Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2015

Atena Augusta Grotesca (Δεύτερο Μέρος)



Αχ, η Αθήνα τον Αύγουστο. Αν είσαι ευαίσθητη ψυχή, μπορείς και να την ελατρέψεις. Μία πόλη άδεια, ήσυχη, ειδυλλιακή. Αν είσαι όμως τζαναμπέτης, μπορείς και να την εμισήσεις. Μία πόλη βρώμικη, αφημένη, θερμόπληκτη. Το πτηνό περπατάει στους δρόμους του κέντρου και φωτογραφίζει την αυγουστιάτικη Αθήνα του 2015. Μία Αθήνα γυμνή από κίνηση και κόσμο. Μία Αθήνα αστεία και καταθλιπτική. Μία Αθήνα γκροτέσκα. Πρώτη μου στάση, Πατησίων και Στουρνάρα γωνία. Μέχρι τα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας, ετούτο το μέρος έσφιζε από ζωή. Καταστήματα τεχνολογίας, βιβλιοπωλεία, καφέ, περίφτερα, φοιτητές, γκούντις, λελούδια, κάστανα. Πάνε εκείνες οι εποχές, αναγνώστα. Τώρα κατεβασμένα ρολά και λυσσαλέο μίσος.



Εκεί παραδίπλα, το πολύπαθο Πολυτεχνείο. Που κι αν έχει δοκιμάσει πίκρες κι απογοητεύσεις. Αντίς για μνημείο της Δημοκρατίας, αντίς για χώρος ανοιχτός στον κόσμο και στις ιδέες, κατήντησε νάναι μνημείο της καφρίλας και της εγκατάλειψης. Για χρόνια, είχαμε συνηθίσει να στηνόμαστε κάθε Νοέμβρη στα δελτία των οκτώ για να το δούμε φλαμπέ. Με τα δακρυγόνα του, τους καμένους κάδους του, τους γραμμένους τοίχους του, το πλιάτσικο στα εργαστήρια. Όχι πες, σε ποια άλλη πρωτεύουσα του δυτικού κόσμου, μπορείς να απολαμβάνεις βρε, τόσα νταβαντούρια;



Φοβούμαι πως καθόλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης, όλοι αυτοί που καμώνονται τους επαναστάτες, δεν κατάλαβαν απολύτως τίποτα. Ούτε από τη δημοκρατία (την οποία πολλοί εξ αυτών ανοιχτά εχθρεύονται), ούτε από την ιστορία. Κι έχει το κράτος εγκαταλείψει το Πολυτεχνείο και μαζί μ'αυτό ολάκερα τα Εξάρχεια, σε μία απερίγραπτη αστική παρακμή. Με τους χρήστες ναρκωτικών να βολοδέρνουν σαν νεκροζώντανοι από την Τοσίτσα μέχρι την Πλατεία Εξαρχείων. Αβοήθητοι και καταδικασμένοι.



Και μαζί τους, οι όσοι κατοικούν εδώ. Εγκλωβισμένοι σε ένα άναρχο περιβάλλον. Που παραληρεί με διαταραγμένα συνθήματα και επιθετικές συμπεριφορές. Που αντιτίθεται σε όλα εκείνα που πηγαίνουνε τον κόσμο μπροστά. Όπως η εργασία, η επιχειρηματικότητα, η συνεργασία, ο σεβασμός, η πρόοδος. Φωτιά στο σύστημα, μπουρλότο στην κοινωνία. Στάχτη και μπούλμπερη! Κάποιοι εξ αυτών, οι πιο ιδεολόγοι, ορκίζονται ότι η επανάσταση είναι εδώ και δηλώνουν βέβαιοι ότι ο διεθνής ξεσηκωμός και η ανατροπή (γενικώς) έρχεται τώρα, αύριο-μεθαύριο. Μάλιστα, επικαλούνται διεθνείς εξελίξεις που κατά τη γνώμη τους αποδεικνύουν τη χρεωκοπία του συστήματος και σηματοδοτούν την απαρχή μίας νέας εποχής. Πόσο λυπάμαι που δεν μπορούν να δουν λίγο πιο έξω από το αυτοδιαχειριζόμενο στέκι τους, να ταξιδέψουν και να αντιληφθούν πόσο μόνοι και περιθωριακοί είναι. Σε έναν κόσμο που προχωρά σε άλλες κατευθύνσεις, χωρίς να τους δίνει την παραμικρή σημασία. Και πόσο αδιέξοδο και μη παραγωγικό είναι το μίσος τους. Που τους διαφθείρει και φθάνουν να θρέφονται απ'αυτό.



Στις παρυφές αυτού του κόσμου και έκφραση μίας άλλης (ή και ίδιας) κοινωνικής οργής, οι γκραφιτάδες. Πριν κάποιους μήνες, οι εφημερίδες και τα κανάλια είχαν διαπιστώσει με τρόμο, πως μία πλευρά του ιστορικού κτηρίου του Πολυτεχνείου είχε βαφτεί με ασπρόμαυρες κηλίδες. Μετά από κάμποσες διαφωνίες των όσων θεωρούσαν το θέαμα ως αποτρόπαια μουντζούρα και των όσων το θεωρούσαν έργο τέχνης με αναφορές στον Πόλοκ και στο τεστ Ρόρσαχ μη-χειρότερα, απεφασίσθηκε να καλέσουμε τον μπογιατζή και να επανέλθει το κτήριο στο φυσικό του χρώμα, που πάει και με τα μάτια του. Αλλά επειδής, σε αυτήν την πόλη, πρώτα σου βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι, οι ασπρόμαυρες κηλίδες επανεμφανίστηκαν λίγο πιο κάτω, σε κτήριο επί της Πατησίων στα Χαφτεία. Μην τυχόν και το χάσουμε, τέτοιο μάστερπις!



Παραδίπλα, στέκει ένα ογκώδες φάντασμα. Τυλιγμένο με λινάτσες και μνήμες των λιγάκι πιο παλιών. Αυτό είναι το Μινιόν, το μεγαλύτερο μεγάλο κατάστημα. Ή μάλλον ήταν. Διότι σήμερα έχει απομείνει μόνο ο σκελετός του κτηρίου. Αν έχεις υπάρξει νήπιο μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του 80, δεν μπορεί να μην θυμάσαι τα Χριστούγεννα στο Μινιόν. Όπου άνοιγε ο πάνω όροφος με σίζοναλ διακόσμηση, κρίστμας τρις, τη Χιονάτη, τη Σταχτοπούτα, τα Στρουμφάκια, τη Ζανέτ Καπούγια, τον Μάικ Λαμάρ. Σου μιλώ για το απόλυτο χάπενινγκ του κέντρου της πόλης. Κόσμος να μπαινοβγαίνει με σακούλες, επισκέπτες από το τρεχαγύρευε που έρχονταν στην Αθήνα αποκλειστικά για να ψωνίσουν στο Μινιόν. Τώρα το σόπινγκ έχει εκτοπιστεί προς τα μολς των προαστίων ή και ακόμα παραπέρα.



Και τα μαγαζιά του κέντρου της πόλης έχουν ρημάξει ή υπολειτουργούν. Εμπορικές οδοί όπως η Σταδίου ή η Πατησίων, έχουν χάσει ολωσδιόλου την παλιά τους αίγλη και τα κλειστά καταστήματα είναι πλέον ο κανόνας.



Και το μόνο που φαίνεται να επιβιώνει είναι το φαγί. Σουβλατζίδικα, φούρνοι, ντελικατέσεν, νιου-έιτζ χαμπουργκεράδικα. Που ξεπετιούνται από παντού. Και προσπαθούν να σε δελεάσουν με τους πιο απίθανους τρόπους. Όπως η βέρι πρόμισινγκ κυρία της φωτογραφίας. Διότι πες την αλήθεια, δεν είναι εντελώς τέμπτινγκ το τσάμπα χωριάτικο ψωμί με κάθε καλαμάκι;



Και μπορεί η κυρία να κερδίζει εύκολα τις εντυπώσεις, αλλά μονάχα ο πολύ υποψιασμένος περαστικός υψώνει το βλέμμα του μερικούς πόντους παραπάνω για να διαβάσει την επιγραφή που υπενθυμίζει. Πως εδώ, στη συμβολή των οδών Πατησίων και Γλάδστον, βρισκόταν το αρχηγείο της ναζιστικής Ε.Σ.Π.Ο. το οποίο και ανατίναξαν αντιστασιακοί. Ψιλά γράμματα, θα πεις. Σε μία πόλη (και μία χώρα) που ουδέποτε ασχολήθηκε σοβαρά με τη διαφύλαξη της ιστορικής της μνήμης. Χελόου, εδώ μιλάμε για δωρεάν χωριάτικο ψωμί κι εσύ μου τσαμπουνάς λεπτομέρειες από το κατοχικό παρελθόν. Θα σε πούμε ρετρό, μπανάλ και βέρι μπόρινγκ (καθώς θα μασουλάμε τα σουβλάκια μας).



Δεν μας ενδιαφέρει, ρε φίλε! Άσε μας στα σουβλάκια μας και στην παρακμή μας. Σε αυτήν την πόλη, που επιτρέπει στο καρακέντρο της, στο πιο υπέρλαμπρο νεοκλασικό της σημείο, να γίνεται συνεχώς χρήση και διακίνηση ναρκωτικών και βεβήλωση ακόμα κι αυτής της ελάχιστης μνημειακής παρακαταθήκης που άφησαν οι προηγούμενες γενιές.



Εθνική Βιβλιοθήκη, μερικά μόλις μέτρα δίπλα από τις χαρακτηριστικές καμπυλωτές της σκάλες, οι καταραμένοι αυτής της πόλης συνεχίζουν να τρυπιούνται και να αργοπεθαίνουν.



Καμιά φορά, τα περιγράφω και με λένε γκρινιάρη. "Πώς κάμεις έτσι, ρε πτηνέ; Εμείς την αγαπάμε την Αθήνα μας πούναι ζούπερ γουάου πόλη!" Τα θέλει ο τέτοιος σου, αναγνώστα! Δεν το σκόπευα, αλλά θα σε σύρω και στο γύρω-γύρω όλοι της Εθνικής Βιβλιοθήκης. Έτσι για να πιάσουμε ένα τυχαίο μπίλντινγκ, τώρα που το ξεκινήσαμε. Στην δεξιά της πλευρά, έχουμε ένα ωραιότατο πάτσγουορκ από συνθήματα. Πάρε κι εσύ ένα μαρκαδόρο, ένα σπρέι, μία κηρομπογιά βρε αδελφέ κι έλα να μας γράψεις ό,τι κατεβάσει η κούτρα σου -βέρι γουάου!



Και στην από πίσω της όψη, ένας χορταριασμένος κήπος που βρωμάει δημόσια τουαλέτα, σκουπίδια παντού και άνετο πάρκινγκ για τον υπάλληλο (;) που σιγά και μην πλήρωνε κάπου αλλού για να αφήσει το τουτού του. Ναι, όλα αυτά στην Εθνική Βιβλιοθήκη. Σε ένα από τα κτήρια της περίφημης Τριλογίας. Δεν θες να πιάσω τα υπόλοιπα.



Αφημένοι δρόμοι, αφημένα κτήρια, αφημένες ζωές. Χωρίς καμία κρατική παρέμβαση ή μέριμνα. Χωρίς κανένα σχέδιο ν'αλλάξει η κατάσταση ή να βελτιωθεί η εικόνα. Τί να σου κάμει και ο Μπομπ ο μάστορας;



Αυτή είναι η Πλατεία Ομονοίας. Αποτυχημένη σε όλα της. Διότι μήτε πλατεία βλέπεις, μήτε ομόνοια. Αποτελεί όμως ένα όριο. Ανάμεσα στο χάλια (που είναι η περιοχή προς την Πανεπιστημίου και τη Σταδίου) και το τρισχειρότερα (που είναι η περιοχή προς την Πειραιώς και την Αγίου Κωνσταντίνου). Εδώ η Ελλάδα έχει εορτάσει πολλούς εθνικούς θριάμβους της. Όχι το Τεπελένι, ντε. Την κατάκτηση του Φάιναλ Φορ από τον Ολυμπιακό. Εδώ και πολλά χρόνια πλέον, η πλατεία έχει γίνει στέκι μεταναστών, διερχόμενων προσφύγων και ναρκομανών. Ανταλλαγές τσέπη με τσέπη, ύποπτα βλέμματα, τραγικές περιπτώσεις.



Διότι ναι, αν προσθέσεις σε όλη αυτή την εικόνα τους άστεγους, τους λογής λογής μετανάστες που τριγυρνούν με τα καροτσάκια σούπερμάρκετς και σκαλίζουν τα σκουπίδια, τους όσους ζητιανεύουν στα φανάρια, τους αναρίθμητους μικροαπατεώνες και πορτοφολάδες των τρόλεϊ και του ηλεκτρικού, τις τσιγγάνες που σου ζητάνε ένα τσιγάρο και τις νιγηριανές που εκπορνεύονται στα πεζοδρόμια, τότε έχεις ένα (καθόλου ζούπερ γουάου) μωσαϊκό προβλημάτων.



Που ό,τι και να κάμεις, όσο αλληλέγγυος κι αν είσαι, όση κοινωνική ευαισθησία κι αν επιδείξεις, δεν πρόκειται να λύσεις ποτές. Διότι η υποβάθμιση πλέον είναι τόσο καθολική και καταιγιστική που πλέον σε παίρνει κι εσένα μαζί της και σε καταπίνει. Διότι έχεις δύο εναλλακτικές: ή που θα προσπαθήσεις να αποστασιοποιηθείς ενμέρει για να συνεχίσεις στοιχειωδώς να διαβιείς την καθημερινότητά σου ή που θα αποτρελαθείς και θα σε αρχίσουμε στα λεξοτανίλ και στα ζάναξ.



Δυοτρείς στάσεις έχουμε ακόμα, σταμάτα να διαμαρτύρεσαι. Βουαλά ο κεντρικός εμπορικός δρόμος της Αθήνας. Η Ερμού ντε! Που κάποτες φιγουράριζε ανάμεσα στις πιο πανάκριβες εμπορικές οδούς διεθνώς. Λίγο κάτω από την Όξφορντ Στριτ και το Σαμζελιζέ, αν έχεις το θεό σου! Καταλαβαίνεις πού είχαν φθάσει τα νοίκια. Στον έβδομο ουρανό και μη σου πω και στον όγδοο. Και μετά ξυπνήσαμε και προσγειωθήκαμε στο τέταρτο υπόγειο.



Λίγο πιο κάτω η Αθηνάς. Από τους πιο ενδιαφέροντες και εντελώς παραμελημένους δρόμους της πόλης. Που συνεχίζει να διατηρεί (έστω και τραυματισμένο από την κρίση) έναν παμπάλαιο εμπορικό ιστό.



Που λόγω της μακράς του ιστορικής εμπειρίας, είναι εκπαιδευμένος στο ν'αντέχει και να προσαρμόζεται. Ακόμα και σε συνθήκες απότομης υποβάθμισης.



Μίας υποβάθμισης που απλώνεται στους δρόμους, τρυπώνει στα στενά και κυριεύει τα πάντα. Απονεκρώνοντας τους ανθρώπους, αφαιρώντας τη συνείδησή τους και τη μνήμη τους.



Γιατί εδώ, στην καρδιά της πρωτεύουσας, δεν φαίνεται να λειτουργεί ούτε αυτό το περίφημο ελληνικό καλοκαίρι. Βλέπεις, εδώ δεν φθάνει η αλμύρα από το γαλάζιο, ούτε η λάουντζ μουσική από το μπιτς μπαρ.



Ε λοιπόν όχι, εδώ δεν είμαστε έβρι-ντέι-χόλιντέι. Και τ'άσχημα νέα είναι πως οι διακοπές κάποτες τελειώνουν. Όπως και οι ψευδαισθήσεις.



Και μπορεί εσύ να μην θέλεις να το παραδεχτείς στον εαυτό σου, αλλά η Αθήνα ουρλιάζει. Από το Πολυτεχνείο και τα Εξάρχεια μέχρι το Μοναστηράκι και το Μεταξουργείο. Από τα κλειστά καταστήματα μέχρι το καμένο και ερειπωμένο Αττικόν.



Από τα πεζοδρόμια που ζέχνουν ως τις ζωές μας που σφαδάζουν. Στην αμείλικτη καθημερινότητα ή στη σιωπηλή απομόνωση των διαμερισμάτων. Και μη μου μιλήσεις για συλλογικότητες και εθελοντισμούς. Μη μου μιλήσεις για κινητοποιήσεις και νέες επαναστάσεις. Γιατί αφενός τις έχω μπουχτίσει (από τέτοιες είναι χορτασμένη η χώρα, θενκ-γιου-βερι-ματς) και αφετέρου, στο έχω ξαναπεί: η μεγαλύτερη επανάσταση είναι η επανάσταση της λογικής και της σκληρής δουλειάς. Και φοβούμαι ότι δεν υπάρχουν αρκετοί σε αυτή τη χώρα που να την υποστηρίζουν.



Πού θα μας βγάλει αυτή η κατάσταση, θα με ρωτήξεις. Και πού θες να ξεύρω; Ένας απλός πτηνός είμαι, δεν έχω και το κληρονομικό χάρισμα! Αν θες όμως αμάν και ντε να μάθεις τα μελλούμενα μπορείς να απευθυνθείς στην Κατίνα. Σε πολύ μερακλαντάν και κομ ιλ φο κατάστημα που άνοιξε προσφάτως στην Καραγεώργη Σερβίας, μία ανάσα από την πλατεία Συντάγματος.



Αλλά όχι, αγαπητέ αναγνώστα, μην με βλέπεις παραδομένο και μην με ακούς χολοσκασμένο. Πτηνό συνεχίζει και θα συνεχίζει το δικό του αντάρτικο. Και που τα λέμε και που τα διαπιστώνουμε, είναι μία (μικρή, αλλά σημαντική) νίκη.



Και μία σοβαρή ένδειξη. Ότι ακόμα και μέσα στις πιο αμείλικτες εποχές μας, συνεχίζουμε να σκεφτόμαστε παραπέρα. Να αντιλαμβανόμαστε το χειρότερο. Και να προσπαθούμε για το καλύτερο. Δεν ξεύρω τί μπορεί ο καθείς μας να καταφέρει. Το μόνο που ξεύρω είναι ότι έχει μονάχα μία επιλογή. Να συνεχίσει να προσπαθεί. Και ν'αντιμετωπίζει ακόμα και τα πιο θερμόπληκτα καλοκαίρια, ακόμα και τους πιο ψυχρούς χειμώνες, με το χαμόγελό του και με τη θέλησή του. Για ένα καλύτερο αύριο, αναγνώστα.

Άσε με να σου ευχηθώ γιατί θα σκάσω. Καλό πτηνόπωρο!

17 σχόλια :

  1. Με πόνεσε αυτή η ανάρτηση Πτηνούλι... Με πόνεσε και με συγκίνησε... Δε γράψω τίποτα -άλλωστε από λόγια μπουχτίσαμε-, θα ευχηθώ καλό Πτηνόπωρο, γιατί το Φθινόπωρο προβλέπεται δύσκολο.
    Υ/Γ: Αν δεν κάνω λάθος, ο κυριούλης με το μουστάκι είναι ο σούπερ Μάριο και ουχί ο Μπομπ! :P
    Πολλά φιλιά σου στέλνω! ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο κυριούλης με το μουστάκι είναι όντως ο Ζούπερ Μάριο -που παίζει και νάναι πιο χρήσιμος από τον Μπομπ το μάστορα! Μέσα στη βιασύνη του ν'ανεβάσω την ανάρτηση, να λες καλά που δεν τον μπέρδεψα και με τη Ντόρα τη μικρή εξερευνήτρια!

      Όσο για τα υπόλοιπα, όντως πονάνε. Κυρίως όσο βλέπει κανείς να μην απασχολούν και να μην προβληματίζουν παρά ελάχιστους.

      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου. Και όλες μου τις ευχές για ένα καλό Πτηνόπωρο!

      Διαγραφή
  2. Καλαμιά στον Κάμπο31 Αυγ 2015, 8:32:00 π.μ.

    Αχ, πτηνό μου, είσαι μία όαση αισιοδοξίας όταν μέσα από τα χειρότερα μπορείς να ελπίζεις,ακόμη,για το καλύτερο. Εγώ, από την άλλη, δεν είμαι. Η Αθήνα είναι ο καθρέφτης της ζωής μας, της σκέψης μας και της νοοτροπίας μας και δεν βλέπω τίποτε στον ορίζοντα που θα μπορούσε να μας αλλάξει.

    Αυτή η πόλη δεν είναι απλώς εκφυλισμένη, παρηκμασμένη. Είναι ήδη νεκρή, μόνο που δεν το ξέρει.

    Υ.Γ. ΄Εχω βαρεθεί το Καλαμιά στον Κάμπο και σκέφτομαι να το αλλάξω.΄Οταν αποφασίσω θα σε...ενημερώσω.:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είμαι αισιόδοξος εκ πεποιθήσεως. Αλλά είμαι και ρεαλιστής. Και ξεύρω πολύ καλά πως όσα λες είναι αλήθεια και δύσκολα θα αλλάξει κάτι στο μέλλον. Όσο για την Αθήνα, έχει δυστυχώς υποστεί το μεγαλύτερο κομμάτι της κρίσης και συνεχίζει να συσσωρεύει εντός της, τα περισσότερα από τα προβλήματα που ταλανίζουν τη χώρα. Αλλά τόσο η Πολιτεία, όσο και η κοινωνία συνεχίζουν το χαβά τους, σαν να μην αντιλαμβάνονται το παραμικρό.

      Το Καλαμιά στον Κάμπο εμένα μου αρέσει, αλλά επειδής είμαι και της εξέλιξης, αναμένω με περιέργεια τη μετονομασία σου. Ανεξαρτήτως ονόματος, η πρόσκλησή μου για κρασάκι, όποτε κατέβεις στην (πολύπαθη) Αθήνα, ισχύει πάντα.

      Καλό Πτηνόπωρο, Καλαμιά!

      Διαγραφή
  3. α. Δεν είναι ο Μπομπ ο Μάστορας είναι ο Super Mario, άσχετο πουλερικό... :P

    β. Έχω ζήσει όλη σχεδόν τη ζωή μου στην Αθήνα, το μεγαλύτερο κομμάτι της στο κέντρο απόκεντρο του Ταύρου... Η Αθήνα είναι ένα ζόμπι που περιφέρει σάπιο την δυσωδία του, δεν έχει ελπίδα ούτε γιατρειά... Μόνη λύση το ανηλεές carpet bombing και το χτίσιμο από το 0... Δεν αστειεύομαι... όχι πολύ τουλάχιστον...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. α. Απαράδεκτο εκ μέρους μου, τ'ομολογώ. Ελπίζω ο Ζούπερ Μάριο να με συγχωρέσει για το ατόπημά μου.

      β. Καθόλου άσχημη ιδέα. Φαντάσου να ξανασιάχναμε όλο το κέντρο, νεοκλασικό! Να έφευγαν οι πολυκατοικίες και να υψώνονταν νεοκλασικά μέγαρα και καλόγουστα μπίλντινγκς με όμορφα παστέλ χρώματα που πάνε τόσο πολύ με τον αττικό ουρανό! Όνειρο θάτανε, Snowball!

      Πολλά, πολλά φιλιά και καλό πτηνόπωρο!

      Διαγραφή
    2. Πολύ φοβάμαι, όμως, Πιγκουίνε μου, ότι αν γκρεμιζόταν όλο το κέντρο, θα ξαναχτιζόταν με εκτρώματα παντού, ακόμα και εκεί που τώρα υπάρχουν νεοκλασσικά.

      Διαγραφή
  4. Ανατριχιαστικό και φρικαλέο! Ζω στη Θεσσαλονίκη και δεν έχω ακριβή εικόνα του κέντρου της Αθήνας. Μάλλον θέλει όλο ανατίναξη και ξαναχτίσιμο όπως γράφει και ο Snowball. Βέβαια αυτό μόνο τα κτίρια θα διορθώσει, όχι τις ερειπωμένες ψυχές!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άσε μην πιάσω και τη Θεσσαλονίκη -που τόσο πολύ την αγαπώ- κι αρχίσω το μπουρλότο σε εκείνα τα στενάχωρα, ανήλιαγα δρομάκια της με τις θεόρατες πολυκατοικίες που υψώνονται δίπλα στις υπέροχες εκκλησιές και πλατείες του κέντρου. Αλλά όντως, τα προβλήματα της Αθήνας είναι πολύ, πολύ περισσότερα! Και ολόσωστες οι λέξεις που χρησιμοποίησες: ανατριαχιστικό και φικαλέο έχει γίνει το κέντρο της πρωτεύουσας. Από το κακό στο τρισχειρότερο!

      Άντε να δούμε τί θα μας φέρουν και οι επόμενες εποχές. Καλό μας Πτηνόπωρο, μάι ντίαρ!

      Διαγραφή
  5. 20 χρόνια πριν, ως νέος μηχανικός σκεφτόμουν να ασχοληθώ με τις κατεδαφίσεις. Λέω δεν μπορεί, όλο αυτό το χάλι των πολυκατοικιών του κέντρου σύντομα θα κατεδαφιστεί.
    Φευ.
    Λύσεις υπάρχουν. Απλά θέλουν κάποιον που θα το πάρει σοβαρά. Αρχικά ασχολούμενος με το θέμα των ναρκομανών. Μετά όλα τα άλλα θα βρούνε τον δρόμο τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θέλει μεγάλες παρεμβάσεις και γενναίες αλλαγές το κέντρο της Αθήνας, Χρήστο. Θέλει χρώμα, θέλει επανασχεδιασμό των δημόσιων χώρων, θέλει αυστηρές πολεοδομικές ρυθμίσεις, θέλει άμεση διάσωση και ανάδειξη της νεοκλασικής ταυτότητας, θέλει φροντίδα των κήπων και βεβαίως θέλει πρόνοια για τους ανθρώπους του περιθωρίου και τους μετανάστες. Θέλει ιδέες, Χρήστο. Θέλει δουλειά. Και θέλει όραμα. Αλλά όπως καλά ξεύρεις, στην Ελλάδα, σπανίζουν αυτά.

      Καλό πτηνόπωρο νάχουμε! :)

      Διαγραφή
  6. Υπέροχη αυτή η ροζ κατασκευή με την καούκα. Πεθαίνω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν είναι πολύ ποπ; Άντε να δούμε και καμία τσαχπνίνικη πινελιά στην πόλη, διότι πόσο ρυπαρό και τρισάθλιο τοίχο ν'αντέξει κανείς;

      Πολλά φιλιά, mahler! Καλό μας πτηνόπωρο!

      Διαγραφή
  7. σ ευχαριστω που αγαπας την αθηνα μου
    καλο πτηνοπωρο!!!! μωρο μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Την αγαπώ κι ας με πληγώνει, άσωτε!
      Πολύ καλό σου πτηνόπωρο!

      Διαγραφή
  8. Πιγκουίνε φύγε τώρα,πετά προς νέα πατρίδα
    Σε έχει πιάσει κατάθλιψη είναι πασιφανές ακόμα και το πιο αισιόδοξο πτηνό που ξέρω παρέδωσε πνεύμα. Σε διαβάζω 10 χρόνια και χωρίς να σε ξέρω σε γνωρίζω. Έχει σιγά σιγά σβήσει το φως της αισιοδοξίας ΦΕΥΓΑ ΤΩΡΑ αλλά συνέχισε να γράφεις όπου πας.
    Σ'αγαπω σε φιλώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Με διαβάζεις δέκα χρόνια; Γουάου, ούτε εγώ δεν με διαβάζω τόσον καιρό!
      Πέραν της πλάκας, σε ευχαριστώ θερμά. Όχι μόνο γιατί με διαβάζεις, αλλά γιατί νομίζω με καταλαβαίνεις ανάμεσα από τις γραμμές των όσων γράφω.
      Τα φιλιά μου!

      Διαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.