Τετάρτη, 8 Απριλίου 2015

Η Οδός των Παθών



Σταμάτα να χαζεύεις τα σουβενίρς, τα σταυρουδάκια και τα χαϊμαλιά -δεν σε έφερα εδώ για τουρίστικ σόπινγκ. Δηλαδής έλεος, να σε δω τί θα το κάμεις αυτό το απερίγραπτο μπιμπελό με τα αγγελάκια που παίζουν τάχα μου τις άρπες και τα φωτοστέφανά τους αστράφτουν με γκλίτερ φωτάκια.



Όχι, δεν το θέλω το εικόνισμα της Αγίας Θέκλας θενκ-γιου-βέρι-ματς. Και άσε κάτω το μαγνητάκι Απόστολος Πέτρος, δεν ταιριάζει με το ίνοξ ψυγείο σου. Μα πού πήγες και τ'ανακάλυψες πάλι το γκρικ σούβενιρ σοπ, θάθελα να'ξερα!



Εδώ στην οδό Ντολορόσα, την υπερβολή στη ριλίτζιους εμπορευματοποίηση, όσο να πεις, την περιμένεις. Και σε ένα βαθμό την αποδέχεσαι. Διότι χελόου, βρίσκεσαι στο επίκεντρο του προσκυνηματικού τουρισμού. Στο πιο σημαντικό μέρος επί της Γης, για τη χριστιανική αφήγηση. Στον απόλυτο προορισμό για τη θρησκόληπτη θεία σου και την θεοσεβούμενη συννυφάδα της.



Διότι αυτή η σημερινή μας βόλτα, αγαπημένε αναγνώστα, δεν είναι απλή υπόθεση. Είναι μία δύσκολη και πολύπλοκη συζήτηση. Στην οποία μπορεί να συμφωνήσουμε ή να διαφωνήσουμε, αλλά καλή καρδιά. Γνωστικοί και δημοκράτες άνθρωποι είμαστε, δεν θα τα χαλάσουμε.



Βρισκόμαστε στην Ιερουσαλήμ. Και ακολουθούμε τα βήματα του Ιησού. Στην πιο σημαντική, βαθιά συμβολική και συναισθηματικά έντονη πορεία του. Προς το Γολγοθά.



Προσπάθησε να βγάλεις από την εικόνα ο,τιδήποτε σύγχρονο και μονδέρνο τυχόν βλέπεις τριγύρω και ας κάμουμε ένα ταξίδι στο χρόνο. Πάμε περίπου είκοσι αιώνες πίσω. Ναι, θα πρέπει να φορέσεις χιτώνιο και σανδάλι. Όχι, ξέχνα το γουάι-φάι, οριακά βρίσκει κανείς να φάει.



Στο τέλος της δεκαετίας του 20 μ.Χ., ο Ιησούς έφυγε από τη Ναζαρέτ και συναντήθηκε με τον εξάδελφο του τον Ιωάννη (τον επονομαζόμενο Βαπτιστή), που κήρυττε στις ερήμους, όχι μακριά από την Ιερουσαλήμ όπου βρισκόμαστε και είχε αποκτήσει κάμποσους οπαδούς. Τα δύο εξαδέλφια άρχισαν να κηρύσσουν μαζί, ακολουθώντας μια ιεροτελεστία που ήταν εμπνευσμένη από την εβραϊκή παράδοση και το τελετουργικό λουτρό. Η βάπτιση αποτελούσε άλλωστε μία πρακτική που προϋπήρχε -ασχέτως αν ήρθε να αναδειχθεί κυρίως από τότες που άρχισαν να καταφθάνουν στον Ιορδάνη, τα πρώτα γκρουπς Ρώσων τουριστών (λεπτομέρειες εδώ).



Όμως φαίνεται πως ο Iωάννης ήταν πνεύμα επαναστατικό και καταφερόταν συχνά κατά του Ηρώδη Αντύπα -που μεταξύ μας, τον τράβαγε ο οργανισμός του τον χλευασμό και τη γιούχα. Διότι βλέπεις ο Αντύπας παρότι παντρεμένος με μία ωραιοτάτη εξώτικ πριγκιποπούλα, τσιλιμπούρδιζε με την ανηψιά του, την Ηρωδιάδα. Η οποία σημειωτέον ήταν παντρεμένη με έναν ετεροθαλή της αδελφό. Αυτά βλέπει και ξεσηκώνει η Μπρουκ Λόγκαν Φόρεστερ και έχει γιομίσει ο τόπος εξώγαμα.



Ο Iωάννης ειρωνευόταν δημοσίως το ζευγάρι των μοιχών, εξού και ο Αντύπας που ήταν έξαλλος μαζί του, διέταξε τη σύλληψη του και προσέφερε το κεφάλι του επί πίνακι στην Ηρωδιάδα. Κατόπιν αυτών των εξελίξεων, ο Ιησούς συνειδητοποιώντας τον κίνδυνο, διέφυγε στην έρημο.

Η επόμενη εμφάνιση του ήταν κάμποσο καιρό αργότερα στην περιοχή της Γαλιλαίας, όπου συγκέντρωσε τους δώδεκα Αποστόλους του και άρχισε τη διδασκαλία του. Το κήρυγμά του δεν ερχόταν σε αντίθεση με τον εβραϊκό νόμο, αλλά όπως ο ίδιος τόνιζε συχνά-πυκνά, ερχόταν να εκπληρώσει τις βιβλικές προφητείες.



Το Πάσχα του 33 μ.Χ., ο Ιησούς έφτασε στην Ιερουσαλήμ και έγινε αποδεκτός με ενθουσιασμό από πλήθος κόσμου. Όταν μπήκε στο Ναό του Σολομώντα και ενόσω οι μαθητές του είχαν θαμπωθεί από το μεγαλείο του χώρου, εκείνος προέβλεψε ότι δεν θα μείνει “λίθος επί λίθον, όστις να μη κατακρημνισθή” -προφητεία που επιβεβαιώθηκε μερικές δεκαετίες αργότερα όταν η Ιερουσαλήμ ισοπεδώθηκε από τους Ρωμαίους και ο Ναός καταστράφηκε ολοσχερώς. Αλλά μεταξύ μας, ετούτη η φράση μάλλον προστέθηκε αργότερα -καθώς τα Ευαγγέλια γράφτηκαν μετά την καταστροφή του Ναού.


Το Πάσχα ήταν μεγάλη γιορτή για τον ιουδαϊσμό και σύμφωνα με τον Ιώσηπο -που είναι η βασική ιστορική μαρτυρία για τα όσα συνέβαιναν τότες- στα Ιεροσόλυμα συνέρρεαν τουλάχιστον καναδυό εκατομμύρια Εβραίοι από όλον τον κόσμο. Που σημαίνει τζέρτζελο και κοσμοπλημμύρα. Όλα τα μοτέλς ήταν φουλ, στις ταβέρνες δεν έβρισκες ούτε καρέκλα να κάτσεις και οι ουρές παντού ατελείωτες!



Μέσα στο γενικό χαμό, εκείνες τις μέρες είχε σημειωθεί μια εξέγερση των Εβραίων, την οποία είχαν καταστείλει οι Ρωμαίοι. Ανάμεσα στους στασιαστές που επέζησαν ήταν ο Βαραβάς. Ναι, ο Άντονι Κουίν.



Οι αρχιερείς του ναού, Άννας (καμία σχέση με τη Βίσση) και Καϊάφας (καμία σχέση με τα λουτρά), φοβούμενοι ότι ο Ιησούς θα τους δημιουργήσει προβλήματα με τη διδασκαλία του περί αποκαλύψεως και βασιλείας των ουρανών, απεφάσισαν να τον βγάλουν από τη μέση. Ο Ιούδας συνεργάστηκε μαζί τους και πρόδωσε το σημείο που είχε καταλύσει ο Ιησούς και οι μαθητές του εκείνο το βράδυ, λίγο έξω από τα τείχη της Ιερουσαλήμ, στον Κήπο της Γεσθημανής. Θύμησέ μου κάποια στιγμή να σε πάω σε εκείνον τον Κήπο -έχει ενδιαφέρον.



Αφού ανακρίθηκε από τον Καϊάφα και τον Ηρώδη Αντύπα, ο Ιησούς βρέθηκε ενώπιον του Πόντιου Πιλάτου, του άξεστου, φιλοχρήματου και επιθετικού Ρωμαίου επιτρόπου -που παρέα δεν θα τον έκαμες. Η δίκη διεξήχθη στο Πραιτώριο, στο σημείο που βρισκόμαστε. Δηλαδής περίπου. Διότι όρκο δεν παίρνεις για τίποτα από όλα αυτά.



Έλα να μπούμε σε μία από τις αμέτρητες κρύπτες που υπάρχουν κάτου από τα κτήρια. Εδώ στο Πραιτώριο, μία σκάλα σε οδηγεί σε υπόγειο χώρο που υποτίθεται πως ήταν η φυλακή του Ιησού. Η έμφαση στο "υποτίθεται". Ναι, η πινακίδα είναι στα αγγλικά και στα ελληνικά, διότι ο χώρος ανήκει στο ελληνικό Πατριαρχείο.



Η καταδίκη του Ιησού σε σταύρωση ήταν μάλλον αναμενόμενη. Ο Πιλάτος είχε βαρεθεί να ασχολείται με Εβραίους στασιαστές, οι αρχιερείς δεν ήσαν καθόλου ευχαριστημένοι με κάποιον που αυτοχαρακτηριζόταν Βασιλιάς (έστω των ουρανών) και ο Ηρώδης Αντύπας δεν είχε ξεχάσει τον εξάδελφο Ιωάννη Βαπτιστή και τα όσα τούσερνε. Επομένως είχε μεγάλο κίνητρο να αφανίσει και τον Ιησού που ήταν προφανώς συνεχιστής του επαναστατικού κινήματος και αυτοχαρακτηριζόταν Βασιλιάς των Ιουδαίων.

Όπως συνηθιζόταν εκείνη την εποχή, η ποινή ξεκίνησε με άγριο μαστίγωμα -που πολλές φορές αποδεικνυόταν μοιραίο για το θύμα. Αιμορραγώντας (αν δεν έχεις δει την ταινία "Τα Πάθη του Χριστού" του Μελ Γκίπσον, δεν ξεύρεις τι σημαίνεις σπλάτερ) και με μία πινακίδα που έλεγε "Βασιλεύς των Ιουδαίων" κρεμασμένη από το λαιμό του, ο Ιησούς ξεκίνησε την πορεία προς τον τόπο της εκτέλεσης, κουβαλώντας το εγκάρσιο δοκάρι που θα καρφωνόταν στον πάσσαλο.



Και να που βρισκόμαστε κι εμείς ανακατεμένοι στο πλήθος που παρακολουθεί αυτή τη δραματουργική κορύφωση προς τον Γολγοθά. Εδώ στην οδό του Μαρτυρίου. Τη Βία Ντολορόσα.



Οι εκκλησίες όλων των δογμάτων έχουν φροντίσει να εικονογραφήσουν στους τοίχους, τα κτήρια και τις κόγχες αυτού εδώ του δρόμου, τις περίφημες δεκατέσσερις στάσεις του Ιησού. Αφιερώνοντας ξωκλήσια, πύλες ή απλές πινακίδες για τη σήμανση. Με λατινική αρίθμηση. Από το ένα ως το δεκατέσσερα. Για να ακολουθήσεις εσύ ο πιστός, τη νοητή γραμμή.



Στάση πρώτη, το Πραιτώριο. Εκεί όπου ο Ιησούς καταδικάστηκε σε θάνατο.



Στάση δεύτερη. Ο Ιησούς σηκώνει το δοκάρι και ξεκινάει την πορεία του. Αυτό που βλέπεις εδώ είναι το φραγκισκανικό Παρεκκλήσι της Μαστίγωσης, λίγα μέτρα πιο κει.



Στάση τρίτη. Ο Ιησούς πέφτει για πρώτη φορά.



Εδώ υπάρχει ένα μικρό παρεκκλήσι των Αρμένιων Καθολικών. Διότι ναι, υπάρχουν και Αρμένιοι που είναι Καθολικοί (περίπου), αναγνωρίζουν τα πρωτεία του Πάπα και έχουν και το δικό τους Πατριαρχείο στο Λίβανο. Μπερδεμένη περίπτωση, αλλά δεν είναι της παρούσης.



Στάση τέταρτη. Ο Ιησούς συναντάται με τη μητέρα του. Το γεγονός αυτό δεν αναφέρεται πουθενά στην Αγία Γραφή, αλλά προσθέτει έναν επιπλέον δραματουργικό τόνο στη διαδρομή. Εδώ υπάρχει Αρμένικη εκκλησία, στην κρύπτη της οποίας θα δεις τα θεμέλια βυζαντινού κτηρίου.



Στάση πέμπτη. Οι οπαδοί του Ιησού, πείθουν τον Σίμωνα τον Κυρηναίο να τον βοηθήσει να κουβαλήσει το δοκάρι. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, ήταν οι Ρωμαίοι εκείνοι που έδωσαν εντολή στον Σίμωνα να βοηθήσει. Άλλοι πάλι πιο ρομαντικοί, λένε ότι προθυμοποιήθηκε από μόνος του.



Σε κάποιες αγγλοσαξωνικές χώρες, υπάρχει το λεγόμενο "κίνημα του Σίμωνα" ή "κυρηναϊκό κίνημα" που τάσσεται υπέρ της έκφρασης κοινωνικής αλληλεγγύης προς όσους υποφέρουν και διαμοιρασμού των βαρών.



Στάση έκτη. Η Βερονίκη σκουπίζει το ματωμένο πρόσωπο του Ιησού.



Εννοείται πως το πρόσωπο του Ιησού αποτυπώθηκε θαυματουργικά στο μανδήλι (γνωστό και ως "πέπλο της Βερονίκης"), το οποίο βρίσκεται στην κατοχή του Βατικανού και παρουσιάζεται στους πιστούς την πέμπτη Κυριακή των νηστειών. Βεβαίως δεν υπάρχει καμία γραπτή αναφορά σε αυτή την ιστορία μέχρι το Μεσαίωνα, επομένως αντιλαμβάνεσαι.



Στάση έβδομη. Ο Ιησούς πέφτει για δεύτερη φορά.



Η στάση αυτή βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι όπου το 1875, χτίστηκε ένα φραγκισκανικό παρεκκλήσι.



Στάση όγδοη. Ο Ιησούς φθάνει στο σημείο που ήταν συγκεντρωμένες γυναίκες οπαδοί του. Εδώ θα βρεις το ελληνορθόδοξο Μοναστήρι του Αγίου Χαραλάμπους.



Στάση ένατη. Ο Ιησούς πέφτει για τρίτη φορά. Έχουμε μόλις βγει από τη Βία Ντολορόσα και βρισκόμαστε στην είσοδο Αιθιοπικού Ορθόδοξου Μοναστηριού και του Κοπτικού Μοναστηριού του Αγίου Αντωνίου που μοιράζονται τη στέγη της εκκλησίας της Αγίας Ελένης (ως το 1959, οι Κόπτες και οι Αιθίοπες Ορθόδοξοι ήσαν ένα σώμα, αλλά μετά πήραν διαζύγιο λόγω ασυμφωνίας χαρακτήρων).

Οι υπόλοιπες στάσεις βρίσκονται εντός του Ναού της Αναστάσεως. Μην επιμένεις, θα πάμε άλλη φορά εκεί. Διότι σήμερις σε έφερα αποκλειστικά για αυτή τη διαδρομή. Για τη λεγόμενη κορύφωση του δράματος. Για να δούμε με τα μάτια μας, το μέρος όπου συνέβησαν όλα αυτά. Και είναι στ'αλήθεια καταπληκτικό. Διότι η αφήγηση επιβεβαιώνεται (;) βήμα προς βήμα. Με έναν τρόπο καθηλωτικό, δεν νομίζεις;


Κρίμα που όλα, μα όλα είναι ιστορικά ανακριβή. Κρίμα που ο Ιησούς δεν διέσχισε (μάλλον ποτέ) την οδό Ντολορόσα. Ναι, αρχίσαμε να το αποδομούμε. Διότι ήρθε η ώρα για ένα αμείλικτο ριάλιτι τσεκ. Να κεράσω σαραγλάκι ή νηστεύεις;



Ας ξεκινήσουμε από τα εύκολα: οι στάσεις της Ντολορόσα είναι δημιούργημα των Φραγκισκανών μοναχών του Μεσαίωνα, οι οποίοι απεφάσισαν εντελώς αυθαίρετα να χωροθετήσουν τη διαδρομή. Διότι ο προσκυνητής της εποχής -που έκαμε μήνες για να φθάσει στους Άγιους Τόπους και είχε φάει τα νιάτα του στον ποδαρόδρομο, στο πλοίο, στο τρένο, στο λεωφορείο- περίμενε να δει πολύ συγκεκριμένα πράματα και οι λόκαλ εκκλησιαστικοί φορείς έπρεπε να ανταποκριθούν στα εξπεκτέισονς.



Αλλά μην εξάπτεσαι και διαμαρτύρεσαι για παραχάραξη της ιστορίας. Αυτό που έκαμαν οι μοναχοί ωχριά μπροστά σε άλλες πιο εξώφθαλμες αυθαιρεσίες.



Διότι αν είναι να κατηγορήσεις κάποιον, αυτή θα έπρεπε να είναι μάλλον η Ελένη (εδώ από πάνου βλέπεις την εκκλησία Κοπτών και Ορθόδοξων Αιθιόπων που λέγαμε πριν), η μητέρα του Κωνσταντίνου (του Μέγα) που μερικούς αιώνες νωρίτερα είχε φθάσει εδώ στα Ιεροσόλυμα και είχε υποδείξει πού έγινε τι, πού ήταν η σπηλιά που ετάφη ο Ιησούς, ποια ήταν η πέτρα από την οποία αναδύθηκε στους ουρανούς, ποιο ήταν το δέντρο από το οποίο έγινε ο σταυρός του (τον οποίον φυσικά ανακάλυψε κιόλας) και άλλες τέτοιες ιμπρέσιβ λεπτομέρειες.



Τώρα θα αναρωτηθείς: και πού τα ήξευρε αυτά η Ελένη, δεδομένου ότι έφθασε εδώ τρεις αιώνες μετά το θάνατο του Ιησού και μάλιστα σε έναν κόσμο που οι πληροφορίες ήταν συγκεχυμένες και οι αλήθειες μπερδεύονταν ευκολότατα με τους μύθους και τις δοξασίες; Δεν έχω ιδέα, βάλε εσύ με το μυαλό σου!



Αλλά με τούτα και με κείνα, η Ελένη έδωσε σχήμα και μορφή στη νέα θρησκεία. Την προσδιόρισε, δίνοντάς της προβάδισμα έναντι άλλων “ανταγωνιστικών” θρησκειών της ίδιας περιόδου, όπως το δωδεκάθεο που ήταν τελοσπάντων μπανάλ και το είχαν εν πολλοίς διαψεύσει τα προοδευτικά μυαλά στην Αλεξάνδρεια και την Πέργαμο ή η λατρεία του Μίθρα που είχε ξεκινήσει από τον 1ο αιώνα π.Χ. Και που εντελώς συμπτωματικά, έχει τρομερές ομοιότητες με τον χριστιανισμό: ο Μίθρας είχε γεννηθεί 25 Δεκεμβρίου (γουάτ;), αποκαλείτο “Σωτήρας” (έλα τώρα!), λατρευόταν σε σπηλιές από τις οποίες υποτίθεται πως είχε αναδυθεί στους ουρανούς (αλήθεια;) και η μυστηριακή του λατρεία μάλλον εμπεριείχε άρτο και οίνο (αποκλείεται! πρόκειται για μυθεύματα!). Αλλά φαντάζομαι αυτά τα ξεύρεις. Δεν λέω δα και τίποτις που δεν έχει ειπωθεί. Μήτε θα υποπέσω στην παγίδα των συνομωσιολογικών σεναρίων, των λογής λογής Zeitgeist και των αποκρυφιστών μη-χειρότερα. Απλά πράγματα λέω, με οδηγό μου την Γουικιπίντια.



Για να μην αρχίσω να σου αραδιάζω τα περί Προμηθέα, Κρίσνα και Όσιρη. Που λίγο πολύ εμπίπτουν στην ίδια λογική περί θανάτου και ανάστασης, η οποία ασφαλώς συνδέεται με τις αρχέγονες, παγανιστικές παραδόσεις για τον κύκλο της ζωής, την περιοδικότητα των εποχών, το πηγαινέλα του ήλιου και την ελπίδα για το επέκεινα. Ως και ο μύθος της Περσεφόνης, τα ίδια πραγματεύεται (αν δεν θυμάσαι, πας εδώ). Δεν ξεύρω αν τόχεις καταλάβει, αλλά παρθενογένεση δεν υπάρχει μήτε στις θρησκείες. Τα ίδια αναπαράγουμε εδώ και αιώνες. Σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της οικουμένης. Διότι τον ίδιο φόβο προσπαθούμε να διασκεδάσουμε. Τον φόβο ότι δεν θα ξημερώσει αύριο ο ήλιος. Τον φόβο ότι δεν θάρθει η άνοιξη. Τον φόβο ότι δεν υπάρχει κανένας για να μας περιμένει μετά.



Τα περιμένω τόσην ώρα τα ερωτήματά σου: Και τα θαύματα; Και το μήνυμα της Σωτηρίας; Και η Βασιλεία των Ουρανών; Και όλα αυτά που διδασκόμαστε στο μάθημα των Θρησκευτικών; Και όλα όσα ακούμε στις εκκλησίες από τους παπάδες; Και τα Ευαγγέλια; Και ο Ιησούς του Τζεφιρέλι που βλέπουμε κάθε Μεγάλη Βδομάδα φανατικά στον Αντέννα; Όχι να χαρείς, όλα να τα αποδομήσουμε, αλλά όχι τον Ιησού του Τζεφιρέλι.



Αν θέλουμε να μιλήσουμε με δεδομένα, φοβούμαι ότι για ένα πράμα μπορούμε να είμαστε σίγουροι: ότι δεν είμαστε σίγουροι για τίποτα. Διότι στη συντριπτική τους πλειονότητα, οι ιστορικοί που ήταν σύγχρονοι του Ιησού, δεν αναφέρουν απολύτως τίποτα για εκείνον (πράγμα οπωσδήποτε προβληματικό, αν επρόκειτο για τόσο σημαντική ιστορία), ενώ τα Ευαγγέλια (τα γνωστά και παραδεδειγμένα από την Εκκλησία) διαφέρουν σε κρίσιμα σημεία, ενώ τουλάχιστον ένα από αυτά (του Ιωάννη) γράφτηκε περίπου έναν αιώνα μετά το θάνατο του Ιησού. Άσε που έχει πέσει και τρελή επεξεργασία ανά τους αιώνες από εκκλησιαστικούς κύκλους -διότι μην νομίζεις ότι στις Συνόδους, μαζεύονταν για να πιούνε τσάι.



Νομίζω ότι είπα ήδη πολλά. Και για να είμαι ειλικρινής, αμφιβάλω αν αυτή η συζήτηση έχει κάποιο νόημα. Αυτοί που έχουν επιλέξει να πιστεύουν την αφήγηση, θα συνεχίσουν να την πιστεύουν. Και εκείνοι που έχουν επιλέξει να την αμφισβητούν, θα συνεχίσουν να την αμφισβητούν. Τζαστ λάικ δατ.



Εδώ στη Βία Ντολορόσα, το Πάσχα ο κόσμος πληθαίνει. Οι περισσότεροι έρχονται για να επιβεβαιώσουν αυτό που ήδη πιστεύουν. Τα πάθη του Ιησού συνεχίζουν να συγκινούν και να εμπνέουν πολλούς. Και μπορεί να μην συμφωνούμε στα επιμέρους, αλλά νομίζω όλοι μπορούμε να κατανοήσουμε το συμβολισμό. Της υπομονής και της εγκαρτέρησης, της ελπίδας και της δύναμης. Διότι ο Γολγοθάς δεν είναι απλώς ένα μέρος στην Ιερουσαλήμ. Είναι μία πραγματικότητα βιωματική. Για εκείνους που πάσχουν, για εκείνους που έχουν υποστεί την απώλεια, για εκείνους που ταλανίζονται από τα προβλήματα, για εκείνους που παλεύουν με τη μοναξιά τους, με τους άλλους ή με τον εαυτό τους.

Και ανεξαρτήτως του πόσο μακριά και δύσκολη είναι η διαδρομή, όταν κανείς ανηφορίζει την Βία Ντολορόσα του, δύο πράγματα μονάχα μπορούν να τον βοηθήσουν: η επιμονή του και οι άνθρωποί του. Εκείνοι που συνειδητά έχουν επιλέξει να ανηφορίσουν μαζί του. Και να βαστήξουν από μία άκρη, το δοκάρι. Για να αλαφρύνουν λιγουλάκι το φορτίο.

14 σχόλια :

  1. Λοιπόν, είμαι από τις περιπτώσεις που θα συνεχίσει να αμφισβητεί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι εγώ. Γεννημένος αμφισβητίας. Και εγκάθετος.
      Αλλά ας μείνουμε στο συμβολισμό, Κολόνα μου! Πούναι υπέρτερος και υπερκείμενος θρησκειών και πιστεύω.
      Την καλημέρα μου!

      Διαγραφή
  2. Φανταστική η βόλτα σου πιγκουινάκι! Ειλικρινά δεν ξέρω αν ο Ιησούς ήταν υπαρκτό πρόσωπο ή όχι, διατηρώ τις αμφιβολίες μου-μην ξεχάσεις πέμπτο καζάνι δεξιά θα σε περιμένω να κάνουμε παρεούλα-και σίγουρα η Εκκλησία ανά τους αιώνες έχει βάλει το χεράκι της, θα παραμείνω λοιπόν στο συμβολισμό της όλης διαδρομής προς το Γολγοθά και για άλλη μια φορά θα συμφωνήσω απόλυτα με τον επίλογό σου.
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο συμβολισμός είναι ισχυρός και εξαιρετικά εύστοχος. Διότι η ζωή είναι -για πολλούς εξ ημών- ανήφορος και σε κάποιες φάσεις, βασανιστικός. Αλλά ευτυχώς έχουμε ο ένας τον άλλον για να υποστηριζόμαστε και να αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες. Γι'αυτό κι εγώ ελπίζω στην παρέα σου όταν θα είμαστε στο καζάνι. Θα λέμε χωρατά, θα παίζουμε πρέφα με τα δαιμόνια, τζετ θα τα περάσουμε! :)

      Πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  3. Σε λατρεύω!
    Έτσι απλά! ♥
    Καλά να περάσεις ότι κι αν κάνεις τις μέρες ...του Πάσχα!

    (αν και ένα μέρος μου μέσα πιστεύει στο θαύμα που έρχεται ...από τη βαθιά πίστη μέσα μας...πιστεύει ότι ο Χριστός θέλησε να δείξει πως όλοι μπορούμε να γίνουμε Χριστοί! Από κει και πέρα όλα έγινα .... κουλουβάχατα που λέμε και στο χωριό μου!)
    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι εγώ σε λατρεύω, να το ξέρεις!
      Τέλεια να τα περάσεις, να ξεκουραστείς και να απολαύσεις τις παρέες σου και τις βόλτες σου.
      Πάρα πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  4. Καλαμιά στον Κάμπο8 Απρ 2015, 2:27:00 μ.μ.

    1)Εξαιρετική αφήγηση,
    2)Ως συνήθως, έπρεπε να έρθει μια γυναίκα να βάλει μια τάξη στο όλο θέμα,
    3)Δεν σε βλέπω καλά αν σε διαβάσει κανένας Θεσσαλονίκης ή Πειραιώς,
    4)Καλό Πάσχα
    5)Πολλά φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. 1) Χαίρομαι που τη βρήκες ενδιαφέρουσα.
      2) Γκουντ πόιντ.
      3) Βασίζομαι στη συγχώρεσή τους.
      4) Επίσης.
      5) Πολλά φιλιά και από μένα!

      Διαγραφή
  5. Όλα τα θρησκευτικά θέματα ήταν "ξεκάθαρα" στο παιδικό μου κεφάλι, μέχρι την αποφράδα ημέρα που, περισπούδαστα, δήλωσα πως όχι, τα μωρά δεν τα φέρνει ο πελαργός, αλλά ο κρίνος (και γέλασαν κι οι γλάστρες, μέχρι κι εκείνη στο γιαλό με το ζουμπούλι και το βασιλικό!)

    Εν τω μεταξύ, δεν μου έχουν ακόμη λύσει την απορία: πώς είναι δυνατόν ο κόσμος να δημιουργήθηκε από τους πρωτόπλαστους που, δυο παιδιά έκαναν όλα κι όλα, κι αυτά αγόρια!
    Άλλο θέμα! Το τίμιο ξύλο... πόσα σταυρουλάκια και φυλαχτά θα βγάλει ακόμη;

    Επανέρχομαι: άλλη μία απολαυστική περιήγηση -your way- με εξαιρετικές φωτογραφίες.
    Το ξέρεις ότι μου αρέσει ο τρόπος που σκέφτεσαι, έτσι;
    Σε διαβάζω -ασχέτως που, πλέον, σπανίως σχολιάζω...

    Φιλιά πολλά και να περνάς όμορφα!
    Καλό Πάσχα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό με τους πρωτόπλαστους που έκαμαν δύο γιους και προέκυψε το ανθρώπινο γένος, με ξεπερνάει κι εμένα. Για να μην πιάσουμε το Νώε που έβαλε στην Κιβωτό ένα ζεύγος από κάθε ζούδι και αυτό ήταν αρκετό για τη διαφύλαξη της βιοποικιλότητας. Ή τον Ιησού που υποτίθεται πως παρίστατο στην κοίμηση της Παναγίας, αόρατος από όλους (κι εμείς πώς ξεύρουμε ότι ήταν εκεί, αφού ήταν αόρατος;). Αχ, καλή μου Ρούλα. Είπαμε, οι επιλογές είναι δύο: ή πιστεύεις και αποδέχεσαι ή αμφισβητείς και προβληματίζεσαι.

      Χαίρομαι πολύ που σου αρέσουν οι αναρτήσεις και οι βόλτες. Και σε ευχαριστώ θερμά που με διαβάζεις. Να ξεύρεις, εκτιμώ πολύ τα σχόλιά σου.

      Πολλά, πολλά φιλιά και Καλό Πάσχα.

      Διαγραφή
  6. Εξαιρετικό - και συνάμα συγκηνητικό - παρόλο πυ μεγαλώνοντας, όσοι είχαμε την ευκαιρία να σκεφτούμε άουτ οφ δι μποξ - αμφισβητήσαμε αυτά που με τόσο πάθος μας εδίδασκαν. Δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για τίποτα - αυτό είναι το μόνο σίγουρο, θα συμφωνήσω για άλλη μια φορά μαζί σου και οσαύτωςθα αναρωτηθώ, που είναι η Νάσια;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Υποθέτω πως στην τρίτη φωτό αυτά που βλέπουμε είναι σάβανα και όχι ρούχα περιπάτου. :(

    Την καλησπέρα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Εξαιρετική η η ξενάγησή σου, όπως πάντα, πιγκουινάκι. Είσαι η επιτομή του φωτορεπόρτερ, περιμένω πώς και πώς τις αναρτήσεις σου.
    Σου εύχομαι να έχεις ένα όμορφο Πάσχα, όπως εσύ το επιθυμείς.
    Φιλάκια Μεγαλοβδομαδιάτικα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. εξαιρετικος οπως παντα τα γεγονοτα αμφισβητησημα κρατω τον συμβολισμο γιατι αυτη ειναι η ζωη μας αγαπω Παναγια γιατι συμβολιζει την μανα Ευχαριστω για το ταξειδι

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts