μέσω της νυχτιάς στο Άστυ. Αφού προς στιγμήν φοβήθηκα ότι παίζει κάτι πολύ νοσηρό και επικίνδυνο εκεί μέσα με όλους αυτούς τους τρελαμένους που φωνάζανε και χειροκροτάγανε.

      Αλλά είναι εντέλει εμπειρία το Rocky Horror. Kαι ειλικρινά το προτείνω σε όλους, να πάνε να το δούνε μία φορά στη ζωή τους. Ακόμα κι αν δεν τους αρέσουν τα μιούζικαλς.

      Πολλά φιλιά και καλημέρες!

      Διαγραφή
  4. το ειδα προχθες στη Ζυριχη απο τον αγγλικο θιασο και τρελαθηκα .το εζησα και αυτο .τρελαθηκα με το κοινο. οι περισσοτεροι φορουσαν απ´ αυτα τα ρουχα που αναφερεις και χορευαν τραγουδουσαν πετουσαν νερα ,χαρτια υγειας ,τραπουλοχαρτα, κομφετη,και αλλα αναλογα με την σκηνη . μακαριι να αναβαινουν και στην ελλαδα τετοιες παραστασεις

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μα πε-μου ειλικρινά: δεν είναι κάτι που πρέπει να ζήσει κανείς και νάχει να θυμάται; Ζούπερ εμπειρία, μέσα στη χαρουμενιά και στον ενθουσιασμό. Άσε που μου αρέσει και η κεντρική ιδέα που μιλάει για την προσωπική ελευθερία και την υπέρβαση των συμβάσεων.

      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου, Afro!

      Διαγραφή
  5. Δηλαδή ήταν καλό; Σοκάρομαι!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν ήταν απλώς καλό. Ήταν εξαιρετικά καλό!
      Και ναι, ήταν και για μένα ανέλπιστο. Γιατί θεωρούσα ότι δύσκολο θα μπορούσε να το υποστηρίξει ελληνικός θίασος.

      Να πας λοιπόν, mahler!

      Διαγραφή
  6. Α! Το "Άστυ" είναι Ιστορία. Υπόγα − ξε-υπόγα... αλλά θρύλος!
    Το μιούζικαλ, για να πω την αμαρτία μου, κι εμένα δεν είναι το καρακαλυτερότερό μου, θα πρέπει να έχω εξαντλήσει (σχεδόν) κάθε άλλη επιλογή.
    Βεβαίως, είναι πολύ ελκυστική η περιγραφή σου και έχω εμπιστοσύνη στην κρίση και το γούστο σου... αλλά σκέψου, τώρα, να "μην το χεις" (όπως η Νάσια πιο πάνω ή εγώ) στο συγκεκριμένο είδος, να κάνεις την υπέρβαση και να σου βγει και μάπα το καρπούζι! (Και δεν εννοώ το Rocky Horror).

    Γενικότερα, τώρα, πιστεύω ότι θέλουμε πολλά χρόνια ακόμη μέχρις ότου... "υποψιαστεί" το κοινό (ή, ίσως, ακόμη και για να αποκτήσουμε "κοινό"). Έχω την αίσθηση ότι είναι πολύ μικρό το ποσοστό των -συνειδητά- θεατρόφιλων...

    Καλημέρα, καλό πουλάκι! ^.^

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μάι ντίαρ Ρούλα, το Άστυ είναι πράγματι θρύλος. Και όλα εκείνα τα σινεμά του κέντρου της Αθήνας που φιλοξενούσαν τους ανήσυχους σινεφίλς τον καιρό εκείνον, πριν την έλευση των μούλτιπλεξ. Όσο για το Rocky Horror, έχω στείλει να το δουν ακόμα και άνθρωποι που σιχαίνονται τα μιούζικαλς και έχουν γυρίσει ζούπερ χαρούμενοι που το είδαν.

      Την καλημέρα μου και τα (θεατράλε) φιλιά μου!

      Διαγραφή
  7. Με βάζεις σε μεγάλο πειρασμό πιγκού! Καλημέρες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Για αποτόλμησέ το! Είναι πολύ ιδιαίτερο, αλλά ακόμα κι αν δεν σε ενθουσιάσει, θάναι κάτι που δεν έχεις ξαναδεί. Κι είναι κι αυτό κέρδος! :)

      Καλημέρες, An-Lu!

      Διαγραφή
  8. Εντελώς απιστευτάμπλ τα όσα έζησες στο Άστυ! Αλλά και το ανέβει μία τέτοιου είδους παράσταση στην Αθήνα μου κάνει ακόμα πιο απιστευτάμπλ!! Μπράβο τους!
    Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Απιστεύταμπολ δεν είναι; Πάντως, πολλά μπορούμε να προσάψουμε στην Αθήνα, αλλά οι θεατρικές επιλογές είναι πράγματι πάρα πολλές. Βρίσκομαι σε άλλες πόλεις του εξωτερικού, μεγαλύτερες και πολύ πιο ευημερούσες από την Αθήνα, και τρομάζω να βρω μια-δυο παραστάσεις να ιδώ.

      Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου, καλή μου Ραπουνζέλ!

      Διαγραφή
  9. Είμαι υπέρμαχος και λάτρης των μιούζικαλ, αλλά γαμώτο, ο Μαζωνάκης; Μπορεί και να το τολμήσω αφού μου το λες εσύ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άσε, το ότι θα πήγαινα σε παράσταση με το Μαζωνάκη, δεν θα το πίστευα με την καμία!
      Αλλά ουχί μόνο πήγα, αλλά το καταφχαριστήθηκα κιόλας!
      Να πας οπωσδήποτε -νομίζω θα σου αρέσει πολύ Τρεμενς!

      Διαγραφή
  10. Νομίζω πως αυτό θα ήθελα να το ζήσω...έστω και με Μαζωνάκη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να πας, να πας! Μαρία, ετούτη η θεόμουρλη παράσταση έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον!

      Διαγραφή
  11. Εγώ πάλι έχω κλείσει εισιτήριο για αύριο... Χαίρομαι που σου άρεσε, γιατί έχοντας δει την ταινία, λίγο ανησυχώ για το πως μπορεί να μεταφερθεί αυτό στα ελληνικά.
    Εγώ θα πρότεινα να περάσεις και μια βόλτα από το Σιρανό στο Πάνθεον, αν έχεις χρόνο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θέλω ν'ακούσω εντυπώσεις. Ελπίζω να συμφωνήσεις μαζί μου. Και ότι το έργο έχει ενδιαφέρον και ότι οι ηθοποιοί το υπηρέτησαν επαξίως.
      Όσο για τον Σιρανό, είναι στα θέλω μου κι άκουσα διθυράμβους, επομένως αν το προλάβω, θα πάω οπωσδήποτε.

      Διαγραφή
  12. Καλέ με έφτιαξες λέμε!
    Θα σκάσω αν δεν το δω!
    Κάτι είχα διαβάσει,κάτι είχα ακούσει αλλά δεν έδωσα και μεγάλη σημασία.
    Να ζητήσεις μερίδιο από τα κέρδη γιατί κάτι μου λέει ότι θα είμαστε πολλοί στην παράσταση μετά την ανάρτηση σου.
    Τις φιλούρες μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χεχεχε, λες να ζητήσω ποσοστά από το Μαζωνάκη που θάχει και μεγάλο κασέ; (λέμε τώρα...)
      Μακάρι να πηγαίνει ο κόσμος και να στηρίζει τέτοιες προσπάθειες. Γιατί νομίζω υπάρχει χώρος στην αθηναϊκή θεατρική σκηνή για τα πάντα, πλέον.
      Πολλά, πολλά φιλιά και καλημέρες xristin.

      Διαγραφή
  13. Τζόνσον ο αλογόμυγας20 Νοε 2014, 10:58:00 μ.μ.

    To Rocky Horror Picture Show το έχω δει στη Θεσσαλονίκη, πολύ παλιά και σε συνθήκες ακριβώς αντίθετες από του Άστυ, δηλαδή εν μέσω ενός τεχνηέντως υποψιασμένου αλλά απαθούς και βαριεστημένου κοινού, που ζωντάνεψε λιγάκι στο τέλος της προβολής ψιλογιουχάροντας και χλευάζοντας ελαφρώς την ταινία. Αυτό που θυμάμαι είναι ότι η τραβηγμένη και κιτς προσέγγιση δεν ενίσχυε αλλά μείωνε την ουσία της ταινίας. Κοντολογίς, υπερεκτιμημένη - ακόμη και στην ομάδα των cult - ταινία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts