Δευτέρα, 17 Αυγούστου 2015

Kαταμεσής τ'Αυγούστου



Είμαι πτηνό ανάποδο, το ξεύρεις και τόχεις εμπεδώσει. Εξού και κάθε Αύγουστο που εσύ διακοπάρεις στο γαλάζιο κι απλώνεις τις αρίδες σου στη σεζ λονγκ με την πίνα κολάντα στο χέρι, εγώ την επερνάω σπίτι μου, με τα βιβλιαράκια μου, τις μουσικές μου και τις ηρεμίες μου.



Κι έχω εδώ και χρόνια συνηθίσει, ετούτες τις μέρες καταμεσίς τ'Αυγούστου, να βολτάρω στο κέντρο της πόλης. Για να τη συναντήσω χωρίς τους κατοίκους της, να τη σεργιανίσω μοναχός μου, να τη συζητήσω βρε αδελφέ και να μοιραστούμε τα δικά μας.



Εξού και έσκασε ράμφος το πτηνό, Σάββατο πρωί δεκαπενταύγουστου, στο κέντρο της Αθήνας. Και παρά το ανακάτεμα της ζέστης και της υγρασίας, έκαμε τον περίπατό του από τα Εξάρχεια ως το Σύνταγμα, από το Μοναστηράκι ίσαμε το Θησείο και από το Μεταξουργείο πάλι απάνου προς την Κυψέλη.



Για να συναντήσει μία Αθήνα στο πιο άδειο της. Παραδομένη στις γάτες και τις ησυχίες της. Στους μετανάστες και στους απόκληρούς της. Αν περιμένεις ανάρτηση ρομαντίκ που θα σου λέω πόσο όμορφη είναι η πόλη τον Αύγουστο και πόσο ζούπερ την περνάμε εμείς που ξεμείναμε στα σπίτια μας στο κέντρο, βλέπεις λάθος κανάλι. Εδώ παίζουμε ριάλιτι, τα Ζουζούνια είναι στο Σταρ.



Αν αναρωτιέσαι, εκεί που αλλάζεις θέση στη σεζ λονγκ και παραγγέλνεις τη δεύτερη πίνα κολάντα, πώς νάναι άραγε η Αθήνα φέτος τον δεκαπενταύγουστο, άσε με να σου δώκω μία εικόνα: η πόλη είναι εγκαταλειμμένη. Που δεν έχει καθόλου να κάμει με την προσωρινή απουσία των κατοίκων της. Αλλά με το άφημά της. Σε μία βαθιά παρακμή που την κατατρώγει εδώ και χρόνια. Και που αποκαλύπτεται σε όλη τη δραματική της ένταση, τώρα πούναι γυμνή απ´αυτοκίνητα κι ανθρώπους. Τώρα που δεν μπορεί πια η βαβούρα και ο θόρυβος της καθημερινότητας να συγκαλύψει το βάσανό της.



Μία πόλη ρυπαρή και άσχημη. Μία πόλη βαθιά συμπλεγματική και καταθλιπτική. Που πρέπει να πασχίσεις πολύ και ν'αναπτύξεις άμυνες προσωπικές, για να τη ζήσεις. Που πρέπει νάσαι πολύ ρομαντικός για να εστιάσεις στις κάποιες ομορφιές της και ν' αγνοήσεις τις θηριώδεις της ασχήμιες. Που πρέπει νάσαι εξαιρετικά ολιγαρκής για ν' αρκεστείς στο ελάχιστο που σου δίνει και να της συγχωρήσεις το τεράστιο που σου παίρνει.



Υπάρχουν πολλοί -τουρίστες μα και κάτοικοι- που θα σου πουν πως η Αθήνα είναι μία ενδιαφέρουσα πόλη. Ζωντανή και δυναμική. Μια πόλη που μπορείς ν'ανακαλύψεις κάμποσες διαφορετικές οπτικές για να τη δεις και να την ερμηνέψεις. 



Έχουν δίκιο, αλλά και εντελώς άδικο. Πράγματι, η Αθήνα είναι ενδιαφέρουσα. Όπως ενδιαφέρον είναι το Δελχί, το Αμμάν ή η Αντίς Αμπέμπα. Ο συνωστισμός ανθρώπων ανάμεσα σε τερατώδεις γειτονιές χωρίς πράσινο, στριμωγμένους και βρώμικους δρόμους και ατάκτως σκορπισμένα ερείπια διαφόρων ιστορικών περιόδων, δημιουργεί ένα σύνολο αρκετά θελκτικό για έναν ξένο. Του θέτει ένα πρόβλημα, που προσπαθεί να καταλάβει. Του προξενεί εντύπωση με τις αντιθέσεις και τις αντιφάσεις του. 



Από τη μία, κολώνες και αρχαία αγάλματα που όρισαν την καλαισθησία στο δυτικό κόσμο και ενεγράφησαν ως πρότυπα κάλλους στη συλλογική συνείδηση του σύγχρονου ανθρώπου. Κι από την άλλη, πανάσχημα κτήρια, βασανισμένοι δημόσιοι χώροι, απάνθρωπες χωροταξίες και παντού, αποδείξεις μίας ατομικής και συλλογικής ασυνειδησίας.



Αν είσαι αλέγκρος τουρίστας και ήρθες βασικά για το ηλιοβασίλεμα της Σαντορίνης και το κλάμπινγκ της Μυκόνου, λογικά σου αρκούν και με το παραπάνω καναδυο μέρες στην Αθήνα για να ιδείς αυτά που θέλεις στην Πλάκα, στο Μοναστηράκι, στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου και στο Άττικα. Αν είσαι περιηγητής και δεν αρκείσαι στο τουριστίκ, θα χρειαστείς πεντέξι μέρες. Για να κυκλοφορήσεις στο παρακάτω, μπας και ξεδιαλύνεις τούτον τον γρίφο αστικής παράνοιας. Και στις δύο περιπτώσεις, θα γυρίσεις στη χώρα σου χαρούμενος και μάλλον γοητευμένος από την εμπειρία. Αυτής της βαθιά προβληματικής περίπτωσης. Που τέλεια περάσαμε, αλλά μακριά από μας.



Κι αν είσαι κάτοικος; Ώχου καημένε μου- αν είσαι κάτοικος! Τότες το μόνο στο οποίο μπορείς να επιστρέψεις είναι το διαμέρισμά σου στο Παγκράτι, στα Πατήσια, στην Κυψέλη, στους Αμπελόκηπους και στην Καλλιθέα. Διότι η Αθήνα για σένα, δεν είναι μία ανάπαυλα διακοπών. Είναι η καθημερινότητά σου.



Κι ας καμώνεσαι ότι τάχα μου δεν ενοχλείσαι από την ασχήμια στην οποία βυθίζεται η ζωή σου, η αλήθεια είναι πως είτε την έχεις τόσο συνηθίσει που σταμάτησες να τη βλέπεις, είτε την έχεις εξιδανικεύσει στο μυαλό σου για να μπορέσεις να τη διαχειριστείς χωρίς να τρελαθείς. 



Η Αθήνα είναι η πιο βρώμικη πρωτεύουσα της Ευρώπης. Στο λέω εμπειρικά και πίστεψέ με, έχω ζήσει πάρα πολλές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες απ'άκρη σ'άκρη της ηπείρου. Περπατάς την Ερμού ή την πλατεία Μοναστηρακίου και κολλάνε τα πεζοδρόμια ρυπαρότητα. Περνάς διαρκώς δίπλα από κάδους που ζέχνουνε σκουπίδια και βουλωμένους υπονόμους. Άσε το ζιγκ ζαγκ που πρέπει να κάμεις στους δρόμους για ν'αποφύγεις τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα και τα μηχανάκια πούχουν καβαλίσει τα πεζοδρόμια.  



Και ύστερα βέβαια υπάρχει το γκράφιτι. Αυτή η απίθανη τάχα-μου μορφή τέχνης του δρόμου, που έχει καλύψει με ένα ρυπαρό στρώμα όλο το οπτικό σου πεδίο και σου επιβάλλεται από παντού. Κάθε σπιθαμή τοίχου, κάθε σκαλοπάτι, κάθε κολόνα, κάθε πινακίδα, παγκάκι, γλάστρα, περβάζι, κρουνός, κάθε απειροελάχιστη επιφάνεια δομικού υλικού είναι ένας καμβάς για να εκφράσει ο κάθε τυχάρπαστος φασίστας την βαθιά του περιφρόνηση εναντίον σου, εναντίον του συστήματος, των γάβρων, της Τασούλας που τον παράτησε κι έφυγε με το Μάκη. Να σιάξει ένα παπάκι, έναν πισινό, ένα μικυμάους, ένα απροσδιόριστο-δεν-έχει-σημασία.



Κάθε φορά που κάμω αυτή τη συζήτηση, εμφανίζονται δυοτρείς που μου κοτσάρουν μερικούς τοίχους με γκράφιτι πούναι πράγματι πιο καλαίσθητα, λέγοντας πως το γκράφιτι ζωντανεύει την πόλη και αποτελεί έκφραση της κοινωνικής της δυναμικής. Αλλά όχι. Αυτοί οι μερικοί τοίχοι δεν μπορούν να αποτελούν ελαφρυντικό για την ολική και ισοπεδωτική βεβήλωση του δημόσιου χώρου.



Και αν η κοινωνική δυναμική εκφράζεται με την αποτύπωση εξυπνακίστικων πολιτικών ή οπαδικών συνθημάτων στον τοίχο ή ακατάληπτων υπογραφών με σπρέι, τότες να μου επιτρέψεις να σου πω πως πρόκειται για μία δυναμική προς τα πίσω. Μία δυναμική ανεγκέφαλων κάφρων.


Αν επιμένεις ότι η πόλη είναι όμορφη, προφανώς δεν έχεις επισκεφθεί όμορφες πόλεις. Αν επιμένεις ότι η πόλη είναι ανθρώπινη, προφανώς έχεις ξεχάσει τί σημαίνει ανθρωπισμός.


Σε ετούτον τον περίπατο, είδα δεκάδες ανθρώπους να τρυπιούνται. Ναι, Σάββατο πρωί δεκαπενταύγουστου. Δεν σου βάζω τις φωτογραφίες, δεν νομίζω ότι έχει κάποιο νόημα να σου μοστράρω τη δυστυχία και την παρακμή του άλλου. Κι από τις τουρίστικ περιοχές γύρω από την Ακρόπολη, ανηφόρισα προς το Πεδίον του Άρεως. Κι έγινα αυτόπτης μάρτυρας της αθλίας κατάστασης των μεταναστών που πέρασαν εκεί την τελευταία τους νύχτα πριν τους μεταφέρουν την επομένη, στο Βοτανικό. Αν και θα μου επιτρέψεις να πω πως η αθλία κατάσταση δεν αφορά μόνο τους μετανάστες, αλλά και τους κατοίκους των τριγύρω περιοχών. Θινκ πόζιτιβ, θα πεις: με όλο αυτό το νταβαντούρι, απέκτησαν παρέα και οι ναρκομανείς του πάρκου. Που δεν ξεύρω αν έχεις εικόνα, αλλά έχουν σχηματίσει εδώ και μήνες (για να μην πω, χρόνια) μία πολυπληθή αγέλη που κοιμάται στα παγκάκια και τρυπιέται ολημερίς, στο νότιο κομμάτι του πάρκου (προς Αλεξάνδρας και Πατησίων).


Είδα επίσης δύο έγχρωμους να ουρούν μέρα μεσημέρι σε κάδους της Δροσοπούλου. Ναι, μπροστά στα μάτια μου. Και κάμποσους άλλους να παίζουν Κίνο στα προπατζίδικα της περιοχής. Και μπορεί τα λοιπά καταστήματα να ήσαν κλειστά λόγω της Μεγαλόχαρης, αλλά στους δρόμους κάτω από την πλατεία Μεταξουργείου, οι οίκοι ανοχής ήσαν μια-χαρά ορθάνοιχτοι. Με την συνήθη πελατεία τους. Πακιστάν και Μπαγκλαντές.



Σε ετούτον τον περίπατο, στάθηκα στις αφίσες των Εξαρχείων. Και διάβασα με μεγάλη προσοχή την εκδοχή επανάστασης, αντίστασης και συμπαράταξης στην οποία καλεί το κάθε αυτόνομο στέκι και η κάθε αντιφασιστική, αντιμπεριαλιστική πρωτοβουλία.



Κατηφόρισα τη Βαλτετσίου. Την ταλαιπωρημένη Βαλτετσίου. Σάββατο, πρωί δεκαπενταύγουστου. Κόσμο δεν είχε. Μόνο αφημένα μπουκάλια και σκουπίδια παντού. Πούχαν μείνει από κάποιο ξενύχτι επαναστατημένων νεολαίων. Που δεν έχουν καταλάβει ότι το να μην γράφω στο περβάζι, να μην πετάω τα τσιγάρα και τα μπουκάλια μου στο δρόμο και να μην κολλάω τις αφίσες μου στον τοίχο είναι πολύ πιο σημαντική έκφραση αλληλεγγύης. Προς τον διπλανό σου. Αν δεν σέβεσαι αυτόν, τότε αλήθεια θέλεις να με πείσεις ότι κόπτεσαι για τον Τούρκο αριστεριστή, τον Σύριο μετανάστη και τον κρατούμενο του Γκουαντανάμο; Αν δεν μπορείς να μου δείξεις τον πολιτισμό σου στα απλά και στοιχειώδη, θέλεις αλήθεια να μιλήσουμε για τα μεγάλα και διεθνή; Αν δεν μπορείς να ιδείς την ομορφιά στο νεοκλασικό απέναντί σου και το βεβηλώνεις, θέλεις πραγματικά να με πείσεις πως ονειρεύεσαι ένα καλύτερο μέλλον;



Αλλά βλέπεις, σ'αυτή τη χώρα, τις επαναστάσεις τις είχαμε πάντα πρόχειρες. Κι έγινε έτσι η Αθήνα, ένα πεδίο άσκησης επαναστάσεων. Του όχι, του ναι, του ίσως, του νάχαμε-ναλέγαμε, του δεν πληρώνω, του δεν γουστάρω, του δεν βαριέσαι και του τίποτα. Χωρίς ποτέ να αντιμετωπίζεται κανένα πρόβλημα. Και χωρίς ποτέ να προβληματίζεται κανείς για την καταστροφή που επιφέρει o όποιος επαναστατικός του οίστρος.


Την ήπιες κιόλας τη δεύτερη πίνα κολάντα; Καλά δεν σε προλαβαίνουμε! Είσαι για κανένα φρέντο καπουτσίνο ή να περάσουμε απευθείας στο κλαμπ σάντουιτς; Στην τσάντα τόχεις το αντηλιακό; Πρέπει να σου περάσω μία στρώση ακόμα γιατί σε βλέπω να ξεροψήνεσαι!


Ναι, τα όσα σου αραδιάζω για την Αθήνα, μοιάζουν πολύ μακρινά, όταν κοιτάζεις τ'απέραντο γαλάζιο στις διακοπές σου. Αυτές τις πολύτιμες και ολοένα πιο δύσκολες διακοπές σου. Αλλά το ξεύρεις καλά πως αυτά άφηκες πίσω σου και σε ετούτα θα επιστρέψεις. Γιατί αυτή είναι η πραγματικότητα σου. Αυτή είναι η δική μου πραγματικότητα.


Αθήνα, Σάββατο πρωί δεκαπενταύγουστου. Η πόλη είναι άδεια. Όπως κάθε τέτοια εποχή. Τα μαγαζιά είναι κλειστά, ελάχιστοι σουλατσάρουν απάνου στα ζεστά τσιμέντα. Η πόλη είναι γυμνή και αφημένη στις θλίψεις της και στα προβλήματά της. Γιατί αυτά δεν πάνε διακοπές. Μήτε και ξεπλένονται με το απέραντο γαλάζιο. Βλέπεις, ήρθε ο καιρός που τελειώσαν και οι τελευταίοι εθνικοί μας μύθοι. Και μας έμεινε πια η αλήθεια να μας χαστουκίζει αδυσώπητα. Σε κάθε τοίχο, σε κάθε βήμα.


Μία αλήθεια πικρή. Που υπερβαίνει την κρίση, Ή και την εξηγεί κιόλας. Μία αλήθεια που υπόσχεται. Ή μάλλον απειλεί. Πως το μέλλον θάναι ακόμα πιο γκρίζο, πιο ρυπαρό και πιο άσχημο, όσες επαναστάσεις και να κάμουμε. Διότι ετούτη η πόλη αποτελεί την αδιάσειστη απόδειξη της μεγάλης μας αδυναμίας να κάμουμε μία επανάσταση απέναντι στον χειρότερο εαυτό μας. Που παραμένει η μεγαλύτερη απειλή από όλες τις άλλες.

17 σχόλια :

  1. πώς να διαφωνήσω μαζί σου ;;
    Αν και δεν ζω στην Αθήνα ,έχω περάσει εκεί τα πιο όμορφά μου χρόνια σαν φοιτήτρια και παρακολουθώ την εξαθλίωσή της ,όπως πολύ σωστά λες .
    Και θα γίνει χειρότερη Πίγκου,είναι σίγουρο.
    Καλή συνέχεια ,τρέχω να προλάβω τη σεζ λονγκ μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αμ θα γίνει πολύ χειρότερη, Νάσια μου. Διότι ουδείς ενδιαφέρεται, ουδείς ασχολείται και η όποια έγνοια για την ανθρωπιστική κρίση που αντιμετωπίζει η πόλη είναι εντέλει προσχηματική ή ανίκανη να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα με θάρρος και με τομές.
      Κράτα λοιπόν τις αναμνήσεις από τα όμορφα χρόνια που πέρασες εδώ, κράτα μου κι εμένα μια θέση στη σεζ λονγκ δίπλα σου και ας αναζητήσουμε τ'ωραίο στο απέραντο γαλάζιο. Μπας και ξεχάσουμε για λίγο το απέραντο γκρίζο.

      Πολλά, πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  2. Με το φραπεδάκι μου στο χέρι από το πανέμορφο πύργο μου και την ωραία μου αυλή σε χαιρετώ!
    Όπως και η Νάσια πέρασα όμορφα χρόνια στην Αθήνα όταν σπούδαζα, αλλά που δεν είχαν να κάνουν με την ίδια την πόλη. Εγώ με το που τελείωσα ...όπου φύγει-φύγει! Και με δυσκολία έρχομαι πια!
    Είδα στις φωτογραφίες σου μέρη που και τότε με ανακάτευαν και συμμερίζομαι τους προβληματισμούς σου.
    Πολλά φιλιά πίγκου μου!
    Χρόνια πολλά και καλά! ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και πολύ καλά έκαμες που έφυγες! Δεν αντέχεται αυτή η πόλη, καλή μου Airis. Κι αν έχει κανείς την εναλλακτική του να ζήσει αλλού και μακριά της, είναι πράγματι τυχερός! Αυτό δε με τον πανέμορφο πύργο, την ωραία αυλή και το φραπεδάκι, να ξεύρεις πως πολύ το ζηλεύω και δεν τόχω σε τίποτις να αυτοπροσκληθώ κανένα πρωί για να ρεμβάσουμε παρέα. Θα φέρω εγώ τη ζεστή μηλόπιτα και τα βουτήματα, εντάξει; :) :) :)

      Ζούπερ καλημέρες και φιλιά!

      Διαγραφή
    2. Να αυτοπροσκληθείς όποτε θες πίγκου μου! Αν και το καλύτερο θα ήταν να ήσουν αυτές τις μέρες που θα είναι κοντά μας η Αγγελική ... ;-) αχαχαχα!
      Έλα να κάμεις φωτορεπορτάζ με τα όμορφα μέρη της περιοχής (αν και τα περισσότερα είμαι σχεδόν σίγουρη ότι τα έχεις επισκεφτεί ☺)

      υγ: μην ξεχάσεις.... η μηλόπιτα και τα βουτήματα με αλεύρι ολικής άλεσης και καστανή ζάχαρη.... ακάκιεεεε ☺☺☺

      Διαγραφή
    3. Εννοείται πως δεν ξεχνώ τα περί ζάχαρης! Και επειδής ξεύρω ότι εσένα δεν σου αρέσουν πολύ τα γλυκά, θάχω μαζί και αλμυρά! Α πα πα, το βλέπω το θεματάκι, δυο κιλά θα πάρω σε κάθε φτερό! :)

      Διαγραφή
  3. Καλημέρα Πιγκουίνε! Πρώτα απ' όλα, να σου πω ότι είναι πολύ όμορφη η νέα εικόνα στον τίτλο του μπλογκ!! Έτυχε να δω μια-δυο από τις φωτογραφίες που δοκίμαζες και θεωρώ ότι η τελική είναι η πιο εμπνευσμένη.

    Συνυπογράφω απόλυτα την άποψή σου για τα γκράφιτι. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη κακογουστιά! Έχουμε μπερδέψει τους ηλεκτρονικούς τοίχους με τους κανονικούς, μού φαίνεται!! Το θεωρώ επιθετική και βάναυση εισβολή στην αισθητική κάθε ανθρώπου, με σαθρό πρόσχημα μια υποτιθέμενη ομορφιά. Ο καθένας γράφει ό,τι θέλει, μας προσφέρει δήθεν μια "ειλικρινή" εικόνα του εαυτού του: Είμαι Πάοκ, είμαι Πασόκ, είμαι Πάολα... ενώ το μόνο που λέει είναι, Είμαι μαλάκας και στο υπογράφω κιόλας με την ακατάληπτη υπογραφή μου!!

    Επίσης συμφωνώ με τις μεθυσμένες επαναστατικές ιδέες των μεταμεσονύκτιων συνεδρίων που επαληθεύονται περίτρανα το επόμενο πρωί με τα δεκάδες ξεχασμένα τενεκεδάκια (ελληνικής, πάντα!) μπύρας!! Όταν ξεκολλήσεις από την ηλίθια συνήθεια να κολλάς παντού αφίσες, και όταν καταλάβεις ότι στους κάδους πετάς τα σκουπίδια και όχι τα γατάκια σου, τότε ξαναέλα να θεωρητικολογήσεις πάνω στις ιδέες της επανάστασης και της αλληλεγγύης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μάι ντίαρ Μαραμπού, ο φαιδρός ριζοσπαστισμός του κάθε αυτοαποκαλούμενου ιδεολόγου, το μόνο που έχει παράξει στην Ελλάδα είναι σκουπίδια και απαξίωση. Μετά από τόση επανάσταση, τόση αγωνιστικότητα του πεζοδρομίου, τόσα πλακάτ και τόσες αφίσες, το αποτέλεσμα παραμένει ένα μαύρο κι άθλιο κατάντημα. Και μία κοινωνία που ουχί μόνο δεν εξανθρωπίζεται, αλλά εκφασίζεται και εξαθλιώνεται με ακόμα ταχύτερους ρυθμούς.

      Όσο για την αλλαγή του μπλογκ, είμαι σε φάση πειραματισμών και κρεμάω καινούργιες κουρτίνες! :)

      Πολλά, πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  4. Καλαμιά στον Κάμπο17 Αυγ 2015, 12:54:00 μ.μ.

    Πώς αντέχεις (κι εσύ και κάποιοι, λιγοστοί όπως φαίνεται, σαν κι εσένα) και μένεις ακόμη εκεί; Μπορεί να μην της αξίζει της Αθήνας τέτοια μεταχείρηση αλλά, λυπάμαι που το λέω, δεν πρόκειται ποτέ της να αλλάξει ή να βελτιωθεί γιατί αυτοί που την μισούν και την αποστρέφονται είναι πολύ περισσότεροι από αυτούς που την αγαπούν και την νοιάζονται. Την χρησιμοποιούν για να εκφράσουν την απέχθειά τους προς τους εκάστοτε κυβερνώντες και αυτοί ενεργώντας αμφίδρομα αφήνουν την πόλη στην τύχη της εκφράζοντας έτσι την δική τους απέχθεια και μίσος προς τους κατοίκους της.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αντέχω (όσο αντέχω) για δύο βασικούς λόγους, Καλαμιά μου: ο πρώτος είναι οι άνθρωποι που αγαπώ και που βρίσκονται εδώ. Και ο δεύτερος είναι γιατί έχω χτίσει τη ζωή μου σε αυτήν την πόλη και μου είναι δύσκολο προς το παρόν, να εγκαταλείψω (ουχί την πόλη, αλλά τη ζωή μου έτσι όπως έχει διαμορφωθεί σε αυτήν). Αλλά έχεις ασφαλώς δίκιο: δεν πρόκειται ποτέ της να αλλάξει ή να βελτιωθεί, με τα μυαλά που κουμαντάρουν οι περισσότεροι από αυτούς που την διοικούν και αυτοί που την κατοικούν. Το πρόβλημα βεβαίως είναι ευρύτερο και αφορά και τις λοιπές πόλεις της Ελλάδας (ας μην αρχίσω να αραδιάζω παραδείγματα τερατουπόλεων), αλλά στην περίπτωση της Αθήνας και λόγω μεγέθους και έντασης, το κατάντημα είναι απερίγραπτο πια.

      Ελπίζω να είσαι καλά και να περνάς ευχάριστα ατενίζοντας ανοιχτούς ορίζοντες και γαλάζιες θάλασσες.

      Πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  5. Πόσο δίκιο έχεις, Πιγκουίνε!
    Κάπου διάβασα ότι το πρόβλημα της Αθήνας οφείλεται εν ολίγοις στο γεγονός ότι αυτοί που ψηφίζουν στο δήμο Αθηναίων δεν είναι κάτοικοι Αθηναίων, αλλά Εκάλης, Ψυχικού, κλπ. (οπότε δεν ψηφίζουν τον καταλληλότερο για δήμαρχο, για να λύσει τα προβλήματα της πόλης) και ότι αυτοί που "ζουν" στην πόλη (δηλαδή εργάζονται και κινούνται σε αυτήν), ουσιαστικά είναι περαστικοί από εκεί επειδή κατοικούν σε άλλες περιοχές, γενικά (οπότε δεν τους ενδιαφέρει ό,τι και να πάθει η Αθήνα).
    Το σκεπτικό έχει μία βάση, όμως μόνο επειδή δεν υπάρχει σεβασμός ούτε αίσθηση του ωραίου.
    Κάποιος που σέβεται τους άλλους, δεν περιμένει π.χ. έναν υπηρέτη να του μαζεύει τα σκουπίδια που πετάει στον δρόμο, σαν αυτόν που οι περισσότεροι έχουν προφανώς στο σπίτι τους, ούτε καταστρέφει την περιουσία του άλλου, είτε αυτή είναι δημόσια, είτε ιδιωτική. Ένας άνθρωπος που έχει καλαισθησία, δεν μπορεί να συμβάλλει οικειοθελώς στην αισθητική υποβάθμιση του περιβάλλοντός του, επειδή η ασχήμια κατά κάποιον τρόπο τον πληγώνει.
    Αλλά ας αναλογιστούμε από πού θα την αποκτήσει την καλαισθησία αυτός ο άνθρωπος: από το σχολείο (είναι η αισθητική αγωγή μάθημα σημαντικό; σιγά μην είναι, εδώ υπάρχει μία τάση τα παιδιά να πηγαίνουν σε ξενόγλωσσους παιδικούς σταθμούς για να μαθαίνουν από μικρά ξένες γλώσσες, αφού για τη μητρική τους γλώσσα ποιος χέστηκε, με την αισθητική αγωγή θα ασχοληθούμε τώρα;), από τους γονείς που δεν προλαβαίνουν ούτε ένα "γεια" να πουν στα παιδιά τους (άσε που αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία είναι να μην τραυματίσουμε το παιδί με μία ενδεχόμενη άρνηση, οπότε ας του κάνουμε και όλα τα χατήρια όταν βρίσκουμε λίγο χρόνο για να ασχοληθούμε μαζί του, μην τυχόν και δεν γίνει ένα εγκληματικό, εγωιστικό στοιχείο, ακατάλληλο για κάθε κοινωνία), από την τηλεόραση (που πολλές φορές ασκεί και χρέη μπέιμπι σίτερ και που το πιο ποιοτικό που προσφέρει πολλές φορές είναι οι διαφημίσεις);
    Ούτε εγώ πιστεύω ότι τα πράγματα θα φτιάξουν. Δυστυχώς, οι Έλληνες είμαστε άξιοι των όσων μας συμβαίνουν, από την στιγμή που ποτέ δεν αναλάβαμε την ευθύνη για ο,τιδήποτε. Αλλιώς, όλο και κάτι θα διορθώναμε στους εαυτούς μας. Μόνο τότε θα υπήρχε κάποια ελπίδα.
    Ζητείται ελπίς, επειδή ελπίς δεν υπάρχει. Κι αν την βρείτε, να με φτύσετε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Σκληρό, πικρό, αλλά και αληθινό! Δεν ξέρω πια, αν μου κάνει καλό να αναπολώ, τις περασμένες μου δεκαετίες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Αν την αγαπήσουν οι κάτοικοι της και οι κυβερνώντες της, θα γίνει μια Θεά η πόλη. Αλλά θέλει δουλειά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Διαβάζοντας το κείμενο, ένιωσα άβολα που αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στην Πάρο για διακοπές. Μου προκάλεσες τύψεις πουάφησα την Αθήνα κι έφυγα. Πρέπει να πούμε όμως, και νομίζω πως θα συμφωνήσεις, ότι υπάρχει κάτι ανεξήγητα μαγικό πίσω από αυτή τη παρακμή της πόλης που σε καθηλώνει σα την τριγυρνάς. Συμφωνώ απόλυτα γιατα γκράφιτι. θα έπρεπε να τελειώνουμε με αυτή την ιστορία και νομικά πια. Έχει παραγίνει το κακό. Γράφεις μεθυστικά....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. γω την αθηνα την αγαπω και μαγαπα οπως ειναι! το εχω δειξει στις αναρτησεις μου εδω και χρονια! οσοι μενουν στα προαστειακια τους δε ξερουν απο τη μαγεια της αθηνας καθε στιγμη, πρωινα βραδια ξημερωτα, μεσημερια ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Συμφωνώ με το άρθρο κατά σημεία αλλά το κομμάτι για τους μετανάστες τίθεται ενάντια σε όλες τις αξίες του ανθρωπισμού και της δημοκρατίας για τις οποίες προσπαθεις τόσο σθεναρά να μας πείσεις πως κόπτεσαι,όπως το θέτεις, εσύ,πτηνό μου.Διαβάζοντας το άρθρο μού δίνεται η εντύπωση πως οι μετανάστες δεν αποτελούν παρά ανθρώπους δεύτερης κατηγορίας,οι οποίοι λόγω έλλειψης παιδείας σέρνονται στους δρόμους,ουρούν στους κάδους και τρυπιούνται.Δεν είναι παρά ''παρέα για τους ναρκομανείς του κέντρου" και σύνηθης πελατεία οίκων ανοχής.Και στο κάτω κάτω μ'αυτούς θα ασχολούμαστε τώρα,αφού οι κάτοικοι των τριγύρω περιοχών είναι και οι ίδιοι σε άθλια κατάσταση όπως λες;Ένα άρθρο του οποίου ο συγγραφέας νοιάζεται περισσότερο για το αν τα κτήρια θα είναι ωραία στο μάτι παρά για το αν θα υπάρξει κάποια κινητοποίηση(έστω και με μορφή αφισών) για την καταφανή καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιώματων.Σε διάβαζα χρόνια και ειλικρηνά λυπάμαι που αυτό θα είναι το τελευταίο άρθρο σου που διαβάζω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανώνυμε, θεωρώ ότι το σχόλιο αυτό είναι εντελώς απαράδεκτο. Για πολλούς και διάφορους λόγους. Πρώτον, καταλήγει σε μία ¨τιμωρητική¨ δήλωση. Απέναντι σε ένα μπλογκ! Που είναι ανοιχτό, δωρεάν και το οποίο αν με διαβάζεις χρόνια όπως λες, θα ήξερες ότι είναι καμωμένο με μεράκι, με αγάπη και κυρίως με απίθανο προσωπικό κόστος / χρόνο. Από όλες τις χοντράδες που υπάρχουν στο ίντερνετ, εσύ επιλέγεις να δηλώσεις την απέχθεια προς ετούτο το μπλογκ. Ασφαλώς και ειλναι δικαίωμά σου. Όπως δικαίωμά μου κι εμένα είναι να θεωρώ ότι δεν έχεις καταλάβει τίποτα από τα όσα διάβασες στον Πιγκουίνο. Δεύτερον, αρνούμαι να λογοδοτήσω στο φασισμό του ανθρωπισμού και στην πολιτική ορθότητα μίας υστερικής και δήθεν κοινωνικής ευαισθησίας. Το ότι οι μετανάστες συνωστίζονται στα υπόγεια της Πλατείας Αμερικής, το ότι πολλοί εξ αυτών αποθέτονται στις πλατείες και τα πάρκα της πρωτεύουσας, το ότι ολάκερα κομμάτια του κέντρου έχουν μετατραπεί σε παραγκουπόλεις θεωρείς από αυτά που διάβασες ότι δεν με απασχολούν; Το ότι όμως υπάρχει δυστυχία και πόνος (όπως υπήρχε πάντα και φοβούμαι ότι θα συνεχίσει να υπάρχει για πάντα) σημαίνει ότι θα πρέπει αδιαμαρτύρητα να αποδεχθεί κανείς την βίαιη απαξίωση και της δικής του ζωής; Να αποδεχθεί συμπλεγματικά την υποβάθμιση της όποιας αστικής του κουλτούρας και αισθητικής; Να απαρνηθεί τις όποιες κατακτήσεις της κοινωνίας και των προηγούμενων γενιών; Μου ζητάς να μην μιλάω για την απονέκρωση του κέντρου της πόλης και την τεράστια υποβάθμιση των ζωών μας επειδή γίνεται πόλεμος στη Συρία; Μου ζητάς να σιωπήσω όταν βλέπω καθημερινά τους Πακιστανούς στους οίκους ανοχής του Μεταξουργείου και τις Νιγηριανές να κάνουν πιάτσα στην Πατησίων, επειδή στο Πακιστάν και τη Νιγηρία οι άνθρωποι πεινάνε; Ε λοιπόν όχι. Αν εσύ νιώθεις περισσότερο ανθρωπιστής και ανώτερος άνθρωπος, μπορείς να αφήσεις εμένα να ανησυχώ και για άλλα πράγματα όπως η αισθητική, η ιστορική μνήμη και ο κοινωνικός πολιτισμός. Και όχι δεν με πειράζει καθόλου που θα σταματήσεις να με διαβάζεις αφού προσβάλω τις κοινωνικές σου ευαισθησίες. Αντίθετα, σε παρακαλώ θερμά να σταματήσεις. Έτσι κι αλλιώς είναι προφανές ότι δεν καταλαβαίνεις τίποτα από τα όσα γράφω.

      Διαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.