Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2015

Art Athina 2015


Ο τίτλος "Art Athina" ακούγεται σχεδόν ανεκδοτολογικός. Σε μία Αθήνα εγκλωβισμένη στα οικονομικά και κοινωνικά της αδιέξοδα, σε μία πόλη κλειστών μουσείων (η Πινακοθήκη τελεί υπό ανακαίνιση, το Μπενάκη φυτοζωεί, το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης παραμένει απελπιστικά ανέτοιμο, το Αρχαιολογικό μετρά τις κλειστές του αίθουσες), σε μία πόλη άσχημη, βανδαλισμένη και εγκαταλειμμένη, πώς αλήθεια να μιλήσει κανείς για τέχνη;


Από την άλλη, ίσως όλα τα παραπάνω να συνιστούν λόγους για να μιλήσει κανείς για τέχνη. Διότι όλο αυτό που συντελείται εδώ τριγύρω, δεν μπορεί παρά να αποτελεί έναυσμα για καλλιτεχνική δημιουργία και αντικείμενο για εικαστικές ερμηνείες και αναστοχασμούς. Αν είσαι βρε αδελφέ καλλιτέχνης, δεν μπορεί παρά να νιώθεις την ανάγκη να αποτυπώσεις αυτά που βλέπεις ή να πεις αυτά που αισθάνεσαι με τις μπουγιές, τα πινέλα, τα ινσταλέισονς και τα γλυπτά σου.


Με αυτές τις σκέψεις, ξεπέρασα τη ραστώνη ενός ανταριασμένου και δύσθυμου σαββατοκύριακου και απεφάσισα να κατέβω στο Φάληρο για το τακτικό μου ραντεβού με τις σύγχρονες προτάσεις των λόκαλ γκαλερίς. Ν'αναπνεύσω λιγουλάκι καλαισθησία και έμπνευση ντε!


Η έκθεση είχε και φέτος κάποια πολύ συμπαθητικά περίφτερα, από εκείνα που σου κλείνουν το μάτι. Ή σε κοιτάζουν με μισό μάτι.


Εντάξει δεν έπεφτες και κάτω από το οριτζινάλιτι, αλλά ας πούμε ετούτο που είχε δημιουργηθεί από συστοιχίες σωλήνων, δεν το λες και άσχημο.



Στο πρώτο επίπεδο της έκθεσης, εγώ βρήκα μερικές πολύ συμπαθητικές καρέκλες που ωραιότατα θα ταίριαζαν στο σπίτι μου, σετάκι με το σεκρ-ε-κερ και το πορτατίφ. Τρε σικ.



Αλλά και μία στρουθοκάμηλο -που εντάξει, δεν φημίζεται για το (χ)άι-κιου της, είναι όμως κι αυτή πτηνή και την αγαπάμε.



Δεν ξεύρω τί κοιτάνε, μην είσαι κουτσομπόλης. Με ακρυλικά είναι σιαγμένο το έργο και τιτλοφορείται "I am still alive". Του Jupiterfab. Διάβασα προσεκτικά και το κειμενάκι στη λεζάντα παραδίπλα, αλλά και πάλι δεν κατάλαβα. Μήτε τον τίτλο, μήτε το τί κοιτάνε. Αλλά μου άρεσε.



Όπως πολύ μου άρεσε και αυτό. Τιτλοφορείται "18:30" και αποτελεί έργο του Βασίλη Λιαούρη. Τολμηρές πινελιές, ωραία χρώματα, βέρι βέρι νάις.



Στις κορυφαίες επιλογές της έκθεσης, θα σου τοποθετήσω επίσης ετούτη την προσωπογραφία του Ι. Αδαμάκη από τον Τίμο Μπατινάκη.



Διότι μπορεί πολλές φορές να με ακούς να σου επαινώ αφαιρετικές ή αφηρημένες μοντερνιές, αλλά το ρισπέκτ μου πάντα θα το κερδίζουν οι καλλιτέχνες που μπορούν άξουαλι να ζωγραφίζουν καλά. Και ο Τίμος Μπατινάκης ξέρει να ζωγραφίζει. Τελεία και παύλα.



Στα τοπ μου, θα τοποθετήσω κι ετούτο το έργο του Δημήτρη Αναστασίου.



Τιτλοφορείται "Η Πρόβα", είναι μολύβι σε χαρτί, οι διαστάσεις του είναι 1,20 επί 1,90 και διαθέτει ζούπερ λεπτομέρειες που προϋποθέτουν τόνους δουλειάς.



Εξαιρετικά θετική εντύπωση που έκαμε και μία σειρά έργων του Αντώνη Κοσμαδάκη.
 

Με ανθρώπους της καθημερινότητας, στο εντελώς σαστισμένο τους. Νοτ μπαντ ατ ολ!


Σπουδαία περίπτωση είναι και ο Αχιλλέας Πιστώνης. Τον παρακολουθώ καιρό τώρα και πολύ μου αρέσουν αυτά τα κάπως μουντά (σχεδόν μονόχρωμα) έργα του με την πειραγμένη προοπτική και τους θλιμμένους πρωταγωνιστές της καθημερινότητας. Κατέβασες τα σκουπίδια;



Αυτός είναι ο Άνθρωπος Μπονσάι. Του Gerwin Luijendijk. Ωραίο θέμα, ζούπερ εκτέλεση.


Άντε αφού επιμένεις, να σου δείξω ακόμα καναδυό που μου άφησαν πόζιτιβ ιμπρέσιον. Το πρώτο είναι ετούτο. Το "Ψ30" του Νίκου Κόνιαρη.


Αλλά και τ'ακρυλικά του Γιάννη Βαλυράκη. Που είναι νέος, ταλαντούχος και δυναμικά ανερχόμενος.



Τον είχα προσέξει, όταν είχε εικονογραφήσει εξώφυλλο για την Athens Voice. Και νά που ξαναβρίσκω έργα του -και πολύ τον εχαίρομαι.



Ενδιαφέροντα θα έβρισκες νομίζω και τα έργα του Κωστή Γεωργίου. Πούναι τελοσπάντων αδιαμφισβήτητα από τα μεγαλύτερα ονόματα στην έκθεση.



Με τις περγαμηνές του και τις βραβεύσεις του και τη διεθνή αναγνώριση των έργων του.



Και με τις ευχάριστες, κατακόκκινες, χορευτικές φιγούρες του.


Φοβούμαι όμως ότι κάπου εδώ τελειώνουν τα θετικά πούχω να σου σχολιάσω για την εφετινή Art Athina. Διότι μη νομίζεις: τα ως άνω έργα, πάσχισα καμπόσο να στα διαλέξω, ανάμεσα σε απίθανη επανάληψη, βαριεστημάρα και ασημαντότητα.


Και θα μου επιτρέψεις να πω πως αν αυτή είναι η εικόνα της σύγχρονης εικαστικής δημιουργίας της Ελλάδας, τότες το πρόβλημά μας εκτός από οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό, είναι και βαθύτατα καλλιτεχνικό.



Στη συντριπτική τους πλειονότητα τα έργα ήταν από αδιάφορα και κάτω. Κρεμασμένες μπουγάδες, φωτεινές ατάκες γραμμένες με νέον στους τοίχους, πεταμένα μπιχλιμπίδια, χνουδωτά κατιτίς.


Πράγματα που έχεις δει σε μουσεία μονδέρνας τέχνης πριν τριάντα χρόνια. Και που δεν είναι πλέον μονδέρνα. Καθώς στερούνται οριτζινάλιτι και αποτυγχάνουν να σου δημιουργήσουν την οποιαδήποτε έκπληξη.



Πολλά έργα είχαν ως θέμα τους το τερατώδες και το γκροτέσκο. Άνθρωποι με κομμένα άκρα, με ζωώδη χαρακτηριστικά. Με αίματα, με σπλατεριές, με κέρατα, με φτερά.



Ίσως να φταίει πούχω δει ένα ζίλιον τέτοια έργα τα τελευταία χρόνια κι έχω γκώσει. Ίσως να φταίει που ο Γκόγια και ο Μπρέγκελ τερμάτισαν την εν λόγω θεματολογία πεντακόσια χρόνια πριν.


Το αποτέλεσμα είναι πως τα κοιτάζω, εντελώς ασυγκίνητος. 


Και ακόμα κι αν οι καλλιτέχνες διαθέτουν ταλέντο, εμένα δεν μου ομιλούν αυτά τα έργα, μήτε με συγκινούν στο ελάχιστο.


Όμως εντέλει, το πρόβλημά μου με την εφετινή Art Athina, είναι μεγαλύτερο και βαθύτερο.


Και έχει να κάμει με το συνολικό της καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Το οποίο βρήκα ουχί μονάχα λίγο (σε όρους εικαστικού ενδιαφέροντος), αλλά κυρίως άσχετο.


Άσχετο με τη σύγχρονη πραγματικότητα, άσχετο με τους προβληματισμούς της κοινωνίας, άσχετο με το μομέντουμ, άσχετο με τη διεθνή εικαστική παραγωγή και τις τάσεις της σύγχρονης τέχνης. Γενικά άσχετο. Σαν να μπήκα σε μία έκθεση που θα μπορούσε να έχει οργανωθεί σε οποιαδήποτε πόλη και οποτεδήποτε τις τελευταίες τρεις δεκαετίες. Και εντάξει, δεν περιμένω και ούτε αξιώνω από τον κάθε καλλιτέχνη να περιστρέφει όλο το έργο του γύρω από την κρίση και τα όσα συμβαίνουν -αυτό θάταν τελοσπάντων εμμονικό και μακριά από μας. Αλλά και η πλήρης άγνοια / αδιαφορία απέναντι στα όσα συμβαίνουν, είναι -θα μου επιτρέψεις να πω- τουλάχιστον προβληματική.
 

Διότι τα πραγματικά μεγάλα έργα επικοινωνούν με την εποχή τους, αναδεικνύουν τις δυναμικές, ανατέμνουν (με διάφορους τρόπους και προσεγγίσεις) τα προβλήματα και συμβάλλουν στην υπέρβασή τους. Και ως προς τούτο τουλάχιστον, η Art Athina υπήρξε απογοητευτική και ασήμαντη. Αποδεικνύοντας περίτρανα και πάλι, πως εκτός από προϊόντα, η Ελλάδα έχει σταματήσει να παράγει ιδέες και αισθητικές προτάσεις. Και ολοένα περισσότερο, κλείνεται και μικραίνει.

6 σχόλια :

  1. Δεν είμαι και πολύ της τέχνης αλλά να σου πω την αλήθεια δεν μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα και πολύ από αυτά που είδα.
    Επίσης είδα πολλά πράγματα που θα μπορούσε να τα κάνει ακόμα και η κόρη μου και καλύτερα μην σου πω.
    Δεν ξέρω μπορεί να φταίει που δεν ασχολούμαι με το συγκεκριμένο θέμα αλλά άνευ σημασίας μου φάνηκε!
    Την καλημέρα μου πτηνό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η δική μου μπουγάδα είναι πολύ καλύτερη και η κυρία με το σίδερο μου θύμισε ότι έχω τόνους ρούχων για σίδερο που αποφεύγω συστηματικά τις τελευταίες μέρες και την μίσησα! Η κυρία με τα σκυλάκια είμαι εγώ σε λίγα χρόνια και απογοητεύτηκα! :(
    Αυτά που μου άρεσαν ήταν τα ακρυλικά γιατί ήταν πιο "ζωντανά" και η προσωπογραφία, αλλά αυτό το έργο με το μολύβι σε χαρτί ήταν το καλύτερο.
    Όλα τα υπόλοιπα, δεν...Τώρα αν οι άνθρωποι είχαν κάτι να "πουν" μ'αυτά εγώ δεν κατάλαβα τίποτα -είμαι και του ασχέτου βέβαια- οπότε για άλλη μια φορά συμφωνώ απόλυτα με τον επίλογό σου!
    Φιλιά πολλά και καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Την ίδια κουβέντα είχαμε με το έτερό μου ήμισυ τις προάλλες. Δυστυχώς είμαστε μακριά από την Ελλάδα, οπότε δεν έχουμε την άμεση και κοντινή επαφή που έχεις εσύ με τα καλλιτεχνικά δρώμενα για να μπορούμε να έχουμε ορθότερη άποψη, αλλά τα όσα φτάνουν εδώ σε μας με έμμεσο ή άμεσο τρόπο - είτε αφορούν την ποίηση είτε την λογοτεχνία, το θέατρο, την μουσική, τον κινηματογράφο, τα εικαστικά κλπ. - μας φαίνονται τα περισσότερα ότι είναι κακέκτυπα παλαιότερων ή και νεότερων Αμερικανιών (συνήθως) και τα οποία μας κάνουν να αναρωτιόμαστε αν ο δημιουργός τους α) δεν είχε τίποτα δικό του να εκφράσει ή β) απλά βαριόταν να το κάνει και επέλεξε μια γρήγορη λύση ως "αρπαχτή".

    Δεν θέλω να είμαι απαισιόδοξη, αλλά τείνω να πιστέψω κι εγώ πως το πρόβλημά μας εκτός από οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό, είναι και βαθύτατα καλλιτεχνικό.

    Πολλά φιλιά και καλημέρες ! :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλαμιά στον Κάμπο8 Ιουν 2015, 2:08:00 μ.μ.

    Μπορεί να είμαι απλοϊκή και καθόλου καλλιτεχνική φύση αλλά μέχρι τον Γεωργίου μου άρεσαν άλλο πολύ άλλο λιγότερο αλλά μου άρεσαν όλα, Γιατί μου αρέσει να καταλαβαίνω αυτό που βλέπω κι όχι να στίβω το μαυλό μου για να βρω τι θέλει να πει ο καλλιτέχνης.
    Παρακάτω από τον Γεωργίου τίποτε. Συνηθισμένα , παρωχημένα και μ'αλλον καθόλου μοντέρνα.Να μην σου πω ότι ένοιωσα και μια ναυτία.

    (Αυτός ο Γιάννης Βαλυράκης είναι ο υιός της Μίνας; Αν ναι ευτυχώς που πήρε το ταλέντο της μαμάς του)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ήρθα το καθυστερημένο, γιατί αναρτήσεις τέχνης δεν θέλω να τις χάνω Πίγκου μου! (είπε η ζωγράφα και μετά λιποθύμησε!☺)
    Με βρίσκεις απόλυτα σύμφωνη και με τα έργα που ξεχώρισες και με τα έργα-εξαμβλώματα να πω; που ανέβασες.
    Είμαι πολύ συντηρητική τελικά, ειδικά στη ζωγραφική. Θα θαυμάσω το μοντέρνο, αλλά ούτε έχω προσπαθήσει ως τώρα να ζωγραφίσω κάτι πολύ αφηρημένο, ούτε να το κρεμάσω σπίτι μου.
    Περίεργο για μένα, αλλά μου άρεσε πολύ η στρουθοκάμηλος στην αρχή!

    Πολύ όμως ζήλεψα για την περιήγηση γιατί εδώ, δεν έχω τέτοια τύχη!
    Έστω και για τα λίγα τα καλά που είδες ....

    Φιλιά στο ράμφος!
    (να βγάλουμε silver alert για τη Νάσια;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Crave Freebies for world residents are listed here. Updated daily. Click Here Free Stuff to see the latest Free Samples offers.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts