Δευτέρα, 5 Ιανουαρίου 2015

Μέσα στο δάσος



Παίρνεις την Σταχτοπούτα, την Κοκκινοσκουφίτσα, τον Κακό Λύκο, τον Τζακ (μετά της φασολιάς του), τη Ραπουνζέλ, τον πρίγκιπα και την Κακιά Μάγισσα. Προσθέτεις ξόρκια και κατάρες, μαγικά φίλτρα, χρυσά γοβάκια και απειλητικούς γίγαντες. Και δημιουργείς το πιο φαντεζί κοκτέιλ παραμυθιών πούχεις ματαδεί -και μάλιστα, σε βερσιόν μιούζικαλ. Χάου κουλ ιζ δατ; Που όταν τόγραψε και το ανέβασε ο Steven Stonheim στα Μπροντγουεϊ και στα Γουεστ Εντ, είχε σαρώσει τα βραβεία κι είχαν πέσει κάτω κοινό και κριτικοί και παραληρούσαν.



Εν συνεχεία, το αναλαμβάνει το θωρηκτό Ντίζνεϊ -πούχει τελοσπάντων και εξειδίκευση στο μια φορά κι έναν καιρό- και το γυρίζει σε ταινία. Με την Μέριλ Στριπ στο ρόλο της Κακιάς Μάγισσας. Και τον Τζόνι Ντεπ ως Κακό Λύκο. Διότι ως γνωστόν, η Μέριλ μπορεί να παίξει τα πάντα (και τον Μπάτμαν άμα-λάχει) και του Τζόνι, δώστου αλλόκοτη κι αλαφροΐσκιωτη περσόνα και πάρτου την ψυχή.



Το "Into the Woods" είναι αυτό που λέμε χορταστική οικογενειακή ψυχαγωγία. Μπαμπάς-μαμά-παιδιά πάμε όλοι στο σινεμά, μπουκώνουμε με ποπκόρν, ρουφάμε κοκοκάλα και απολαμβάνουμε ένα medley από παραμυθένιους χαρακτήρες σε ένα ζούπερ προσεγμένο και καλογυρισμένο υπερθέαμα. Που κυκλοφορεί και στο τρισδιάστατο, για εσέ που θέλεις να μπεις ακόμα πιο βαθιά στο δάσος.



Η πρώτη ώρα της ταινίας, ξεπέρασε κατά πολύ τα εξπεκτέισονς που είχα. Εξαιρετικές ερμηνείες, γουάου εφέ και αρκούντως σκοτεινή ατμόσφαιρα. Εντούτοις, από εκεί και πέρα, άρχισαν οι αδυναμίες. Και όχι, δεν φταίει καθόλου μήτε η ταινία, μήτε η Ντίζνεϊ, μήτε η Μέριλ μη-χειρότερα!



Αλλά ο Stonheim. Που δηλαδής αν μας ακούει το παγκόσμιο θεατρόφιλο κοινό, μπορεί και να πέσει να με κατασπαράξει που θα αμφισβητήσω εγώ πτηνό-πράμα, κοτζαμάν συνθέτη και δημιουργό. Θα το πω όμως και το κρίμα δικό μου: το Into the Woods είναι ένα πολύ αδύναμο μιούζικαλ. Διότι πάσχει σε δύο σημεία: κατ'αρχάς, μουσικά.



Το ότι βγαίνεις από την αίθουσα και μετά από δύο ώρες τραγουδιού, το μόνο που σου έχει μείνει είναι ένα επαναλαμβανόμενο "into the woods / i wish / into the woods", είναι κομματάκι αποτυχία. Κανένα πραγματικά σπουδαίο τραγούδι, καμιά αξιομνημόνευτη μελωδία. Όλη η ταινία είναι μία συνεχόμενη μουσική παρλάτα, σε ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο γιομάτο ευκολίες.



Το δεύτερο πρόβλημα εντοπίζεται στο στόρι. Εκεί που φαίνεται πως η υπόθεση φθάνει σε χάπι έντ, παντρεύεται η Σταχτοπούτα τον πρίγκιπά της και η Ραπουνζέλ τον δικό της και περιμένεις ν'ακούσεις το "και ζήσανε καλά κι εμείς καλύτερα", παίρνει κάτι ξανάστροφες η ταινία και σου κάμει μία (αχρείαστη και άγαρμπη) ανατροπή. Και σέρνεται για ακόμα τρία τέταρτα. Ξεδιπλώνοντας τα συνήθη κλισέ για τη σημασία της οικογένειας, της αγάπης, της αποδοχής και του μέικ λαβ-νοτ γουόρ.



Να σου κάμω σούμα; Ναι, να πας να το δεις αν θέλεις φάμιλι εντερτέινμεντ, μέρες πούναι. Ναι, πρόκειται για προσεγμένη και πολυδάπανη παραγωγή με εξαιρετικό καστ και πολύ καλές ερμηνείες. Ναι, η Ντίζνεϊ καταφέρνει να σου σιάξει μία εντυπωσιακή ταινία που σε κρατάει ικανοποιημένο με το θέαμα που σου προσφέρει. Αλλά όχι, το Into the Woods του Stonheim δεν είναι ένα καλό μιούζικαλ. Για την ακρίβεια, είναι ένα πολύ πρόχειρο και μουσικά αδιάφορο μιούζικαλ.



Πάρε και μία ιδέα με το τρέιλερ. 

9 σχόλια :

  1. δεν το εχω δει ,δεν εχει έρθει ακόμα στην πόλη μου ,αλλά δεν ειχα σκοπό να το δω ,γιατί μετά από όλες τις Χιονάτες και τα παρεμφερή που ειδα τα 3-4 τελευταια χρόνια ,πάντα μετά έρχεται μια ''πατατούλα'',οπότε θα το κατεβασω απο το ιντερνετ ,να μπουκωθω στον καναπέ μου πιτόγυρα και κοκοκάλα ,το μόνο που πεθύμησα διαβάζοντάς σε!
    Καλημέρααααααααααααααααα πτηνό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κρατήσου Νάσια! καλύτερα να πάμε στης Ιοκάστης το γεύμα ☺
      Αφού το λέει και το πτηνούλι μας! Δεν είναι για τα μέτρα μας!
      Φιλιά εκατέρωθεν και ολούθε! ☺

      Διαγραφή
    2. Α τώρα είδα τη "κοκοκάλα"! Και άντε τα πιτόγυρα να τα καταπιώ! Την "κοκοκάλα" με τίποτα! ☺
      Ντροπής Νάσια! Και μικρανασταίνεις!

      Διαγραφή
    3. εδω δεν πάω σε ολόκληρο ''θωρηκτό Ντίζνεϊ '' ,θα πάω σε ελληνική παραγωγή ;
      500 πιτόγυρα κι όλη την εταιρεια κοκοκαλα να μου φερεις ,δεν παω! Κι αυτην απο τον καναπέ κι αν.............δεν βλεπω ελληνικες ταινίες ποτε σε σινεμα!

      Διαγραφή
  2. Εμείς πάλι, είδαμε το Χόμπιτ. Φουσκώσαμε στο ποπκόρν και την κόκα κόλα και πολύ το φχαριστηθήκαμε!!
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Είδα το Χόμπιτ στο σινεμά (γιατί είμαι και φαν πως να το κάνουμε και πολύ έκλαψα που τελείωσε) και έδειξε το τρέιλερ για το into the woods. Δε μπορώ να πω πως μου γέμισε το μάτι... Μία άλλη ταινία με την Τζούλιαν Μουρ στο ρόλο της κακιάς μου κέντρισε περισσότερο το ενδιαφέρον από το τρέιλερ, αλλά δε θυμάμαι τώρα τον τίτλο...
    Πάντως ότι επρόκειτο για μιούζικαλ ούτε που θα το φανταζόμουν! Δε το κατάλαβα καν από το τρέιλερ! Για τα παιδάκια μια φορά, τέλειο θα είναι! Έχει και εφέ θα το κατευχαριστηθούν χαχα!
    Φιλάκιααα! ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. χμμμμμ, θα το σκεφτώ. δε μου φαίνεται και η καλύτερη των ιδεών να δω τη μέρυλ να τραγουδά...
    άλλωστε τα παραμύθια δεν πρέπει να τα απομυθοποιείς!
    χρόνια πολλά για σήμερα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Γελάω μόνη μου.. Αντί για "μπουκώνουμε με ποπκόρν, ρουφάμε κοκοκάλα" διάβασα κόκαλα και λέω μπράβο μεταφορά το πτηνό! Τι να θέλει να πει ο ποιητής??? Μετά διάβασα το σχόλιο της Νάσιας και εντάξει είδα την πεζή πραγματικότητα!

    Τώρα για την ταινία ευχαριστώ δε θα πάρω... Μου φαινόταν που μου φαινόταν μούφα το στόρι διάβασα ότι είναι και μιούζικαλ... Οπότε νο θανκς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ωχ και παίζει να το δω σήμερα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.