Παρασκευή, 29 Μαΐου 2015

Έχω και κότερο, πάμε μια βόλτα;


Ήρθες; Πάνω που τελείωνα το μπραντς μου και αναρωτιόμουν αν θα φανείς. Κάτσε να πάρω τηλέφωνο στο τένις κλαμπ ότι θ'αργήσω. Ουάν μόμεντ, πλίζ. Θα μείνεις για ντίνερ, σωστά; Θα μείνεις, άι ινσίστ! Όχι ρωτάω για να πάρω τη Ντολόρες -τη μαγείρισσά μας ντε- να της πω να βάλει κι άλλο πιάτο στο τραπέζι, να βγάλει από την πόρτα το κλειδί. Πώς είναι τα πράματα στο Ελλάντα; Διαβάζω στον Εκόνομιστ ότι είστε σε μπιγκ τράμπολς. Θα μου τα πεις, έχουμε όλη τη μέρα μπροστά μας. Πολύ χαίρομαι που σε βλέπω, στο είπα; Βέρι γκλαντ.


Αλήθεια, δεν έχεις ξανάρθει στο Νιούπορτ; Α, μα πρέπει να σε ξεναγήσω τότες. Θα σου αρέσει, είμαι σίγουρος. Είναι βέρι, βέρι νάις. Βεβαίως είναι από τις πιο εξκλούσιβ πόλεις στις Ηνωμένες Πολιτείες, τύπου πρέπει να είσαι το λιγότερο μίλιονερ για να σε κάμουμε παρέα. Νάχεις γιοτ, να διαθέτεις μετοχές (και ομόλογα και παράγωγα και όπσιονς και προθεσμιακές άμα λάχει), νάχεις επενδύσεις ρίαλ εστέιτ, νάσαι μέλος σε τουλάχιστον πέντε σόσιαλ κλαμπς, να κάμεις τσάριτι, να διαθέτεις Πορτορικανό κηπουρό και Μεξικάνα οικιακή βοηθό, να είσαι βετζετέριαν, να κάμεις γιόγκα, να έχεις μιντλ νέιμ, νάχεις ανοίξει βρε αδελφέ δυοτρείς start-ups και βεβαίως το πρώτο συνθετικό της επαγγελματικής σου ιδιότητας να είναι το "μεγαλο-" (μεγαλο-δικηγόρος, μεγαλο-επιχειρηματίας, μεγαλο-ασφαλιστής, μεγαλο-τραπεζίτης, μεγαλο-εισοδηματίας, μεγαλο-στέλεχος, μεγαλο-γιατρός, μεγαλο-μανής κ.λπ.).



Αγαπημένε αναγνώστα, καλωσήρθες στο Νιούπορτ -κι ας μας έριξες το μέσο εισοδηματικό επίπεδο, με το που πάτησες το πόδι σου εδώ στην Πολιτεία του Rhode Island! Αλλά μην αισθάνεσαι άσχημα και καθόλου μην χολοσκάς, έχεις το πτηνό που τελοσπάντων το φυσάει, διαθέτει ράμφος ελιτίστικο και είναι γεννημένο για τέτοιες ξιπασιές.



Βρισκόμαστε στο κέντρο της πόλης, με τα υπέροχα διώροφα κτήρια αποικιακού στυλ. Το τουβλάκι παραπέμπει στας Αγγλίας, αλλά εδώ οι δρόμοι είναι πιο φαρδιοί και το φίλινγκ πιο αμέρικαν. Το κέντρο (που το λέμε "Χιστόρικαλ Νιούπορτ", αλλά εσύ που έρχεσαι από τας Ευρώπας, γελάς με την κατάχρηση της λέξης "χίστορι" εδώ στην Αμερική!) δεν είναι ιδιαίτερα εκτεταμένο και εδώ, θα βρεις μόνο τα βασικά: κάναδυο σούπερμάρκετς, μερικά απλησίαστα καταστήματα ρούχων, υποκαταστήματα τραπεζών, διοικητικές υπηρεσίες και πανάκριβα εστιατόρια που προσφέρουν κυρίως θαλασσινά.



Διότι δεν ξεύρω αν στο είπα, αλλά εκτός που είμαστε ζάπλουτοι, είμαστε και απάνου σε ένα νησί. Ένα μεγάλο νησί που ουσιαστικά βρίσκεται σφηνωμένο μέσα σε μία θαλάσσια εσοχή (πέστην και κόλπο) και το οποίο ενώνεται με τεράστιες γέφυρες με τα τριγύρω του. Ως αποτέλεσμα αυτής της πολύ μπερδεμένης γεωγραφίας και του γεγονότος ότι διαθέτουμε κάμποσα λιμάνια και μαρίνες, το Rhode Island κυκλοφορεί στην πιάτσα και ως "The Ocean State". Το Νιούπορτ -να ξεύρεις- είναι το μεγαλύτερο και πιο σημαντικό παραθαλάσσιο θέρετρό του. Στα καλύτερα σε φέρνω, δεν έχεις παράπονο!



Στην κεντρική πλατεία, θα βρεις το Δημαρχείο της πόλης. Όχι στο λέω, αν θέλεις να βγάλεις ένα πιστοποιητικό, μία άδεια, μία επικύρωση, ένα λάισενς. Εδώ στην Αμερική, τα περισσότερα γίνονται πλέον ηλεκτρονικά και μόνον αν είσαι τίποτις χόουμλες ή θεόφτωχος, έρχεσαι να στηθείς στην ουρά. Επίσης, πρέπει να ξεύρεις ότι σε αμερικάνικες πόλεις σαν το Νιούπορτ, τις τοπικές αρχές τις έχουμε περί πολλού, καθώς το αίσθημα του κομιούνιτι είναι ισχυρό. Πέραν της αμερικανικής σου ταυτότητας και του πατριωτισμού που σε κατακλύζει όταν ακούς το νάσιοναλ άνθεμ ή βλέπεις βετεράνους του Βιετνάμ, του Ιράκ ή του Αφγανιστάν, νιώθεις πολύ έντονα την αίσθηση του ανήκειν στην πόλη και την πολιτεία σου. 



Το Νιούπορτ ιδρύθηκε το 1639 από Βρετανούς αποίκους -εξού και το τουβλάκι που λέγαμε πριν. Αλλά η πραγματική του ακμή οφείλεται στους Εβραίους της Ιβηρικής. Που είδαν κι απόειδαν με τις διώξεις των Ισπανοπορτογάλων και ήρθαν κι εγκαταστάθηκαν εδώ, να βρουν την ησυχία τους. Ο πιο επιφανής εξ αυτών ήταν ο Τζέικομπ Ροντρίγκες Ριβέρα. Που εισήγαγε στις Ηνωμένες Πολιτείες -αν έχεις το θεό σου- την εκμετάλλευση του σπέρματος της φάλαινας. Και όχι, δεν σου κάμω πλάκα.



Το ξεύρω, ακούγεται τζαζ ως ασχολία και ως κόνσεπτ -και φαντάζομαι δεν θάταν και πολύ ευχάριστο ως επάγγελμα- αλλά σε πληροφορώ πως το σπέρμα της φάλαινας ήταν πολύ επικερδής δραστηριότητα, καθώς πριν τη διάδοση του πετρελαίου, αποτελούσε το κύριο καύσιμο για λάμπες, αλλά και τη βασική πρώτη ύλη για σαπούνια, λιπαντικά και καλλυντικά. Τρου στόρι! Ο χαρούμενος φάλαινος ήταν και πολύ χρήσιμος φάλαινος. Φαντάζομαι τον είχαν σε μία δεξαμενή και του βάζανε ερότικ ντοκιμαντέρ με θηλυκές φάλαινες να ξεφυσούν νερό με ηδυπάθεια. Ή καραδοκούσανε δύτες για να δούνε πότε θ'αποφασίσει ο φάλαινος με τη φάλαινα να βγάλουν τα μάτια τους, για να γίνει η συγκομιδή. Το δια ταύτα της υπόθεσης είναι πως αν ήσουν φάλαινος ανοιχτά του Rhode Island εκείνες τις εποχές, την είχες πατήσει: ουχί μόνο κινδύνευε σοβαρά η ζωή σου, αλλά σε απαυτώνανε κιόλας. Τώρα βέβαια, θα αναρωτηθείς για ποιό λόγο είναι καλύτερο το σπέρμα του φάλαινου, από το σπέρμα του δελφινιού, του ουρακοτάγκου ή του κοάλα. Αλλά όνεστλι, δεν έχω ιδέα! Βέρι ανόινγκ ντισκάσιον, λετς μουβ ον.


Η ακμάζουσα εβραϊκή κοινότητα ανέδειξε σύντομα το Νιούπορτ σε μεγάλο εμπορικό κέντρο και για κάποια χρόνια, ανταγωνιζόταν στα ίσα τη Νέα Υόρκη. Τον 17ο αιώνα, έφθασαν εδώ και αρκετοί Quakers. Όχι οι νιφάδες βρώμης καλέ! Οι Κουάκεροι! Πούναι μέλη μίας Χριστιανικής Εκκλησίας που ιδρύθηκε από τον ιεροκήρυκα Τζορτζ Φοξ. Λονγκ στόρι, θα στο πω άλλη ώρα.


Θέλεις να κάτσουμε κάπου να τσιμπήσουμε; Θα σου πρότεινα ψαρικά, αλλά όλη αυτή η συζήτηση για τον φάλαινο, με χάλασε λιγουλάκι. Νομίζω προτιμώ κάτι σε πίτσα. Ή και "Gyro". Καλά, εννοείται πως έχουμε. Γιατί μας πέρασες, τίποτις στερημένους; Η αμερικανική κουζίνα είναι εξαιρετικά φτωχή σε ποικιλία και γεύσεις (δηλαδής πόσο χάμπουργκερ να φάει κανείς;), αλλά ευτυχώς υπάρχουν παντού οι έθνικ κουζίνες και σώζεται κάπως το πράμα. Άντε, ας πάρουμε κάτι στο χέρι γιατί έχουμε δρόμο μπροστά μας.



Αυτό είναι ένα από τα βασικά σημεία αναφοράς στο Νιούπορτ. Πρόκειται για το International Tennis Hall of Fame and Museum και αν είσαι λάτρης του αθλήματος, αποτελεί μαστ για σένα. Ξεκίνησε ως εντελώς κλειστό κλαμπ για εκατομμυριούχους και συνεχίζει εδώ και περίπου εκατόν τριάντα χρόνια να αποτελεί επίκεντρο του τζετ σετ της πόλης. Εδώ φιλοξενείται και το βέρι πρεστίτζιους Van Alen Cup, που ακολουθεί αμέσως μετά το Wimbledon. Έχω και ρακέτα, πάμε για τένις;



Αλλά αρκετά με το κέντρο της πόλης. Είπαμε ότι το Νιούπορτ φημίζεται για την οσεάνικ πλευρά του και οφείλουμε να βγούμε λίγο στα πελάγη. Να μας φυσήξει ο θαλασσινός αέρας, να μυρίσουμε αλμύρα, να τραγουδήσουμε μαζί με τα γλαροπούλια και τα άλμπατρος. Τι εννοείς βαρκάδα; Σιγά μην κάμουμε και πεντάλ στο θαλάσσιο ποδήλατο! Για ποιον με πέρασες! Έχω και κότερο, πάμε μια βόλτα;



Αμόλα καλούμπα! Το πλοίο θα σαλπάρει για λιμάνια ξένα, για λιμάνια ξένα. Μαζί του θα σε πάρει, αγάπη μου κι εσένα, μακριά από μένα. Καλού-κακού, φόρα το σωσίβιό σου.



Που είχαμε μείνει; Α ναι, στην μεγάλη οικονομική ανάπτυξη του Νιούπορτ στα τέλη του 17ου και στις αρχές του 18ου αιώνα. Η οποία, που λες, ανακόπηκε με την Αμερικανική Επανάσταση. Διότι βλέπεις, το Rhode Island ήταν η πρώτη πολιτεία που ανακήρυξε την ανεξαρτησία της από την Αγγλία. Εμ, μου θέλανε ρεβολούσιον! Ακολούθησαν πολλά ταραχώδη χρόνια. Μειώθηκε δραματικά ο πληθυσμός, παρήκμασαν οι επιχειρήσεις, ρήμαξαν τα αποικιακά σπίτια.



Κάτσε γιατί πολύ ξανοιχτήκαμε και δεν τόχω σε τίποτα να σε φουντάρω στον Ατλαντικό. Ας πλησιάσουμε ν'αράξουμε πουθενά.



Τα βλέπεις αυτά τα μπιτς χάουζες; Ξύλινα είναι, μην ξεγελιέσαι. Τα στήνουμε μέσα σε δύο βδομάδες. Ούτε μπετά, ούτε θεμέλια, νάθινγκ. Φθηνά δεν είναι. Τουλάχιστον όχι για εσέ τον επίδοξο αγοραστή. Πάντως αν σου γυαλίσει κανένα κι έχεις τον τρόπο σου, είναι ωραιότατη επένδυση. Άσε που σαν εγκατασταθείς εδώ, θα κάμουμε κολλητή παρέα. Θα βγαίνουμε για τζόκινγκ και περιπάτους, θα πηγαίνουμε μαζί για γκολφ, θα βγάζουμε τα γιοτ μας, θα κάμουμε μπάρμπεκιου, ζάχαρη θα την περνάμε!



Να, εδώ θα δέσουμε. Θα το συνεχίσουμε στο ποδαράτο, έχω να σου δείξω δυοτρία βέρι ιμπρέσιβ θινγκς.


Κατ'αρχάς, ορίστε που φαγώθηκες: διαθέτουμε και ωραιότατη παραλία. Με την αμμουδιά της, τον παφλασμό των κυμάτων, την καρέκλα την πλαστική και την ομπρέλα την τιρκουάζ. Μισή ώρα με τα πόδια από το κέντρο της πόλης.


Τώρα βέβαια, αν το δεις το θέμα πιο προσεκτικά, θα μου αρχίσεις τις γκρίνιες. Ότι τα νερά είναι σκοτεινά και δεν σου αρέσουν, ότι το περιφραγμένο και προστατευμένο κομμάτι της θάλασσας όπου μπορείς να κάμεις μπάνιο χωράει οριακά πέντε ανθρώπους, ότι ο βυθός είναι λάσπη και πέτρες, ότι η παραλία είναι πολύ τριτοτέταρτη για τα δεδομένα της Ελλάδας, ότι δεν έχουμε γαλάζια σημαία και ότι ο κόσμος είναι βέρι βέρι κατωτέρου επιπέδου για τα γούστα σου. Που το λες και περίεργο, δεδομένου ότι εκθειάζουμε εδώ και τόσην ώρα το υψηλό εισοδηματικό επίπεδο του Νιούπορτ. Όμως, μην σου κάμει εντύπωση, αγαπημένε αναγνώστα: εμείς οι εστέτ τύποι δεν καταδεχόμαστε εύκολα να έρθουμε να κολυμπήσουμε σε ετούτον τον βούρκο. Πρώτον, διότι έχουμε πράιβετ μπίτσες και δεύτερον, διότι χελόου, έχουμε πισίνες. Μα με σκέφτεσαι εμένα να πλατσουρίζω με την κάθε τυχάρπαστη λατίνα καμαριέρα που πήρε ρεπό και ήρθε να λιαστεί; Νόου γουέι.



Νοτίως της πόλης βρίσκεται ένα από τα πιο περίφημα αξιοθέατά της: το Cliff Walk. Εντάξει, ένας περίπατος είναι! Αλλά ένας περίπατος δίπλα σε εντυπωσιακά βράχια και κόλπους απίθανου φυσικού κάλλους.



Τέτοια εποχή, που ο ήλιος είναι ζεστός και τα λουλούδια ανθισμένα, η βόλτα εδώ γίνεται ηδονιστική εμπειρία. Κι είναι πολλοί οι Αμερικάνοι που περιπατούν απολαμβάνοντας την ησυχία και τη γαλήνη του ωκεανού. Γηραιές αλλά καλοσυντηρημένες κυρίες με αθλητικά παπούτσια, ευθυτενείς ηλικιωμένοι κύριοι με τα μπαστούνια πεζοπορίας, φάμιλις με παιδάκια με τζόκεϊ καπελάκια, νεαρά ζευγάρια πλούσιων οικογενειών.



Ιτς τρου: είναι μεγάλη τύχη νάχεις την πολυτέλεια μίας ήρεμης ζωής. Με τα βασικά προβλήματά σου λυμένα.



Με τη σιγουριά μίας εξασφαλισμένης ευμάρειας. Με τη δυνατότητα να αναπτύξεις συνήθειες, όπως ο απογευματινός περίπατος και το τένις κλαμπ.



Οι φυσικές ομορφιές και το ήπιο σχετικά κλίμα της περιοχής, προσέλκυσαν στα μέσα του 18ου αιώνα, πολλές ευκατάστατες οικογένειες Αμερικανών στο Νιούπορτ. Οι οποίες άρχισαν να χτίζουν πολυτελείς επαύλεις και μέγαρα σε καταπράσινες εκτάσεις δίπλα στη θάλασσα.



Κι έτσι αποκτήσαμε τα περίφημα σπίτια του Νιούπορτ. Που είναι το τελευταίο και πιο σημαντικό ατράξιον που έχω να σου δείξω. Σπίτια που ανήκουν σε ζάπλουτους Αμερικάνους. Σε πολιτικούς, σε επιχειρηματίες, σε πανεπιστημιακούς. Σπίτια που έχουν φιλοξενήσει Προέδρους των Ηνωμένων Πολιτειών. Που έχουν αποτελέσει το σκηνικό για πολλές ταινίες.


Σπίτια που βρίσκονται συνήθως στην κορυφή ενός ειδυλλιακού λόφου, με κατάφυτους κήπους και πλαγιές με γκαζόν. Σπίτια μεγάλα, ευρύχωρα, καταγέλαστα. Με πελώρια παράθυρα για να υποδέχονται το λαμπερό φως του Ατλαντικού. Γιες, γουι αρ βέρι πράουντ για ετούτα τα μέγαρα.



Και είναι πολλά. Πάρα πολλά. Κατά μήκος του Ocean Drive, μίας μαγευτικής διαδρομής που ξεκινά από το Νιούπορτ και περιδιαβαίνει φιδωτά τις νότιες ακτές του νησιού, θα συναντήσεις αμέτρητα τέτοια σπίτια.



Χιλιάδες Αμερικανοί τουρίστες έρχονται κάθε χρόνο ως εδώ για να κάμουν αυτή τη διαδρομή. Για να ιδούν με τα μάτια τους το απαύγασμα του αμέρικαν ντριμ. Αυτό που υπόσχεται σε πολλούς, αλλά πραγματοποιεί σε λίγους, το αμερικανικό όνειρο.


Αλλά κάπου εδώ θα πρέπει να σε αφήκω, διότι έχω να συμμετάσχω σε ένα τσάριτι γκαλά. Έχουμε και τον ετήσιο μαραθώνιο νεξτ γουίκ. Και το Φεστιβάλ των Χαρταετών σε μερικές βδομάδες. Τέλος Ιούλη, οργανώνουμε και το Hellenic Fest. Βέρι μπίζι! Σε κάθε ιβέντ, στολίζουμε τα σπίτια μας και την κεντρική πλατεία και συμμετέχει όλο το κομιούνιτι. Δεν έχουμε άλλωστε και πολλά άλλα πράματα να μας απασχολούν. Το άγχος μας δεν είναι πώς θα πληρώσουμε τη ΔΕΗ και τί θα προβλέπει το επόμενο μνημόνιο, αλλά πόσες θερμίδες έχει το φρόουζεν γιόγκαρτ και αν πρέπει να κουρέψουμε τους θάμνους τετράγωνους ή στρογγυλούς. Θα πεις πως είναι μπόρινγκ και κάπως παθέτικ. Εξαρτάται πώς το βλέπει κανείς.


Αχ, φεύγω και δεν μου είπες πώς τα περνάτε στο Ελλάντα. Μωρέ κρίμα γιατί πολύ με ενδιαφέρει. Ντοντ μπάδερ, θα τα διαβάσω στον Εκόνομιστ. Ελπίζω ειλικρινά να απήλαυσες τη βόλτα μας εδώ. Μακάρι νάχες περισσότερο χρόνο να ερχόσουν και για το ντίνερ που λέγαμε. Πες μου πως θα ξανάρθεις, πολύ θα το χαρώ. Τα χαιρετίσματά μου στο φάμιλι! Φιλιά στο Ελλάντα.

Τετάρτη, 27 Μαΐου 2015

Εφημερεύει το Ασκληπιείο Επιδαύρου;



Η θεία Ευτέρπη είχε αρχίσει από καιρό να λέει τρέλες. Μια ότι της είχε κάμει τάχα μου μάγια η γάτα της η Θεανώ (που είδαμε και πάθαμε να τη μεταπείσουμε ότι η Θεανώ δεν άφηνε τρίχες στα πλαίσια κάποιας μαγγανείας, αλλά απλώς μάδαγε το γατί) και μια ότι τη ζήλευαν οι γειτόνισσες και θέλανε να της κλέψουνε τον άντρα. -που μεταξύ μας, πρέπει νάσαι βέρι ανώμαλη για να σου γυαλίσει ο θείος Αριστείδης, ογδόντα τριών ετών, με την πάρεση στο σαγόνι, το γλαρό το μάτι και το μισεμένο χέρι (από τον Πρώτο Πελοποννησιακό Πόλεμο ντε, πούχε ηρωικώς γκρεμοτσακιστεί καθώς προσπαθούσε να κατέβει απ'τ'άλογο -χελόου, γλαρό μάτι λέμε).



Όταν όμως πια άρχισε να συνομιλεί καθημερινώς και με την αδελφή της τη Χαρίκλεια, που την είχαμε χάσει πριν κάνα έτος, μεσούντος Μαιμακτηριών, το πήραμε απόφαση ότι είχε σαλέψει. Είχε λασκάρει η βίδα, είχε κάψει φλάτζα, είχε αποσυνδεθεί το κύκλωμα, πώς το λέτε εσείς στα μέρη σας; Άλλα έλεγε και άλλα εννοούσε, αλλού πάταγε κι αλλού βρισκόταν, είναι να μην σου τύχει. Φοβόμασταν ότι θα βάλει και καμιά φωτιά, να μας κάψει όλους ζωντανούς μη-χειρότερα. Τί να κάμω κι εγώ; Θεία μου είναι, δεν μπορούσα να την αφήκω σε αυτήν την κατάσταση.



Εξού και απεφάσισα να τη φέρω στο Ασκληπιείο. Όχι της Βούλας μη-χειρότερα (είσαι πολλούς αιώνες μπροστά και δεν σου κάμει καλό!), αλλά της Επιδαύρου. Να τη δούνε τη γυναίκα, να μας πούνε μια γνώμη. 



Εντάξει, εσύ μπορεί να το λες πις οφ κέικ, αλλά δεν σηκώνεσαι κι εύκολα να κάμεις τόσο δρόμο με μία θεόμουρλη θεία. Και μάλιστα ποδαράτο. Τρεις μερούλες να πας και άλλες τόσες να γυρίσεις. Κι αν σε στενεύει το σανδάλι, μπορεί και τέσσερις. Εκεί έπρεπε να σε είχα, να δεις πόσο θα επανεκτιμούσες το ΚΤΕΛ ως ιδέα και ως φασίλιτι.



Από τ'αξημέρωτα κατηφορίσαμε προς την Ελευσίνα -εγώ, η θεία και μία δύστυχη κατσίκα που σέρναμε μαζί μας για θυσία- και ύστερα το κόψαμε παραλιακώς μέχρι τα Μέγαρα, που φθάσαμε αργά το βράδυ κατάκοποι. Δηλαδής εγώ, γιατί η θεία σε όλη τη διαδρομή, μάζευε χόρτα, ενώ και η κατσίκα έδειχνε να διασκεδάζει πολύ το τουρ. Εκεί διανυκτερεύσαμε σε ένα μοτέλ που δεν θες να στο προτείνω (και στο οποίο θα έδινα αρνητικό βαθμό, αν υπήρχε το μπούκινγκ.κομ και αν είχαν ανακαλυφθεί οι αρνητικοί αριθμοί) και φάγαμε λόκαλ λιχουδιές, τύπου κρεάδιον μόσχου, όρνιθα με πλιγούρι και τύρο. Η θεία -που μετά το ξέσπασμα της ασθένειάς της, είχε εξελιχθεί σε μεγάλη κρασοκανάτα- παίζει να ήπιε και τρεις γιομάτες οινοχόες και είχε γίνει ντίρλα. Την επόμενη μέρα που ξυπνήσαμε όμως, είχαμε και έναν καινούργιο λόγο να φθάσουμε γρήγορα στην Επίδαυρο: ήταν φαίνεται μπαγιάτικο το κρεάδιον και είχα πάθει τροφική δηλητηρίαση.



Να μην στα πολυλογώ, αφού κάμαμε και μία διανυκτέρευση στην Κόρινθο (ωραία πόλη, ιδανική για διασκεδάσεις και τσιλιμπουρδίσματα με εταίρες), φθάσαμε στην Επίδαυρο. Πούναι παραλιακό και ήσυχο μέρος, αλλά κομματάκι μπόρινγκ. Από εκεί πήραμε το μονοπάτι που οδηγεί στο Ασκληπιείο -κατά μήκος του οποίου, έχουν στήσει το κονάκι τους ουκ ολίγοι ιατροί.



Μαζί με καμπόσους άλλους προσκυνητές διαβήκαμε τα Προπύλαια -τη μνημειώδη δηλαδή είσοδο του χώρου, δωρικού ρυθμού περικαλώ- κι ύστερα ακολουθήσαμε την Ιερά οδό που οδηγεί στα ενδότερα.



Είχα βεβαίως ακούσει από πολλούς φίλους και γνωστούς για το μέγεθος και τη λαμπρότητα του Ασκληπιείου, αλλά στ'ομολογώ πως εντυπωσιάστηκα. Κατ'αρχάς από το φυσικό κάλλος. Καταπράσινα πεύκα, μυροβόλα άνθη, φουντωτά οπωροφόρα, πηγαία ιαματικά νερά, θυμάρια, δεντρολίβανα, λεβάντες.



Σαν φθάσεις εδώ, σου γίνονται απολύτως κατανοητοί οι λόγοι που επέλεξε ο Ασκληπιός για έδρα του ετούτο το μέρος.



Πήρα τη θεία και πήγαμε απευθείας να προσκυνήσουμε στον κεντρικό ναό του θεού. Δωρικός κι αυτός, αψηλός και βέρι ιμπρέσινγκ. Εσύ βεβαίως σήμερα, μπορείς να δεις μόνο τη θεμελίωση, αλλά δεν φταίω εγώ γι΄αυτό.



Γύρω από το ναό, απλωνόταν ένα τεράστιο κόμπλεξ κτηρίων και εγκαταστάσεων και σε πληροφορώ ότι ο κόσμος ήταν αρκετός. Τα περισσότερα οικοδομήματα προορίζονταν για την εξυπηρέτηση των προσκυνητών και των μυριάδων ασθενών που κατέφθαναν εδώ από όλες τις ελληνικές πόλεις.



Και ήταν τόσο μεγάλο το ρεπιουτέισον του Ασκληπιείου που είχαμε και απάλευτα μακρινές αφίξεις από τα βάθη της Ασίας μέχρι τις Πύλες του Ηρακλή. Κι αν είχε ανακαλυφθεί η Αμερική, στα σίγουρα θα μας ερχόντουσαν και από το Κεντάκι, την Αλαμπάμα και το Μπόστον Ματσατσούσετ. Ευτυχώς να λες.



Εντάξει, έχουμε και στην Αθήνα, υπέρλαμπρες κατασκευές και τελοσπάντων ας είν'καλά ο Περικλής που επένδυσε στην οικοδομή και αποκτήσαμε την πλουμιστή και πολύχρωμη Ακρόπολή μας, με τ'αγάλματα της Παλλάδας, τα Ιερά της, τα σέα της και τα μέα της. Αλλά κι ετούτη εδώ η υπερπαραγωγή, σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό. Μόνο η θεία δεν είχε πολύ εντυπωσιαστεί, διότι είχε κάποτες πάει -όταν ήταν νέα- σε μία εξαδέλφη της στην Ποτίδαια και έκτοτε όταν της έδειχνες ένα ωραίο μέρος, έλεγε "Καλό είναι, αλλά σαν τη Χαλκιδική, δεν έχει"!


Τέλοσπάντων, κάμαμε τις σπονδές μας, δώσαμε και την έρμη την κατσίκα για θυσία (ντοντ τράι ιτ ατ χόουμ) και πήγαμε αμέσως να βρούμε δωμάτιο. Στο Καταγώγιο, ντε.
 

Τί εννοείς ντεκαντάνς και μπας κλάς; Σταμάτα, γιατί θα σε ακούσει η θεία, δεν θα θέλει να μείνει και το Χίλτον δεν παίζει στο στόρι. Το Καταγώγιο είναι ένα τεράστιο, διώροφο, τετράγωνο κτήριο με εσωτερική αυλή, το οποίο διαθέτει περίπου 160 δωμάτια και λειτουργεί ως ξενώνας. Πεστο και νοσοκομείο, για να καταλαβαινόμαστε. 


Τα επιμέρους τμήματα του κτηρίου επικοινωνούν μόνο μερικώς μεταξύ τους, ώστε να υπάρχει η δυνατότητα να απομονώσουμε κάποια δωμάτια -αν για παράδειγμα έχουμε τίποτις βαριά περιστατικά ή μεταδοτικές ασθένειες μη-χειρότερα. Ή να κλείνουμε βρε αδελφέ μία πτέρυγα, σε περίπτωση που έχουμε αναδουλειές.


Δυστυχώς δεν υπάρχει η δυνατότητα για προκράτηση, διότι χελόου δεν έχομεν ίντερνετ. Ούτε τηλέφωνο. Ούτε φαξ. Ούτε πατάτες. Θα μου πεις, αυτό το τελευταίο είναι άσχετο -αλλά καθόλου ασήμαντο, αν σου αρέσουν φοβερά πολύ οι τηγανητές πατάτες.


Ευτυχώς υπήρχε αβεϊλαμπίλιτι και βολευτήκαμε σε ένα μικρό, αλλά χαριτωμένο δωματιάκι στον δεύτερο όροφο. Κι ενόσω εγώ ξεδίπλωνα τα χιτώνιά μας για να τα κρεμάσω στη ντουλάπα, η θεία έπιασε φιλίες με δύο Κορίνθιες που είχαν καταλύσει στο διπλανό δωμάτιο. Η μία έπασχε από στομαχικές διαταραχές, η άλλη από βαρηκοΐα, πιάστηκαν αλαμπρατσέτα με τη θεία και πήγαν βόλτα προς το θέατρο.


Εγώ από την άλλη, προτίμησα να σεργιανίσω λίγο προς την πλευρά του σταδίου.


Εδώ σε μία φυσική κοιλότητα του εδάφους, τελούνται οι αθλητικοί αγώνες προς τιμήν του Ασκληπιού. Ο στίβος είναι χωρισμένος σε έξι πλέθρα (κουλουάρ, για εσένα τον πιο μονδέρνο) και στη γραμμή εκκίνησης υπάρχουν κιονίσκοι που οριοθερούν τις θέσεις του κάθε αθλητή. Πίσω από τη γραμμή εκκίνησης, υπάρχει ειδικός χώρος όπου τελούνται οι αγώνες της πυγμαχίας, της πάλης και του άλματος. Όχι, μπασκέτες δεν διαθέτουμε. Ούτε χώρο για κέρλινγκ.


Τώρα βέβαια, εσύ θα με ρωτήξεις "και γιατί είναι τόσο σπουδαίος αυτός ο Ασκληπιός και του έχουμε τέτοια λατρεία;". Μα διότι είναι πολύ ιδιαίτερη περίπτωση. Γιος του Απόλλωνα και της Αρσινόης, δεν ευτύχησε να γνωρίσει τη μανούλα του. Διότι ο Απόλλωνας πέραν που ήταν πεντάμορφος και καλλιτεχνικός τύπος, ήταν και εξαιρετικά ζηλιάρης. Η Αρσινόη λοιπόν παρότι έφερε το τέκνο του στα σπλάχνα της, απεφάσισε να παντρευτεί κάποιον άλλον. Φθάνει λοιπόν ένας φάκελος στον Απόλλωνα, τον ανοίγει και μένει εμβρόντητος. Το προσκλητήριο του έπεσε απ'τα χέρια, όχι δεν γίνεται, δεν ήταν δυνατόν, αυτή που τούταζε τον ουρανό, τ'αστέρια, τώρα στο γάμο της τον ήθελε παρών.


Πήγε, τη βρήκε, μαλώσανε και την έκαψε. Σαν το κεράκι της λαμπρής. Αλλά λίγο πριν αποτεφρωθεί, ο Απόλλωνας -που ήταν μεν τέρας, αλλά ήταν και πατέρας- διέσωσε το έμβρυο που έφερε στη μήτρα της η σταχτομπαρουτιασμένη και έτσι εγενήθη ο Ασκληπιός. Βεβαίως, το να είσαι σίνγκλ φάδερ ήταν δύσκολο εκείνας τας εποχάς, εξού και ο Απόλλωνας εμπιστεύθηκε τον μικρό, στο σοφό Κένταυρο Χείρωνα. Αφενός, διότι ο σοφός, Κένταυρος Χείρωνας είχε μεγάλη προϋπηρεσία στην ανατροφή νηπίων-γουοναμπί-ηρώων (είχε αλλάξει πάνες ο Χείρωνας σε καν και καν, όπως ο Αχιλλέας, ο Ιάσωνας, ο Πηλέας, ο Πάτροκλος) και αφετέρου, διότι δεν ευκαιρούσε ούτε o Yoda, ούτε ο κύριος Μιγιάγκι, ενώ και η Μαίρη Πόπινς δούλευε σε άλλο σπίτι.



Ο Ασκληπιός διδάχθηκε τα μυστικά της θεραπευτικής τέχνης κι έγινε μεγάλος και σπουδαίος ιατρός, τύπου έκλεινες ραντεβού και σε δεχόταν μετά από μήνες. Για φακελάκι ούτε λόγος, άσε που ήταν και συμβεβλημένος με τα περισσότερα ταμεία. Στο απόγειο της καριέρας του, η Αθηνά, του δώρισε το αίμα της Μέδουσας που διαιρείτο σε δύο μέρη, ανάλογα με τη φλέβα από την οποία είχε αναπηδήσει. Το αίμα από τη δεξιά φλέβα ήταν κάργα θεραπευτικό, το αίμα από την αριστερή, δηλητηριώδες και θανατερό. Και για χρόνια, ο Ασκληπιός ασκούσε το ιατρικό λειτούργημα με σύνεση και παρρησία. Ώσπου κάποτες, απεφάσισε να χρησιμοποιήσει το θεραπευτικό αίμα για να επαναφέρει στη ζωή τον Καπανέα, τον Λυκούργο και τον Ιππόλυτο, που είχαν σκοτωθεί κατά τη διάρκεια του πολέμου των Επτά επί των Θηβών. Μόλις το άκουσε αυτό ο Δίας, έγινε έξαλλος και θεώρησε πως ο Ασκληπιός είχε πλέον αποκτήσει υπερβολική δύναμη επί της ζωής και του θανάτου. Ε, του έριξε έναν κεραυνό και τον εσκότωσε.


Εις το όνομα του Ασκληπιού και των λοιπών ηρώων θεραπευτών, έχουν στηθεί υπέρλαμπροι ναοί και κοσμαγάπητα ιερά. Από την Κω και την Πέργαμο, ως εδώ στην Επίδαυρο. Διότι πάντα ο άνθρωπος θα ασθενεί και πάντα θα γυρεύει τη γιατρειά του.


Μείναμε αρκετό καιρό εδώ στο Ασκληπιείο της Επιδαύρου. Και η θεία μπήκε σε συστηματική θεραπευτική αγωγή. Που περιελάμβανε εντατική υδροθεραπεία με καθημερινούς καθαρμούς, προσεγμένο διαιτολόγιο (κομμένα τα ψωμιά και τα λιπαρά), πρωϊνή γυμναστική με επιλογή ανάμεσα σε παγκράτιο, πιλάτες και πάουερ γιόγκα, καθώς και παρακολούθηση καλλιτεχνικών δρώμενων. Το τί κουλτούρα και πχιότητα είδαμε, δεν περιγράφεται. Με ποίηση Πινδάρου σκωνόμασταν, με τραγωδίες του Σοφοκλή κοιμόμασταν. Να μην στα πολυλογώ, στρώσαμε και οι δύο επιδερμίδα, άρχισε να ηρεμεί και η θεία.



Ώσπου ένα απόγευμα και αφού δειπνήσαμε στο Τελετουργικό Εστιατόριο, μου ανακοίνωσαν πως είναι έτοιμη. Την αποχαιρέτησα, της είπα νάναι δυνατή κι ύστερα την είδα να κατεβαίνει τα σκαλοπάτια, οδηγημένη από τους ιερείς-θεραπευτές.


Προς το Άβατον. Το χώρο που θα διανυκτέρευε. Το χώρο όπου γινόταν η θεραπευτική εγκοίμηση.


Στο Άβατον, οι ασθενείς-ικέτες κοιμόντουσαν κατάχαμα πάνου στο δέρμα ζώων (τη θυμάσαι την κατσίκα; νάτη πάλι η χρησιμότητά της! ντοντ τράι ιτ ατ χόουμ, λέμε!). Και εκεί, εν τω μέσω της νυχτός, τους επισκεπτόταν ο ίδιος ο Ασκληπιός. Που τους έδινε οδηγίες ή εκτελούσε επεμβάσεις. Παίζει βέβαια και μία φήμη ότι οι ιερείς ντύνονται "Ασκληπιός" και κάμουν εγχειρήσεις, αλλά ας μείνει μεταξύ μας.


Στο Άβατον δεν έχει δικαίωμα να κατέβει ουδείς άλλος πλέον των μυημένων ιερέων, οπότε οι συνοδοί μένουμε στο Καταγώγιο και περιμένουμε να ξημερώσει με αγωνία για να μάθουμε αν πέτυχε η εγκοίμηση.


Και είναι πολλά τα σαξές στόρις, πούχουν άλλωστε καταγραφεί και σε στήλες ολούθε ως υπενθυμιστική διαφήμιση. Ας πούμε, ο Έρμων από τη Θάσο ήρθε στην Επίδαυρο τυφλός και έφυγε βλέποντας. Ή ο Αισχίνης, πούχε βγάλει ένα έλκος στο κεφάλι, μετά από τρεις μήνες θεραπείας, γιατρεύτηκε.


Σαξές στόρι όμως και η θεία Ευτέρπη. Διότι βλέπεις, όταν ξανανέβηκε τις σκάλες, έλαμπαν πια τα μάτια της. "Παιδί μου" μου είπε, "νάχεις την ευχή μου που μ'έφερες σε ετούτο το υπέροχο μέρος!" "Θαύμα!" αναφώνησα ενθουσιασμένος. Κι ύστερα ξηλώθηκα κανονικά γιατί μου ήρθε το μπουγιουρντί. Που καλύτερα να μου έριχνε κι εμένα έναν κεραυνό ο Δίας! Σου μιλώ για μεγάλη εκμετάλλευση: μας είχαν χρεώσει ως και τα κουτάλια στο Εστιατόριο. Ως και τη χρήση της τουαλέτας! Αν κάμεις τη σούμα του Τελετουργικού Εστιατορίου, των θεαμάτων, των γυμναστικών ασκήσεων και των λοιπών ακτίβιτις, σε έπιανε ο ντοβρουτζάς και η απελπισία.


Χαλάλι όμως. Όλα για την υγεία!


Αφού τακτοποιήσαμε και τις τελευταίες οικονομικές εκκρεμότητες, χαιρετηθήκαμε με τις δύο Κορίνθιες, παραγγείλαμε και μία αναθηματική στήλη να μνημονεύει την περίπτωση της θείας, μαζέψαμε τα μπογαλάκια μας και ετοιμαστήκαμε για το δρόμο της επιστροφής.


Κοιτάζοντας για τελευταία φορά το υπέροχο τοπίο εδώ στην Επίδαυρο, συνειδητοποίησα.


Πως ο Ασκληπιός είναι η αρχέγονη δύναμη, η ιαματική αγκαλιά της φύσης. Ο καθαρός αέρας που ξανοίγει τα πνευμόνια σου, το δροσερό νερό που αναβλύζει από τις πηγές, τα αψηλά τα δέντρα που σου προσφέρουν τις σκιές και τους καρπούς τους, το λαμπερό φως που χαϊδεύει το δέρμα σου, ο ζωοποιός ήλιος που ξημερώνει τις αισθήσεις σου, σε θερμαίνει και σε φορτίζει ενέργεια.


Ο Ασκληπιός είναι η αρμονία, η γαλήνη, η ηπιότητα. Με την οποία πρέπει κανείς να ατενίζει τον χρόνο που φεύγει και τον χρόνο που έρχεται. Και να διαβιεί την καθημερινότητά του. Ο Ασκληπιός είναι η γλυκάδα, το ενδιαφέρον, η πχιότητα. Με τις οποίες οφείλει κανείς να ντύνει τη ζωή του. Και να απολαμβάνει τα όσα του προσφέρει.

Όταν εντέλει επιστρέψαμε στην Αθήνα, ο θείος Αριστείδης, οι φίλοι, οι συγγενείς και η γάτα Θεανώ, μας υποδέχτηκαν με ανοιχτές αγκάλες και στήσαν για χάρη μας, τρικούβερτο συμπόσιο. Η θεία συγκινημένη, σηκώθηκε, ύψωσε το ποτήρι της και ευχαρίστησε ολόψυχα όλους μας, περιλαμβανομένης της αδελφής της της Χαρίκλειας, την οποία κάλεσε να σύρει πρώτη το χορό. Κι έτσι πουλές απέκτησα κι εγώ την πάρεση και γίνηκα ασορτί με τον θείο Αριστείδη.

Ο οποίος απεφάνθη στωικά: "Ανίατος περίπτωσις".

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts