Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2015

Επιστροφή στο St Andrews


Σε είχα φέρει εδώ, πριν μερικές ημέρες. Σου είχα μιλήσει για τους ήρεμους περιπάτους μου, για τις σκοτεινές θάλασσες, για τον καθεδρικό ναό και το Πανεπιστήμιό του (αν έχασες εκείνον τον περίπατο, πηγαίνεις εδώ!). Αλλά να που απεφάσισα να σε ξαναφέρω. Στο Σεντ Άντριους. Όχι για να κάμουμε επανάληψη, αλλά για να αναπνεύσουμε λίγη ακόμα από την παγωμένη γαλήνη της Σκωτίας. Ν'αδειάσουν οι σκέψεις μας, να ηρεμήσει το κεφάλι μας.


Αυτό είναι το λόκαλ Πανεπιστήμιο. Πούναι ζούπερ ρισπέκταμπολ. Για την ακρίβεια, βλέπεις ένα από τα κάμποσα μπίλντινγκς του εκτεταμένου κάμπους. Εδώ κάμουμε τα μαθήματά μας. Μελετάμε τον Σέξπιρ και τον Φιτζέραλντ, διαβάζουμε τις θεωρίες του Σαιν Σιμόν, λύνουμε τις εξισώσεις μας, κάμουμε τα πειράματά μας, ξημεροβραδιαζόμαστε στις βιβλιοθήκες για να κάμουμε τα ασάινμεντς.


Κι αυτοί είναι οι κεντρικοί δρόμοι της πόλης. Όχι δεν έχουμε μποτιλιάρισμα και δεν θα βρεις παρκαρισμένα αυτοκίνητα απάνου στα πεζοδρόμια. Μήτε στρεσαρισμένους και ευέξαπτους πολίτες. Το Σεντ Άντριους είναι μία μικρή κωμόπολη. Από εκείνες που δεν παράγουν ειδήσεις. Που δεν έχουν να σε απασχολήσουν με σκοτούρες.



Σε ετούτον τον δρόμο κάμω τα ψώνια μου. Παίρνω τη μπαγκέτα μου και τα αλλαντικά μου, ψωνίζω μαρμελάδες και απλ-πάις. Και κάνα ρουχαλάκι από τα ίντερσπορ για νάχω να συναλλάζω μετά το τζόκινγκ μου στην παραλία.



Από το μαγαζί της Πετούλα, παίρνω τα είδη σπιτιού μου. Τα τιρκουάζ φλιτζάνια μου, τα λουλουδάτα μαξιλάρια μου, τα ξύλινα πάφινς για να διακοσμήσω τη ραφιέρα πούχω στο καθιστικό, δίπλα στη βιβλιοθήκη.


Και στους πίσω δρόμους κάμω τους απογευματινούς μου περιπάτους. Ακούω τα βήματά μου στις υγρές πέτρες, μετράω τα παράθυρα και τις καμινάδες στα σπίτια. Μετράω τις σκέψεις μου και τις σιωπές μου.


Και νιώθω κάποιος άλλος, όχι εγώ. Κάποιος καμωμένος από τα υλικά ενός μυθιστορήματος, μίας ταινίας, ενός σήριαλ.


Κάποιος που δεν έχει να πονοκεφαλιάζει με προβλήματα της καθημερινότητας και -έτι χειρότερο- με ανησυχίες που τον έχει φορτώσει η κοινωνία στην οποία ζει.


Ναι, εδώ νιώθω κάποιος άλλος. Κάποιος που έχει γιομίσει τη ζωή του με πολυτέλειες. Την πολυτέλεια της απλότητας. Την πολυτέλεια της ησυχίας. Την πολυτέλεια του χρόνου. Που κυλά εις όφελός σου και όχι εις βάρος σου. Που δεν τον κυνηγάς, αλλά σου επιτρέπει να τον απολαμβάνεις.


Και να εστιάζεις ουχί στα επείγοντα, αλλά στα σημαντικά. Στους ανθρώπους, στα ενδιαφέροντά σου, στις στιγμές σου.



Χωρίς ν'ανησυχείς για τη χώρα σου, για τη δουλειά σου, για τη ζωή σου, για το μέλλον σου, για τα πάντα όλα συνέχεια. Προφανώς και δεν υπάρχει η τέλεια κοινωνία. Προφανώς και άμα έρθεις να ζήσεις εδώ, θα βρεις δεκάδες πράματα για να γκρινιάξεις. Η υγρασία, η σκοτεινιά, ακόμα κι αυτή η ησυχία που εγώ επαινώ, μπορεί να σου φανεί εσένα ασφυκτική, αγριευτική, βαρετή. Δεν ξεύρω αν θα κατάφερνα να σου αλλάξω γνώμη, αλλά αν ερχόσουν μαζί μου, σε αυτούς τους περιπάτους, θα προσπαθούσα τουλάχιστον να σου εξηγήσω. Γιατί μού είναι σημαντική αυτή η ησυχία.



Και ίσως το καταλληλότερο μέρος για να σου εξηγήσω, είναι ετούτο: ο ερειπωμένος καθεδρικός ντε. Και τα σαράουντινγκς. Που βρίσκονται στην άκρη της πόλης, δίπλα στη βραχώδη ακτή.


Έρχομαι εδώ και περπατάω ανάμεσα στις πέτρες. Και προσπαθώ να αναπλάσω με τη φαντασία μου το πώς θα ήταν ετούτο το μέρος, εννιακόσια χρόνια πριν. Όταν οι κάτοικοι του οικισμού, έχτιζαν τον γκόθικ καθεδρικό τους. Σε ετούτον τον πανέμορφο, αλλά σκληρό και αφιλόξενο τόπο. Πούναι τυλιγμένος στις ομίχλες και για πολλούς μήνες το χρόνο παραδωμένος σε μία βαθιά και ψυχρή σκοτεινιά.


Μπαινοβγαίνω κάτου από τις αψίδες.



Και διαβάζω τα ονόματα στις πλακες. Κάθε φορά που διαβάζω ένα τέτοιο όνομα, έχω την αίσθηση ότι δίνω μία αναπνοή σε εκείνον ή εκείνη που μνημονεύονται. Γιατί τους ανασύρω από τη λήθη.



Διότι ξεύρεις, αγαπημένε αναγνώστα, σκληρότερο από το να πεθαίνεις είναι να ξεχνιέσαι. Το να μην έχεις πια καμία σημασία για κανέναν.


Άχου, δεν ήθελα να σε καταθλίψω. Ετούτες οι σκέψεις δεν είναι κατανάγκη θλιβερές ή πεσιμιστικές. Μπορεί νάναι και εξαγνιστικές. Να σε απελευθερώνουν από τις μάταιες απαιτήσεις. Από τα επείγοντα που λέγαμε πριν. Και να σου επιτρέψουν να εστιάσεις στα σημαντικά.


Τελευταία ανάγκη μου, η θάλασσα. Σαν την είχα πρωταντικρύσει εδώ, έσπευσα να την εσυγκρίνω. Με τα γαλαζοπράσινα που φοράει στην Ελλάδα. Και την είχα βρει, αποκρουστική και ξένη.


Μα τώρα έμαθα να την εκτιμώ και να τη σέβομαι. Γιατί κατάλαβα πως αυτό που την κάμει ενδιαφέρουσα, είναι οι ποιότητες και οι διαθέσεις της. Όχι μία συγκεκριμένη εκδοχή της, η λαμπερή και καταγέλαστη πούχα συνηθίσει. Αλλά το σύνολο των συναισθημάτων της. Η θλίψη της, η απόστασή της, η χαρά της, η οργή της, η αγκαλιά της.


Κι είναι αυτή η εναλλαγή που κάμει την κάθε εντύπωση, διαφορετική και σπουδαία. Κλείνω τα μάτια και κρατάω την αίσθηση της θαλασσινής ψύχρας στο πρόσωπό μου. Τον παφλασμό των κυμάτων απάνου στις βραχώδεις ακτές.


Και είμαι πλέον βέβαιος, πως ακόμα κι όταν δεν είμαι στο Σεντ Άντριους,  είναι το Σεντ Άντριους μέσα μου.

9 σχόλια :

  1. αν θέλω ησυχία ,πάω και σε μοναστήρι πτηνό ,όπου συνδυάζει ησυχία με μελωδία.....
    το μέρος αυτο όμως ειναι καταπληκτικό γιατί εμένα μου αρεσουν τα μουντά χειμωνιατικα ,πετρωδη ,ψιλικαταθλιπτικά ,χουχουλιάρικα μέρη!
    Και φευγω αμεσως απο τη βόλτα σου ,για να μην ακούσω τις δικές μου σκέψεις και σιωπές ,τις αποφευγω τελευταία.....
    καλημέραααααααααα πτηνό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν δεν ταιριάζαμε, δεν θα συμπεθεριάζαμε: φαίνεται πως λατρεύουμε κι οι δυο μας, αυτά τα μαγικά τοπία! Και τις ησυχίες τους!
      Όσο για τις σκέψεις και τις σιωπές σου, θάχεις τους λόγους σου να τις αποφεύγεις. Και το ξεύρω πως δεν είναι πάντοτε εύκολο να συζητά κανείς με τον εαυτό του. Κι εγώ υπάρχουν θέματα που αρνούμαι. :)

      Τις πιο αισιόδοξες και γελαστερές καλημέρες μου!

      Διαγραφή
  2. Βρε άνθρωπέ μου, ώρες-ώρες με παρασέρνεις πραγματικά. Βρίσκω και γω την ησυχία απίστευτα γοητευτική.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν είναι για καλό, χαρά μου να σε παρασέρνω. Χωρούν πάντοτε οι σιωπές μου, την καλή παρέα. Και επιζητούν τη συντροφιά. Που τους δίνει άλλωστε, άλλο νόημα.

      Πολλά, πολλά φιλιά και καλημέρες, μάι ντίαρ Κολόνα!

      Διαγραφή
  3. Πτηνό μου πολύ μου άρεσε που μας ξαναπήγες βόλτα σε αυτό το τέλειο μέρος.
    Πολύ μου άρεσε αυτή η ησυχία.
    Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να ζήσω για το υπόλοιπο της ζωής μου είναι τσαλεντζινγκ πραγματικά όμως!
    Πολλά φιλιά την καλημέρα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έβγαλα μερικές φωτογραφίες ακόμα, ήθελα να μοιραστώ κάποιες σκόρπιες σκέψεις παραπάνω και ιδού που ξαναβρεθήκαμε στο Σεντ Άντριους. Στις ανατολικές ακτές της Σκωτίας.

      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου, Έλενα!

      Διαγραφή
  4. Τι καλά που έκανες και μας ξαναπήγες στο Σεντ Άντριους!
    Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να μείνω για πάντα σε ένα τέτοιο μέρος, προτιμώ τα παιχνιδίσματα του λαμπερού ήλιου με τη δικιά μας γαλαζοπράσινη θάλασσα, αλλά σίγουρα αυτός ο ερειπωμένος ναός είναι το ιδανικό μέρος για να παλέψεις με τα θηρία μέσα σου, να ακούσεις τις σκέψεις σου, να αφουγκραστείς τις σιωπές σου.
    Κι αυτή η θάλασσα όμως! Τόσο διαφορετική από τη δικιά μας, αλλά και τόσο υπέροχη!
    Αν μετακομίσεις εκεί τελικά θα με φιλοξενήσεις για λίγο καιρό;
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Σε όσες αναρτήσεις κάνεις για την Σκωτία, το σχόλιό μου θα είναι μόνο μια λέξη: Αχχχχχχχχ !!!

    Υ.Γ.: Φεύγω για Κορνουάλλη την Κυριακή για μια βδομάδα και θα επιστρέψω με φωτορεπορτάζ από κει. Πάω να δω αν αξίζει να την έχουμε στα υπόψιν ως ... ... ... plan B ! Just in case, ρε παιδάκι μου ... ξέρεις ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Καλαμιά στον Κάμπο11 Φεβ 2015, 3:26:00 μ.μ.

    "Μικρή κωμόπολη, από εκείνες που δεν παράγουν ειδήσεις, που δεν έχουν να σε απασχολήσουν με σκοτούρες" , άρα ιδανικό σκηνικό για βιβλίο, ταινία ή σήριαλ με θέμα έναν φόνο ή και περισσότερους που συμβαίνουν σαυτό το ήρεμο, σιωπηλό, υγρό, ομιχλώδες, γκρίζο και κρύο μέρος με τα γκόθικ ερείπια και τα αρχαία νεκροταφεία!!!
    (Τέτοια θέλωωω και μ΄αρέσουν).

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.