Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

Αργά


Κνωσού και Φιντίου γωνία, με πετυχαίνεις. Να διασχίζω γοργά τα στενά κάτω από την Πατησίων, όχι μακριά από το σπίτι μου. Σάββατο, έξι και είκοσι το απόγευμα. Για πού το'βαλα θα με ρωτήξεις.


Για το Μουσείο Μπενάκη. Στην Πειραιώς. Που έχει εγκαινιάσει τελευταία μία έκθεση στο πωλητήριό του, με αντικείμενα τέχνης που αναστοχάζονται την τουριστίκ ελληνικότητα και πηγαίνουν το γκρικ σουβενίρ (τσολιαδάκι-περικεφαλαία-κομπολόι-αγαλματάκι) σε μία νέα πίστα. Τί εννοείς είναι μακριά; Μου φαίνεται πως δεν έχεις καταλάβει πόσο πολύ περπατάω. Εννοείται ότι θα πάω ποδαράτο! Θ'αλλάξω και τον αέρα μου που ολημερίς ήμουν κλεισμένος και δούλευα.


Γωνία με τη γωνία, τετράγωνο με το τετράγωνο, σπίτι με το σπίτι, η πόλη βυθίζεται στο σκοτάδι, ανάβει τα φώτα της και αλλάζει τη διάθεσή της. Περιοχή Αχαρνών. Αφημένα νεοκλασικά, ασφυκτικές πολυκατοικίες, αίσθηση γκετοποίησης, μυρουδιές από ξένες κουζίνες. Αλλά και μπόχα. Και απλυσιά. Από τις μισάνοιχτες πόρτες των ισόγειων και ημι-υπόγειων διαμερισμάτων, τρυπώνει το βλέμμα σου σε μία κοινοβιακή ζωή της στρωματσάδας και της χαβούζας. Και ναι, όπου βλέπεις περιποιημένη μονοκατοικία με φωτάκι στην είσοδο και σφουγγαρισμένο μωσαϊκό, καταλαβαίνεις. Αμέτρητα τα μπορντέλα.


Αμέτρητα το κόκκινα φωτάκια. Από το Μεταξουργείο ίσαμε τα Κάτω Πατήσια και τα Σεπόλια. Φαντάζομαι ότι λειτουργούν κυρίως με αλλοδαπή πελατεία. Διότι στα σίγουρα θα τόχεις προσέξει: χιλιάδες οι πακιστανοί που σουλατσάρουν στην πόλη, αλλά από πακιστανές γιοκ. Και νάσου τα προβλήματα και νάσου οι ασθένειες. Μίλαγα με έναν φίλο μου γιατρό σε νοσοκομείο προημερών. Μούλεγε για την επανεμφάνιση της φυματίωσης. Και για αφροδίσια. Για περιπτώσεις -κυρίως μεταναστών- που ιατρικώς δεν είχε ματαδεί και αντιμετωπίσει στην καριέρα του πριν την κρίση.


Περπατάς την Αχαρνών και νομίζεις πως βρίσκεσαι σε άλλη χώρα. Δεν μπορείς να διαβάσεις τις ταμπέλες των καταστημάτων, αντιλαμβάνεσαι πως περπατάς σε ένα μέρος με βιοτικό επίπεδο υποσαχάριας Αφρικής. Μεταναστευτική πολιτική; Νάσαι καλά, γελάσαμε πάλι. Αλλοδαποί και ημεδαποί είναι όλοι τους παρατημένοι σ'αυτό εδώ το μέρος. Μία ανθρώπινη χωματερή το κέντρο της πόλης.



Άγιος Παντελεήμονας. Παιδί ήμουν όταν με είχε πρωτοφέρει εδώ ο μπαμπάς μου. Για να μου δείξει τα μεγέθη του ναού. Τα μαρμάρινα παράθυρα, τις αψίδες. Τον γιγάντιο τρούλο που υπολείπεται μόλις κατά δύο μέτρα, του τρούλου της Αγιας Σοφιάς. Θυμάμαι πως κοιτούσα βέρι βέρι εντυπωσιασμένος. Η ώρα είναι επτά παρά πέντε. Κόσμος πολύς έχει μαζευτεί στην πλατεία μπροστά στο ναό. Κόκκινες σημαίες, φωνές. Πινακίδες με αντιρατσιστικά συνθήματα. Ας μην πλησιάσω, βλέπω κάποιους που κρατάνε στα χέρια τους καδρόνια. Ας μην πλησιάσω καλύτερα. Φοράνε και κουκούλες. Κρατούνε και σπρέι. Δεν θέλω να πλησιάσω.


Στρίβω στα στενά. Παιωνίου, Μιχαήλ Βόδα κι ύστερα ροβολάω την Ιουλιανού. Εδώ σε ένα χαμόσπιτο που δεν υπάρχει πια, ο μπαμπάς μου πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Ακριβώς απέναντι από το σπίτι του, βρισκόταν το κέντρο διερχομένων. Κατά τη διάρκεια της κατοχής, το είχαν επιτάξει οι Γερμανοί. Ήταν οκτώ ετών όταν τα ναζιστικά στρατά κατέφθασαν σε εκείνο το σταυροδρόμι με τα καμιόνια τους. Κι ο μπαμπάς μου τους κοιτούσε σιωπηλά πίσω από τις γρίλιες και τα σφραγισμένα παράθυρα.



Ένα περιπολικό εμποδίζει την κίνηση προς το Σταθμό Λαρίσης. Μποτιλιάρισμα, κορναρίσματα, χριστοπαναγίες. Περνώ ανάμεσα στα ακινητοποιημένα αυτοκίνητα και πλησιάζω έναν αστυνομικό. "Συγνώμη, για ποιο λόγο έχει διακοπεί η κυκλοφορία; Έχει σχέση με τη συγκέντρωση στον Άγιο Παντελεήμονα;" Με κοιτάζει με ύφος λίγο μπλαζέ "Όχι. Άλλο πράμα εδώ. Έχει συγκέντρωση η Χρυσή Αυγή."


Τρυπώνω πάλι στα στενά, προσπαθώντας να παρακάμψω τη Δηληγιάννη. Άδειοι δρόμοι, παγωμάρα. Και ξαφνικά ποδοβολητά και ιαχές. Συνθήματα, ελληνικές σημαίες, κουκούλες. Τί θα έλεγε ο μπαμπάς μου αν έβλεπε πάλι εδώ στην Ιουλιανού τη σβάστικα;

Νάτα πάλι τα καδρόνια. Άλλα καδρόνια αυτά. Δεν ξεύρω πια αν μπορώ να ξεχωρίζω τα καδρόνια, όλα ίδια μου φαίνονται. Κι ένα μονάχα ξεύρω, ότι δεν τα θέλω στη ζωή μου τα καδρόνια. Δεν τα θέλω.

Έχω κάμει σχεδόν τέσσερα χιλιόμετρα. Αλλά δεν είμαι κουρασμένος. Απελπισμένος είμαι.


Επτά και δέκα. Είμαι στις γραμμές του τρένου. Επί της Κωνσταντινουπόλεως. Η πόλη μοιάζει σκηνικό. Μιας θλιμμένης ταινίας. Από εκείνες που χρηματοδοτεί το Κέντρο Κινηματογράφου και είναι προορισμένες να μην τις δει κανείς. Ειλικρινά, αν με ρωτάς, μήτε κι εγώ θέλω να τη δω αυτήν την ταινία. Αλλά μ'έχουν υποχρεώσει και τη βλέπω. Και όχι, δεν μου αρέσει.


Κοιτάζω από κάτου τη Λένορμαν. Σκέφτομαι πως όταν ήμουν μικρός πίστευα πως ο Λένορ-μαν είναι στα σίγουρα κάποιος σουπερήρωας. Σαν τον Μπάτμαν και τον Σπάιντερμαν. Και τον Σούπερμαν. Και τον Άιρονμαν. Με κόκκινη μπέρτα και μπλε μάσκα. Με φοβερές δυνάμεις. Μπορεί να πετάει κιόλας. Πολύ αργότερα το σενάριο κατέρρευσε. Έμαθα πως είναι γάλλος αιγυπτιολόγος. (πρώτη ψυχρολουσία) Και δεν είναι Λένορμαν, αλλά Λενορμάν. Σαρλ Λενορμάν. (δεύτερη ψυχρολουσία) Ίσως αν είχαμε κρατήσει αυτόν τον άλλον τονισμό, νάχε κι ο δρόμος καλύτερη τύχη.


Έχει πάει οκτώ παρά είκοσι. Δύο ποδηλάτες με προσπερνούν μέσα στο σκοτάδι. Απορώ με το κουράγιο πούχουνε κάποιοι να κάμουνε πεντάλ σε ετούτη την πόλη. Μία πόλη που δεν σχεδιάστηκε μήτε για πεζούς, μήτε γι'αυτοκίνητα, μήτε για ποδήλατα. Μία πόλη στην οποία προσπαθεί ο καθείς να υπερασπίσει την προτεραιότητά του.


Να εξασφαλίσει την επιβίωσή του. Μέσα σε μία μυρμηγκοφωλιά υπό κατάρρευση. Μέσα σε ένα παιχνίδι αρνητικού αθροίσματος. Με μνημόνια, σι-ντι-ες, τρόικες, θεσμούς, Αλέξηδες, Σαμαροβενιζέλους και Γιάνηδες -με ένα ή με δύο "νι". Δεν πα νάναι και με τρία, δεν θα τα χαλάσουμε στα "νι". Τα "μη" είναι που με τρομάζουν. Τα "μη παρέκει" και τα "μη χειρότερα". Γράψε όσα "νι" θέλεις λοιπόν. Άλλωστε, εδώ στον Κολωνό, η ορθογραφία χάνει την αξία της. 


Στρίβω προς το Μεταξουργείο. Την πιο αληθινή γειτονιά της Αθήνας. Με το τεράστιο απόθεμα αρχιτεκτονικών θησαυρών. Της δεκαετίας του είκοσι, του τριάντα, του σαράντα. Μίας γειτονιάς που οφείλεις να περπατήσεις, αν θες να καταλάβεις την πόλη.


Μιας γειτονιάς μετέωρης ανάμεσα στις πολλαπλές της αναγνώσεις. Στη σκληρότητα της εγκατάλειψης και της απαξίωσης, στη δηθενιά των ρακάδικων και στη χυδαιότητα των μπορδέλων.


Ανισόπεδος κόμβος της Αχιλλέως. Εκεί που στρίβει και γίνεται Λεωφόρος Αθηνών. Το μποτιλιάρισμα με κατεύθυνση το κέντρο, είναι μεγάλο. Είναι και Σάββατο βράδυ, μην ξεχνιόμαστε. Βγαίνει ο Έλληνας, να ξεσκάσει ντε! Ψηλά, πάνω από τα αυτοκίνητα, χάσκει μία άλλη χυδαιότητα.


Διαβάζω τον διαφημιστικό υπέρτιτλο "Το καινούργιο για νέους ανθρώπους". Ύστερα κοιτάζω τα πρόσωπα. Και αναρωτιέμαι. Αν είναι αυτό το καινούργιο, τότε είμαστε εντελώς χαμένοι.


Γκρινιάζω; Ναι, άσε με να γκρινιάξω. Γι'αυτήν την πραγματικότητα. Με τους τοίχους που κλαίνε. Με τα γκραφίτι που σου επιβάλουν την αισθητική τους. Με την κάθε εξυπνάδα που γράφει ο οποιοσδήποτε, οπουδήποτε. Και το βαφτίζει κοινωνική αντίδραση. 


Με τα μηχανάκια πούναι παρκαρισμένα πάνω στα πεζοδρόμια. Με τις αφίσες πούχουν γίνει ταπετσαρία και μουλιάζουν κάτω από το βροχερό καιρό μίας Άνοιξης που δεν λέει νάρθει. Ίσως κι επίτηδες.



Ναι, γκρινιάζω. Έχω το δικαίωμα να γκρινιάξω. Για όλη την ασχήμια που χύθηκε σε αυτήν εδώ την πόλη και με πνίγει. Για όλα όσα θα ήθελα να είναι αλλιώς. Αλλά δεν θα γίνουν αλλιώς. Γιατί έτσι είναι κι έτσι θα μείνουν. Κι αυτή η συνειδητοποίηση μπορεί νάναι τρομαχτική, αλλά μπορεί νάναι και εξαγνιστική.


Ε λοιπόν όχι, ούτε αυτή την ύστερη ώρα. Ούτε αυτήν την ερεβώδη νύχτα. Δεν πρέπει κανείς να παραδοθεί στη χυδαιότητα -κι ας τον κυκλώνει από παντού. Δεν πρέπει κανείς να αφεθεί στη σκουληκότρυπα -κι ας τον τραβάνε οι δαίμονές του. Δεν πρέπει κανείς να εγκαταλείψει την ελπίδα -κι ας έχει βαλθεί η καθημερινότητα να τον διαψεύδει. Το δίλημμα είναι σαφές: ή παλεύεις ή φουντάρεις.

Φθάσαμε. Από τα Πατήσια στα Σεπόλια. Από τον Άγιο Παντελεήμονα στον Κολωνό. Από το Μεταξουργείο στο Γκάζι. Σάββατο, εννιά η ώρα το βράδυ. Στο Μουσείο Μπενάκη. Κόσμος χαμογελαστός, κόσμος μονδέρνος, κόσμος όμορφος. Περιεργάζομαι τα προς πώληση εκθέματα. 


Μάους πάντ για ξεμάτιασμα. Και σημειωματάρια με τους θεούς του Ολύμπου.


Και πασούμια διακοσμητικά. Και τσαρούχια. Και σκουλαρίκια περιστερεώνες. Και γραβάτες με άγκυρες και γλάρους και ουρανούς και αρχαιοελληνικές κολώνες.


Και σακούλες καμωμένες από τενεκέδες. Που φύλαγε η μαμά το λάδι. Και ψιψίνες και σκυλάκια.


Και καφές πολλά γλυκύ βραστός. Και λουκουμάκια. Και γλυκά του κουταλιού. Νερατζάκι. Μιας Αθήνας πούναι σπαρμένη νερατζιές. Π'ανθίζουν την άνοιξη και χαίρεται ο τόπος.


Και σχήματα γεωμετρικά. Σαν αυτά που έσιαχναν οι αρχαίοι στα αγγεία. Σαν τα σχήματα του Μόραλη. Σαν τις χαρακιές που αφήνουν τα καϊκια στο Αιγαίο. Σαν τους δρόμους και τα σταυροδρόμια της Αθήνας. Σαν τις πορείες που χαράσουν οι ανθρώπινες ζωές.


Και επιτέλους χαμογελώ. Γιατί είναι αυτή η δημιουργικότητα καθησυχαστική. Πως η ομορφιά συνεχίζει να παλεύει. Πως η πόλη συνεχίζει να παράγει. Ιδέες και συναισθήματα. Απόψεις και παρέες. Κοιτάζω το ρολόι μου. Είναι εννιά και μισή. Αργά. Ίσως και νωρίς. Είναι και θέμα επιλογής τελοσπάντων.

16 σχόλια :

  1. Εξαιρετικό το αθηναϊκό οδοιπορικό σου ! Πολύ ωραία ανάρτηση !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μπορεί να είναι μελαγχολική και θλιβερή αυτή η πόλη. Αλλά παρά την ασχήμια που την κυκλώνει από παντού, μπορεί κανείς να ανακαλύψει (ή να δημιουργήσει) λόγους για να χαμογελάσει. Δεν υπάρχει άλλη βιώσιμη επιλογή, Θαλή. Την καλημέρα μου.

      Διαγραφή
  2. με συγχωρείς ,εχω σηκωθει από τις 5.30π.μ και τωρα μου εμφανιζει την ανάρτησή σου;;;;;
    Τι συμβαίνει στην μπλογκόσφαιρα!!!! Και εχω μια διαθεση να σε πειραξω ,γιατι βγηκε ηλιαρακος εδώ κάτου (σχετικά με το 1ο μέρος της ανάρτησης), αλλά τα πτηνά είναι ευαίσθητα όντα και δε θα το κάνω...άλλη φορά χιχιχι........
    ευτυχώς που έδειξες την αισιόδοξη πλευρα της ζωής στο τέλος ,γιατί μουντός καιρος τόσες μέρες ,χάλια ειδήσεις ,δε θα άντεχα και μουντή ανάρτηση!
    Καλημέραααααααααααααααααααααααααααααααααααααααα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άλλαξε και η ώρα, έχω σηκωθεί κι εγώ από τ'άγρια αξημέρωτα. Αλλά ο ήλιος σου έφθασε και ως εδώ. Άλλωστε αν δεν είχε και τις λιακάδες της, αυτή η χώρα θα ήταν στα σίγουρα απάλευτη. Υπόσχομαι λοιπόν πιο ευχάριστες και αλέγκρες αναρτήσεις τις προσεχείς βδομάδες.

      Ήταν δύσκολος χειμώνας. Αλλά κοίτα ψηλά. Γαλάζιος και αισιόδοξος ο ουρανός.

      Διαγραφή
  3. Αχ βρε πτηνό μελαγχόλησα!
    Είμαι από αυτούς που αγαπάνε πολύ αυτήν την πόλη και λυπάμαι πολύ που κατάντησε έτσι.
    Κάνοντας βόλτα στις γειτονιές της δεν μπορείς να μην στεναχωρηθείς για το πόσο έχει καταπατηθεί.
    Τι να πω θα προσπαθήσω να κρατήσω την ελπίδα που αφήνεις στο τέλος ότι η ομορφιά παλεύει!
    Πολλά φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εντέλει Έλενα, αυτό που με καταθλίβει περισσότερο δεν είναι το κατάντημα της πόλης, αλλά το κατάντημα των ανθρώπων που την κατοικούν. Η απρονοησία τους, η χυδαιότητά τους, η απάθεια και η αγένειά τους, η ακαλαισθησία τους. Απογοητευμένος ίσως, νικημένος όμως ποτέ. Συνεχίζω και θα συνεχίσω να ελπίζω και να αισιοδοξώ. Έστω και εντός αυτού του ασφυκτικού πλαισίου.

      Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  4. Φταίει που είχε σκοτεινιάσει νωρίς, τώρα που άλλαξε η ώρα και έχει φως ως τις 8:00 θα τα έβλεπες γλυκύτερα!!!
    Καλημέρα, καλή εβδομάδα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαχαχα, λες; Θα με πεις ανάποδο άνθρωπα, αλλά δεν μου αρέσει καθόλου η θερινή ώρα. Είναι που σκώνομαι πολύ πρωί και ενώ τις τελευταίες βδομάδες, μου ξημέρωνε η μέρα κατά τις έξι και μισή, τώρα πλέον βρέθηκα πάλι να κινούμαι στο σκοτάδι. Ας κάμω λίγη υπομονή όμως, θ'αλλάξει κι αυτό!

      Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  5. Αχ, πιγκουινάκι. Αχ! Δεν ξέρω τι άλλο να πω. Πραγματικά ελπίζω να μην είναι αργά.
    Αλήθεια, δεν φοβάσαι να κυκλοφορείς τη νύχτα σ'αυτά τα μέρη; Εδώ μέρα μεσημέρι περνάς και σε κοιτούν με μισό μάτι!
    Πολλά φιλιά και πολύ καλή σου μέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ, Ραπουνζέλ μου! Έχεις ασφαλώς δίκιο: η Αθήνα μπορεί νάναι και σκιαχτική. Αλλά η μέρα που θα φοβηθώ να περπατήσω τους δρόμους της, θάναι η μέρα που θα αποφασίσω να την εγκαταλείψω. Και το λέω σε όλους τους φίλους και γνωστούς μου: ωραία τα Χαλάνδρια και τα Ψυχικά, ωραίες οι Γλυφάδες και οι Κηφισιές, αλλά αν δεν περπατήσει κανείς το κέντρο της πόλης και τις παλιές της γειτονιές, δεν μπορεί να καταλάβει τις ρίζες και τις αναφορές της.

      Την καλημέρα μου και πολλά, πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
    2. Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου. Μία βόλτα στο κέντρο της πόλης και τις παλιές της γειτονιές έχει να σου προσφέρει πολύ πιο πολλά από ότι τα Ψυχικά, οι Γλυφάδες και τα συναφή.
      Και ναι, τη μέρα που θα φοβηθούμε να περπατάμε στους δρόμους της θα είναι και η μέρα που θα πρέπει να την εγκαταλείψουμε. Κάτι που εύχομαι να μη γίνει ποτέ!

      Διαγραφή
  6. Θα πω ότι η απρονοησία, η χυδαιότητα, η απάθεια, η αγένεια και η ακαλαισθησία είναι τα βασικά χαρακτηριστικά κατοίκων και άλλων ελληνικών πόλεων, π.χ. της Θεσσαλονίκης και όχι μόνο της Αθήνας. Έτσι να πω τον παρηγορητικό μου λόγο κι εγώ! Το άρθρο σου πολύ μου άρεσε, να αρχίσουμε να τα λέμε για να μην αισθανόμαστε μόνοι, υπάρχουν κι άλλοι σαν εμάς, που βλέπουν την ασχήμια και προσπαθούν να επιβιώσουν μέσα σ' αυτή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. 25 ευρώ το μαξιλαράκι-Τρίτωνας (ο Τρίτωνας δεν είναι ;;;) Τζίζους, Μέρυ εντ Τζόζεφ !!!! Και χωρίς τρίαινα κιόλας !!! ;-)

    Μου άρεσε η ανάρτησή σου πολύ και θα την δείξω και στον Χρίστο μιας κι έχεις φωτογραφήσει και το σπίτι που μεγάλωσε :-).

    Φιλιά Πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. "Δεν πρέπει κανείς να εγκαταλείψει την ελπίδα -κι ας έχει βαλθεί η καθημερινότητα να τον διαψεύδει. Το δίλημμα είναι σαφές: ή παλεύεις ή φουντάρεις."
    Αυτό ακριβώς...και δεν έχει κανένας μας σκοπό να φουντάρει, οπότε παλεύουμε!!
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Πιγκουινάκι, έχω καιρό να σε διαβάσω (και όχι μόνο εσένα). Χάθηκα το τελευταίο διάστημα από την μπλογκογειτονιά (δουλειές πολλές, δουλειές με φούντες). Σήμερα όμως, είναι σαν να μη σε έχασα μια μέρα...
    Πάρα πολύ μου άρεσε η ανάρτησή σου και ας είναι οι εικόνες και οι περιγραφές σου σκέτη απελπισία. Εμένα απελπισία με πιάνει σε αυτήν την πόλη. Το λέω και το ξαναλέω, η Αθήνα δε θα γίνει ποτέ ευρωπαϊκή πρωτεύουσα με τις προδιαγραφές των δυτικών μεγαλουπόλεων. Είναι και θα μείνει βαλκάνια και μη σου πω χειρότερη και από ορισμένες βαλκανικές. Αν εξαιρέσω συγκεκριμένες ΛΙΓΕΣ γειτονιές και προάστια, όλο το υπόλοιπο είναι το μαύρο της το χάλι. Πολύ λυπάμαι για την κατάντια αυτής της πόλης και ειδικά του κέντρου. Οι γειτονιές που περιέγραψες, είναι οι γειτονιές που τη γνώρισα όταν ερχόμουν ως φιλοξενούμενη της θείας μου κάποιες μέρες να μείνω με τα ξαδέρφια μου. Μιχαήλ Βόδα και Ιουλιανού, πολυπερπατημένες οδοί και μαζί με αυτές και τα πέριξ του Αγ. Παντελεήμονα. Πλέον το χάος. Αγνώριστες. Φοβιστικές. Τρέμω να πατήσω το πόδι μου ακόμη και μεσημέρι εκεί πέρα. Στο Χάρλεμ ίσως είναι λιγότερο φοβιστικά. Τι να πω...
    Η ανάρτησή σου με γέμισε νοσταλγία για τα παλιά τα όμορφα χρόνια. Πώς καταντήσαμε έτσι ρε γμτ...
    Ευτυχώς στο τέλος, αισθάνθηκα κάτι όμορφο. Μα τι ομορφιές είδες στο μουσείο; Πόσο πρωτότυπη η τσάντα τενεκές και τα mousepad ματάκια; Και η μαύρη γάτα!
    Σε φιλώ στα φτερά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Επίσης να συμπληρώσω και κάτι άλλο που σκεφτόμουν και συζητούσα προχθές με κάτι φίλους...
      Όλες οι καθωσπρέπει ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και μεγάλες πόλεις (μη σου πω και οι περισσότερες μικρές) έχουν ένα προσεγμένο ιστορικό κέντρο. Διατηρητέα κτίρια, πεζόδρομους και μία ομορφιά. Που είναι το δικό μας ιστορικό κέντρο; Η Αθήνα είναι γεμάτη αρχοντικά τα οποία θα έπρεπε να είναι κοσμήματα στους δρόμους της και αντί για αυτό έχουν καταντήσει ετοιμόρροπα ερείπια άλλοτε εγκαταλελειμμένα και άλλοτε κοινόβια μεταναστών. Σε ένα τέτοιο (απέναντι από το σπίτι της θείας μου στις γειτονιές που προανέφερα) κατοικούσαν κάτι μετανάστες και έκαναν την ανάγκη τους σε γιογιό και πήγαιναν και το άδειαζαν στον κάδο που πετούσε τα σκουπίδια η θεία μου και είχε βρωμίσει ο τόπος. Τους έπιασαν επ' αυτοφόρω οι κάτοικοι να το κάνουν. Τι να σου λέω τώρα...ΚΑΤΑΝΤΙΑ!
      Στα Εξάρχεια - τα γεμάτα αρχοντικά- τα βλέπεις και τα λυπάσαι. Τα σπίτια εννοώ.
      (sorry για το σεντόνι που άπλωσα στο σπιτικό σου. Είχα καιρό να γράψω και με έπιασε πολυλογία).

      Διαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts