Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2014

Sligo κι έλα!



Μην επιμένεις! Σήμερις δεν έχει βαθυστόχαστες αναλύσεις, αλληγορικούς συλλογισμούς και κοινωνικοπολιτικά σχόλια. Μία απλή βόλτα θα κάμουμε. Ρίλι! Να πάρουμε λίγο αέρα βρε αδελφέ, να αναπνεύσουμε πρωινή ψύχρα, να ησυχάσει το κεφαλάκι μας από το νταβαντούρι και τις υποχρεώσεις.



Δεν ξεύρω για σένα, αλλά προσωπικώς, όταν θέλω να ηρεμήσω, δύο είναι οι εναλλακτικές μου: (α) να κλειστώ σπίτι, παρέα με τις ασχολίες μου, τα διαβάσματα και τις μουσικές μου, ή (β) να βρεθώ σε μέρη απομονωμένα, στις άκρες του πουθενά για να περιπατήσω με τις σκέψεις και τις ησυχίες μου. 



Σε αυτή τη δεύτερη περίπτωση μάλιστα, φροντίζω να επιλέγω μέρη ανάμεσα στο άγνωστο και το πανάγνωστο. Μέρη που ίσως δεν έχεις ματακούσει (κάποια θα μου επιτρέψεις να μην στα αποκαλύψω ποτέ!), αλλά εμένα μού αρέσουν και μου είναι πολύτιμα. Μέρη στην πινέζα του χάρτη. Μέρη σαν το Sligo.



Βρισκόμαστε στην Ιρλανδία. Και πιο συγκεκριμένα στη βορειοδυτική πλευρά της. Πιο δεξιά, Ατλαντικός. Στο ατελείωτό του.



Αν σου αρέσει το νταβαντούρι, η πολυκοσμία, το τζέρτζελο κι ο πανικός, δις ιζ νατ δε πλέις φορ γιου. Στους πρωινούς μου περιπάτους εδώ, το μόνο που ακούω είναι το τιτίβισμα των πουλιών, το κελάρισμα των νερών του ποταμού Garvoge και οι τραγουδιστές καλημέρες με τους όσους διασταυρώνομαι στο δρόμο. Διότι εδώ μιλάμε με βαριά ιρλανδική προφορά -άχρηστο το προφίσιενσι, δεν καταλαβαίνεις μήτε τα μισά.



Η πόλη ιδρύθηκε από τους Νορμανδούς που ήρθαν και έσιαξαν εδώ ένα κάστρο, γύρω στο 1245 -διότι ήταν μην δει ο Νορμανδός προνομιούχο ρίαλ εστέιτ, αμέσως σήκωνε κάστρο. Το πρόπερτι πέρασε από διάφορες οικογένειες (τύπου Ο'Ντόνελ, Ο'Κόνορ, Ο'νάσις), ενώ κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, παρότι άρχισε να επεκτείνεται οικιστικώς και στα τριγύρω του, πολύ καλότυχο δεν θα τόλεγες, καθώς κάηκε, πολιορκήθηκε και ισοπεδώθηκε ίσαμε πενήντα φορές.



Αυτό είναι το Αββαείο του Sligo, που αποτελεί το μόνο κτήριο που διασώθηκε από εκείνη την εποχή και το έχουμε πλέον κάμει τουριστικό ατραξιόν.



Ο χειμωνιάτικος ήλιος λούζει με παγωμένο φως τα πολύχρωμα σπίτια κατά μήκος του ποταμού και όλα γίνονται καρτ ποστάλ. Τα κόκκινα, τα κίτρινα, τα ροζ και τα θαλασσιά πλέκουν ένα καλαίσθητο σύνολο. Και πρέπει στ'αλήθεια νάσαι μεγάλος τζαναμπέτης για να μην ξεκινήσεις με καλή διάθεση τη μέρα σου, σε ένα τέτοιο μέρος.



Διότι δεν είναι μόνο η γραφικότητα των κτηρίων. Αλλά και οι αρτίστικ παρεμβάσεις. Σαν ετούτο το πολύ πλουμιστό παγκάκι. Που θα μπορούσε νάναι έργο του Γκαουντί ή του Χούντερβάσερ. Αλλά είναι απλώς ένα παράδειγμα του πως μία κοινότητα ανθρώπων, σε ένα μέρος στο τέλος του πουθενά, μπορεί να βελτιώσει τους όρους διαβίωσής της και να αναβαθμίσει το αστικό της περιβάλλον. Α όχι αγαπημένε αναγνώστα, είπα ότι θα αποφύγω τους διδακτισμούς και θα τους αποφύγω. Για βόλτα ξεκινήσαμε και βόλτα θα κάμουμε.



Ετούτη είναι η πιο παλιά γέφυρα της πόλης. Δεν είναι πολύ όμορφη, αλλά εμείς την αγαπούμε, τη συντηρούμε και τη φροντίζουμε. Στο σημείο αυτό, ο ποταμός αγριεύει και τα νερά πετάγονται με μανία πάνω στις πέτρες.



Στέκομαι στο σημείο αυτό και παρατηρώ το θορυβώδες ανακάτωμα των υδάτων. Και μου έρχονται στο νου, οι ταραχώδεις ημέρες που πέρασε το Sligo. Διότι μην το βλέπεις έτσι ειδυλλιακό και πεντάμορφο, είχε κι αυτό τα χουνέρια του.



Δεν φτάνει που το ρημάξανε κατά το Μεσαίωνα και είδε κι έπαθε να επιβιώσει ως πόλη, το 1832, έπεσε και μία επιδημία χολέρας.



Ανάμεσα στους επιζήσαντες εκείνων των δραματικών χρόνων ήτανε και η μικρή Σαρλότ. Που έμενε σε κεντρικό δρόμο του Sligo, εδώ κοντά που περπατάμε. Και αναγκάσθηκε να φύγει με την οικογένειά της για να διασωθεί. Όταν αργότερα επέστρεψαν στο Sligo, αντίκρυσαν μία πόλη φάντασμα, με χορταριασμένους δρόμους, έρημα σπίτια και ελάχιστους κατοίκους.



Τώρα θα μου πεις και τι μας νοιάζει εμάς για τη μικρή Σαρλότ και τα παιδικά της βιώματα; Αμ μας νοιάζει! Διότι βλέπεις, η Σαρλότ μεγάλωσε και απέκτησε έναν γιο που τον ονόμασε Μπραμ. Κι όταν ήταν μικρός, για να τρώγει τις βραστές πατάτες του, η μανούλα του, του έλεγε φρικιαστικές ιστορίες από τα χρόνια της χολέρας, τύπου "Δεν θες να φας, τζιέρη μου, την πατάτα; Θα'ρθει ο χολεριασμένος να σε φάει!" Κι έτσι όταν ο μικρούλης Μπραμ (Στόκερ) μεγάλωσε και έγινε συγγραφέας, έγραψε το "Δράκουλα". Και όλα τα παιδάκια τρώμε έκτοτε τις βραστές πατάτες μας!



Αυτή η στριφτή γέφυρα που κινείται φιδωτά πάνω από το ποτάμι είναι από τα πιο αγαπημένα σημεία της διαδρομής μου. Από εδώ απάνου, χαζεύω τις πάπιες και τους κύκνους. Τα νερά που κυλούν από το εσωτερικό φιόρδ του Lough Gill και οδεύουν προς τον Ατλαντικό. Τις σκέψεις μου που τοποθετούνται σε ένα πιο καθησυχαστικό πλαίσιο αναφοράς. Και όλα γίνονται μεμιάς πιο απλά.



Το 1847 έφθασε ως εδώ ο Μεγάλος Λιμός (όχι ο "Μεγάλος Θυμός" -αυτό ήταν σήριαλ του Μέγκα, συγκεντρώσου!). Που κράτησε κοντά πέντε χρόνια αναγκαστικής δίαιτας. Διότι βλέπεις, είχαμε ένα σερί από τέριμπολ χειμώνες, κατεστράφησαν οι σοδειές πατάτας (που ήταν το βασικό προϊόν της Ιρλανδίας και η βάση της διατροφής των Ιρλανδών) και έπεσε πείνα στο νησί.



Από το λιμάνι του Sligo μπαρκάρανε αμέτρητα καράβια. Φορτωμένα με χιλιάδες αποκαμωμένους Ιρλανδούς που αναζητούσαν μία καλύτερη τύχη και ένα πιάτο φαγί. Στη χώρα του αμέρικαν ντριμ. Και οι περισσότεροι τα βρήκανε. Και την τύχη και το φαγί.



Γιατί στα λέω όλα αυτά; Μα για να σου δείξω ότι υπάρχουν μέρη σαν το Sligo. Που κι αν έχουν κακοπάθει, κι αν έχουν ταλανισθεί από τις αναποδιές της ιστορίας, κι αν έχουν υποστεί ζημιές, κακουχίες, καταστροφές. Κι όμως οι άνθρωποι εδώ έχουν καταφέρει να μετατρέψουν την κακοδαιμονία τους σε πηγή δύναμης και κουράγιου. Κι έχουν θεμελιώσει απάνου στα ερείπια του παρελθόντος, μία κοινότητα ισχυρή και ευημερούσα. Με έφεση στις τέχνες, με αξιόλογη τουριστική ανάπτυξη και με μία ποιότητα ζωής που -δεν ξεύρω για σένα- αλλά εμένα κάθε φορά με εκπλήσσει και με εντυπωσιάζει.



Τελειώσαμε τη βόλτα; Όχι. Υπάρχει κάτι τελευταίο που οφείλω να σου πω.


Είναι ίσως το πρώτο που προσέχεις όταν εισέρχεσαι στη μικρή αυτή ιρλανδική πόλη. Αυτό το πρόσωπο στον τοίχο. Με τα χαρακτηριστικά στρόγγυλα γυαλιά και το τσουλούφι. Το πρόσωπο του Γέιτς. 


Του κορυφαίου ίσως αγγλόφωνου ποιητή. Το πρόσωπο του νομπελίστα, του ρομαντικού, του ερωτικού, του βαθιά ανθρώπινου Γέιτς. Που στέκεται στον κεντρικότερο δρόμο του Sligo. Ως υπενθύμιση της βαθιάς σχέσης που τον συνέδεε με αυτήν την μικρή πόλη. Την πόλη στην οποία μετακόμισε η οικογένειά του όταν εκείνος ήταν μικρός, την πόλη στην οποία πέρναγε τα καλοκαίρια του, την πόλη που άμεσα ή έμμεσα μνημόνευε στους στίχους του, την πόλη που αγάπησε μέσα από τις εικόνες που έπλεξε με τις λέξεις του.



Εδώ κάπου θα σε αφήσω. Πρέπει να συνεχίσω και τη βόλτα μου. Αλλά θα σε χαιρετίσω με τους ακόλουθους στίχους του Γέιτς.

"Ξεπέρασα κι αδελφό μου και εξάδελφο.
Αυτοί διαβάζουν βιβλία προσευχών
κι εγώ διαβάζω βιβλία με τραγούδια
π'αγόρασα στου Sligo το πανηγύρι"


"I passed my brother and cousin:
They read in their books of prayer;
I read in my book of songs
I bought at the Sligo fair"

Με ρώτησες τί με φέρνει σε ετούτο το μέρος. Και η απάντηση είναι αυτή. Δεν κάμω απλώς περίπατο εδώ. Το εσωτερικό μου τραγούδι, διαβάζω. Και σιγοτραγουδώ. 

12 σχόλια :

  1. μα είναι να μην εμπνευστείς σε αυτά τα μέρη! Απόκοσμα ,ακομα περισσοτερο πριν 200 χρόνια ,που δεν είχες τιβί και ίντερνετ ,τι θα έκανες; Θα εγραφες ποιήματα ή για δράκουλες !
    Καποτε ειχαμε παει με παρεα άλλο ζευγαρι στα ζαχαροχωρια ,οπου η κοπελα ηταν του μπουζουκιου ,ειχε σκυλοβαρεθεί στα χωρια ...ειμασταν στο Μεγαλο Πάπιγκο και ξεκινουσαμε για το Μικρό ,οπότε αγανακτησμενη φωναζει ''μα τι να δούμε στο Μικρό ; Τι διαφορά θα έχει απο το Μεγαλο;'' και της είπα :''πάμε να δούμε αν όντως έχει 5 σπίτια λιγότερα'' ,μας είχε ζαλίσει πια!
    Σαν παραμυθένια αυτά τα μέρη ,μου άρεσε πολύ ! Καλέ πες μας και αυτα που κρύβεις ,λες και θα πάμε ομαδικώς; Μην εισαι πλεονέκτης χαχαχαχα
    Καλημέραααααααααααα Πίγκου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ευχαριστήθηκε η καρδούλα μου πτηνό με την πρωινή βόλτα που μας έκανες!
    Πραγματικά μοναδικό μέρος δεν το έχω ξανακούσει ποτέ (όπως και πολλά άλλα φαντάζομαι).
    Τόσο ήσυχο τόσο "καθαρό"
    Σε ευχαριστούμε πολύ.
    Κρατα τα μυστικά σου μέρη μυστικά, κάτι θα ξέρεις εσύ.
    Την καλημέρα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σ'ευχαριστώ πιγκουινάκι γι' αυτή τη βόλτα! Τη χρειαζόμουνα!
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Όμορφη βόλτα, λατρεμένος και ο Μπραμ ο φίλτατος, τόσους και τόσους ενέπνευσε!
    Αφού το πέτυχες με λιακάδα πτηνό είσαι γουρλίδικο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλαμιά στον Κάμπο5 Δεκ 2014, 1:04:00 μ.μ.

    1)ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ για αύριο,
    2)Τις α και β εναλλακτικές σου εγώ τις επιδιώκω ως τρόπο ζωής κι όχι μόνο για να ηρεμήσω,
    3)Αν συνεχίσεις να πηγαίνεις σε μέρη που ευχαρίστως θα περνούσα όλη μου τη ζωή αλλά δεν μπορώ ούτε να τα επισκεφτώ, θα σταματήσω να σου μιλάω,
    4)΄Ενα παγκάκι σαν κι αυτό που μας έδειξες αν γινόταν εδώ θα αποτελούσε αντικείμενο τσακωμών για τουλάχιστον 500 εκπομπές με πολυπληθές πάνελ,
    5)Το άγαλμα του ποιητή το βρίσκω υπέροχο,
    6) Μέγας Λιμός=πείνα, βρε παιδί μου, όχι Λοιμός=αρρώστια.
    7)Tι βαθμό είπαμε ότι είχες στην ορθογραφία; :-)

    Φιλάκια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. 1) ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ πολύ!!! (όλα τα θυμάσαι πια!)
      2) Και πολύ καλά κάμεις! Αυτό είναι το σωστό!
      3) Βασίζομαι στην αδυναμία που μου έχεις και εύχομαι να μην σταματήσεις να μου μιλάς.
      4) Επίσης, το παγκάκι θα ήταν σπασμένο και γραμμένο, από τη δεύτερη κιόλας βδομάδα.
      5) Το άγαλμα είναι καταπληκτικό. Και όταν έχει λιακάδα, αστράφτουν τα γράμματα.
      6) Χιουτζ ορθογραφικό -μου ξέφυγε, είμαι αδικαιολόγητος, το διόρθωσα άμεσα!
      7) Είκοσι και σε πληροφορώ πως η φιλόλογός μου ήταν πολύ υπερήφανη! (που να'ξευρε η καψερή...)

      Διαγραφή
  6. Α, να χαθείς ρε, συγκινήθηκα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Αχχχχχ, η Ιρλανδία !!! Η πανέμορφη Ιρλανδία !!! Με τους φανταστικούς Ιρλανδούς της !!! Ειλικρινά, αν δεν έβρεχε τόοοσο πολύ, θα σου 'λεγα το retirement plan μας να το κάμαμε στην Ιρλανδία, αλλά σκέφτομαι ότι μπορεί να έχουμε τ' αρθριτικά μας τότε και η υγρασία δεν θα βοηθάει καθόλου !!!

    Στο Sligo δεν έχω πάει (ακόμα), αλλά έχω γυρίσει σχεδόν όλα τα χωριά along the Irish Sea και είναι αναλόγου κάλλους, ιστορίας και ποιότητας !!! Για κάποιον λόγο, θεωρώ τους Ιρλανδούς και τους Έλληνες πολύ συγγενείς λαούς !

    Χρόνια Πολλά για αύριο, φίλε μου ! :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Την παλιά γέφυρα της πόλης την βρήκα πολύ του γούστου μου! Αλλά και το παγκάκι! Για το ποτάμι, δεν το συζητώ! Βάλτε με να ζήσω πλάι σ' ένα ποτάμι (όχι μέσα! Δεν είμαι πέστροφα!)
    Δεν έχω πάει στο Sligo... αλλά μήπως θα 'πρεπε να σκεφτώ σοβαρά να ξαναρχίσω τα κονέ μ' έναν Ιρλανδό δημοσιογράφο -εκ των πρώτων σοσιαλμιντιακών φίλων μου;!
    Ααα,χα! Ώστε γιορτάζουμε, ε;! (Εμ, κάπως έπρεπε να σε λένε κι εσένα, καλό μου πουλάκι!)

    Καλό βράδυ, καλό Σαββατοκύριακο και πολλές ευχές! ツ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. ειδυλιακό τοπίο, ηρεμία και αγαλίαση...
    μια ακόμα εξαιρετική ξενάγηση!
    μας έχεις κακομάθει, το ξέρεις;

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts