Τρίτη, 31 Μαρτίου 2015

Αργά (B-Side)


...Πολλές φορές στους πολύωρους περιπάτους μου ανά την Αθήνα, σκέφτομαι πόσο διαφορετική θα μπορούσε νάναι αυτή η πόλη αν ευτυχούσε να έχει πιο ευγενικούς και συνειδητοποιημένους κατοίκους. Που δεν θα ασχημονούν επάνω της. Που θα σέβονται και θα εκτιμούν το αττικό τοπίο, τα βουνά της, τα ποτάμια της, τις ακτές της. Αλλά δεν.


Ναι, η ασχήμια κυριαρχεί και σκεπάζει τις ομορφιές της. Κι έχει και μελαγχολία. Μεγάλες δόσεις μελαγχολίας. Στις γειτονιές του κέντρου που στενάζουν, στις ανθρώπινες ζωές που χαράσσουν τις πορείες τους σε αυτό το αφιλόξενο αστικό περιβάλλον.



Δεν μπορείς όμως να τη διαγράψεις εύκολα με μία γραμμή απ'το μυαλό σου. Γιατί αυτή η πόλη σημαίνει πολλά πράγματα για πάρα πολλούς ανθρώπους. Στον Κολωνό, στα Πατήσια, στα Σεπόλια, στον Άγιο Παντελεήμονα, στο Μεταξουργείο και στην Κυψέλη.



Πόσοι πολλοί έχουμε κεντήσει τις μνήμες μας με αυτές τις γειτονιές.



Αλλά ακόμα κι εκείνος που δεν τις έχει ζήσει, αν για λίγο τις περπατήσει και κάτσει ν'ακούσει τις αφηγήσεις τους, είμαι βέβαιος ότι θα καταλάβει τη συγκίνηση που κρύβουν.


Οι διαδρομές μου στην Αθήνα είναι συναισθηματικές διαδρομές, αναγνώστα. Είναι διαδρομές που γνωρίζω όχι την πόλη, αλλά εμένα.


Και ναι, υπάρχουν πολλά που με πληγώνουν. Από πού ν'αρχίσω και πού να τελειώσω; Να, ας πούμε οι τοίχοι. Βρίσκω την αναρχία των γκραφίτι εντελώς φασιστική και ένδειξη χαμηλής κοινωνικής νοημοσύνης.


Και τα σπασμένα παγκάκια. Τα αφρόντιστα παρτέρια. Τα ανύπαρκτα πεζοδρόμια. Τους φλεγόμενους κάδους. Τα υπό κατάληψη κτήρια. Τα ρημαγμένα νεοκλασικά. Τα παρατημένα οικόπεδα.


Και τώρα τελευταία, τα καδρόνια. Πολλά καδρόνια.


Ως ευαίσθητος και βαθιά δημοκρατικός άνθρωπας (και πτηνός) δεν μπορώ να δικαιολογήσω κανενός είδους καδρόνια, κανενός είδους κουκούλες, κανενός είδους βίαιη έκφραση (επί του τοίχου, επί της δημόσιας ή ιδιωτικής περιουσίας, επί του πανεπιστημιακού ιδρύματος και βεβαίως επί της κεφαλής του δύστυχου συνανθρώπου). Και με βλέπεις προβληματισμένο (μη σου πω και απεγνωσμένο) διότι ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα, η τυφλή έκφραση κοινωνικής αγανάκτησης δεν λύνει τα προβλήματα (ίσως και να τα εντείνει, καλλιεργώντας τη φαυλότητά τους). Απαιτείται πολιτική ωριμότητα -όχι μόνο από τους πολιτικούς, αλλά κυρίως από τους πολίτες. Διότι τα προβλήματα είναι σοβαρά και πολύπλοκα. Και νομίζω θα συμφωνήσεις αναγνώστα, πως η συνθηματολογία της πλατείας και του πεζοδρομίου δεν είναι ικανή να τα λύσει.


Όλη η πόλη, ένα πεδίο μάχης. Ενός αγώνα δίχως τέλος, δίχως σκοπό και δίχως ελπίδα. Που δεν μετράει νίκες, αλλά παράπλευρες απώλειες.


Αλλά ας το παραδεχτούμε. Αυτά είναι τα δεδομένα μας, με αυτά θα πορευτούμε. Χωρίς να αγνοούμε ή να εθελοτυφλούμε μπροστά στην πραγματικότητα της ασχήμιας, οφείλουμε να την εξευμενίζουμε ή και να την αλλάζουμε με όποιον τρόπο μπορεί ο καθείς μας.


Κι ας κάμει αυτή η χώρα ότι μπορεί για να μας απογοητεύει και να μας καταβροχθίζει, εμείς θα κάμουμε δημιουργική αντίσταση. Με το χαμόγελό μας. Και νάσαι βέβαιος ότι έχει σημασία και κάμει τη διαφορά.


Στην πόλη, στους άλλους, μέσα μας. 


Σημείωση: Τα "B-Sides" του πτηνού περιλαμβάνουν σκόρπιες φωτογραφίες, σκέψεις, εντυπώσεις και παραλειπόμενα που δεν χώρεσαν στην ορίτζιναλ ανάρτηση. Και που κανονικά θα έμεναν στο συρτάρι του μπλογκ. Αλλά βρήκαν τρόπο να σκάσουν μύτη και να μοστραριστούν ως αυτοτελές ποστάκι μη-χειρότερα. Για να ιδείς την βασική ανάρτηση ετούτου του "B-Side", πατάς εδώ

3 σχόλια :

  1. Έχεις σκεφθεί να μετοικισεις εκτός Αθηνών;Εγώ το έκανα -ταίριαζε κ η δουλειά βεβαια-Η Αθήνα δεν αντέχεται πλέον.Το κέντρο ειναι σαν φυλακή.Γιατί να πορευτεις με αυτα τα δεδομένα;Δεν είναι απαραίτητο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Και πάλι, αχ πιγκουινάκι. Αχ! Την αγαπάμε την Αθήνα με τα μυστικά της και τις ιστορίες που κρύβονται πίσω από σπασμένα παράθυρα την παρατημένων κτηρίων της. Το μόνο που ελπίζω είναι να μη χειροτερέψουν πολύ τα πράγματα και αναγκαστούμε στο τέλος να την εγκαταλείψουμε..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts