Πέμπτη, 18 Ιουνίου 2015

Νικηφόρου Θεοτόκη



Για να μάθεις καλά έναν τόπο, πρέπει να κάμεις θαρρώ τρία πράματα: να τον ζήσεις, να τον περπατήσεις και με έναν τρόπο να τον αγαπήσεις. Τότες μόνο, σου ανοίγεται και σου εκμυστηρεύεται τα σώψυχά του. Τότες μόνο, ξεδιπλώνει για χάρη σου, τις αθέατες πλευρές του και τις κρυμμένες του σαγήνες.



Ειδικά σε τόπους δύστροπους και τζαναμπέτηδες όπως η Αθήνα, χρειάζεται να καταβάλεις ακόμα περισσότερη προσπάθεια. Και να επιδείξεις ακόμα μεγαλύτερη επιμονή. Διότι για νάβρεις τις σαγήνες περί των οποίων ομιλώ, χρειάζεται να προσπεράσεις χιουτζ αμάουντς ασχήμιας και κακογουστιάς. Και να βρεις τις αθέατες, μικρές οάσεις που η πόλη έχει φυλακίσει ανάμεσα στις πολυκατοικίες, τους θορύβους, τις φωνασκίες, τα μποτιλιαρίσματα και τις απρονοησίες της.



Σε αυτές τις αθέατες οάσεις καταφεύγω κάθε φορά που νιώθω την ανάγκη για μερικές ανάσες ησυχίας. Και σε μία τέτοια όαση, περιπατούμε εδώ και τόσην ώρα. Σε ένα δρομάκι πούχει μια θέση ξεχωριστή στις διαδρομές μου.



Αν με έβαζαν να επιλέξω τους δέκα πιο όμορφους δρόμους της Αθήνας, στα σίγουρα θα του επιφύλασσα μία θέση. Αν έπρεπε να σου στείλω μία καρτ ποστάλ με τα καλύτερα ενσταντανέ της πόλης, στα σίγουρα θα το έβαζα να μου ποζάρει χαμογελαστό. Αγαπημένε αναγνώστα, καλωσήρθες στη Νικηφόρου Θεοτόκη.



Η Νικηφόρου Θεοτόκη κατηφορίζει το Μετς στα τελειώματά του, προς την λεωφόρο Αρδηττού. Είναι μικρή -μη φανταστείς τίποτις γκραντιόζο και περιμένεις να σουλατσάρεις χιλιόμετρα. 



Δυοτρία τετράγωνα μήκος. Και στενή σε φάρδος. Μια σταλιά, σου λέω.



Αλλά είναι πεντάμορφη και νοσταλγική και φίνα. Με τα νεοκλασικά της σπίτια, με τις γλάστρες και τις περικοκλάδες της. Με τις πολύχρωμές της πόρτες.



Είναι και πεζοδρομημένη. Που σημαίνει πως όχι, δεν μπορείς νάρθεις να τη διαβείς με το τουτού σου, μήτε να μας ζαλίσεις με το κλάξον σου μη-χειρότερα. Και ευτυχώς δηλαδή.



Είναι και αρκετά συμμαζεμένη και οριοθετημένη. Από την πάνω της πλευρά, ανταμώνεται με την υπέροχη Ευγένιου Βούλγαρη. Πούναι κι αυτή πολύ θελκτική και μυρίζει αρχοντιά.



Μιας Αθήνας που διατηρείται πλέον μόνο ως ανάμνηση ακριβή στη σκέψη και στη θύμιση των πιο παλιών της κατοίκων. Μιας Αθήνας που ρημάζει και στενάζει και σιγά σιγά πεθαίνει, χωρίς να μπορεί να σου εγγυηθεί πως θα γεννήσει το καινούργιο.


Στριμώχνω το βλέμμα μου μέσα από τις αυλόπορτες σπιτιών όπως ετούτο. Πούναι αφημένο και χορταριασμένο. Αλλά που με έναν τρόπο παραμένει φιλόξενο και στοργικό. Και σου επιτρέπει να διαβάσεις την ιστορία του. Να σου αφηγηθεί τις αναμνήσεις του από τους ανθρώπους που το κατοίκησαν. Που κοιμήθηκαν και ονειρεύτηκαν μέσα στις κάμαρές του. Που ατένισαν τ'αστέρια μέσα από τις αυλές του. Που γέλασαν, που δάκρυσαν. Που έζησαν αυτήν την πόλη σε διάφορες εποχές της.


Δεν ξεύρω αν το γνωρίζεις, αλλά τούτη η περιοχή λεγόταν κάποτες "Παντρεμενάδικα". Διότι λέει στα παλιά τα χρόνια -πριν κάναν αιώνα και βάλε- ένας ογδοντάχρονος είχε στεφανωθεί εδώ μια εβδομηνταπεντάχρονη. Κι επειδής στα τότες, το μόνο στεφάνι πούβλεπε ο παππούς της περιοχής ήταν εκείνο που του στέλνανε οι συγγενείς του όταν τον εθάβανε στο Πρώτο Νεκροταφείο πούναι εκειδίπλα (κουνήσου από το θέση σου), το παντρολόγημα από γεροντοέρωτα ήταν τόσο εξτραορντινέρ που συνιστούσε ικανή αιτία να ονομάσουμε ολάκερη περιοχή. 


Βεβαίως υπάρχει και έτερη εκδοχή. Που λέει ότι στα Παντρεμενάδικα, συχνάζανε τα παράνομα ζευγαράκια και στεγάζανε το φικι-φίκι τους σε κάτι ξύλινα παραπήγματα που ήσαν στημμένα πίσω από τον Αρδηττό. Αλλά εγώ πούμαι τίμιο πτηνό κι έχω το ράμφος μου καθαρό, μήτε είδα, μήτε άκουσα τίποτις.



Γιατί ήρθαμε εδώ, θα αναρωτηθείς. Τί γυρεύουμε σε ετούτο το μικρό δρομάκι, που όσο γραφικό κι αν είναι, παραμένει σταγόνα εν τω μέσω ενός αδυσώπητου και γκρίζου ωκεανού από τσιμέντο.


Τις περισσότερες φορές που έρχομαι εδώ, με οδηγεί κάποιος περίπατος από εκείνους που κάμω γύρω από το λόφο του Αρδηττού. Σήμερα, με οδήγησε εδώ η ανάγκη.


Η ανάγκη να ξανανταμωθώ με την καλαισθησία, με την ησυχία, με τη δημιουργική δύναμη. Μιας Ελλάδας που πίστεψε κάποτε πως μπορεί να προοδεύσει, να βελτιωθεί και να αλλάξει. Μιας Ελλάδας που μορφώθηκε, που έσιαξε ζωές για τα παιδιά της, που έμαθε καλούς τρόπους και διαμόρφωσε τη δική της αστική κουλτούρα. 


Μιας Ελλάδας νεοκλασικής και ευρωπαϊκής. Μιας Ελλάδας νεωτερικής. Μιας Ελλάδας οραματικής. Μιας Ελλάδας που θέλησε να πηγαίνει μπροστά και όχι πίσω.


Εδώ, στη Νικηφόρου Θεοτόκη, με έφερε σήμερα η ανάγκη. Να συνομιλήσω με εκείνη την Ελλάδα. Που ακούγεται ολοένα λιγότερο. Και κινδυνεύει πλέον όχι μόνο από εγκατάλειψη και αδιαφορία, αλλά και από χλευασμό και ευθείες επιθέσεις. Που αμφισβητούν τις κατακτήσεις της. 

Και εδώ, στη Νικηφόρου Θεοτόκη, ετούτη η πόλη και ετούτη η χώρα με διαβεβαιώνουν. Και με καθησυχάζουν. Ότι η λογική παραμένει το πιο ισχυρό καταφύγιο. 

6 σχόλια :

  1. Ένα δρομάκι ένας άλλος κόσμος...Υπέροχη βόλτα,Πιγκουίνε μου! Καλημέρα σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολύ τις αγαπώ αυτές τις βόλτες που μας πηγαίνεις. Σ' αυτές τις μικρές οάσεις που είναι κρυμμένες καλά μέσα στην Αθήνα. Και μπορεί η Αθήνα να ρημάζει και να στενάζει όπως λες, υπάρχει όμως πάντα ελπίδα ότι στο τέλος θα τα καταφέρει. Αρκεί να υπάρχουν άνθρωποι που να ενδιαφέρονται ακόμα και ευτυχώς συνεχίζουν να υπάρχουν.
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Τι όμορφο δρομάκι! Δε νομίζω πως θα την κάνω ποτέ αυτή τη βόλτα, αλλά άρχισα να σκέφτομαι πώς θα ήταν, με μια παρέα καλή, "ξεκούραστη", να έκανα την ίδια διαδρομή... Και σαν να πήρα μερικές βαθιές ανάσες κι από εδώ που βρίσκομαι. :-)

    υ.γ.: Καταλαβαίνω απόλυτα τις 2-3 τελευταίες σου προτάσεις. Και χαίρομαι γι' αυτό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Στη γειτονιά μου αυτή τη φορά πονηρόν πτηνόν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλαμιά στον Κάμπο23 Ιουν 2015, 2:08:00 μ.μ.

    Μα τι υπέροχο και ονειρικό δρομάκι! Ομορφιά και νοσταλγία μιας γεμάτης αθωότητα εποχής που δεν υπάρχει πια, σαν κι αυτά που βλέπουμε στις πολύ παλιές ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες και που ξέρουμε ότι ποτέ μα ποτέ δεν θα ξαναγυρίσουν. Και που, πίστεψέ με, κάποιους μας πονάει πολύ αυτό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts