Δευτέρα, 9 Φεβρουαρίου 2015

Χαράμ αλ Σαρίφ


Αν νομίζεις ότι η αναμονή στην εφορία ή στην τράπεζα είναι το χειροτερότερο που μπορεί να σου συμβεί, στα σίγουρα δεν έχεις βρεθεί σε αυτήν την τεράστια, ατελείωτη και βασανιστική ουρά. Όπου μπορεί να χρειαστεί να περάσεις και μια και δυο και τρεις και τέσσερις ώρες -έχε μαζί σου ένα νερό, ένα ξηροκάρπι, κάνα φρουτάκι και τα χάπια σου. Διότι πρέπει να σου πω ότι το πραγματικά τραγικό δεν είναι πως θα πρέπει να περιμένεις. Το εξωφρενικό είναι ότι μπορεί και να περιμένεις άδικα!

Βλέπεις, οι πόρτες παραμένουν ανοιχτές μόλις για δύο ώρες το πρωί και δύο ώρες το μεσημέρι. Κι επειδής για να τις διέλθεις, πρέπει να περάσεις από εξονυχιστικό (και ταπεινωτικό, θα μου επιτρέψεις να συμπληρώσω) έλεγχο, η ροή των επισκεπτών είναι ασθενική -τουτέστιν κάθε πεντάλεπτο, μόλις έξι-εφτά άτομα καταφέρνουν να μπουν. Που σημαίνει πως ναι, μπορεί να έχεις ξεροσταλιάσει από τ'αξημέρωτα και να μην καταφέρεις εντέλει να εισέλθεις ουχί κατά το πρώτο δίωρο το πρωινό, αλλά ούτε κατά το δεύτερο, το μεσημβρινό. Σου είπα να έχεις μαζί και τα χάπια σου!



Εάν και εφόσον, τα καταφέρεις τελοσπάντων να περάσεις από τον έλεγχο, τότε ανηφορίζεις μέσα από μία κάπως περίεργη ξύλινη κατασκευή. Πρόκειται για έναν διάδρομο που σε οδηγεί απάνω στο Όρος. Βιάσου, δεν έχουμε πολύ χρόνο στη διάθεσή μας. Και ετούτη είναι μία από τις πιο σπάνιες και ιδιαίτερες εμπειρίες που μπορείς να ζήσεις ιν γιουρ λάιφτάιμ. Α ναι, δεν σου είπα ακόμα που είμαστε.



Βρισκόμαστε στην Ιερουσαλήμ. Και ετούτος ο διάδρομος, μας οδηγεί στο Όρος του Ναού. Έναν από τους ιερότερους χώρους επί της Γης. Πούναι σημαντικός εδώ και αιώνες. Για τρεις θρησκείες. Και για δεκάδες, εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους.



Κοντοστάσου μία στιγμή και κοίταξε μέσα από τα ανοίγματα της ξύλινης πλατφόρμας. Ναι, αυτό εκεί κάτω είναι το Τείχος των Δακρύων. Το μόνο που έχει απομείνει από το Ναό του Σολομώντα, που καταστράφηκε το 70 μ.Χ., όταν η Ιερουσαλήμ ισοπεδώθηκε από τις λεγεώνες του Τίτου. (Δεν ξεύρω αν το θυμάσαι, αλλά σε έχω ξαναφέρει στο Τείχος. Αν δεν θυμάσαι, σταματάς και ανατρέχεις εδώ! Αν θυμάσαι, προχωράς παρακάτω!).


Τι υπάρχει λοιπόν πάνω από το Τείχος; Τι είναι το μέρος στο οποίο βρισκόμαστε; Πρόκειται για ένα επίπεδο ύψωμα που μοιάζει με τεράστιο ελικοδρόμιο. Μία πελώρια απλωσιά, καταμεσίς της πανάρχαιας πόλης των Ιεροσολύμων. Κάτι σαν την Ακρόπολη φαντάσου, αλλά στο πιο εκτεταμένο.


Αυτό που περπατάς όμως δεν είναι ένα απλό, υπερυψωμένο πλάτωμα. Είναι το Όρος Σιών. Το κέντρο της εβραϊκής πίστης. Το σημείο που επέλεξε ο Θεός για να αναπαυτεί η θεϊκή παρουσία, σύμφωνα με την ιουδαϊκή παράδοση. Το σημείο προς το οποίο στρέφονται οι Εβραίοι όταν προσεύχονται. Το περίεργο βεβαίως είναι πως αν είσαι Εβραίος, δεν μπορείς να ανέλθεις εύκολα εδώ. Διότι αγαπημένε αναγνώστα, εδώ και κάποιους αιώνες, μία άλλη θρησκεία κατοικεί σε ετούτο το μέρος. Ναι, το πράγμα είναι βέρι, βέρι κομπλικέιτεντ.



Δεν ξεύρω αν το αντιλαμβάνεσαι, αλλά μας ψιλοκοιτάζουν όλοι περίεργα. Όχι, δεν είναι που είμαι πτηνό, είναι που είσαι (και φαίνεσαι) δυτικός. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή εδώ απάνου! Γιατί ετούτο το μέρος είναι το τρίτο ιερότερο προσκύνημα των Μουσουλμάνων, μετά τη Μέκκα και τη Μεδίνα. Που σημαίνει ότι βρίσκεσαι σε έναν από τους πιο φανατικά ισλαμικούς χώρους στον κόσμο. Θα είμαστε λοιπόν σεμνοί και ταπεινοί! Φωτογραφίες με τρόπο, βλέμμα χαμηλωμένο και πάνω απ'όλα σοβαρότητα. Αλλιώς, δεν σε είδα, δεν σε ξεύρω.



Τον βλέπεις πώς μας κοιτάζει; Έτοιμος να μας χυμήξει είναι! Αυτό το κτήριο ξωπίσω του είναι το περίφημο τέμενος Αλ-Ακσά. Που βρίσκεται στη μία άκρη του Όρους του Βράχου. Τώρα θα με ρωτήξεις, και γιατί βρε πτηνό, θεωρείται αυτό το μέρος τόσο ιερό για τους Μουσουλμάνους; Διότι σύμφωνα με τη δική τους πίστη, ο Μωάμεθ μεταφέρθηκε εδώ από τη Μέκκα κατά τη διάρκεια της νυχτερινής διαδρομής του (μη ρωτάς το πως!) και ύστερα, αναλήφθηκε από εδώ στους ουρανούς για να συναντήσει τον Αλλάχ. Κι αν σου φαίνεται εντελώς επιστημονική φαντασία και μούφα το στόρι, σε παραπέμπω και εδώ (ναι, για όλα έχω λινκ!). Όχι για να λέμε τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη.


Παρότι το Αλ-Ακσά είναι πράγματι εντυπωσιακό, είναι αρκετά δύσκολο να μπεις μέσα, αν είσαι αλλόθρησκος.  Εντούτοις, ο τελικός μας προορισμός δεν είναι το Αλ-Ακσά, αλλά εκείνο το κτήριο με τη χρυσή στέγη που βλέπεις στο βάθος.


Και το οποίο δεσπόζει στο κέντρο της απλωσιάς, πάνω στο Όρος. Αυτό είναι το Χαράμ αλ Σαρίφ -όπως το αποκαλούν οι Άραβες. Αυτός είναι ο περιβόητος Θόλος του Βράχου. Εδώ βρίσκεται ένα από τα πιο ιερά σημεία του κόσμου. Και δεν το λέω εγώ. Το λένε τα ιερά κείμενα τριών θρησκειών: του χριστιανισμού, του μουσουλμανισμού και του εβραϊσμού. Ναι, το ξεύρω πώς σε τρώει η αγωνία και θες να με ρωτήξεις. Ρώτα λοιπόν, μην ντρέπεσαι: τί υπάρχει μέσα στο Θόλο του Βράχου;


Δυστυχώς δεν υπάρχει εύκολη απάντηση σε αυτό. Θα σου πω όμως την εκδοχή των θρησκειών: εδώ από κάτου υπάρχει ένας βράχος, επί του οποίου ο Αβραάμ, ο γενάρχης των μονοθεϊστικών θρησκειών τοποθέτησε τον γιο του τον Ισαάκ για να τον θυσιάσει. Μερικούς αιώνες αργότερα ο Δαβίδ αγόρασε αυτό το υπερυψωμένο πλάτωμα για πενήντα αργύρια για να αναγείρει το βωμό στον ένα και μοναδικό Θεό του, πάνω στο βράχο του Αβραάμ. Και ύστερα ο γιός του ο Σολομώντας έχτισε τον υπέρλαμπρο ναό του, για να φυλάξει εντός του, τα Άγια των Αγίων. Την Κιβωτό της Διαθήκης ντε! Με τις πέτρες που είχε δώκει ο Θεός στον Μωυσή. Το επιβεβαιώνει και ο Ιντιάνα Τζόουνς.


Ο πρώτος εκείνος ναός καταστράφηκε από τον Ναβουχοδονόσορα (οι φίλοι, τον λέμε Ναμπούκο, κατά το ναυαρχούκο!), αλλά γύρω στο 538 π.Χ. άρχισε να οικοδομείται δεύτερος, ακόμα πιο μεγάλος και εντυπωσιακός. Τον οποίον το 19 π.Χ., ο Ηρώδης ο Μέγκας (αν θέλεις να διαβάσεις για του λόγου του, σε παραπέμπω στην έπικ ανάρτηση με θέμα τη Μασάντα, εδώ!) αναβάθμισε και επεξέτεινε! Μάλιστα, επειδής ο Μέγκας ήταν γενικά πολύ λαρτζ, απεφάσισε να ρίξει και κάτι επιχωματώσεις και να μεγαλώσει την επιφάνεια του Όρους, στηρίζοντας τις άκρες του με γερά τείχη. Πολύ καλά το κατάλαβες: ένα εξ αυτών -το μόνο που έχει απομείνει- είναι το τείχος των Δακρύων που βλέπαμε πριν.



Όμως, το 70 μ.Χ., οι Ρωμαίοι πούχαν φθάσει στο μη-παρέκει τους με τις συνεχείς επαναστάσεις των Εβραίων, ισοπέδωσαν τα Ιεροσόλυμα και τα μετονόμασαν σε Αιλία Καπιτωλίνα, χτίζοντας πάνω στα ερείπια του εβραϊκού ναού, έτερο ναό αφιερωμένο στον Δία (Τζούπιτερ στην λάτιν εκδοχή του!). Επειδής μάλιστα ήσαν της εξτραβαγκάντσας και της υπερπαραγωγής, οι Ρωμαίοι έστησαν ένα μεγάλο άγαλμα του Αδριανού που ήταν αυτοκράτορας εκείνη την εποχή και ένα άγαλμα του Τζούπιτερ στο οποίο γίνονταν θυσίες γουρουνιών. Όπως καταλαβαίνεις, οι όσοι Εβραίοι είχαν απομείνει από τη σφαγή του 70 μ.Χ. ήσαν έξαλλοι, ταπεινωμένοι και βαθιά προσβεβλημένοι. Επίσης, τα γουρούνια δεν ήταν καθόλου μα καθόλου χαρούμενα. Αργότερα, επί Βυζαντίου, φαίνεται πως χτίστηκε εδώ απάνου ένα μοναστήρι. Διότι μη δει ο χριστιανός, υπερυψωμένο και προνομιούχο πρόπερτι, αμέσως να στήσει καμπαναριό και μονή.



Εντούτοις, τον 7ο αιώνα μ.Χ., ένας νέος κατακτητής εισήλθε στην πολύπαθη Ιερουσαλήμ. Ο νικηφόρος χαλίφης Ομάρ, με το που μπήκε στην πόλη, κατευθύνθηκε στο Όρος του Ναού. Και απεφάσισε να κατασκευάσει μνημείο, στη θέση που υποτίθεται ότι βρίσκονταν τα βιβλικά Άγια των Αγίων και να αναδείξει τελοσπάντων και το σημείο από το οποίο είχε ανέλθει ο Μωάμεθ στα ουράνια.



Δεν είναι υπέροχη η διακόσμηση του οκταγωνικού Θόλου. Πρόκειται για ένα από τα παλαιότερα δείγματα ισλαμικής αρχιτεκτονικής. Γι'αυτό και στο δείχνω από διάφορες οπτικές γωνίες. Ναι, προφανώς βασίζεται σε προηγούμενες φόρμες. Αλλά έχει μία αρχετυπική δύναμη. Οι καμάρες, οι γωνίες, οι κολόνες του.


Για αιώνες, οι μουσουλμάνοι απαγόρευαν την είσοδο αλλόθρησκων πάνω στο Όρος του Ναού. Ακόμα και όταν οι Οθωμανοί κατέλαβαν ετούτα τα εδάφη, διατήρησαν αυτήν την απαγόρευση στο ακέραιο. Από τις αρχές του 19ου αιώνα όμως, τα όχι και τα μη άρχισαν να χαλαρώνουν και επετράπηκε υπό όρους η είσοδος και σε χριστιανούς ή ακόμα και σε Εβραίους. Δεν είχε βλέπεις δημιουργηθεί ακόμα το κράτος του Ισραήλ και δεν είχαμε πιαστεί μαλλί με μούσι.



Κατά τη διάρκεια του Πολέμου των Έξι Ημερών, το 1967, οι στρατιωτικές δυνάμεις του Ισραήλ κατέλαβαν το Όρος του Ναού μαζί με την Ανατολική Ιερουσαλήμ και τη Δυτική Όχθη που ανήκε ως τότε στην Ιορδανία. Ακολούθησαν έξαλλοι πανηγυρισμοί από τους Ισραηλινούς, πολλές χιλιάδες εκ των οποίων ανέβηκαν εδώ και έκαμαν θρησκευτικές γιορτές, δοξάζοντας το Θεό. Ωστόσο και για να αποφευχθούν γενικευμένες συγκρούσεις, αναγκάστηκαν σύντομα να παραδώσουν και πάλι το Όρος του Ναού στο ισλαμικό βακούφι που το ήλεγχε έως τότε.



Το 1992, ο Βασιλιάς της Ιορδανίας προχώρησε σε μία ζούπερ ιμπρέσιβ κίνηση: ανέλαβε το έξοδο για να καλυφθεί ο εξωτερικός θόλος του Χαράμ αλ Σαρίφ με χρυσές πλάκες. Ναι, σε αυτόν οφείλεται το υπέρλαμπρο αισθητικό αποτέλεσμα. Γαλαντόμος ο Βασιλεύς, να τον έχουμε από κοντά!


Δίπλα ακριβώς στο Θόλο του Βράχου, υπάρχει ετούτος ο μικρότερος πούναι πιο ανοιχτός και όπεν-σπέις και ονομάζεται Θόλος της Αλυσίδας. 


Σύμφωνα με την εβραϊκή παράδοση, στην εποχή του Σολομώντα, στο σημείο αυτό βρισκόταν μία αλυσίδα που ένωνε τη Γη με τον Παράδεισο. Όταν ένας δίκαιος άνθρωπος πήγαινε να λύσει κάποιον κόμπο της αλυσίδας, τότε αυτός λυνότανε. Όταν δοκίμαζε όμως να λύσει κόμπο, κάποιος άδικος άνθρωπος, τότε ο κόμπος μεταφερόταν πιο πέρα και δεν μπορούσε ποτέ να λυθεί. 



Ο Θόλος της Αλυσίδας είναι ένα κομψοτέχνημα της ισλαμικής αρχιτεκτονικής. Υπέροχες διακοσμήσεις, σύμβολα, κύκλοι, αστεράκια, δακτύλιοι.



Οι μουσουλμάνοι έχουν μία άλλη εκδοχή της ιστορίας με την αλυσίδα. Σύμφωνα με αυτήν, όταν επέλθει η αποφράδα ημέρα και τελειώσει ο κόσμος, μία αλυσίδα θα εμφανιστεί σε αυτό το μέρος και θα επιτρέψει μόνο στους ενάρετους να προχωρήσουν στον Παράδεισο. Οι λοιποί θα καούμε στα γνωστά καζάνια. Αλλά μην μου ανησυχείς καθόλου, θάμαστε ωραία παρεούλα και θα λέμε διάφορα χαριτωμένα να περνάει ευχάριστα η αιωνιότητα.



Η Αϊσέ βγάζει μερικές φωτογραφίες του Θόλου της Αλυσίδας για να αναρτήσει στο φέιζμπουκ. Και καθόλου μην το γελάς, για έναν μουσουλμάνο είναι ιδιαιτέρως σημαντική στιγμή το να βρεθεί εδώ απάνου και να περπατήσει στο Όρος του Ναού.



Ας πάρουμε λίγη απόσταση για να δούμε τα κτήρια στην ολότητά τους. Ο Θόλος της Αλυσίδας και ο Θόλος του Βράχου ακολουθούν την ίδια αρχιτεκτονική γραμμή και ο πρώτος είναι μικρογραφία του δεύτερου. Θα βρεις πολλές τέτοιες ευφυείς λεπτομέρειες εδώ.


Κι αν κινηθείς τριγύρω, θα εντοπίσεις κατάλειπα από όλες τις περιόδους και όλους τους πολιτισμούς που πέρασαν από το Όρος. Από Βυζαντινές αψίδες ως κολόνες κορινθιακού ρυθμού. Ένα τούτι-φρούτι αναφορών!


Είμαι βέβαιος ότι έχεις πολλά ακόμα ερωτήματα: όπως ας πούμε, τί απέγινε η Κιβωτός της Διαθήκης; Η επίσημη ιστορική εκδοχή είναι ότι καταστράφηκε όταν οι Βαβυλώνιοι έκαψαν την Ιερουσαλήμ. Εντούτοις, επειδής το μεταφιζίκ πουλάει περισσότερο (και είμαστε μπλογκ ανοιχτό στο κουτσομπολιό και τους αστικούς μύθους), υπάρχει η εκδοχή ότι η Κιβωτός βρίσκεται θαμμένη κάπου εδώ στο Όρος του Ναού. Υπάρχει μάλιστα η μαρτυρία του -μακαρίτη σήμερα- Ron Wyatt που ισχυριζόταν ότι την εντόπισε σε ένα θάλαμο όταν έκαμε ανασκαφές εδώ από κάτου. Αλλά οι ανασκαφές τερματίσθηκαν βίαια (γενικά είναι σχεδόν αδύνατο να πέσει αρχαιολογική σκαπάνη εδώ, διότι δεν το επιτρέπουν με την καμία οι μουσουλμάνοι) και μείναμε όλοι με την απορία.


Έχουμε ελάχιστα ακόμα λεπτά στη διάθεσή μας. Το μεσημβρινό δίωρο τελειώνει και ήδη έχουν αρχίσει να φωνάζουν οι μουσουλμάνοι φύλακες για να εκκενωθεί ο χώρος από τους αλλόθρησκους και να αρχίσει η απογευματινή προσευχή.


Κοιτάζω για τελευταία φορά το Χαράμ αλ Σαρίφ. Σκέφτομαι τον Αβραάμ, τον μεγάλο πατριάρχη της εβραϊκής φυλής που ξεκίνησε από την πόλη Ουρ της Χαλδαίας (μίας από τις πρώτες πόλεις της ανθρώπινης ιστορίας που η μνήμη της χάνεται στην αχλή των αιώνων) και έφθασε εδώ τη δεύτερη χιλιετία π.Χ. για να θυσιάσει το γιο του. Σκέφτομαι τον Δαβίδ, που μετέφερε εδώ την Κιβωτό της Διαθήκης και σχεδίασε το Ναό για να τον στεγάσει. Έναν ναό που εντέλει χτίστηκε από τον γιο του το Σολομώντα. Σκέφτομαι το Όρος του Ναού κατά την περίοδο του Ηρώδη του Μέγκα. Που πρέπει νάταν ζούπερ εντυπωσιακό, καθόπως περιγράφουν οι ιστορικοί της εποχής εκείνης.



Σκέφτομαι τον Ιησού. Που σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη, περπάτησε πάνω σε ετούτη δω την απλωσιά και στράφηκε εναντίον των εμπόρων, εκδιώκωντάς τους. Σκέφτομαι την καταστροφή της Ιερουσαλήμ από τους Ρωμαίους, με τους σφαγιασμένους Εβραίους και το Ναό τους που αποτελούσε την πεμπτουσία της ιουδαϊκής ταυτότητας, να χάνεται για πάντα μέσα στις φλόγες. Σκέφτομαι τους Βυζαντινούς. Που ήρθαν εδώ για να προσδιορίσουν και να αποσαφηνίσουν εννοιολογικά τη χριστιανική τους πίστη. Τους Άραβες. Που ανέβηκαν θριαμβευτές στο Όρος για να εδραιώσουν τη δική τους εκδοχή των πραγμάτων. Με τον Μωάμεθ να επιβεβαιώνει τη σημασία αυτού εδώ του μέρους.



Σκέφτομαι τους σταυροφόρους. Τους ημιάγριους, φτωχομπινέδες της μεσαιωνικής Δύσης, που έφθασαν ως εδώ με τις αστείες πανοπλίες τους υπό το πρόσχημα της θρησκευτικής τους πίστης, για να βυθίσουν τα χέρια τους στους θησαυρούς που ήλπιζαν πως έκρυβε η Ανατολή. Σκέφτομαι τους Άραβες που εδώ και αιώνες διαφεντεύουν αυτό το μέρος, απολαβάνοντας σχεδόν χαιρέκακα σήμερα, την κυριαρχία τους επί τους Όρους που έχασαν οι Εβραίοι.


Σκέφτομαι την Αϊσέ, που προσπαθεί να κρυφοκοιτάξει από την πόρτα και να ιδεί στα ενδότερα του Θόλου του Βράχου. Μπας και καταφέρει να ξεκλέψει μία ματιά προς το μυθικό εσωτερικό. Που κρύβει μυστικά και αλήθειες. Που κρύβει το περίφημο πηγάδι των Ψυχών. Από όπου υποτίθεται πως ακούγονται οι ψίθυροι των νεκρών που περιμένουν τη Δευτέρα Παρουσία για να λυτρωθούν.



Σκέφτομαι την ανάγκη της για πίστη, για ερμηνεία. Την ανάγκη της να διασκεδάσει τους ανθρώπινους φόβους της και να κρεμαστεί από την ελπίδα. Την ανάγκη τη δικιά σου. Την ανάγκη τη δικιά μου. Την ανάγκη όλων μας.


Σκέφτομαι τα μεταφυσικά ερωτήματα. Και τις λύσεις που προσφέρουν αυτές οι αρχέγονες διηγήσεις. Πούναι στην πραγματικότητα ίδιες, επαναλαμβανόμενες και διατρέχουν τις θρησκείες. Και το μόνο που αλλάζει είναι το πολιτιστικό πλαίσιο αναφοράς. Αβραάμ, Ιησούς, Μωάμεθ. Και στη μέση ένας βράχος. Φορτισμένος με όλη τη σημασία του κόσμου.


Και άρα σημαντικός. Ανεξαρτήτως του αν είναι ή δεν είναι αληθινές οι ιδιότητες που του αποδίδονται. Ανεξαρτήτως του αν υπάρχει κάτι ή απολύτως τίποτα μέσα στο Θόλο του Βράχου σήμερα. Ανεξαρτήτως του πόσο αληθινά ή τερατωδώς παραποιημένα είναι όλα όσα μας μεταφέρουν οι θρησκείες από το θεόπαλια στο οποίο αναφέρονται.



Ήρθε η ώρα να φύγουμε. Ήδη, μας έχει κάμει τρεις παρατηρήσεις ο φύλακας. Κοιτάζω για τελευταία φορά αυτό το μέρος και κατευθύνομαι προς την έξοδο. Γυρνάω το βλέμμα μου ξανά και ξανά προς το Χαράμ αλ Σαρίφ και τα τριγύρω του κτήρια. Προσπαθώ να αποτυπώσω καλά στη μνήμη μου, τις εντυπώσεις. Γιατί κάθε λεπτό, κάθε δευτερόλεπτο που περνάω εδώ, καταλαβαίνω ακόμα καλύτερα.


Βγαίνω από την πίσω έξοδο. Που χρησιμοποιούν κυρίως οι μουσουλμάνοι. Και αρχίζω να περπατώ στα στενά σοκάκια της Ιερουσαλήμ. Φχαριστημένος. Που κατάφερα να σβήσω ένα από τα πιο δύσκολα τασκς από το bucket list μου. Που έκαμα ένα ταξίδι ανά τους αιώνες. Που κατάλαβα λίγο καλύτερα τις βάσεις στις οποίες σιάχτηκε ετούτος ο κόσμος. Που κατανόησα από πού ξεκίνησαν οι λατρευτικές πρακτικές και τα πιστεύω που ορίζουν μέχρι και σήμερα σε μεγάλο βαθμό τις τύχες πολλών ανθρώπων.

Και θα σου πω κάτι που ίσως ακουστεί περίεργο: αισθάνομαι ανακούφιση. Που ο ίδιος, είμαι απαλλαγμένος από ετούτα τα δεσμά. Που δεν νιώθω την ανάγκη αυτού του Βράχου. Που ανέβηκα και κατέβηκα το Όρος και παραμένω ο ίδιος άνθρωπος. Που μπορώ να ανατέμνω τις ερμηνείες και εντέλει να επιστρέφω στη δική μου. Πούναι απλή και δεν χρειάζεται Κιβωτούς της Διαθήκης, αναλήψεις στους ουρανούς, μαγικές αλυσίδες και πηγάδια των ψυχών.

14 σχόλια :

  1. πτηνό ,προσευχόσουν το πρωί κι άργησες ; Ή δεν σε βγαζει η λίστα ιστολογιων μου,ως συνηθως...

    εγω θα γραψω ,ότι εγραψα καποτε στον συχωρεμενο Λιαντινη και με περασε χωρις να εχω διαβασει ,πως πιστευω στη μετενσάρκωση κι όταν αποθανω και ξαναγεννηθω θα επισκεφτω αυτο το μέρος με την ησυχία μου ,άσε που μπορει να ξαναγεννηθω Αϊσέ ακι τότε δεν τη γλιτωνεις την πίστη με τίποτα! Μην κοιτάς που γεννηθηκες σε άλλη χώρα πτηνό! Να ήσουν Εβραίος ,θα ησουν αλυσοδεμενος θες δε θες!Βοήθειά μας πάντως!
    Καλημέραααααα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νάσια μου, εκείνο που με εντυπωσιάζει είναι πως κι αν πέρασαν αιώνες από τότες που είχαν πρωτοδιατυπωθεί αυτές οι ιστορίες (που ανάγονται στην εποχή που οι άνθρωποι ζούσαν ακόμα νομαδικά ή είχαν πρωτοεγκατασταθεί σε οικισμούς), συνεχίζουν να είναι σημαντικές για τόσους και τόσους ανθρώπους. Και να τους κρατούν δέσμιους σε αφηγήσεις και δοξασίες που απευθύνονταν σε ένα πολύ πιο απλοϊκό ακροατήριο.

      Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου! (αποκαταστάθηκα στη ροή της λίστας ιστολογίων σου ή μου κρατάει ακόμα μούτρα;)

      Διαγραφή
  2. Αναρωτιέμαι αν θα σταματήσει ποτέ αυτός ο αλληλοσπαραγμός ανάμεσα στις θρησκείες.
    Πότε θα καταλάβουμε ότι είμαστε οι ίδιοι άνθρωποι και ότι η δύναμη κρύβεται μέσα μας.
    Πόσο αλλιώτικα θα ήταν τα πράγματα αν το πιστεύαμε αυτό.
    Δεν θα μπορούσα να πάω ποτέ σε ένα μέρος που έχει προκαλέσει τόσες διαμάχες και τόσους σκοτωμούς για μια θρησκεία, ή για δύο ή για τρεις.
    Το θεωρώ λυπηρό.
    Η πίστη πρέπει να ενώνει και όχι να χωρίζει.
    Την καλημέρα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ, καλή μου Έλενα: φοβάμαι ότι πολύ δύσκολα οι άνθρωποι θα μπορέσουν να απαλλαγούν από τα δεσμά αυτών των αφηγήσεων. Που λειτουργούν και ως αφορμή για απίθανες ακρότητες, αντιπαλότητες και περιχαρακώσεις.

      Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  3. Υπέροχη βόλτα πιγκουινάκι!
    Δεν είμαι και ιδιαίτερα θρησκευάμενη, ως και καθόλου τολμώ να πω, αλλά δεν με "χαλάει" να υπάρχει και μια ανώτερη δύναμη. Κάτι για να διασκεδάσω και γω τους φόβους μου, όπως η Αϊσέ, χωρίς όμως όλη αυτή την υπερβολή και τους κανόνες που επιβάλλουν οι όποιες θρησκείες, άλλες περισσότερο και άλλες λιγότερο. Αλλά απλά, με το δικό μου τρόπο.
    Θα βρίσκομαι πέμπτο καζάνι δεξιά. Αν είσαι εκεί κοντά έλα να με βρεις! :)
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πέμπτο καζάνι δεξιά; Σημειώνω διεύθυνση, για να έρθω να σε αναζητήσω.
      Θα λέμε τα χωρατά μας, θα μνημονεύουμε τις αμαρτίες μας, θα αυτοσαρκαζόμαστε και θα την περνάμε ζάχαρη. Άσε που με τα κρύα που κάμει έξω, ένα κοζί και ζεστό καζάνι ως και ευχάριστο μού ακούγεται. :)

      Πολλά, πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  4. Πολύ ωραία ανάρτηση, Πιγκουίνε, ιδιαίτερα αν σκεφτεί κανείς ότι δεν πρόκειται να το επισκεφτώ το Όρος, χι, χι! Τι καλά που υπάρχεις και μας ταξιδεύεις σε όλα αυτά τα μέρη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που σου άρεσε, καλή μου Pippi. Η αλήθεια είναι πως είναι δύσκολο να το επισκεφθεί κανείς αυτό το μέρος. Θέλει μεγάλη υπομονή (είπαμε, η ουρά είναι απάλευτη) και κάμποση τύχη. Αλλά είναι μία περίεργη και ενδιαφέρουσα εμπειρία. Που σε κάμει να σκεφτείς πράματα. Και να αναρωτηθείς.

      Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  5. Καλαμιά στον Κάμπο9 Φεβ 2015, 11:31:00 μ.μ.

    ΄Οση ώρα διάβαζα σκεφτόμουν πάνω κάτω αυτά που λέει η τελευταία σου παράγραφος,. Κι εγώ, σαν κι εσένα δεν χρειάζομαι βράχους, κιβωτούς, τοίχους, τείχη ή θόλους για να είμαι αυτό που είμαι και για να πιστεύω αυτά που πιστεύω. Τα κτίρια, οι κίονες, τα μωσϊκά, οι επενδύσεις στους τοίχους και στους θόλους κλπ έχουν μόνο αισθητικό και αρχαιολογικό ενδιαφέρον. Το δέος και ο θαυμασμός μου είναι για το έργο που σκέφτηκε και δημιούργησε ο καλλιτέχνης, ο αρχιτέκτονας ή ο εργάτης . Και δεν μπόρεσα ποτέ να κατανοήσω πώς η λατρεία και η αφοσίωση σε πέτρες μπορούν να προκαλούν τόσο φανατισμό και ακρότητες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όπως καλά ξεύρεις, συμφωνώ απολύτως. Οριζοντίως και καθέτως.
      Και για το λόγο αυτό, τέτοια μέρη μου προκαλούν ανάμικτα συναισθήματα: το ενδιαφέρον και τον θαυμασμό ως μνημεία του πολιτισμού, ως ψήγματα ιστορίας, ως δείγματα της ανθρώπινης δημιουργίας. Αλλά και θλίψη για το φανατισμό και τη μισαλλοδοξία που καλλιέργησαν (και συνεχίζουν να καλλιεργούν).

      Την καλημέρα και τα φιλιά μου, Καλαμιά!

      Διαγραφή
  6. Καλαμιά στον Κάμπο9 Φεβ 2015, 11:34:00 μ.μ.

    Α, και εσύ πρόσεχε πολύ βρε παιδί μου, μην σε φάει λάχανο κανένας φανατικός κάποια στιγμή:-))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Προσέχω, προσέχω! Και ο κυριούλης με την κελεμπία, πράγματι κινήθηκε απειλητικά προς το μέρος μου. Αλλά ευτυχώς απομακρύνθηκα εγκαίρως και αποφεύχθηκε το επεισόδιο! :)

      Διαγραφή
  7. Αφού το επιβεβαιώνει και ο Ιντιάνα Τζόουνς όλα καλά! ☺
    Από τα μέρη που με μαγεύουν, δεν θα έχανα τούτη την ανάρτηση πίγκου μου κι αλυσοδεμένη να ,ε είχαν!
    Κωνσταντινούπολή και Ιερουσαλήμ θέλω διαρκώς να βλέπω ...αλλά κυρίως να σε διαβάζω γιατί όταν φτάνω στο τέλος μου αφήνεις την πιο όμορφη γλυκόπικρη γεύση! Και μου αρέσει!
    Φιλιά στο ράμφος! ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κωνσταντινούπολη και Ιερουσαλήμ, είναι δύο τόποι που κι εγώ αγαπώ πολύ. Γιατί είναι τόσες οι αναφορές που νιώθεις αυτές τις πόλεις, πατρίδες σου. Από την πρώτη στιγμή που πατάς το πόδι σου εκεί. Και αφού σου αρέσουν και σε ενδιαφέρουν, ένα μπορώ να σου υποσχεθώ: ότι θα έρθουμε για πολλές ακόμα βόλτες στα μέρη αυτά. Διότι έχουμε πολλά ακόμα πράματα να ιδούμε και να συζητήσουμε.

      Τα φιλιά μου, airis!

      Διαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts