Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2014

This used to be a funhouse!



Το χρηματιστήριο κατεβαίνει, οι βουλευτές παίζουν το άμπεμπαμπλόμ της προεδρικής εκλογής, το Μνημόνιο σού εύχεται και του χρόνου, ο Ρωμανός ζει το παραλήρημα της αναρχίας και κάπου εκεί στο περιθώριο της εικόνας, έχουμε και Χριστούγεννα. Που και νάρθει ο Άγιος Βασίλης φέτος, δεν ξεύρω με τι κουράγια θα τον υποδεχτείς.



Με χαρακτηριστική καθυστέρηση σε σχέση με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, η Αθήνα άρχισε δειλά-δειλά να κρεμάει τα στολίδια της. Στην Ερμού και στην Αιόλου, στην Πανεπιστημίου και στην Αμαλίας, στην Πλατεία Συντάγματος, ο κόσμος άρχισε να πυκνώνει, οι βιτρίνες να φοράνε τα πιο χαμογελαστά τους χρώματα και η γιορταστική διάθεση να προσπαθεί να διασκεδάσει τη συνήθη μιζέρια και μουντρουχιά.


Χαζεύω τα λευκά και γαλάζια λαμπιόνια που κρέμονται από τα δέντρα της πλατείας Συντάγματος. Εντάξει, δεν είναι ο πιο φαντεζί και γουάου στολισμός που έχεις δει, αλλά και φχαριστημένοι νάμαστε. Πούναι τα δέντρα στολισμένα και ουχί φλαμπέ. Πούναι ο κόσμος από κάτου, σχετικά χαλαρός. Και ουχί στα κάγκελα. Δες που και τ'απλό και τ'αυτονόητο, έγιναν πλέον πολυτέλεια. Σε μία Ελλάδα που συνεχίζει να σκαρφαλώνει το Γολγοθά της (για να μείνω και στα ριλίτζιους ρέφερενσες). 


Και δεν είναι μόνο οι κεντρικοί δρόμοι. Αλλά και τα σπίτια. Στη γειτονιά μου -πούναι και από τις υποβαθμισμένες- το λαμπιόνι και η φωταψία είναι κάτι το απερίγραπτο. Η απέναντι πολυκατοικία, το έχει τερματίσει: πήγαν και σήκωσαν όλο το κρίστμας ντεκορέισον από τα Τζάμπο και το πετάξανε στα μπαλκόνια τους. Με τόσο φωτάκι και προβολέα, ο δρόμος μου το βράδυ μοιάζει με διάδρομο προσγείωσης στο ακρωτήριο Κανάβεραλ. Και παίζει δηλαδή να φαίνεται και από το διάστημα. Εγώ μια φορά, στο σαλόνι μου το βράδυ, διαβάζω με τα λαμπιόνια των απέναντι.


Άσε το άλλο, το καταπληκτικό. Καθόμουν προημερών στην πολυθρόνα και αισθάνομαι μία περίεργη ζεστασιά. Μία θέρμη, πώς να σου το πω; Κοιτάζω στο φωταγωγό, ψάχνω κάτω από το κρεβάτι, βγαίνω στο μπαλκόνι να ιδώ μήπως καίγονται οι απέναντι, τίποτα. Εντέλει συνειδητοποιώ με έκπληξη ότι ανάψαμε τα καλοριφέρ! Καλά δεν υπάρχει! Αφού βγαίναμε οι ένοικοι στους διαδρόμους της πολυκατοικίας και αγκαλιαζόμασταν κλαίγοντας. Τρία χρόνια είχαμε να τ'ανάψουμε, άλλος τάχε μετατρέψει σε κρεμάστρες για τα ρούχα, άλλος τάχε για να ακουμπάει από πάνω μπιμπελό και σεμεδάκια, η κυρία Χρυσούλα από τον τρίτο, είχε στολίσει τα δικά της με μπάλες και φιογκάκια για τα Χριστούγεννα. 


Όχι, μην χαίρεσαι, δεν βγήκαμε από την κρίση. Νομίζω απλώς ότι προσαρμοστήκαμε. Και προσπαθούμε πλέον να κάμουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε με τα δεδομένα που έχουμε. Επιβιωτικές τακτικές, έχουμε αναπτύξει. Σε μία χώρα και σε μία πραγματικότητα, εντελώς μη-φιλικές προς το χρήστη. 


Δεν είμαι ο Καζαμίας, μήτε η Άση Μπίλιου, αλλά μπορώ να μαντέψω πως η πρόβλεψη για το επόμενο έτος είναι "πολιτικές αναταράξεις, κομματικά μποφόρ και ακόμα περισσότερα μέτρα". Και μάλλον εκλογές. Αν όχι στην αρχή του έτους ως αποτέλεσμα της αποτυχίας της προεδρικής εκλογής, σίγουρα στα τέλη του έτους ως αποτέλεσμα της αποτυχίας της κυβερνητικής επιλογής. Και ύστερα; Αισιόδοξος δεν είμαι, την αμαρτία μου στη λέω. 


Χριστούγεννα 2014, πλατεία Συντάγματος. Και τα λαμπιόνια δεν είναι το μοναδικό ατράξιον της πλατείας. Διότι βλέπεις, η Ελλάδα είναι μια αλλιώτικη χώρα. Μια χώρα που μπορεί ο καθείς να κάμει περίπου ό,τι θέλει. Να διεκδικεί ακόμα και τον παραλογισμό του. Ή να επιβάλει την όποια αισθητική του.


Κουβέρτες, σκηνές, σκουπίδια, παπούτσια, μαντιλοφόρες και κάμποσος κόσμος. Πρόκειται για τους σύρους μετανάστες που έχουν θρονιαστεί επί της πλατείας με θέα τη Βουλή και το κρίστμας ντεκορέισον. 


Θα πεις, που είναι ρε πτηνό ο ανθρωπισμός σου και η αλληλεγγύη σου, μέρες που είναι. Θα πω, ότι δυστυχώς εχάθη μαζί με την απώλεια λογικής και σεβασμού σε αυτή τη χώρα. Διότι -αν δεν το ξεύρεις- οι άνθρωποι αυτοί (που πράγματι είναι και δυστυχισμένοι και ξεριζωμένοι) δεν επιθυμούν άσυλο ή να μείνουν στην Ελλάδα. Θέλουν να τους δώσουμε την άδεια να πάνε σε τίποτις Γερμανίες ή Σουηδίες, διότι -όπως καταλαβαίνεις- ούτε ο δυστυχισμένος και ξεριζωμένος δεν καταδέχεται να μείνει εδώ. Βεβαίως το ελληνικό κράτος δεν δύναται να τους παράσχει τέτοια άδεια, διότι αυτό αντίκειται στην ευρωπαϊκή νομοθεσία. Έτσι είστε; Θα κάτσουμε κι εμείς εδώ, να κάμουμε τα ήδη μίζερα Χριστούγεννά σας, παράρτημα του Τρίτου Κόσμου μας.


Και η ασυδοσία συνεχίζεται. Σε μία χώρα που δεν δύναται να διαχειριστεί την ανομική συμπεριφορά, με ένα λαό που (σε μεγάλο βαθμό) αρνείται να δεχθεί την κανονικότητα των νόμων και τη συμμόρφωση προς αυτούς. Αλλά και με μία Πολιτεία που προφανώς αποτυγχάνει να ανταπεξέλθει στοιχειωδώς στο ρόλο της. Και που παρακολουθεί σχεδόν φοβικά τις διάφορες εκδοχές της ανομίας (από όλες τις πλευρές του ιδεολογικού φάσματος), αρνούμενη τη δική της υπαιτιότητα για τις λογής λογής κατάντιες αυτού του τόπου.


Δεν ξεύρω αν μπορεί να φτιασιδωθεί η εικόνα με τις χριστουγεννιάτικες γιρλάντες, τις καμπανούλες και τους αγιοβασίληδες. Εκείνο που ξεύρω είναι ότι οφείλουμε όλοι -κι εγώ κι εσύ- να βρούμε έναν τρόπο να συνυπάρξουμε. Και να ξαναβρούμε λόγους να γιορτάσουμε. Βοηθώντας να κλείσουν οι πληγές. Και όχι ανοίγοντας καινούργιες.

Ας κάψουμε λοιπόν ουχί τους δρόμους και τις πλατείες, ουχί τους κάδους και τα αυτοκίνητα, αλλά τον κακό μας εαυτό και τα πάθη μας. Σε μία Ελλάδα που έχασε τη χαρά της και οφείλει κάποια στιγμή να την ξαναβρεί. Καλές γιορτές νάχουμε, αναγνώστα!

7 σχόλια :

  1. τα θαύματα τελείωσαν ,η μαγεία των Χριστουγέννων μας αποκαλείφθηκε σε σκληρή πραγματικότητα ,οι περισσότεροι γνωστοί μου απολύθηκαν ,πώς να περάσουμε καλές γιορτές; Πάπαλα κι η δική μου αισιοδοξία,άδειασε το βαζάκι μου ....παρόλα αυτά :
    Καλημέραααααααααααααααααα Πίγκου,προς το παρόν μου γέμισες ξανά λίγο το βαζάκι μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εύχομαι όλα αυτά που εύχεσαι να γίνουν πραγματικότητα, αλλά μεταξύ μας έχω πάψει να ελπίζω για αυτό τον λαό.
    Νομίζω ότι είναι τόσο μέσα μας, τόσα πολλά κουσούρια που δεν θα μπορέσουμε ποτέ να τα αποτινάξουμε.
    Λυπάμαι που δεν είμαι αισιόδοξη, αλλά και όταν ήμουν δεν είδα καμιά διαφορά.
    Πολλά φιλιά την καλημέρα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αχ βρε πιγκουινάκι! Είναι όντως η ατμόσφαιρα φέτος "βαριά". Ακόμα και εγώ που είμαι σχεδόν πάντα "τραλαλά τραλαλό" - σε φάση που με ρωτάνε τι παίρνω και δεν τους δίνω- φέτος δεν μου "βγαίνει". Κανονικά θα έπρεπε ήδη να έχω στολίσει, να έχω φτιάξει μελομακάρονα και κουραμπιέδες, να τα έχουμε ήδη φάει και να φτιάχνω το δεύτερο γύρο για να πάμε και στον τρίτο, αλλά δεν...Το ταμείο είναι πλέον τόσο μείον που δεν πάει άλλο και μας έχει τσακίσει!
    Όμως δεν θα το αφήσω έτσι. Όχι! Θα ανασυνταχτώ και θα περάσουμε τέλεια έστω και με τα λίγα! Σήμερα κιόλας θα βάλω τα φωτάκια στη βεράντα και θα στολίσω το δέντρο. Θα βάλω το "Κρίστμας Τρι" και το "Τζίνγκλ μπελς" στη διαπασών και θα μπούμε στο πνεύμα των γιορτών!
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ωραίο, εύστοχο και... γιατί όχι, αισιόδοξο κείμενο! Για τους lyrics εχω κάποια ερωτηματικά:
    This used to be a Fun house
    But now it's full of evil clowns
    It's time to start the countdown
    I'AM GONNA BURN IT DOWN, DOWN, DOWN(???)


    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλές γιορτές και σε εσένα, Πιγκουίνε! Συμφωνώ με όσα γράφεις, παρεμπιπτόντως

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αν θες ψηφισε και εσυ στις μπλογκοεκλογες!
    Stefanos and the media: ΜΠΛΟΓΚΟΕΚΛΟΓΕΣ!! http://stefanosmedia.blogspot.com/2014/12/blog-post_56.html?spref=tw

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Τελικά μόνο η xristin φαίνεται ότι είναι μες την καλή χαρά και χωρίς τύψεις θα γιορτάσει τα Χριστούγεννα γιατί δεν χαρίζει σε κανέναν το δικαίωμα στην χαρά και θα γιορτάσει μέχρι να..... σκάσει από την πολύ χαρά.
    Μπορεί να μην σκορπίσει δώρα όπως τις παλιές εποχές, αλλά και τα μελομακάρονα μια χαρά δωράκι είναι,άσε που είναι μια ευκαιρία να εκτιμήσουμε τα λίγα και απλά.
    Γιαυτό τέρμα οι κλάψες και τα μοιρολόγια!
    Δεν είναι ντροπή να αισιοδοξούμε!
    Μπορεί να είναι ντεμοντέ αλλά δεν είναι ντροπή γιαυτό ας το προσπαθήσουμε!
    Πάντως όπως σε κόβω εσένα πτηνό σαν μου μοιάζεις λίγο(μπορεί και πολύ) στην αισιοδοξία.χα,χα,χα,χα,χα
    Τις φιλούρες μου και καλές γιορτές

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts