Πέμπτη, 7 Μαΐου 2015

Αρωματοφόρος νήσος



Πάρε ένα μεγάλο λευκό χαρτί. Πάρε πινέλα και μπουγιές. Πάρε γαλάζια και πράσινα. Τιρκουάζ και σμαραγδιά.



Βούτηξε τα πινέλα στο νερό. Κι άστα να παιχνιδίσουν.



Δώσε βάθος. Δώσε ύψος. Δώσε μορφές και σχήματα. Πάρε απ'τον ουρανό, δροσιά. Κι από τη θάλασσα, αλμύρα.



Μην τις φοβάσαι τις γραμμές. Ας βγούνε και καμπύλες. Ας βγουν κυματιστές, στρογγυλεμένες. Ας γίνουν οι ευθείες, τεθλασμένες. Ας γίνουν οι γωνίες, αγκαλιές.



Και για το τελείωμα, χύσε φως. Πλούσιο φως, ελληνικό. Μην το τσιγκουνευτείς, μην λυπηθείς να το ξοδέψεις. Άστο να κυλήσει απάνου στις επιφάνειες, να τις γλυκάνει, να τις αστράψει. Να ρουφήξει τα χρώματα, να στραγγίξει τις σκιές τους. Να παιχνιδίσει ανάμεσα στα κλώνια της Άνοιξης.



Κι αν είμαι σε ποιητικό οίστρο, κι αν δεν βγάζουν νόημα τα όσα σου αραδιάζω, σχώρνα με, δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός με μέρη σαν και τούτο. Όπου κάθε τέτοια εποχή, ανταμώνονται οι αισθήσεις και οι λιακάδες. Τα νερά και τα πεύκα. Οι μυρουδιές. Απ'τα θυμάρια και τα ριγάνια.



Στην αρωματοφόρο νήσο. Στο λαμπερό συναπάντημα των συστατικών της πιο εξευγενισμένης και καλαίσθητης εκδοχής μας. Στις Σπέτσες.



Όχι, δεν έχουν φθάσει ακόμα οι ορδές των τουριστών. Δεν έχουν αρχίσει οι μουσικές και τα νταβαντούρια. Και μπορώ νάμαι όσο εγωιστής θέλω. Με τα χρώματα και τις εικόνες. Με τα τοπία και τους ουρανούς. Ολόδικά μου τα πάντα.



Και είναι μεγάλη πολυτέλεια. Αυτοί οι πρωινοί περίπατοί μου εδώ. Που ξεκινούν από τη Ντάπια, εκεί που αράζουνε τα πλοία. Κι ύστερα, ακολουθώντας τον παραθαλάσσιο δρόμο, καλημερίζομαι με τα καπετανόσπιτα. Μετρώ τα παραθύρια τους, πιάνω το κουβέντιασμα με τα μπαλκόνια τους, περνώ δίπλα από τους όμορφους κήπους τους, χαζεύω τα βοτσαλωτά σχέδια. Με τα πλοία, τα δελφίνια και τις άγκυρες. Με τα σχήματα της καθαρής τους γεωμετρίας.



Εδώ λίγο πιο πάνω, στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου, πολιούχου του νησιού, οι κάτοικοι του Σπετσών σήκωσαν ένα ανοιξιάτικο πρωινό τ'Απρίλη του 1821, τη σημαία της Επανάστασης. Πρώτοι απ'όλα τα νησιά, περήφανοι διεκδικητές ενός ιδανικού. Ντυμένου με τα γαλάζια της θάλασσάς τους και τα λευκά των σπιτιών τους.



Μίας πατρίδας αντάξιας της πλούσιας κληρονομιάς. Της ευρύτητας του πνεύματος, της ευθυκρισίας και της ακατάπαυστης αναζήτησης. Μίας πατρίδας που είναι γλώσσα, που είναι σκέψη, που μπορεί νάναι και υπέρβαση. Μίας πατρίδας που συνεχώς επεξεργάζεται και αμφισβητεί και αναδιατυπώνει. Μίας πατρίδας πούναι βαθιά ανθρωπιστική και νεοτερική και φιλόξενη.



Μίας πατρίδας πούχει ακρογιάλια για ν'αράξεις στις αγκαλιές τους, κάμπους για να χυθείς στις απλωσιές τους, βουνά για να προφυλαχθείς στις σκιές τους. Μίας πατρίδας που μπορεί να σε διδάξει τόσα. Αν έχεις την υπομονή να την ακούσεις.



Ο παραθαλάσσιος περίπατος από τη Ντάπια μέχρι το παλιό λιμάνι, περνά μία σειρά από μικρούς όρμους. Κι εκεί που νομίζεις ότι σταματά σε μία χερσαία μύτη που βγαίνει προς τη θάλασσα, ανακαλύπτεις από πίσω έναν νέο όρμο. Κι ύστερα έναν ακόμα. Κι άλλον, κι άλλον.



Και ξεύρεις, αυτή η εναλλαγή μοιάζει πολύ με τη ζωή. Που περνάει φάσεις. Και καθόπως την περπατάς, μήτε που μπορείς να φανταστείς τί σου επιφυλάσσει το παρακάτω. Αλλά νάσου που ξανοίγεται μπροστά σου ένα νέο, ενδιαφέρον παρακάτω.



Αρκεί να βρεις τη δύναμη και να συνεχίσεις. Αρκεί νάχεις τη στοιχειώδη λογική να μην λοξοδρομήσεις από την πορεία σου και πέσεις στα βράχια οδηγούμενος από το θυμικό και από την παραζάλη της στιγμής σου. Και να μην σαγηνευτείς από τα νερά που σε καλούν να παρατήσεις την όποια διαδρομή σου και να ενωθείς μαζί τους.



Πάντοτε κάμω στάση εδώ. Στο παλιό λιμάνι. Και χαζεύω τους ταρσανάδες και τα μαστοριλίκια. Και σκέφτομαι πως σαν είσαι σε νησί, θες να σκαρώσεις ένα κάτι για να φύγεις. Αλλά με το που χάνεται από τα μάτια σου το νησί, το πεθυμείς αμέσως και θέλεις να γυρίσεις. Κι έτσι, πάντα χολοσκασμένος είσαι. Εκτός; Εκτός αν με το που είσαι στο νησί, μάθεις να φχαριστιέσαι την απομόνωσή σου. Και με το που είσαι μακριά του, μάθεις να φχαριστιέσαι τη νοσταλγία του. Δύσκολα σου βάζω; Εύκολα είναι.



Κι ύστερα από το λιμάνι, αρχίζω κι ανηφορίζω. Περνώντας δίπλα από λεμονιές κι ανάμεσα σε γλάστρες με γαρδένιες και βασιλικούς.



Για να φθάσω στον τελικό μου προορισμό. Στο φάρο ντε. Πούναι από τους παλιότερους και σημαντικότερους στην Ελλάδα. Στέκει εκεί, ακούραστος και ορμηνεύει εκείνους που ταξιδεύουνε για το καταπού πρέπει να πάνε. Ωραίοι είναι οι φάροι, χρήσιμοι.



Τέλος στέκω εδώ. Στ'ανατολικά του υψώματος. Σε ένα άνοιγμα που βλέπει μακριά ως την Ύδρα και κοντύτερα στο Τρίκερι -πούχει τρία υψώματα και μια γούρνα στη μέση- και στο Δοκό -που κάποτες λέγεται πως το διεκδικούσαν Υδραίοι και Σπετσιώτες και προσπαθούσαν με πλοία και σκοινιά να το τραβήξουν αμφότεροι προς το μέρος τους. Κι αναγκάστηκε τότες ο Όθωνας -αν έχεις το Θεό σου- να στείλει μία κορβέτα για να τους εχωρίσει.


Γιατί είμαι εδώ, θα με ρωτήξεις. Γιατί κάθομαι και σου τσαμπουνάω στοχασμούς και ονειρικές συνθέσεις. 

Είμαι εδώ για να υψώσω ξανά τις άμυνές μου. Για να ξαναβρώ αυτή την ιδανική πατρίδα. Αυτή την πατρίδα που δεν χωράει ασυνέπειες και φαιδρότητες. Που δεν χωράει ανυποληψίες και φανφαρονισμούς. Αυτή την πατρίδα που δεν στραγγαλίζει τα παιδιά της και δεν υποθηκεύει το παρόν και το μέλλον τους. Αυτή την πατρίδα που εξακολουθεί να πορεύεται με τους ουρανούς και τις θάλασσές της. Και με το καθαρό πνεύμα που δίνει νόημα και περιεχόμενο σε όσους έχουν την τύχη να τη ζουν.


Θα πεις, πως μία τέτοια πατρίδα δυστυχώς δεν υπάρχει. Και στα κανονικά μου θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου. Αλλά θα μου επιτρέψεις, για μια στιγμή μονάχα, μια μικρή τοσοδούλα στιγμή -να, εδώ πούμαι σκαρφαλωμένος και αναπνέω τα γαλάζια και τα πράσινα, τα τιρκουάζ και τα σμαραγδιά- να ονειρευτώ ότι υπάρχει.

21 σχόλια :

  1. Δεν μπορεί να μην υπάρχει πιγκού μου αν δεν υπάρχει χαθήκαμε!
    Αναζωογονητική η βόλτα που μας έκανες.
    Δεν έχω λόγια να περιγράψω.
    Τα χρώματα, τις μυρωδιές, την ομορφιά!
    Παίρνω μία ανάσα και συνεχίζω την δύσκολη μέρα μου!
    Πολλά φιλιά την καλημέρα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ, πόσο πολύτιμη είναι μία τέτοια ανάσα, καλή μου Έλενα.
      Για να μπορούμε ν'αντέχουμε όλα εκείνα που σκιάζουνε τον ήλιο μας και μαυρίζουν τους ουρανούς μας. Μία ανάσα αισιοδοξίας. Την χρειαζόμουν πολύ κι εγώ.
      Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  2. Πολύ όμορφες εικόνες!!! Πολύ όμορφο και αρχοντικό νησί!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι φωτογενές το μέρος. Είναι λαμπερό, πολύχρωμο, μεθυστικό.
      Εξαιρετικό νησί οι Σπέτσες, Χριστίνα μου.
      Και πολύτιμο, από πολλές απόψεις.

      Πολλές, πολλές καλημέρες!

      Διαγραφή
  3. αυτες οι μικρές πατρίδες είναι που κρατούν την Πατρίδα μας!
    Είναι μια καλή μου φίλη αναπληρωτρια εκεί και ζηλεύωωωωωωωωω! Θα την ρωτησω αν ειδε ένα πιγκουινάκι να βολτάρει...
    Καλημέραααααααααα Πίγκου!
    (το πρωινό μου σχόλιο χάθηκε,το 'φαγε η Μπουμπουλίνα!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ τυχερή η φίλη σου, πούχει την πολυτέλεια να ζει μέσα σε τέτοια ομορφάδα.
      Κι ας έχει τα μάτια της ανοιχτά, τα καταγέλαστα πρωινά: ίσως δει έναν πιγκουίνο να βολτάρει δίπλα στα σμαραγδένια νερά.

      Καλημέρες, Νάσια!

      Διαγραφή
  4. Βρέθηκα στο Σύνταγμα πριν καμιά ώρα, ανάμεσα σε τουρίστες που μύριζαν αντηλιακό και τώρα εσύ που δείχνεις Σπέτσες; Με σκοτώνεις!
    Εσύ που έχεις γυρίσει τόσα μέρη, πες μου πού αλλού έχεις δει τέτοια υπέροχα χρώματα και μυρωδιές, αυτά τα παιχνιδίσματα του ήλιου με τη θάλασσα; Πώς γίνεται να μην παρασυρθείς από αυτά τα νερά και να μην λοξοδρομήσεις έστω και για λίγο;
    Καλημέρα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ραπουνζέλ, υπάρχουν πολλά και υπέροχα μέρη ανά τον κόσμο. Αλλά αυτές οι θάλασσες είναι πράγματι μαγικές. Και δεν έχει να κάμει μονάχα με τη φυσική τους ομορφιά. Έχει να κάμει με την υδάτινη αγκαλιά τους. Πούναι μεγάλη και παρηγορητική.

      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου. Και σε σένα και στους τουρίστες που μυρίζουν αντηλιακό. :)

      Διαγραφή
  5. Καλέ με συνεπήρε ο ποιητικός οίστρος.
    Και κλείνοντας στα γρήγορα να πω ...ονειρέψου!
    Μας έμεινε σάμπως και τίποτα άλλο πτηνούλι μου;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μ'έπιασε το ποιητικό μου και παρασύρθηκα ο καημενούλης!
      Αλλά δεν φταίω εγώ. Πουτ δε μπλέιμ στα γαλάζια πέλαγα και στα μυροβόλα δέντρα.
      Τόση ομορφιά, πώς να με αφήκει ασυγκίνητο;

      Καλημέρες, airis!

      Διαγραφή
  6. Υπέροχη ανάρτηση! Το 'χεις με την ποίηση. Να το ξέρεις!
    Μαγικές φωτογραφίες, μαγικές Σπέτσες, τις επιθύμησα! Μένω στην τελευταία σου παράγραφο/επίλογο που ως συνήθως είναι τροφή για σκέψη.
    Καλημερούδια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λες να βγάλω ποιητική συλλογή; Ή κανένα λογοτεχνικό βιβλίο; Ένα Πτηνό μετράει τ'άστρα. Τα Πτηνά της Νιόβης. Το Πτηνό φιλούσε υπέροχα. Καλά μιλάμε, πολύ ζούπερ ιδέα! :)
      Είναι πράγματι μαγικές οι Σπέτσες! Πηγή έμπνευσης και καταφύγιό μου. Ένας τόπος πλασμένος με τα υλικά των ονείρων!
      Αχ, τις καλημέρες μου και τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  7. Ένα απ τα πολλά νεραϊδονήσια που δεν έχω ακόμα επισκεφθεί, σ ευχαριστώ πτηνό για την υπέροχη ανάρτηση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σου το προτείνω ανυπερθέτως. Δεν ξεύρω αν είμαι αντικειμενικός, αλλά θα κατέτασσα τις Σπέτσες στο τοπ-τεν με τα ομορφότερα μέρη της Ελλάδας (που έχω δει εγώ, τουλάχιστον).

      Μύρισε καλοκαίρι, Tremens! :)

      Διαγραφή
  8. Πώς να μην είναι καλή η μέρα μου, αφού είδα τέτοιες ομορφιές ντυμένες με λέξεις από το φτεράκι σου...
    ( Αλήθεια, "πιγκουνιάκι", γράφεις με το φτεράκι ή με το ράμφος σου; )
    Ευχομαι να έχεις όλο και περισσότερα αξιόλογα και ευχάριστα ταξίδια, και πάντα να μας παίρνεις μαζί σου... <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γράφω στο φτερό (πώς λέμε "στο πόδι";). Εξού και πολλές αναρτήσεις είναι εντελώς παραληρηματικές. Όσο για τα ταξίδια, καθόλου μην μου ανησυχείς: δεν πάω πουθενά χωρίς την παρέα σας!

      Πολλά, πολλά φιλιά και καλημέρες, marron μου!

      Διαγραφή
  9. Χωρίς να είμαι αρχιτέκτονας, λατρεύω τα παραδοσιακά σπίτια των Σπετσών, τα διώροφα με την στεγασμένη βεράντα στον πρώτο όροφο, που βρίσκονται στο βάθος του κήπου, του περιτριγυρισμένου από λευκό, ψηλό μαντρότοιχο, και που για να τα επισκεφτείς πρέπει να περάσεις από μία υπέροχη, ξύλινη αυλόπορτα!
    Καταπληκτικές οι φωτογραφίες σου, και η ανάρτησή σου ποιητική, πιγκουινάκι! Τρελλαίνομαι να ταξιδεύω μαζί σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Και γίνονται οι γωνίες αγκαλιές....μια βουτιά σε αυτά τα καθάρια νερά θα ονειρευτώ εγώ...αλλά θα μπω και στο δικό σου όνειρο...
    Μας γέμισες, χρώμα κι ομορφιά!!
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. αγαπημενες σπετσες! οταν ερθεις στο δικο μου θελω φωτογραφιση και με μενα μεσα με ψαθινο καπελο
    να σκασουν οι οχτροι μας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. πέτυχες να μας συγκινήσεις και να μας πάρεις μαζί σου, για μια ακόμη φορά.
    περιμένω και άλλες αναρτήσεις για το μυροφόρο νησί!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Υπέροχη ανάρτηση!Μας γέμισες, χρώματα, αρώματα κι ομορφες εικόνες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.