Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2015

Atena Augusta Grotesca


Πάνε χρόνια από τότες που την τραγουδούσες ως "χαρά της γης και της αυγής, μικρό γαλάζιο κρίνο". Κι έχουν στ'αλήθεια αλλάξει πολλά στην πόλη και στους ανθρώπους της. Αλλά και στον τρόπο που την ερμηνεύουν οι όσοι τη ζουν και όσοι την επισκέπτονται. 


Να ξεύρεις, πως έχει μεγάλη διαφορά. Το ποιος είσαι, το που μένεις και το ποια είναι η κοσμοθεωρία σου. Άλλο πράμα νάσαι ας πούμε γέννημα θρέμμα Πλατεία Αττικής, να ζεις και να κινείσαι στα πέριξ του Αγίου Παντελεήμονα κι άλλο νάσαι Κηφισιώτης και να κατεβαίνεις στο κέντρο μια φορά το δίμηνο. Άλλο νάσαι οικογενειάρχης βιοπαλαιστής στην Κυψέλη και να πηγαίνουν τα παιδιά σου στη Γκράβα (πούναι ζούπερ τερατώδες τσιμεντένιο κόμπλεξ σχολείων, για εσέ που δεν γνωρίζεις τα μέρη), άλλο νάσαι βουπού Φιλοθέη ή τίποτις Γέρακας και να περνάς τη μέρα σου ανοιγοκλείνοντας την πόρτα του γκαράζ και τον συναγερμό στη μεζονέτα κι άλλο νάσαι ράστα νεολαίος που απολαμβάνεις το τάβλι σου στα καφέ της Πανόρμου και τα ξίδια σου στο Γκάζι και το Θησείο. Χιουτζ ντιφρενς!


Αυτή η πολυμορφία και ποικιλότητα της πόλης, την καθιστά στα σίγουρα ενδιαφέρουσα. Και πράγματι μπορεί να τη θεωρήσεις ως και ζούπερ γουάου, αν είσαι (α) ψαγμένος τουρίστας, (β) κάτοικος προαστίων με μικρή έως καθόλου έκθεση στα δεινά του κέντρου, (γ) κάτοικος κέντρου με συνειδητή απόφαση να φοράς τα κόκκινα γυαλιά κι όλα γύρω μια χαρά ή (δ) η Μάγια η Μέλισσα. Σε κάθε άλλη περίπτωση, την ξινίλα και το μούγκρισμα, δεν τα γλιτώνεις. Και όχι αδικαιολόγητα. Αν είσαι δε πικρόχολος κάτοικος άλλης πόλης, χωριού, νησιού ή περιφέρειας, μπορείς ως και να γελάς στα μούτρα μας που έχουμε επιλέξει (;) να μένουμε κουκουλωμένοι στα τσιμέντα μη-χειρότερα.


Η συζήτηση όμως αυτή δεν είναι τόσο εύκολη. Δεν είναι δίκαιο να ρίχνει κανείς το ανάθεμα σε μία πόλη που ουσιαστικά φέρει το μεγαλύτερο βάρος των προβλημάτων της χώρας. Ούτε είναι όμως δίκαιο να παραγνωρίζει κανείς τα λάθη, τις εγκληματικές αμέλειες και τις άφρονες συμπεριφορές που οδήγησαν την πόλη στη σημερινή παρακμή της. Τώρα λοιπόν που το θέρος τελειώνει και ο απλός, καθημερινός άνθρωπας συνεχίζει να ποστάρει φωτογραφίες από παραλίες, ξαπλώστες, βουτιές, κοκτέιλς, μαρίδες, γαρίδες, αρίδες και γαλαζοπράσινα νερά, το πτηνό πούναι γενικώς κόντρα-ψυχολογίας, απεφάσισε να σου κάμει ένα οδοιπορικό. Στην Αθήνα. Του Αυγούστου 2015. Αν είσαι ο ιστορικός του μέλλοντος, θα με ευγνωμονείς. 


Κυριακή μεσημεράκι στην Καπνικαρέα. Κύριος με σανδάλι ΦονΛούμπεν, κίτρινη σακούλα μανάβικου και τσίλικο καπέλο Πουαρό, κάθεται στο περβάζι και σκιτσάρει το απέναντι κτήριο. Φούρνος έχει ανοίξει απέναντι, μη φανταστείς τίποτις πιο ιντελεκτουέλ. Η μόνη επιχειρηματικότητα που φαίνεται να κινείται στην πόλη είναι στην κατηγορία "ό,τι φάμε κι ό,τι πιούμε". Σουβλάκι, κεμπάπ, κινέζικο, πίτσα, ινδικό, ζαμπονοτυρόπιτα, φαλάφελ. Αυτές είναι οι λέξεις κλειδιά στο τόπικ "γκρικ μπίζνες". Κι άντε μετά να πείσεις εσύ τον Σόιμπλε ότι δεν έχουμε να φάμε.


Αλλά και να ντυθούμε έχουμε. Μήπως είσαι τουρίστας από το Μπάντεν-Μπάντεν ή τίποτις δωδεκαθεϊστής και σούρχεται μία επιθυμία να βγεις όξω ντυμένος Αγαμέμνωνας με περικεφαλαία; Θέλει η καλή σου να ντυθεί Κλυταιμνήστρα και να σου πάρει το κεφάλι; Νόου πρόμπλεμ. Σούχω ωραιότατη ποικιλία από χιτώνια στο θαλασσί, στο κοραλί, στο κορακί, στο βερικοκί, στο σικλαμάν, νάχεις να συναλλάζεις. Με μαίανδρο, με μπορντούρα ιωνικού ρυθμού, με δωρικό γιακαδάκι και σετάκι με πόρπες, διάδημα, περιβραχιόνιο.


Και για να μην μείνει παραπονεμένο και το νήπιο, στο έχω και σε παιδικά νούμερα. Νάχει η πιτσιρίκα να ντυθεί μικρή Ιφιγένεια, να σκάσει μύτη στο σχολείο αύριο-μεθαύριο και να κερδίσει πόιντς στα φιλολογικά.


Τώρα, αν θες κάτι πιο ιδιαίτερο και είσαι ας πούμε τύπος σπορτίβ, ινδικής ψυχολογίας και έγκυος, η κατάλληλη επιλογή για σένα είναι η Έλσα. Στα Κάτω Πατήσια.


Διότι ναι, η Αθήνα είναι μουλτιέθνικ. Αλλά όχι, μη φανταστείς γειτονιές με λόκαλ χρώμα, γιορτές, τοπικές κουζίνες και έθνικ κοινότητες που διαμορφώνουν έναν παραγωγικό κοινωνικό ιστό, προσθέτοντας πινελιές πολυμορφίας. Δις ιζ Γκρις! Μιλάμε απλώς για ένα άναρχο τουρλουμπούκι αστικής απαξίωσης, γκετοποίησης και παραβατικότητας, με πολλές γειτονιές της Αθήνας να έχουν μετατραπεί σε παραγκουπόλεις.


Καλκούτα; Μουμπάι; Τζαϊπούρ; Μπα, στην Ερμού είμαστε! Λίγα μέτρα πιο κάτω από την Πλατεία Μοναστηρακίου. Τα παιδάκια στη σχάρα-κλουβί, μοιάζουν με εικόνα του Τρίτου Κόσμου. Μα αλήθεια εσύ νομίζεις ακόμα ότι βρίσκεσαι στην Ευρώπη; Αν είσαι η Τασία Χριστοδουλοπούλου και τα βλέπεις όλα πιο ρομαντίκ, θα παρατηρήσεις ότι ουχί μόνο λιάζονται στο γκάμπριο, αλλά διαθέτουν και ψυγείο!



Είπα Πλατεία Μοναστηρακίου και μούρθε η μπόχα! Από τα πιο ρυπαρά πλακάκια της πόλης. Πούχουν αυτήν την υπέροχη, αλέγκρα, τσικνο-βρωμο-κολλώδη αίσθηση που αν είσαι (α) άνθρωπας καθαρός και σχολαστικός, (β) Παρθένος το ζώδιο ή (γ) ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός, χρειάζεσαι τουλάχιστον δύο μεγάλα μπεταντίν για να τη διασχίσεις. Στη φωτό, ένας από τους Monty Pythons.



Και μιας και επιστρέψαμε στο στυλιστικό, οφείλω να σου πω ότι αν ένα πράμα έχουμε και καυχιόμαστε στην Αθήνα, είναι η οτ-κουτούρ! Με την έννοια του κουτουρού περισσότερο.



Να, πάρε για παράδειγμα τον κύριο Λάκη, πούχει μαλλί Νίκος Καρβέλας, ρολόι σε κάθε χέρι (ένα για τη θερινή και ένα για τη χειμερινή ώρα) και κάλτσα-παπούτσι-τσάντα-καπέλο στο χρώμα της πυρκαγιάς. Η αμφίεση είναι κατάλληλη για την παραλία, για το Καραϊσκάκη και για προεκλογική συγκέντρωση του Λαφαζάνη. Και στου Κουτσούμπα να πας, μπορείς.



Σταδίου, κάτου από τ'άγαλμα του Κολοκοτρώνη. Ντύσιμο πιο εναλλακτικό, που το τοποθετείς ιδεολογικά στο κόμμα του Λεβέντη ή στους Οικολόγους του Δημοσθένη Βεργή. Νάναι καλά η κυρία! Γούστο της και καπέλο της!



Αν πάλι είσαι τουρίστρια, μπορούμε να σου συγχωρήσουμε τα πάντα. Εντάξει, σχεδόν τα πάντα. Είπαμε η χώρα είναι μπορντέλο, αλλά ρίξτε και λίγο ύφασμα επάνου σας, μανδάμ, φροϊλάιν, σινιορίτα πορ φαβόρ. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά επειδής τη σήμερον ό,τι κουνιέται, κινδυνεύει. Ουχί από γκρικ καμάκι, αλλά από γκρικ φορομπήχτη.



Τώρα βέβαια, έχω κι εσένα που θες κάτι στο πιο ανάλαφρο, νοστάλτζικ και φίνος φιλμ. Στο Μοναστηράκι, μπορείς να ντυθείς Τζένη Καρέζη, Κώστας Κακαβάς, Αλίκη Βουγιουκλάκη, φτου και τα φιλάς. Μώρε κι ένα σεντόνι να πετάξεις πάνου σου και να δηλώσεις Ζάβαλος, εμείς παρέα θα σε κάμουμε.



Η Αθήνα είναι μία πόλη μιας-κάποιας ηλικίας. Με το τουρμπάν της, με το δυχτάκι στα μαλλιά, με τ'αγγουράκια στα μάτια, με τη ρομπ-ντε-σαμπρ της. Που διαβιεί στο δυαράκι της πολυκατοικίας του '60. Που έχει να το λέει πόσο ψηλοτάβανα τα κάμανε τότες τα διαμερίσματα. Που έχει να θυμάται τις εποχές πούχαμε θυρωρό κι ήμασταν όλοι νοικοκυραίοι. Που τώρα αναστενάζει για τη σύνταξη και βγαίνει στο μπαλκόνι της να ρίξει ένα ποτήρι νερό στον κάκτο. Μην μου ξεραθεί τζιέρι μου το φυτό με τόση ζέστη -τι φταίει και δαύτο;



Η Αθήνα είναι μία κόρη βανδαλισμένη, ένα πρόσωπο πούχεις ξεχάσει τις εκφράσεις του, καθόπως κρύβεται πίσω από μία μάσκα γκροτέσκα κι αποκρουστική.



Μία πόλη με διάφορες σημασίες για διάφορους ανθρώπους που τη ζουνε όλοι τους αποσπασματικά. Ίσως και καλύτερα. Γιατί είναι πολύ μεγάλη και πολύ αβάσταχτη για να τ'αντέξεις όλα τα κουσούρια της. Που τώρα τον Αύγουστο, μοιάζουν ακόμα πιο φαιδρά. Αστεία και τραγικά, ταυτόχρονα.

7 σχόλια :

  1. Καλαμιά στον Κάμπο28 Αυγ 2015, 8:32:00 π.μ.

    Ωραίο πράγμα να ξυπνάς πρωί, να τελειώνει ο Αύγουστος και να βρίσκεσαι σε άλλη πόλη και όχι στην Αθήνα(χαχαχα). Η αλήθεια είναι όμως ότι όταν έμενα εκεί ο Αύγουστος ήταν κι εμένα ο καλύτερός μήνας γιατί έβλεπα κι ένοιωθα αυτά που βλέπεις και νοιώθεις κι εσύ. ΄Αλλά σ΄ένα πράγμα διέφερε: η Αθήνα δεν είχε την ασχήμια και τα χάλια τα σημερινά. Σε μερικές μάλιστα από τις φωτογραφίες σου είναι τόσο κακομοιριασμένη που νομίζεις ότι βλέπεις πόλη στα βάθη της άγριας Ανατολίας κι αν αντί για άσφαλτο είχε χώμα μπορεί και πόλη στα βάθη της άγριας Αφρικής.
    Το μόνο καλό με την Αθήνα είναι ότι, τώρα πια, μπορεί κανείς να κυκλοφορεί ακόμη και με το βρακί πάνω απ΄τα ρούχα και να μην του δίνει κανείς σημασία (εκτός κι αν τον πετύχει κανένα πτηνό με φωτογραφική μηχανή και τον κάνει viral).


    Y.Γ.Σαν τον κ.Λάκη έχουμε κι εμείς έναν εδώ ή μάλλον είχαμε γιατί έχω τόσο καιρό να τον δω που μάλλον απεδήμησε στον Δημιουργό του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλαμιά μου, η Αθήνα ζει μία μεγάλη παρακμή. Λες και όλες οι κακοδαιμονίες της χώρας χύθηκαν απάνου της και βάλθηκαν να την εξευτελίσουν. Δυστυχώς, συγκρίνεται πια μόνο με τριτοκοσμικές πρωτεύουσες και συγγενεύει πιότερο με το Αμμάν και τη Βηρυτό. Κομμάτια της μοιάζουν και με το Κάιρο.

      Όσο για τον κύριο Λάκη, δεν είναι πρόσωπο, είναι ιδέα! :)

      Πολλά, πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  2. Ολο τον αυγουστο έφαγα στην Αθήνα τέτοιες περιπτώσεις δεν πέτυχα πουθενά!!! Γέλασα πάρα πολύ!!!

    Η Αθήνα έχει τα στραβά της και ειμαστε και εμείς με τα κοκκινα γυαλιά που δεν είμαστε καλά!! Καλό ......... (υπόλοιπο καλοκαίρι!!!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κράτα Χριστίνα μου, τα κόκκινα γυαλιά, διότι αλλιώς η Αθήνα δεν παλεύεται. Και τελοσπάντων, όπως βλέπεις, το πτηνό προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ κωμωδίας και δράματος, σε μία πόλη δύσκολη και περίπλοκη.

      Την καλημέρα μου και τα ζούπερ φιλιά μου!

      Διαγραφή
  3. Μα ήρθα απ το Πήλιο στην ξελογιάστρα Αθήνα και θέλω να ξαναπάω στο Πήλιο - για πάντα! Καλό φθινόπωρο πτηνό μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και στο είπα, μην έρθεις, δεν λέει! Εκεί εσύ, να επιστρέψεις! Ορίστε τί κατάλαβες τώρα; :)
      Μα συγκρίνεται με τίποτα το Πήλιο; Τα νερά του, οι κορφές του, τα δάση του, τα χωριά του, οι κένταυροι και οι νεράιδες που το κατοικούν; Διότι μπορεί μεν στην Αθήνα να έχουμε και να καυχιόμαστε για τον κύριο Λάκη, αλλά εντέλει όσοι κατοικούν σε μέρη σαν το Πήλιο είναι οι αληθινά βέρι λάκι.

      Καλό πτηνόπωρο, Τρεμενς μου!

      Διαγραφή
  4. Πού τις πετυχαίνεις τέτοιες φωτογραφίες; Μήπως θα πρέπει να κοιτάζω δεξιά-αριστερά, για παν ενδεχόμενο, όταν κυκλοφορώ στο κέντρο; Θα αρχίσω να έχω εφιάλτες με πιγκουίνους-φωτογράφους...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.